✳️تکنیک ناپلئون
چرا برخی از افراد همیشه راه حلی در جیب دارند؟ چگونه می شود که در سخت ترین شرایط و حالات می بینیم که یک گزینه رهایی بخش می گذارند روی میز؟ احتمال دارد این افراد نادانسته از تکنیکی که ناپلئون استفاده می کرد بهره می برند.
✅اما تکنیک ناپلئون چه بود؟
جمله ای منتسب به ناپلئون است که می گوید: همه متعجب می شوند که من چگونه برای هر موقعیتی راه حلی دارم و در هر بحرانی یا مساله جدیدی که رخ می دهد من آمادگی لازم را دارم برای پاسخگویی به آن و همه فکر می کنند که من بسیار باهوشم. اما در حقیقت این نیست. من برای هر مساله ای از قبل تمام حالت های مختلف را در ذهن خود مرور می کنم و برای تمام حالت های مختلف، خود را آماده می کنم.
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
یکی از مهم ترین اصول تفکر استراتژیک داشتن خاطره های متعدد از آینده است. یکی از بهترین تمارینی که می توانید انجام دهید این است که آینده های مختلف را تجسم کنید و برای هر کدام بررسی کنید که اگر رخ داد چه باید انجام دهید. این یکی از بهترین ورزش های ذهنی است.
✅برای انجام این تکنیک گام های زیر را بردارید:
1- اهداف یا موقعیت های مهم خود را شناسایی کنید (امور غیرمهم را کنار بگذارید قرار نیست ما راجع به همه چیز فکر کنیم)
2- حالت ها، کنش ها، واکنش های مختلف را برای آن مساله در نظر بگیرید (مثلا اینکه اگر من پیشنهاد دادم و او پذیرفت اما با قیمتی بسیار بالاتر از آن چه من پیشنهاد کردم من باید چه واکنشی نشان بدهم؟)
3- برای آن حالت گزینه یا پاسخ مطلوب را بیابید.
4- از خود بپرسید که واکنش طرف مقابل در قبال پاسخ شما چه خواهد شد؟
5- به زنجیره پاسخ- واکنش ادامه دهید تا مطمئن شوید، عاقبت این کنش و واکنش برای شما مطلوب است.
شاید بگویید که این تکنیک خیلی زمان می برد، جواب اين است که ما این تکنیک را فقط برای موضوعات مهم به کار می گیریم. همه ما با نمره ناپلئونی و شیرینی ناپلئونی آشنا هستیم اما ایکاش با تکنیک وی نیز آشنا شویم.
چرا برخی از افراد همیشه راه حلی در جیب دارند؟ چگونه می شود که در سخت ترین شرایط و حالات می بینیم که یک گزینه رهایی بخش می گذارند روی میز؟ احتمال دارد این افراد نادانسته از تکنیکی که ناپلئون استفاده می کرد بهره می برند.
✅اما تکنیک ناپلئون چه بود؟
جمله ای منتسب به ناپلئون است که می گوید: همه متعجب می شوند که من چگونه برای هر موقعیتی راه حلی دارم و در هر بحرانی یا مساله جدیدی که رخ می دهد من آمادگی لازم را دارم برای پاسخگویی به آن و همه فکر می کنند که من بسیار باهوشم. اما در حقیقت این نیست. من برای هر مساله ای از قبل تمام حالت های مختلف را در ذهن خود مرور می کنم و برای تمام حالت های مختلف، خود را آماده می کنم.
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
یکی از مهم ترین اصول تفکر استراتژیک داشتن خاطره های متعدد از آینده است. یکی از بهترین تمارینی که می توانید انجام دهید این است که آینده های مختلف را تجسم کنید و برای هر کدام بررسی کنید که اگر رخ داد چه باید انجام دهید. این یکی از بهترین ورزش های ذهنی است.
✅برای انجام این تکنیک گام های زیر را بردارید:
1- اهداف یا موقعیت های مهم خود را شناسایی کنید (امور غیرمهم را کنار بگذارید قرار نیست ما راجع به همه چیز فکر کنیم)
2- حالت ها، کنش ها، واکنش های مختلف را برای آن مساله در نظر بگیرید (مثلا اینکه اگر من پیشنهاد دادم و او پذیرفت اما با قیمتی بسیار بالاتر از آن چه من پیشنهاد کردم من باید چه واکنشی نشان بدهم؟)
3- برای آن حالت گزینه یا پاسخ مطلوب را بیابید.
