✳️کوتاه ولی تاثیرگذار :
1- هر چالشی فرصتی برای رشد و پیشرفت است.
2- شما نتیجه افکاری هستید که تا کنون داشته اید.
3- اگر به همان عادت های قدیمی ادامه دهید، زندگیتان بهتر از این نخواهد شد.
4- تا زمانی که دیگران را مسبب ناکامی های خود بدانید، هرگز موفق نخواهید شد.
5- اگر می خواهید بهترین ها را دریافت کنید، باید باور داشته باشید که سزاوار بهترین ها هستید.
1- هر چالشی فرصتی برای رشد و پیشرفت است.
2- شما نتیجه افکاری هستید که تا کنون داشته اید.
3- اگر به همان عادت های قدیمی ادامه دهید، زندگیتان بهتر از این نخواهد شد.
4- تا زمانی که دیگران را مسبب ناکامی های خود بدانید، هرگز موفق نخواهید شد.
5- اگر می خواهید بهترین ها را دریافت کنید، باید باور داشته باشید که سزاوار بهترین ها هستید.
✳️یک تکنیک دردناک: نوشتن روی سنگ قبر
نیچه –فیلسوف معروف- پیشنهاد کرده است: اگر میخواهید زندگی راستین خودتان را آغاز کنید، خود را در یک آزمایش خیالی و ذهنی قرار دهید که در آن، مثلاً، فرشته مرگ در برابر تو حاضر میشود و میگوید فقط و فقط این فرصت را داری که نوشته روی سنگ قبرت را بنویسی و به محض اینکه آن را نوشتی، قبض روح میشوی؛ هر چه میخواهی بنویس ولی به این صورت:
در قسمت اول جملات خود، آرمانهایتان را و در قسمت دوم واقعیت زندگیتان را بنویسید،
مثلاً بنویسید در اینجا کسی آرمیده است که میخواست با همه مهربان باشد (یعنی آرمانش این بود) اما دست به قتل زد (یعنی واقعیت زندگیاش این شد)؛
یا میخواست 1000 شغل ایجاد کند اما هیچگاه دست به کارآفرینی و توسعه نزد.
یا میخواست زندگی 200 کارتن خواب را سامان ببخشد اما آنقدر سرگرم جمع آوری ثروت شد که فرصت نیافت.
بعد نیچه میگفت که روی قسمت دوم جملات خود- یعنی روی قسمتی از جملات که واقعیت زندگی است- خط بکشید و از این لحظه به بعد طبق قسمت اول جملاتتان- یعنی طبق آرمانهایتان- زندگی را آغاز کنید.
اینگونه بود که نیچه میگفت «هر که سنگ روی قبر خود را بنویسد، زندگی واقعی را آغاز کرده است.» یعنی کاری به این نداشته باشیم که تاکنون و در سالیان گذشته واقعیتهای زندگی با آرمانهای زندگی ما فاصله داشته است، باید همه را کنار بگذاریم و بگوییم از این لحظه به دنیا آمدهایم و با آرمانهایمان زندگی کنیم. باید به یاد مرگ باشیم تا بتوانیم چنین کاری بکنیم.
وی می گفت؛ «مرگ پایان زندگی است، ولی مرگاندیشی آغاز آن.»
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
در مدیریت استراتژيک مفهومی داریم به نام آغاز از پایان! این مفهوم می گوید که برای آنکه امروز بدانی چه قدمی باید برداری، باید بدانی که فردا کجا می خواهی باشی. پس، از فردا شروع کن! آینده را تجسم کن و سپس از آینده رو به اکنون بیا. نوشتن روی سنگ قبر هم یک تکنیک است که این مفهوم را عملی می کند. می دانم که سخت است و دردناک اما اگر می خواهید از روزمرگی در بیایید لازم است که یک بار عمیقاً به آرمان های خود فکر کنید. حتی می توانید نوشته روی سنگ قبر خود را مدتی در محل دید خود میز کار یا تخت خواب خود بزنید.
الان که این را می خوانید احتمال خیلی زیاد شروع می کنید به بهانه تراشی که من برای دسترسی به آرمان هایم، امکانات واختیارات کافی ندارم. جواب شما یک جمله است: کدام یک از افراد موفق عرصه کسب وکار، اصلاحات اجتماعی، دین، علم و تکنولوژی، تمام امکانات مورد نیازشان را داشته اند؟ هیچکدام.
بنابراین بهانه ها را کنار بگذارید و به نوشته روی سنگ قبرتان به خوبی فکر کنید حتی اگر دردناک باشد.
نیچه –فیلسوف معروف- پیشنهاد کرده است: اگر میخواهید زندگی راستین خودتان را آغاز کنید، خود را در یک آزمایش خیالی و ذهنی قرار دهید که در آن، مثلاً، فرشته مرگ در برابر تو حاضر میشود و میگوید فقط و فقط این فرصت را داری که نوشته روی سنگ قبرت را بنویسی و به محض اینکه آن را نوشتی، قبض روح میشوی؛ هر چه میخواهی بنویس ولی به این صورت:
در قسمت اول جملات خود، آرمانهایتان را و در قسمت دوم واقعیت زندگیتان را بنویسید،
مثلاً بنویسید در اینجا کسی آرمیده است که میخواست با همه مهربان باشد (یعنی آرمانش این بود) اما دست به قتل زد (یعنی واقعیت زندگیاش این شد)؛
یا میخواست 1000 شغل ایجاد کند اما هیچگاه دست به کارآفرینی و توسعه نزد.
یا میخواست زندگی 200 کارتن خواب را سامان ببخشد اما آنقدر سرگرم جمع آوری ثروت شد که فرصت نیافت.
بعد نیچه میگفت که روی قسمت دوم جملات خود- یعنی روی قسمتی از جملات که واقعیت زندگی است- خط بکشید و از این لحظه به بعد طبق قسمت اول جملاتتان- یعنی طبق آرمانهایتان- زندگی را آغاز کنید.
اینگونه بود که نیچه میگفت «هر که سنگ روی قبر خود را بنویسد، زندگی واقعی را آغاز کرده است.» یعنی کاری به این نداشته باشیم که تاکنون و در سالیان گذشته واقعیتهای زندگی با آرمانهای زندگی ما فاصله داشته است، باید همه را کنار بگذاریم و بگوییم از این لحظه به دنیا آمدهایم و با آرمانهایمان زندگی کنیم. باید به یاد مرگ باشیم تا بتوانیم چنین کاری بکنیم.
وی می گفت؛ «مرگ پایان زندگی است، ولی مرگاندیشی آغاز آن.»
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
در مدیریت استراتژيک مفهومی داریم به نام آغاز از پایان! این مفهوم می گوید که برای آنکه امروز بدانی چه قدمی باید برداری، باید بدانی که فردا کجا می خواهی باشی. پس، از فردا شروع کن! آینده را تجسم کن و سپس از آینده رو به اکنون بیا. نوشتن روی سنگ قبر هم یک تکنیک است که این مفهوم را عملی می کند. می دانم که سخت است و دردناک اما اگر می خواهید از روزمرگی در بیایید لازم است که یک بار عمیقاً به آرمان های خود فکر کنید. حتی می توانید نوشته روی سنگ قبر خود را مدتی در محل دید خود میز کار یا تخت خواب خود بزنید.
الان که این را می خوانید احتمال خیلی زیاد شروع می کنید به بهانه تراشی که من برای دسترسی به آرمان هایم، امکانات واختیارات کافی ندارم. جواب شما یک جمله است: کدام یک از افراد موفق عرصه کسب وکار، اصلاحات اجتماعی، دین، علم و تکنولوژی، تمام امکانات مورد نیازشان را داشته اند؟ هیچکدام.
بنابراین بهانه ها را کنار بگذارید و به نوشته روی سنگ قبرتان به خوبی فکر کنید حتی اگر دردناک باشد.
✳️تلنگری جایز
با ارزش باش ...
با ارزش زندگی کن ...
برای خودت خط هایی داشته باش!
روی بعضی چیزها
زیر بعضی چیزها
و دور بعضی چیزها
خط قرمز هایی
خط سبزهایی
و خطوطی,زرد ...
دور بعضی آدم ها را خط بکش
, قرمز ...
آنها که همیشه سهمی از حس خوبت را به تاراج می برند.
حسودها را ...
خودبین ها را ...
و مهمتر از همه آنها که همیشه بتو دروغ گفتند!
زیر بعضی ها را خط زرد بکش.
آدم هایی که تکلیفت را با آنها نمی دانی !
مثل فصل ها رنگ عوض می کنند و اعتباری نیست نه به تحسین و نه به تکذیبشان...
روی بعضی چیزها و آدم ها را با عطر برگ های نارنج خطی بکش ,
سبز سبز تا یادت بمانند و یادگار همیشگی ذهنت باشند.
آدم هایی که شاید همه ی فرقشان و خاص بودنشان در نگاه و کلامشان باشد.
آدم هایی که ساده ی ساده فقط دوستشان داری !
این آدم ها را باید قاب گرفت و از مژه ها آویخت تا جلوی چشم باشند.
تا وجب به وجب نگاهت را شکرگزار بودنشان کنی.
تا بمانند...
با ارزش باش ...
با ارزش زندگی کن ...
برای خودت خط هایی داشته باش!
روی بعضی چیزها
زیر بعضی چیزها
و دور بعضی چیزها
خط قرمز هایی
خط سبزهایی
و خطوطی,زرد ...
دور بعضی آدم ها را خط بکش
, قرمز ...
آنها که همیشه سهمی از حس خوبت را به تاراج می برند.
حسودها را ...
خودبین ها را ...
و مهمتر از همه آنها که همیشه بتو دروغ گفتند!
زیر بعضی ها را خط زرد بکش.
آدم هایی که تکلیفت را با آنها نمی دانی !
مثل فصل ها رنگ عوض می کنند و اعتباری نیست نه به تحسین و نه به تکذیبشان...
روی بعضی چیزها و آدم ها را با عطر برگ های نارنج خطی بکش ,
سبز سبز تا یادت بمانند و یادگار همیشگی ذهنت باشند.
آدم هایی که شاید همه ی فرقشان و خاص بودنشان در نگاه و کلامشان باشد.
آدم هایی که ساده ی ساده فقط دوستشان داری !
این آدم ها را باید قاب گرفت و از مژه ها آویخت تا جلوی چشم باشند.
تا وجب به وجب نگاهت را شکرگزار بودنشان کنی.
تا بمانند...
✳️ به خودتان مشاوره بدهید
یکی از وظایف مهم مدیریت ، شفاف کردن مسیر موفقیت ، برای اعضای تیم است ، لذا ضروری است ، بخشی از وقت خود را ، صرف پیش بینی مشکلات احتمالی و برنامه ریزی های لازم نمایید ، تا کارکنان را ، برای پذیرش موانع و مسئولیت رسیدگی به مشکلات ، آماده نمایید .
مدیری موثر بودن ، کار بسیار دشواری است . شما باید تلاش کنید تا میتوانید به اصول مدیریت ، بیشتر و بیشتر ، پایبند باشید و ارزش های بیشتری برای کارکنان و سازمان خود بیافرینید ، تا افراد شما را ، به عنوان یک مدیر ، بپذیرند .
یکی از کارهای مهمی که ، باید به طور پیوسته و فارغ از مسائل روزمره ، به آن بپردازید ، این است که، گاهی از کار و سازمانتان ، کاملا جدا و از بیرون ، عملکرد خودتان و کارکنانتان را بررسی نمایید ، سپس مانند یک دوست ، به خودتان مشاوره بدهید و از بالا به قضایا نگاه کنید . این کار بینش شما را ، بالا برده و راهکارهای موثرتری، برای خود و سازمانتان ، پیدا می کنید .
یکی از وظایف مهم مدیریت ، شفاف کردن مسیر موفقیت ، برای اعضای تیم است ، لذا ضروری است ، بخشی از وقت خود را ، صرف پیش بینی مشکلات احتمالی و برنامه ریزی های لازم نمایید ، تا کارکنان را ، برای پذیرش موانع و مسئولیت رسیدگی به مشکلات ، آماده نمایید .
مدیری موثر بودن ، کار بسیار دشواری است . شما باید تلاش کنید تا میتوانید به اصول مدیریت ، بیشتر و بیشتر ، پایبند باشید و ارزش های بیشتری برای کارکنان و سازمان خود بیافرینید ، تا افراد شما را ، به عنوان یک مدیر ، بپذیرند .
یکی از کارهای مهمی که ، باید به طور پیوسته و فارغ از مسائل روزمره ، به آن بپردازید ، این است که، گاهی از کار و سازمانتان ، کاملا جدا و از بیرون ، عملکرد خودتان و کارکنانتان را بررسی نمایید ، سپس مانند یک دوست ، به خودتان مشاوره بدهید و از بالا به قضایا نگاه کنید . این کار بینش شما را ، بالا برده و راهکارهای موثرتری، برای خود و سازمانتان ، پیدا می کنید .
✳️ از اینکه مدتی بی هدف باشید نترسید. اول بپر بعد نگاه کن!؟
کسانی را می شناسیم که سر در گمند ، هر روز به راهی می روند ، کاری را شروع می کنند و بعد به کار دیگری ، می چسبند .
آنها مشکل ساده ای دارند ،آن مشکل این است :
نمی دانند چه می خواهند . شما هم اگر ندانید هدفتان چیست ، طبیعی است که ، نتوانید به آن برسید .
اگر این مطلب ، بدین معنا گفته شود که ، تجربه کردن ، رها کردن و شروع کردن تجربه های جدید را ، بد بدانیم و این را ، مساوی سرگردانی بدانیم ، این جمله ، 100% اشتباه است .
درست است که هدف داشتن ، خوب است ، ولی اگر من ( من به عنوان یک فرد یا سازمان یا یک کشور ) خودم و محیطم را نشناسم و بخواهم عجولانه ، هدف گذاری کنم ، این نیز ، کاملا اشتباه است . به ما آموخته اند که قبل از انتخاب و هدف گیری ، تحلیل و تفکر کنیم ولی این جمله ، همیشه درست نیست . شما گاهی چاره ای ندارید که ابتدا تجربه کنید و سپس بر اساس اطلاعاتی که بدست می آورید ، تحلیل و انتخاب کنید ( به این می گویند ، کنش اطلاعاتی ) .
نگاه راهبردی :
پیش از انتخاب هدف ، باید تحلیل کرد . ولی اگر تفکر و تحلیل به جایی نمی رسد ، باید دست به اقدامات ( کنش های کوچک و آزمایش های کنترل شده ) زد ، تا از طریق تجربه ورزی ، به دیدگاهی جدید برسیم و بتوانیم هدف گذاری کنیم . پس تجربه ورزی ، امتحان کردن حوزه های مختلف ، کنشگری و کاوشگری ، بد که نیست ، خوب نیز است و گاهی ، تنها راهست .