4- از خود بپرسید که واکنش طرف مقابل در قبال پاسخ شما چه خواهد شد؟
5- به زنجیره پاسخ- واکنش ادامه دهید تا مطمئن شوید، عاقبت این کنش و واکنش برای شما مطلوب است.
شاید بگویید که این تکنیک خیلی زمان می برد، جواب اين است که ما این تکنیک را فقط برای موضوعات مهم به کار می گیریم. همه ما با نمره ناپلئونی و شیرینی ناپلئونی آشنا هستیم اما ایکاش با تکنیک وی نیز آشنا شویم.
✳️سندروم عملگرایی نمایشی و دروازه بان نگون بخت
فرض کنید که شما دروازه بان یک تیم فوتبال هستید و اکنون پنالتی شده است و شما باید در برابر ضربه پنالتی قرار بگیرید در ضمن می دانید شانس اینکه توپ به چپ، راست یا وسط زده شود، هر کدام 33 درصد است. خوب شما به کدام سمت خواهید پرید؟ چند درصد امکان دارد که شما در وسط دروازه بمانید؟
اصولا چرا در اغلب موارد دروازه بان به سمت چپ یا راست می پرد و در واقع فقط از 66 درصد دروازه دفاع می کند. شما تا حالا چند دروازه بان را دیده اید که وسط دروازه بماند؟ احتمالا حداکثر یک یا دوتا
اما موضوع چیست؟ با اینکه شما به عنوان دروازه بان می دانيد که 33 درصد ممکن است توپ به وسط زده شود، اما اینکه وسط دروازه بیاستيد، کاری نکنيد و توپ گل شود، خیلی ترسناک است. در واقع شما به عنوان یک دروازه بان ترجیح می دهيد یک کاری بکنيد حتی اگر آن کار الزاماً درست نباشد.
یک لحظه تصور کنید که دروازه بان تیم محبوبتان در مقابل یک ضربه پنالتی 1) شیرجه بزند و گل بخورد 2) بیاستد و گل بخورد.... احتمالا در مورد 2 او را سرزنش می کنید در حالی که از نظر منطقی این دو مورد هیچ فرقی ندارد و او گل خورده.
به این اتفاق «خطای عمل» یا «عملگرایی نمایشی» گفته می شود. همین رفتار را در برخی سرمایه گذاران بورس می بینیم. وقتی نمی توانند تحلیل درستی انجام دهند، نمی توانند کاری نکنند و ترجیح می دهند حتی شانسی یک معامله انجام دهند.
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
برای ما گفتن این که نمی دانم خیلی سخت است. همچنین برای ما اینکه بگوییم فعلا نباید دست به کاری زد و باید منتظر ماند نیز بسیار سخت است. بگذارید بیشتر توضیح دهم:
فکرش را بکنید موضوعی رخ می دهد و هیات مدیره شما را به عنوان مدیر عامل فراخوانده است و از شما می پرسد با توجه به کاهش قیمت ها و ضرری که متحمل شده ایم چه باید کرد؟ و شما می گویید هیچ کاری نباید کرد. دقیقا همین موقعیتی که ما هستیم بهترین موقعیت است. جو روانی بسیار سنگینی علیه شما شکل خواهد گرفت. شما به بی عملی و بی خیالی متهم خواهید شد. [با اینکه تصمیم شما مبتنی بر یک تحلیل دقیق است که هر گونه تغییری باعث افزایش زیان خواهد شد].
خود را در یک موقعیت دیگر قرار دهید: متوجه شده اید که فرزند شما، از مواد مخدر یا محرک استفاده کرده است. خانواده اکنون منتظر واکنش شماست. همه فکر می کنند که باید کاری کنید. اما شما موقعیت را عقلایی (و نه هیجانی) را بررسی و تحلیل کرده اید و به این نتیجه رسیده اید که تا یک ماه آینده نباید هیچ کاری انجام دهید. در خانواده جو علیه شما سنگین خواهد شد شما به بی مبالاتی و سست عنصری متهم خواهید شد.