بی هدفی برای یک دوران محدود بد نیست . عدم تلاش/تجربه ورزی ، برای شناخت و تعیین اهداف ، بد است .
به خاطر بسپارید :
تعهد و تمرکز بر یک هدف ، که پشتوانه محکمی ندارد ، مانند این است که تخت گاز ، به سمت پرتگاه برویم .
پیشروی کور به سمت هدف ، می تواند از بی هدفی ، خطرناک تر باشد .
کاوشگر و کنشگر باشید و از اینکه مدتی بی هدف باشید نترسید ولی دیر یا زود ، باید بر چند هدف متمرکز/متعهد ، شوید .
کسانی را می شناسیم که سر در گمند ، هر روز به راهی می روند ، کاری را شروع می کنند و بعد به کار دیگری ، می چسبند .
آنها مشکل ساده ای دارند ،آن مشکل این است :
نمی دانند چه می خواهند . شما هم اگر ندانید هدفتان چیست ، طبیعی است که ، نتوانید به آن برسید .
اگر این مطلب ، بدین معنا گفته شود که ، تجربه کردن ، رها کردن و شروع کردن تجربه های جدید را ، بد بدانیم و این را ، مساوی سرگردانی بدانیم ، این جمله ، 100% اشتباه است .
درست است که هدف داشتن ، خوب است ، ولی اگر من ( من به عنوان یک فرد یا سازمان یا یک کشور ) خودم و محیطم را نشناسم و بخواهم عجولانه ، هدف گذاری کنم ، این نیز ، کاملا اشتباه است . به ما آموخته اند که قبل از انتخاب و هدف گیری ، تحلیل و تفکر کنیم ولی این جمله ، همیشه درست نیست . شما گاهی چاره ای ندارید که ابتدا تجربه کنید و سپس بر اساس اطلاعاتی که بدست می آورید ، تحلیل و انتخاب کنید ( به این می گویند ، کنش اطلاعاتی ) .
نگاه راهبردی :
پیش از انتخاب هدف ، باید تحلیل کرد . ولی اگر تفکر و تحلیل به جایی نمی رسد ، باید دست به اقدامات ( کنش های کوچک و آزمایش های کنترل شده ) زد ، تا از طریق تجربه ورزی ، به دیدگاهی جدید برسیم و بتوانیم هدف گذاری کنیم . پس تجربه ورزی ، امتحان کردن حوزه های مختلف ، کنشگری و کاوشگری ، بد که نیست ، خوب نیز است و گاهی ، تنها راهست .
بی هدفی برای یک دوران محدود بد نیست . عدم تلاش/تجربه ورزی ، برای شناخت و تعیین اهداف ، بد است .
به خاطر بسپارید :
تعهد و تمرکز بر یک هدف ، که پشتوانه محکمی ندارد ، مانند این است که تخت گاز ، به سمت پرتگاه برویم .
پیشروی کور به سمت هدف ، می تواند از بی هدفی ، خطرناک تر باشد .
کاوشگر و کنشگر باشید و از اینکه مدتی بی هدف باشید نترسید ولی دیر یا زود ، باید بر چند هدف متمرکز/متعهد ، شوید .
✳️5 ویژگی اساسی شرکتهای برتر فورچون
هر کارآفرین و مدیری آرزو دارد شرکتش جزء ۵۰۰ شرکت برتر فورچون باشد دست یافتن به این آرزو بسیار دشوار است. بدیهی است که بیشتر شرکتها توانایی دستیابی به چنین جایگاهی را ندارند ولی تعداد اندکی از سازمانها که به این امر نائل شدهاند دارای ویژگیهایی زیر هستند و به دلیل داشتن چنین ویژگیهایی است که به چنین موقعیتی رسیدهاند:
✅سازگاری و تغییر. هیچ کالا، خدمت یا استراتژیای مقدس نیست. شرکتهای برتر فورچون بنا به نیاز خود حاضرند تغییرات لازم را اعمال کنند. تغییر سخت است ولی گاهی تغییرات محیطی تغییر را تبدیل به امری لازم برای بقا و رشد سازمان میکند. بدون سازگاری خود با محیط و ایجاد تغییرات به هنگام شما نمیتوانید وارد باشگاه ۵۰۰ شرکت برتر فورچون شوید.
✅دید بلندمدت. آیا حاضرید سازمانی بسازید که عمرش از عمر خود شما بیشتر باشد؟ پاسخ شرکتهایی که در لیست ۵۰۰ شرکت برتر فورچون قرار دارند بلی است. این شرکتها حاضرند از سود کوتاهمدت خود چشم بپوشند و برای دستیابی به چشمانداز و اهداف بلندمدت خود، اعتماد سرمایهگذاران و سهامداران را به خود جلب میکنند.
✅در اولویت بودن نیروی انسانی. تقریباً همه شرکتها ادعا دارند که نیروی انسانی مهمترین دارایی آنهاست و توجه به کارمندان در اولویت اول آنها قرار دارد ولی تعداد بسیار کمی از سازمانها واقعاً چنین امری را محقق میکنند. شرکتهای برتر فورچون میدانند که سرمایه انسانی تنها منبع مزیت رقابتی پایدار است. برای مثال گوگل در جذب نیروی انسانی بسیار دقیق و سختگیرانه عمل میکند تا بهترین نیروها را جذب کند. جنرال میلز یکی از بهترین برنامههای توسعه رهبری جهان را در سازمان خود اجرا میکند. این شرکتها میداند که نیروی انسانی کارآمد تا چه حد کمیاب است.
✅ایدههای قوی برای بهرهگیری از سرمایه مالی. شاید در گذشته این امر مصداق نداشت ولی اکنون شما نمیتوانید بدون داشتن پشتوانه مالی عظیم تبدیل به یکی از شرکتهای برتر شوید. در استفاده از منابع مالی باید هشیار و خلاق بود و برای جذب و صرف آنها ایدههای جدید و قوی داشت.
✅رشد مستمر. آمارها نشان میدهد شرکتهای برتر فورچون دائماً به فکر رشد درآمدهای خود هستند حتی اگر وضعیت مالی آنها مطلوب باشد. البته شرکتهای بسیار بزرگ کمتر به رشد مستمر نیاز دارند ولی با دقت در لیست شرکتهای برتر خواهیم دید که رتبه شرکتهای ایستا سالبهسال نزول پیدا میکند و دیر یا زود از لیست شرکتهای برتر خارج خواهند شد.
@executivemanagement
کانال مدیریت اجرایی
هر کارآفرین و مدیری آرزو دارد شرکتش جزء ۵۰۰ شرکت برتر فورچون باشد دست یافتن به این آرزو بسیار دشوار است. بدیهی است که بیشتر شرکتها توانایی دستیابی به چنین جایگاهی را ندارند ولی تعداد اندکی از سازمانها که به این امر نائل شدهاند دارای ویژگیهایی زیر هستند و به دلیل داشتن چنین ویژگیهایی است که به چنین موقعیتی رسیدهاند:
✅سازگاری و تغییر. هیچ کالا، خدمت یا استراتژیای مقدس نیست. شرکتهای برتر فورچون بنا به نیاز خود حاضرند تغییرات لازم را اعمال کنند. تغییر سخت است ولی گاهی تغییرات محیطی تغییر را تبدیل به امری لازم برای بقا و رشد سازمان میکند. بدون سازگاری خود با محیط و ایجاد تغییرات به هنگام شما نمیتوانید وارد باشگاه ۵۰۰ شرکت برتر فورچون شوید.
✅دید بلندمدت. آیا حاضرید سازمانی بسازید که عمرش از عمر خود شما بیشتر باشد؟ پاسخ شرکتهایی که در لیست ۵۰۰ شرکت برتر فورچون قرار دارند بلی است. این شرکتها حاضرند از سود کوتاهمدت خود چشم بپوشند و برای دستیابی به چشمانداز و اهداف بلندمدت خود، اعتماد سرمایهگذاران و سهامداران را به خود جلب میکنند.
✅در اولویت بودن نیروی انسانی. تقریباً همه شرکتها ادعا دارند که نیروی انسانی مهمترین دارایی آنهاست و توجه به کارمندان در اولویت اول آنها قرار دارد ولی تعداد بسیار کمی از سازمانها واقعاً چنین امری را محقق میکنند. شرکتهای برتر فورچون میدانند که سرمایه انسانی تنها منبع مزیت رقابتی پایدار است. برای مثال گوگل در جذب نیروی انسانی بسیار دقیق و سختگیرانه عمل میکند تا بهترین نیروها را جذب کند. جنرال میلز یکی از بهترین برنامههای توسعه رهبری جهان را در سازمان خود اجرا میکند. این شرکتها میداند که نیروی انسانی کارآمد تا چه حد کمیاب است.
✅ایدههای قوی برای بهرهگیری از سرمایه مالی. شاید در گذشته این امر مصداق نداشت ولی اکنون شما نمیتوانید بدون داشتن پشتوانه مالی عظیم تبدیل به یکی از شرکتهای برتر شوید. در استفاده از منابع مالی باید هشیار و خلاق بود و برای جذب و صرف آنها ایدههای جدید و قوی داشت.
✅رشد مستمر. آمارها نشان میدهد شرکتهای برتر فورچون دائماً به فکر رشد درآمدهای خود هستند حتی اگر وضعیت مالی آنها مطلوب باشد. البته شرکتهای بسیار بزرگ کمتر به رشد مستمر نیاز دارند ولی با دقت در لیست شرکتهای برتر خواهیم دید که رتبه شرکتهای ایستا سالبهسال نزول پیدا میکند و دیر یا زود از لیست شرکتهای برتر خارج خواهند شد.
@executivemanagement
کانال مدیریت اجرایی
✳️پیام رهبری سازمانی
✅بیشتر مردم ارزش رهبری را نمی دانند و معتقدند که رهبری برای عده ای محدود است که در رده های بالای سازمان قرار دارند؛ آنها آگاه نیستند که چه فرصت هایی را بخاطر عدم فراگیری شایستگی های رهبری از دست می دهند.اگر این گروه می دانستند که رهبری یعنی نفوذ در دیگران و در طول روز بیشتر افراد سعی می کنند در سایر افراد، برای پیشبرد کارها نفوذ کنند، آنگاه علاقه مند می شدند که در خصوص شایستگی های رهبری بیشتر بیاموزند.
تا زمانی که فرد از ناآگاهی خود بی اطلاع است، رشد و توسعه نخواهد یافت.
✅بیشتر مردم ارزش رهبری را نمی دانند و معتقدند که رهبری برای عده ای محدود است که در رده های بالای سازمان قرار دارند؛ آنها آگاه نیستند که چه فرصت هایی را بخاطر عدم فراگیری شایستگی های رهبری از دست می دهند.اگر این گروه می دانستند که رهبری یعنی نفوذ در دیگران و در طول روز بیشتر افراد سعی می کنند در سایر افراد، برای پیشبرد کارها نفوذ کنند، آنگاه علاقه مند می شدند که در خصوص شایستگی های رهبری بیشتر بیاموزند.
تا زمانی که فرد از ناآگاهی خود بی اطلاع است، رشد و توسعه نخواهد یافت.
🔳⭕️آیا شما شهامت نشستن را دارید؟
در ذهن من و شما یکی از مصادیق شهامت یعنی اینکه در جمعی بزرگ روبروی یک مقام/مدیر ارشد بایستی و شروع کنی به انتقاد از وی آنهم شجاعانه و با صدای بلند. اما شهامت دو رو دارد. یکی از بهترین جملاتی که دو روی شهامت را نشان می دهد جمله ای از چرچیل است:
شهامت یعنی ایستادن و سخن گفتن .
شهامت همچنین یعنی نشستن و گوش دادن
چه یک خانه دار هستید یا یک کارمند یا یک مدیر مدرسه و یا یک رییس جمهور شما هم باید شهامت ایستادن را داشته باشید و هم شهامت نشستن و شنیدن انتقادات و نظرات دیگران را. آخرین باری که شهامت به خرج داده اید و به عنوان یک پدر/مادر به سخنان متفاوت فرزند خود گوش داده اید کی بوده است؟
آخرین باری که به عنوان یک مدیر نشسته اید و به ایده های نامتعارف کارمندان و همکاران خود گوش داده اید و بعد از یک مکث کوتاه گفته اید فکر می کنم حق با شماست و در این مورد من کاملا اشتباه کردم.
آخرین باری که به عنوان رییس جمهور روبروی منتقدان خود نشسته اید و سپس به تصمیمات اشتباه خود اعتراف کرده اید چه زمانی بوده است؟
✅تجویز راهبردی:
هیچ کدام از عادت ها یا اگر بخواهم بهتر بگویم فضیلت های اخلاقی یک شبه به دست نمی آیند. با خودتان قرار بگذارید هر هفته در یک مورد فضایی را فراهم کنید تا دیگران شما را نقد کنند و سپس اگر اشتباه کرده اید بدون اینکه سعی در توجیه، پوشش، بهانه آوری و ... باشید بپذیرید که اشتباه کرده اید. هر هفته با خودتان تکرار کنید نشستن و گوش دادن هم شهامت می خواهد.
بگذارید یک مثال عملی برای شما بزنم: یکی از فرهیختگان می گفت من هر از چند گاهی در سر کلاس هایم آمار اشتباه می گویم و جلسه بعد آن آمار را اصلاح می کنم و معذرت خواهی میکنم. ممکن است دانشجوی من یک هفته آمار اشتباه در ذهنش باشد اما با این کار برای تمام عمر می آموزد استادش نیز می تواند اشتباه کند و اگر اشتباه کرد باید معذرت خواهی کند.
با شهامت باشید هم در بیان بی لکنت حقایق و هم در اعتراف بی لکنت اشتباهات و هم در شنیدن بی تکلف ایده های مخالف از افرادی که از شما پایین تر، کم تجربه تر و .... هستند.
در ذهن من و شما یکی از مصادیق شهامت یعنی اینکه در جمعی بزرگ روبروی یک مقام/مدیر ارشد بایستی و شروع کنی به انتقاد از وی آنهم شجاعانه و با صدای بلند. اما شهامت دو رو دارد. یکی از بهترین جملاتی که دو روی شهامت را نشان می دهد جمله ای از چرچیل است:
شهامت یعنی ایستادن و سخن گفتن .
شهامت همچنین یعنی نشستن و گوش دادن
چه یک خانه دار هستید یا یک کارمند یا یک مدیر مدرسه و یا یک رییس جمهور شما هم باید شهامت ایستادن را داشته باشید و هم شهامت نشستن و شنیدن انتقادات و نظرات دیگران را. آخرین باری که شهامت به خرج داده اید و به عنوان یک پدر/مادر به سخنان متفاوت فرزند خود گوش داده اید کی بوده است؟
آخرین باری که به عنوان یک مدیر نشسته اید و به ایده های نامتعارف کارمندان و همکاران خود گوش داده اید و بعد از یک مکث کوتاه گفته اید فکر می کنم حق با شماست و در این مورد من کاملا اشتباه کردم.