یا ممکن است یک کشور علیه شما قوانین محدودیت آفرین تصویب کرده باشد، شما به عنوان رییس جمهور یا ... مجبورید به خاطر همان جو سنگین کاری کنید حتی اگر در عمیق ترین لایه های وجودی خودتان به این تحلیل رسیده باشید که نباید کاری کرد.
این مثال ها را زدم تا یک نکته مهم را بگویم: در کتاب های موفقیت و روانشناسی می نویسند که اقدام، شجاعت می خواهد من می خواهم بگویم که شجاعت عدم اقدام [در زمانی که عدم اقدام، منطقی تر است] بسیار مهم تر است. اگر می خواهید روی اراده خودتان کار کنید هر دو اراده را تقویت کنید: هم اراده اقدام و هم اراده عدم اقدام با وجود جو سنگین.
گاهی اقدام نکردن، بهترین اقدام است.
فرض کنید که شما دروازه بان یک تیم فوتبال هستید و اکنون پنالتی شده است و شما باید در برابر ضربه پنالتی قرار بگیرید در ضمن می دانید شانس اینکه توپ به چپ، راست یا وسط زده شود، هر کدام 33 درصد است. خوب شما به کدام سمت خواهید پرید؟ چند درصد امکان دارد که شما در وسط دروازه بمانید؟
اصولا چرا در اغلب موارد دروازه بان به سمت چپ یا راست می پرد و در واقع فقط از 66 درصد دروازه دفاع می کند. شما تا حالا چند دروازه بان را دیده اید که وسط دروازه بماند؟ احتمالا حداکثر یک یا دوتا
اما موضوع چیست؟ با اینکه شما به عنوان دروازه بان می دانيد که 33 درصد ممکن است توپ به وسط زده شود، اما اینکه وسط دروازه بیاستيد، کاری نکنيد و توپ گل شود، خیلی ترسناک است. در واقع شما به عنوان یک دروازه بان ترجیح می دهيد یک کاری بکنيد حتی اگر آن کار الزاماً درست نباشد.
یک لحظه تصور کنید که دروازه بان تیم محبوبتان در مقابل یک ضربه پنالتی 1) شیرجه بزند و گل بخورد 2) بیاستد و گل بخورد.... احتمالا در مورد 2 او را سرزنش می کنید در حالی که از نظر منطقی این دو مورد هیچ فرقی ندارد و او گل خورده.
به این اتفاق «خطای عمل» یا «عملگرایی نمایشی» گفته می شود. همین رفتار را در برخی سرمایه گذاران بورس می بینیم. وقتی نمی توانند تحلیل درستی انجام دهند، نمی توانند کاری نکنند و ترجیح می دهند حتی شانسی یک معامله انجام دهند.
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
برای ما گفتن این که نمی دانم خیلی سخت است. همچنین برای ما اینکه بگوییم فعلا نباید دست به کاری زد و باید منتظر ماند نیز بسیار سخت است. بگذارید بیشتر توضیح دهم:
فکرش را بکنید موضوعی رخ می دهد و هیات مدیره شما را به عنوان مدیر عامل فراخوانده است و از شما می پرسد با توجه به کاهش قیمت ها و ضرری که متحمل شده ایم چه باید کرد؟ و شما می گویید هیچ کاری نباید کرد. دقیقا همین موقعیتی که ما هستیم بهترین موقعیت است. جو روانی بسیار سنگینی علیه شما شکل خواهد گرفت. شما به بی عملی و بی خیالی متهم خواهید شد. [با اینکه تصمیم شما مبتنی بر یک تحلیل دقیق است که هر گونه تغییری باعث افزایش زیان خواهد شد].
خود را در یک موقعیت دیگر قرار دهید: متوجه شده اید که فرزند شما، از مواد مخدر یا محرک استفاده کرده است. خانواده اکنون منتظر واکنش شماست. همه فکر می کنند که باید کاری کنید. اما شما موقعیت را عقلایی (و نه هیجانی) را بررسی و تحلیل کرده اید و به این نتیجه رسیده اید که تا یک ماه آینده نباید هیچ کاری انجام دهید. در خانواده جو علیه شما سنگین خواهد شد شما به بی مبالاتی و سست عنصری متهم خواهید شد.
یا ممکن است یک کشور علیه شما قوانین محدودیت آفرین تصویب کرده باشد، شما به عنوان رییس جمهور یا ... مجبورید به خاطر همان جو سنگین کاری کنید حتی اگر در عمیق ترین لایه های وجودی خودتان به این تحلیل رسیده باشید که نباید کاری کرد.