آخرین باری که به عنوان رییس جمهور روبروی منتقدان خود نشسته اید و سپس به تصمیمات اشتباه خود اعتراف کرده اید چه زمانی بوده است؟
✅تجویز راهبردی:
هیچ کدام از عادت ها یا اگر بخواهم بهتر بگویم فضیلت های اخلاقی یک شبه به دست نمی آیند. با خودتان قرار بگذارید هر هفته در یک مورد فضایی را فراهم کنید تا دیگران شما را نقد کنند و سپس اگر اشتباه کرده اید بدون اینکه سعی در توجیه، پوشش، بهانه آوری و ... باشید بپذیرید که اشتباه کرده اید. هر هفته با خودتان تکرار کنید نشستن و گوش دادن هم شهامت می خواهد.
بگذارید یک مثال عملی برای شما بزنم: یکی از فرهیختگان می گفت من هر از چند گاهی در سر کلاس هایم آمار اشتباه می گویم و جلسه بعد آن آمار را اصلاح می کنم و معذرت خواهی میکنم. ممکن است دانشجوی من یک هفته آمار اشتباه در ذهنش باشد اما با این کار برای تمام عمر می آموزد استادش نیز می تواند اشتباه کند و اگر اشتباه کرد باید معذرت خواهی کند.
با شهامت باشید هم در بیان بی لکنت حقایق و هم در اعتراف بی لکنت اشتباهات و هم در شنیدن بی تکلف ایده های مخالف از افرادی که از شما پایین تر، کم تجربه تر و .... هستند.
✳️تکنیک پادشاه لخت!
حتما داستان پادشاه لخت را به خاطر دارید.
خیاطی وارد شهر شد و به پادشاه پیشنهادی ويژه داد: بهترین لباس دنیا را برایت می دوزم. این لباس را فقط حلال زاده ها می توانند ببینند. پادشاه با خوشحالی موافقت کرد.
بعداز مدت ها پادشاه نخست وزیر را به دیدن لباس فرستاد. اما وی هر چه نگاه کرد چیزی ندید، از ترس اینکه حرام زاده شناخته شود، به تعریف پرداخت. دیگران نیز چنین کردند.
تا بالاخره نوبت به خود پادشاه رسید البته او هم چیزی ندید و پیش خود گفت معلوم می شود من یکی در میان این همه حلال زاده نیستم! خیاط لباس موهوم را به تن پادشاه راست و درست می کردند و آن بیچاره لخت ایستاده بود و از ترس سخن نمی گفت.
قرار شد جشنی در شهر به پا شود تا پادشاه لباس تازه را بپوشد. مردم نیز با آنکه هیچ کدامشان لباسی بر تن پادشاه نمی دیدند، از ترس تهمت حرامزادگی لباس جدید را به پادشاه تبریک می گفتند.
کودکی از میان مردم فریاد زد این چرا لخت است؟ هرچه مادر بیچاره اش سعی کرد او را از تکرار این حرف منصرف کند نتوانست. کودک دوباره به سماجت گفت: چرا پادشاه لخت است؟ کم کم یکی دو بچه دیگر نیز همین حرف را تکرار کردند و بعضی از تماشاچیان با تردید این حرف را برای هم نقل کردند و دیری نگذشت که جمعیت یکپارچه فریاد زد که «پادشاه لخت است!»
✅تجویز راهبردی:
یکی از کارهایی که همه ما می توانیم انجام دهیم اینست که گاهی و نه همیشه خود را به کودکی بزنیم و کودکانه سوال کنیم و اگر چیزی را درک نمی کنیم خیلی راحت در مورد آن سوال کنیم. بگذارید چند سوال کودکانه بپرسم:
چرا هتل ها در ساعت مشخصی پذیرش دارند و مبنای پرداخت شبانه است و نه ساعتی؟
چرا تابستان ها مدارس تعطیل اند و زمستان ها باز؟ چرا برعکس نیست؟
چرا اصلا رییس جمهور باید هفت روز هفته، هشت بار سخنرانی کند؟ نمی شود هر سه ماه یک بار بیاید تلویزیون و به جای صحبت های کلان، گزارش رسمی به مردم بدهد؟
چرا هر کار اداری داریم باید شناسنامه و کارت ملی را همزمان با هم ببریم. به جای این چرا از تشخیص بر مبنای اثرانگشت استفاده نمی کنند و همان را به بانک اطلاعاتی ثبت وصل کنند و بفهمند که من واقعا همان کسی هستم که ادعا می کنم؟
مبهوت بزرگی، عظمت، گذشته تاریخی، زیبایی امور نشوید. شما ساده و کودکانه سوال بپرسید. فقط به خاطر بسپارید که برای امور مهم چنین کنید. زمان و توان محدود خود را به امور بی اهمیت تخصیص ندهید. به زودی خواهیم دید که چند کودک دیگر نیز سر بر خواهند آورد! هیچ اشکالی ندارد که ما برخی چیزها را درک نکنیم. استراتژیست ها جرات دارند که بدیهیات را زیر سوال می برند و اگر چیزی منطقی به نظر نمی رسد به راحتی قبول نمی کنند.
بسیاری از امور هستند که در این جهان، قابل فهم و حتی تصور نیستند. بنابراین دقت کنید قرار نیست اگر چیزی را نمی فهمیم کنار بگذاریم. مانند جنینی که داخل شکم مادرش است ممکن است خیلی چیزها را درک نکند اما عدم درک به معنای عدم وجود نیست.
حتما داستان پادشاه لخت را به خاطر دارید.
خیاطی وارد شهر شد و به پادشاه پیشنهادی ويژه داد: بهترین لباس دنیا را برایت می دوزم. این لباس را فقط حلال زاده ها می توانند ببینند. پادشاه با خوشحالی موافقت کرد.
بعداز مدت ها پادشاه نخست وزیر را به دیدن لباس فرستاد. اما وی هر چه نگاه کرد چیزی ندید، از ترس اینکه حرام زاده شناخته شود، به تعریف پرداخت. دیگران نیز چنین کردند.
تا بالاخره نوبت به خود پادشاه رسید البته او هم چیزی ندید و پیش خود گفت معلوم می شود من یکی در میان این همه حلال زاده نیستم! خیاط لباس موهوم را به تن پادشاه راست و درست می کردند و آن بیچاره لخت ایستاده بود و از ترس سخن نمی گفت.
قرار شد جشنی در شهر به پا شود تا پادشاه لباس تازه را بپوشد. مردم نیز با آنکه هیچ کدامشان لباسی بر تن پادشاه نمی دیدند، از ترس تهمت حرامزادگی لباس جدید را به پادشاه تبریک می گفتند.
کودکی از میان مردم فریاد زد این چرا لخت است؟ هرچه مادر بیچاره اش سعی کرد او را از تکرار این حرف منصرف کند نتوانست. کودک دوباره به سماجت گفت: چرا پادشاه لخت است؟ کم کم یکی دو بچه دیگر نیز همین حرف را تکرار کردند و بعضی از تماشاچیان با تردید این حرف را برای هم نقل کردند و دیری نگذشت که جمعیت یکپارچه فریاد زد که «پادشاه لخت است!»
✅تجویز راهبردی:
یکی از کارهایی که همه ما می توانیم انجام دهیم اینست که گاهی و نه همیشه خود را به کودکی بزنیم و کودکانه سوال کنیم و اگر چیزی را درک نمی کنیم خیلی راحت در مورد آن سوال کنیم. بگذارید چند سوال کودکانه بپرسم:
چرا هتل ها در ساعت مشخصی پذیرش دارند و مبنای پرداخت شبانه است و نه ساعتی؟
چرا تابستان ها مدارس تعطیل اند و زمستان ها باز؟ چرا برعکس نیست؟
چرا اصلا رییس جمهور باید هفت روز هفته، هشت بار سخنرانی کند؟ نمی شود هر سه ماه یک بار بیاید تلویزیون و به جای صحبت های کلان، گزارش رسمی به مردم بدهد؟
چرا هر کار اداری داریم باید شناسنامه و کارت ملی را همزمان با هم ببریم. به جای این چرا از تشخیص بر مبنای اثرانگشت استفاده نمی کنند و همان را به بانک اطلاعاتی ثبت وصل کنند و بفهمند که من واقعا همان کسی هستم که ادعا می کنم؟
مبهوت بزرگی، عظمت، گذشته تاریخی، زیبایی امور نشوید. شما ساده و کودکانه سوال بپرسید. فقط به خاطر بسپارید که برای امور مهم چنین کنید. زمان و توان محدود خود را به امور بی اهمیت تخصیص ندهید. به زودی خواهیم دید که چند کودک دیگر نیز سر بر خواهند آورد! هیچ اشکالی ندارد که ما برخی چیزها را درک نکنیم. استراتژیست ها جرات دارند که بدیهیات را زیر سوال می برند و اگر چیزی منطقی به نظر نمی رسد به راحتی قبول نمی کنند.
بسیاری از امور هستند که در این جهان، قابل فهم و حتی تصور نیستند. بنابراین دقت کنید قرار نیست اگر چیزی را نمی فهمیم کنار بگذاریم. مانند جنینی که داخل شکم مادرش است ممکن است خیلی چیزها را درک نکند اما عدم درک به معنای عدم وجود نیست.
✳️۵ دلیلی که کارمندان از منابع انسانی متنفرند
کارمندان به دلایل متعددی از منابع انسانی متنفرند، که برخی از آنها دلایلی منطقی و برآمده از تجربههای ناخوشایند هستند و برخی ناشی از عدم وجود دانش کافی از نقش منابع انسانی در محل کار.
اگر کارمندان دید بدی نسبت به مسئولین منابع انسانی پیدا کنند، فارغ از اینکه دلیل این دیدگاه منفی چه باشد، تغییر این دید و برگرداندن اعتماد و وفاداری کارمندان کار سادهای نیست. حتی زمانی که کارمندی به شرکتی برود که مسئولین نیروی انسانی در آن به صورت رقابتی عمل میکنند، به کارمندانشان اهمیت میدهند و از آنها دفاع میکنند، حتی یک پیش زمینه منفی از منابع انسانی نیز میتواند بر دیدگاه و برخورد او تاثیرگذار باشد.
بخش منابع انسانی در بسیاری از شرکتها واقعا بد و ضعیف عمل میکند. اما بسیاری از منابع انسانیها نیز عالی هستند و بسیار خوب عمل میکنند. با این حال، نکاتی وجود دارد که تا مسئولین منابع انسانی بتوانند کارمندان بیش از حد عصبانی را شناسایی کنند.
تمامی افرادی که از سخنانشان در زیر استفاده شده است، در مصاحبه خود تمایل به ذکر حداقل دو یا سه مورد منفی برای گله کردن از مسئول منابع انسانی شرکتشان داشتند.
1. کارکنان منابع انسانی بیکفایت هستند
یک گلایه معمول این است که پرسنل منابع انسانی از حوزه حسابداری تا دیگر بخشها دقیقا نمیدانند که چه کاری باید انجام دهند و مشغول به چه کاری هستند.
2. مسئولین منابع انسانی صادقانه عمل نمیکنند.
کارمندان گلایه میکنند که چرا مسئولین منابع انسانی صادق نیستند. آنها درمورد اینکه چگونه به وضعیت یک کارمند رسیدگی کردهاند، حقیقت را نمیگویند. آنها داستان مربوط به کارمندان را در حضور مدیریت و در دادگاهها آنگونه که هست بیان نمیکنند. بسیاری از کارمندان باور دارند که مسئولین نیروی انسانی قابل اعتماد نیستند، چرا که برای سرپوش گذاشتن بر ناتوانی خود در رسیدگی به مشکلات دروغ میگویند.
3. منابع انسانی تنها به منافع مدیران و شرکت توجه میکنند.
منابع انسانی فقط به منفعت مدیر و سود کلی شرکت اهمیت میدهد. در تمام شکایات کارمندان از منابع انسانی، منابع انسانی بیشتر اوقات از مدیر طرفداری میکند. حتی اگر شما شاهدان زیادی داشته باشید یا کارمندان بسیار دیگری در مورد همان مساله شکایت داشته باشند، منابع انسانی به نفع شرکت و مدیر موضعگیری خواهد کرد.
علاوه بر این منابع انسانی برای محافظت از شرکت در برابر به وجود آمدن پروندههای حقوقی، شکایات مروبط به کارمندان را پنهان میکند.
4. منابع انسانی هدفمند و عادلانه عمل نمیکنند.
کارمندان میپندارند که منابع انسانی منصف و بیطرف نیستند. هدف آنها برای نگه داشتن شغلشان، کسب درآمد بیشتر و ترفیع رتبههای پی در پی باعث میشود که متوجه مشکلات و نقطه نظرات کارمندان نشوند.
همچنین منابع انسانی تمایل دارد تا بدون توجه به مدارک موجود در یک موقعیت از مدیریت و منافع آنها حمایت کند. آنها تنها شکایات مربوط به یک کارمند دیگر را درست و منطقی میپندارند و به بیشتر شکایات بخاطر نقل قول از دیگران رسیدگی نخواهد شد و مشکلات حل نمیشوند.
5. منابع انسانی بیش از حد در سیاستهای شرکت مداخله میکند.
بسیاری از کارمندان، پرسنل منابع انسانی را اینگونه میبینند که سعی دارند وظایف آنها را طوری نشان دهند که لطف به نظر برسد. آنها سیاست حل مشکلات کارمندان را وابسته به موقعیت و عنوان شغلی آنها میدانند.
از آنجایی که منابع انسانی در نهایت موفق به ایجاد ارزش نمیشوند و یا نمیتوانند نشان دهند که این کار را انجام میدهند، کارمندان کار آنها را مفید نمیدانند. از نظر آنها چون پرسنل منابع انسانی ارزشی ایجاد نمیکنند، کار آنها فقط نزدیک شدن به مدیران و خودشیرینی کردن است.
این عوامل نقش مهمی در شکلگیری دیدگاه کارمندان شرکت شما نسبت به منابع انسانی ایفا میکنند. برای داشتن یک سازمان موفق که بهترین کارمندان را برای خدمت کردن به مشتریان در اختیار دارد، این ۵ مورد بسیار خطرناک هستند. بهتر است تلاش کنید تا جایی که امکان دارد از بوجود آمدن این شرایط در شرکت خود جلوگیری کنید.
کارمندان به دلایل متعددی از منابع انسانی متنفرند، که برخی از آنها دلایلی منطقی و برآمده از تجربههای ناخوشایند هستند و برخی ناشی از عدم وجود دانش کافی از نقش منابع انسانی در محل کار.