این مثال ها را زدم تا یک نکته مهم را بگویم: در کتاب های موفقیت و روانشناسی می نویسند که اقدام، شجاعت می خواهد من می خواهم بگویم که شجاعت عدم اقدام [در زمانی که عدم اقدام، منطقی تر است] بسیار مهم تر است. اگر می خواهید روی اراده خودتان کار کنید هر دو اراده را تقویت کنید: هم اراده اقدام و هم اراده عدم اقدام با وجود جو سنگین.
گاهی اقدام نکردن، بهترین اقدام است.
✳️«ده عادت کارکنان با عملکرد بالا»
مدیر هر شرکتی به عملکرد کارکنان خود اهمیت میدهد. برخی از شرکتها برای این کار «دستورالعمل ارزیابی عملکرد» دارند، اما برخی دیگر صرفاً بر اساس یکسری فرمها و روشهای پراکنده این کار را انجام میدهند.
اما آنچه که برای مدیران شرکتها حائز اهمیت است، آن است که از ویژگیهای افرادی که میتواند عملکرد بالایی داشته باشند، آگاه شوند. شناخت این ویژگیها میتواند مدیران را در توسعه آنها و در نهایت شکل دادن به عملکرد عالیِ شرکت، کمک کند. در این نوشته میخواهیم ده عادت کارکنان با عملکرد بالا را با هم مرور کنیم:
1) آنها برای خود سیستم و شیوه مشخصی برای انجام کار دارند. برای کارکنان با عملکرد بالا فرقی نمیکند که در حال انجام چه کاری هستند، بلکه آنها همواره کانون تمرکز خود را بر اهمیت کار قرار میدهند و رفتار خود را برای انجام درست آن، سازماندهی میکنند.
2) به دیگران گوش میدهند. کارکنان با عملکرد بالا، به بازخوردها، پیشنهادها و استراتژیهای اثباتشده در عمل، گوش میدهند. آنها با این کار اطلاعات مختلفی برای انجام بهتر کار و بهتر کردن عملکردشان به دست میآورند.
3) خودشان را پاسخگو نگه میدارند. همواره مسئولیتپذیر هستند. اگر نتوانند نسبت به کاری که از آنها خواسته شده است، پاسخگو باشند، با مذاکره دوباره درباره کیفیت مورد نظرِ آن کار، سعی میکنند لطمهای به این ویژگی خود وارد نکنند. بنابراین، پاسخگو بودن در برابر کیفیت کار مورد نظر، برایشان اهمیت دارد.
4) مثبتنگر هستند. مثبتنگری کارکنان با عملکرد بالا به این معنا نیست که هر آنچه در اطراف آنها وجود دارد و یا اتفاق میافتد، همگی مثبت است، بلکه همواره سعی میکنند که نیمه پر لیوان را ببینند و هیمن امر آنها را با شغل و کار خود عجین نگ میدارد.
5) چالشطلب هستند. کارکنان باعملکرد بالا، برای بر عهده گرفتن وظایف سخت، مشتاق هستند. آنها برای مواجهه و حل مسائل اشتیاق دارند و بیشتر اوقات، مشغول حل و فصل مسائل و برخورد با چالشها هستند.
6) برای خود هدفگذاری میکنند. علاوه بر اهدافی که از طرف شرکت برای کارکنان با عملکرد بالا تعیین میشود، این دسته از کارکنان برای خودشان اهداف مشخصی دارند. به عبارت دیگر، کارکنان با عملکرد بالا، اهداف را توسعه میدهند. برای همین است که برای مثال پروژهها را با هزینهها و زمان کمتری از آنچه پیشبینی شده است، انجام میدهند. آنها به فرصتهای موجود برای تحقق انتظارات بزرگ چشم میدوزند.
7) از اشتباهاتشان یاد میگیرند. یکی از عادات مهم کارکنان با عملکرد بالا آن است که از اشتباهات خود درس میگیرند. یعنی وقتی در تکمیل و انجام کاری با شکست مواجه میشوند، با اتخاذ نگرشی مثبت به این امر، از این فرصت برای بازاندیشی و تأمل در رفتارهای کاری خود استفاده میکنند. آنها این زمانها و این موارد را شست تلقی نمیکنند، بلکه به آنها به عنوان نتایج کسبشده به مثابه نوعی فرصتِ یادگیری مینگرند.