اگر کارمندان دید بدی نسبت به مسئولین منابع انسانی پیدا کنند، فارغ از اینکه دلیل این دیدگاه منفی چه باشد، تغییر این دید و برگرداندن اعتماد و وفاداری کارمندان کار سادهای نیست. حتی زمانی که کارمندی به شرکتی برود که مسئولین نیروی انسانی در آن به صورت رقابتی عمل میکنند، به کارمندانشان اهمیت میدهند و از آنها دفاع میکنند، حتی یک پیش زمینه منفی از منابع انسانی نیز میتواند بر دیدگاه و برخورد او تاثیرگذار باشد.
بخش منابع انسانی در بسیاری از شرکتها واقعا بد و ضعیف عمل میکند. اما بسیاری از منابع انسانیها نیز عالی هستند و بسیار خوب عمل میکنند. با این حال، نکاتی وجود دارد که تا مسئولین منابع انسانی بتوانند کارمندان بیش از حد عصبانی را شناسایی کنند.
تمامی افرادی که از سخنانشان در زیر استفاده شده است، در مصاحبه خود تمایل به ذکر حداقل دو یا سه مورد منفی برای گله کردن از مسئول منابع انسانی شرکتشان داشتند.
1. کارکنان منابع انسانی بیکفایت هستند
یک گلایه معمول این است که پرسنل منابع انسانی از حوزه حسابداری تا دیگر بخشها دقیقا نمیدانند که چه کاری باید انجام دهند و مشغول به چه کاری هستند.
2. مسئولین منابع انسانی صادقانه عمل نمیکنند.
کارمندان گلایه میکنند که چرا مسئولین منابع انسانی صادق نیستند. آنها درمورد اینکه چگونه به وضعیت یک کارمند رسیدگی کردهاند، حقیقت را نمیگویند. آنها داستان مربوط به کارمندان را در حضور مدیریت و در دادگاهها آنگونه که هست بیان نمیکنند. بسیاری از کارمندان باور دارند که مسئولین نیروی انسانی قابل اعتماد نیستند، چرا که برای سرپوش گذاشتن بر ناتوانی خود در رسیدگی به مشکلات دروغ میگویند.
3. منابع انسانی تنها به منافع مدیران و شرکت توجه میکنند.
منابع انسانی فقط به منفعت مدیر و سود کلی شرکت اهمیت میدهد. در تمام شکایات کارمندان از منابع انسانی، منابع انسانی بیشتر اوقات از مدیر طرفداری میکند. حتی اگر شما شاهدان زیادی داشته باشید یا کارمندان بسیار دیگری در مورد همان مساله شکایت داشته باشند، منابع انسانی به نفع شرکت و مدیر موضعگیری خواهد کرد.
علاوه بر این منابع انسانی برای محافظت از شرکت در برابر به وجود آمدن پروندههای حقوقی، شکایات مروبط به کارمندان را پنهان میکند.
4. منابع انسانی هدفمند و عادلانه عمل نمیکنند.
کارمندان میپندارند که منابع انسانی منصف و بیطرف نیستند. هدف آنها برای نگه داشتن شغلشان، کسب درآمد بیشتر و ترفیع رتبههای پی در پی باعث میشود که متوجه مشکلات و نقطه نظرات کارمندان نشوند.
همچنین منابع انسانی تمایل دارد تا بدون توجه به مدارک موجود در یک موقعیت از مدیریت و منافع آنها حمایت کند. آنها تنها شکایات مربوط به یک کارمند دیگر را درست و منطقی میپندارند و به بیشتر شکایات بخاطر نقل قول از دیگران رسیدگی نخواهد شد و مشکلات حل نمیشوند.
5. منابع انسانی بیش از حد در سیاستهای شرکت مداخله میکند.
بسیاری از کارمندان، پرسنل منابع انسانی را اینگونه میبینند که سعی دارند وظایف آنها را طوری نشان دهند که لطف به نظر برسد. آنها سیاست حل مشکلات کارمندان را وابسته به موقعیت و عنوان شغلی آنها میدانند.
از آنجایی که منابع انسانی در نهایت موفق به ایجاد ارزش نمیشوند و یا نمیتوانند نشان دهند که این کار را انجام میدهند، کارمندان کار آنها را مفید نمیدانند. از نظر آنها چون پرسنل منابع انسانی ارزشی ایجاد نمیکنند، کار آنها فقط نزدیک شدن به مدیران و خودشیرینی کردن است.
این عوامل نقش مهمی در شکلگیری دیدگاه کارمندان شرکت شما نسبت به منابع انسانی ایفا میکنند. برای داشتن یک سازمان موفق که بهترین کارمندان را برای خدمت کردن به مشتریان در اختیار دارد، این ۵ مورد بسیار خطرناک هستند. بهتر است تلاش کنید تا جایی که امکان دارد از بوجود آمدن این شرایط در شرکت خود جلوگیری کنید.
✳️خلاصه ای از مقاله« چرا آموزش ها در سازمان اثربخش و پایدار نیستند و چه باید کرد؟» از Harvard Business Review October 2016
سازمان ها سالانه هزینه های هنگفتی برای آموزش و پروش کارکنان خود صرف می کنند ولی نتیجه دلخواهی از سرمایه گذاری خود به دست نمی آورند. در واقع یادگیری به عملکرد بهتر سازمانی منجر نمی شود زیرا کارکنان زود به روش های قدیمی ی انجام کارها برمی گردند. از تحقیقات بدست آمده مشخص شد فقط یک مدیر ارشد از چهار مدیر ارشد اعلام کرده است عملکرد آموزشی و توسعه ای آنها جهت دستیابی به نتایج بهتر تجاری و سازمانی موثر بوده است. عدم بازگشت سرمایه گذاری روی آموزش تنها دلیل ناموثر بودن آموزش نیست، بلکه همچنین باعث می شود کارکنان نیز نسبت به آموزش بدبین شوند. مدیران سازمان ممکن است با این باور که دارند از طریق آموزش های سازمانی تغییرات واقعی را در سازمان اعمال می کنند دل خود را خوش کرده باشند ولی افراد دیگر در سازمان(کارکنان) بهتر از مدیران از نتایج این آموزش ها اطلاع دارند. اما چرا مدیران به این شناخت نمی رسند؟ به دو دلیل: دلیل اول اینکه مدیران این دیدگاه را دارند که افراد باید جهت بهبود عملکرد و اثربخشی سازمان انتخاب و با دانش، مهارت ها و نگرش های صحیح، توسعه یابند. بنابراین مدیریت منابع انسانی الزامات شایستگی فردی را براساس استراتژی سازمان تعریف می کند و مدیران ارشد را ترغیب می کند تا برنامه های آموزشی که برای توسعه آن شایستگی ها طراحی شده اند را اجرا کنند با این باور که تغییر سازمانی رخ خواهد داد. این مدل توسعه ایه پذیرفته شده و فراگیر نشان نمی دهد که سازمانها مجموعه ای از عناصری هستند که بر همدیگر اثر متقابل دارند. نقش ها، مسوولیت ها و روابط توسط ساختار سازمانی، سبک های رهبری، تخصص افراد، پس زمینهای فرهنگی، اعمال و سیاستهای مدیریت منابع انسانی تعریف می شود و این مشخص نمی کند که تمام آن عناصر به عملکرد و رفتار سازمانی جهت می دهند. اگر سیستم تغییر نکند نه حمایتی از تغییر رفتار فردی بوجود آمده می کند و نه در پایداری و ثبات آن تاثیری دارد. در واقع باعث شکست و ناکامی توسعه فردی در سازمان می شود. دلیل دوم این است که برای مدیران منابع انسانی سخت و یا غیر ممکن است که به مدیران ارشد و تیمشان یک حقیقت ناخوشایند را بگویند و آن این است که دلیل ناکامی و شکست استراتژی و تغییر رفتار سازمانی ریشه در عدم کارایی کارکنان ندارد بلکه ریشه در سیاستها و عملکردهای مدیران ارشد دارد. قبل از اینکه آموزش و تغییر رفتار بتواند پایدار بماند سیاست ها و عملکردهای مدیران ارشد باید اصلاح شود. برای مدیریت منابع انسانی بسیار ساده تر و راحتتر است که مسئله را به عدم شایستگس کارکنان نسبت دهد و راه حل ساده و واضح را در آموزش ببیند. این چیزی است که مدیران ارشد مشتاق شنیدنش هستند. سازمان ها باید به این نکته توجه داشته باشند که حتی در سازمانهایی که دارای فرهنگ و رهبران قوی هستند، بخش ها و واحدهای مختلف به نقشها، مسوولیت ها و روابط خاص خود نیاز دارند و هر بخشی در مرحله ای از توسعه قرار دارد. نکته پایانی و مهم این است که سازمان ها باید پیش فرض های غلط و نادرست درباره توسعه توانایی، قابلیت و استعداد در سازمان که در ذهن داشته اند را به دور بریزند و از زاویه ای دیگر بنگرد:
۱- دیدگاه و منطق معمول و غلط این است که: مسائل مربوط به عملکرد و رفتار سازمانی از عدم شایستگی افراد و کارکنان نشأت می گیرد و راه حل ارائه شده این است: بهبود و توسعه دانش، مهارتها و نگرش کارکنان اثربخشی و عملکرد سازمانی را بهبود می بخشد. بنابراین نتیجه گیری این می شود که هدف تغییر و توسعه باید روی افراد متمرکز شود. تغییر فردی است.
۲- دیدگاه بهتر و و موثرتر این است که: مسائل و مشکلات مربوط به عملکرد و رفتار سازمانی از سیستمی که به طور ضعیفی طراحی شده و به طور غیر موثر مدیریت و اداره می شود ناشی می شود. راه حل ارائه شده این است که تغییر سیستم باید به گونه ای باشد که یادگیری ها و رفتارهای جدید را حمایت کند و در حهت ثبات آن رفتارها و یادگیری ها در سازمان باشد. بنابراین هدف اصلی تغییر سیستمی و سازمانی و به دنبال آن آموزش کارکنان قرار دارد.
سازمان ها سالانه هزینه های هنگفتی برای آموزش و پروش کارکنان خود صرف می کنند ولی نتیجه دلخواهی از سرمایه گذاری خود به دست نمی آورند. در واقع یادگیری به عملکرد بهتر سازمانی منجر نمی شود زیرا کارکنان زود به روش های قدیمی ی انجام کارها برمی گردند. از تحقیقات بدست آمده مشخص شد فقط یک مدیر ارشد از چهار مدیر ارشد اعلام کرده است عملکرد آموزشی و توسعه ای آنها جهت دستیابی به نتایج بهتر تجاری و سازمانی موثر بوده است. عدم بازگشت سرمایه گذاری روی آموزش تنها دلیل ناموثر بودن آموزش نیست، بلکه همچنین باعث می شود کارکنان نیز نسبت به آموزش بدبین شوند. مدیران سازمان ممکن است با این باور که دارند از طریق آموزش های سازمانی تغییرات واقعی را در سازمان اعمال می کنند دل خود را خوش کرده باشند ولی افراد دیگر در سازمان(کارکنان) بهتر از مدیران از نتایج این آموزش ها اطلاع دارند. اما چرا مدیران به این شناخت نمی رسند؟ به دو دلیل: دلیل اول اینکه مدیران این دیدگاه را دارند که افراد باید جهت بهبود عملکرد و اثربخشی سازمان انتخاب و با دانش، مهارت ها و نگرش های صحیح، توسعه یابند. بنابراین مدیریت منابع انسانی الزامات شایستگی فردی را براساس استراتژی سازمان تعریف می کند و مدیران ارشد را ترغیب می کند تا برنامه های آموزشی که برای توسعه آن شایستگی ها طراحی شده اند را اجرا کنند با این باور که تغییر سازمانی رخ خواهد داد. این مدل توسعه ایه پذیرفته شده و فراگیر نشان نمی دهد که سازمانها مجموعه ای از عناصری هستند که بر همدیگر اثر متقابل دارند. نقش ها، مسوولیت ها و روابط توسط ساختار سازمانی، سبک های رهبری، تخصص افراد، پس زمینهای فرهنگی، اعمال و سیاستهای مدیریت منابع انسانی تعریف می شود و این مشخص نمی کند که تمام آن عناصر به عملکرد و رفتار سازمانی جهت می دهند. اگر سیستم تغییر نکند نه حمایتی از تغییر رفتار فردی بوجود آمده می کند و نه در پایداری و ثبات آن تاثیری دارد. در واقع باعث شکست و ناکامی توسعه فردی در سازمان می شود. دلیل دوم این است که برای مدیران منابع انسانی سخت و یا غیر ممکن است که به مدیران ارشد و تیمشان یک حقیقت ناخوشایند را بگویند و آن این است که دلیل ناکامی و شکست استراتژی و تغییر رفتار سازمانی ریشه در عدم کارایی کارکنان ندارد بلکه ریشه در سیاستها و عملکردهای مدیران ارشد دارد. قبل از اینکه آموزش و تغییر رفتار بتواند پایدار بماند سیاست ها و عملکردهای مدیران ارشد باید اصلاح شود. برای مدیریت منابع انسانی بسیار ساده تر و راحتتر است که مسئله را به عدم شایستگس کارکنان نسبت دهد و راه حل ساده و واضح را در آموزش ببیند. این چیزی است که مدیران ارشد مشتاق شنیدنش هستند. سازمان ها باید به این نکته توجه داشته باشند که حتی در سازمانهایی که دارای فرهنگ و رهبران قوی هستند، بخش ها و واحدهای مختلف به نقشها، مسوولیت ها و روابط خاص خود نیاز دارند و هر بخشی در مرحله ای از توسعه قرار دارد. نکته پایانی و مهم این است که سازمان ها باید پیش فرض های غلط و نادرست درباره توسعه توانایی، قابلیت و استعداد در سازمان که در ذهن داشته اند را به دور بریزند و از زاویه ای دیگر بنگرد:
۱- دیدگاه و منطق معمول و غلط این است که: مسائل مربوط به عملکرد و رفتار سازمانی از عدم شایستگی افراد و کارکنان نشأت می گیرد و راه حل ارائه شده این است: بهبود و توسعه دانش، مهارتها و نگرش کارکنان اثربخشی و عملکرد سازمانی را بهبود می بخشد. بنابراین نتیجه گیری این می شود که هدف تغییر و توسعه باید روی افراد متمرکز شود. تغییر فردی است.
۲- دیدگاه بهتر و و موثرتر این است که: مسائل و مشکلات مربوط به عملکرد و رفتار سازمانی از سیستمی که به طور ضعیفی طراحی شده و به طور غیر موثر مدیریت و اداره می شود ناشی می شود. راه حل ارائه شده این است که تغییر سیستم باید به گونه ای باشد که یادگیری ها و رفتارهای جدید را حمایت کند و در حهت ثبات آن رفتارها و یادگیری ها در سازمان باشد. بنابراین هدف اصلی تغییر سیستمی و سازمانی و به دنبال آن آموزش کارکنان قرار دارد.