8) میدانند چگونه زمان خود را مدیریت کنند. چون سیستم مشخصی برای انجام کار دارند، میتوانند کارهای خود را اولویتبندی کرده و برای هر کاری زمان مخصوص به خود را تخصیص دهند.
9) به توسعه فردی خود متعهد هستند. کارکنان با عملکرد بالا، به این باور دارند که یادگیری چیزی است که به صورت هر روزه و در دلِ اتفاقات سادهای که پیرامون افراد هنگام انجام کار رخ میدهند، اتفاق میافتد. بنابراین، با داشتن برنامه توسعه فردی برای خود، هموار در حال یادگیری و کسب مهارتهای جدید برای ارتقای شایستگیهای خود هستند.
10) کارکنان با عملکرد بالا به شدت نسبت به سازمان خود متعهد و برای کار کردن در آن مشتقاق هستند. این کارکنان با شرکت خود رابطهای بر مبنای اعتماد و احترام شکل میدهند و چون مأموریت شرکت برای آنها درونی و نهادینه شده است، با اشتیاق و تعهد بالا به کار کردن در شرکت ادامه میدند. متقابلاض شرکت نیز برای رشد و توسعه آنها سرمایهگذاری میکند.
هرچند عجین نگه داشتن همه کارکنان شرکت با شغل و کارشان وظیفه مهمی برای مدیران محسوب میشود، اما عجین نگه داشتن کارکنان با عملکرد بالا، وظیفهای مهمتر است. دلیل این امر آن است که کارکنان با عملکرد بالا، کلید رشد کسب و کار در آینده هستند. بنابراین، به عنوان مدیران منابع انسانی شرکت، سعی کنید با ایجاد و توسعه عادات بالا در کارکنان، آنها را تبدیل به کارکنان با عملکرد بالا کنید تا موفقیت شرکت یا سازمان خود را تا حدود زیادی تضمین کنید.
بازنشرازhryar
مدیر هر شرکتی به عملکرد کارکنان خود اهمیت میدهد. برخی از شرکتها برای این کار «دستورالعمل ارزیابی عملکرد» دارند، اما برخی دیگر صرفاً بر اساس یکسری فرمها و روشهای پراکنده این کار را انجام میدهند.
اما آنچه که برای مدیران شرکتها حائز اهمیت است، آن است که از ویژگیهای افرادی که میتواند عملکرد بالایی داشته باشند، آگاه شوند. شناخت این ویژگیها میتواند مدیران را در توسعه آنها و در نهایت شکل دادن به عملکرد عالیِ شرکت، کمک کند. در این نوشته میخواهیم ده عادت کارکنان با عملکرد بالا را با هم مرور کنیم:
1) آنها برای خود سیستم و شیوه مشخصی برای انجام کار دارند. برای کارکنان با عملکرد بالا فرقی نمیکند که در حال انجام چه کاری هستند، بلکه آنها همواره کانون تمرکز خود را بر اهمیت کار قرار میدهند و رفتار خود را برای انجام درست آن، سازماندهی میکنند.
2) به دیگران گوش میدهند. کارکنان با عملکرد بالا، به بازخوردها، پیشنهادها و استراتژیهای اثباتشده در عمل، گوش میدهند. آنها با این کار اطلاعات مختلفی برای انجام بهتر کار و بهتر کردن عملکردشان به دست میآورند.
3) خودشان را پاسخگو نگه میدارند. همواره مسئولیتپذیر هستند. اگر نتوانند نسبت به کاری که از آنها خواسته شده است، پاسخگو باشند، با مذاکره دوباره درباره کیفیت مورد نظرِ آن کار، سعی میکنند لطمهای به این ویژگی خود وارد نکنند. بنابراین، پاسخگو بودن در برابر کیفیت کار مورد نظر، برایشان اهمیت دارد.
4) مثبتنگر هستند. مثبتنگری کارکنان با عملکرد بالا به این معنا نیست که هر آنچه در اطراف آنها وجود دارد و یا اتفاق میافتد، همگی مثبت است، بلکه همواره سعی میکنند که نیمه پر لیوان را ببینند و هیمن امر آنها را با شغل و کار خود عجین نگ میدارد.
5) چالشطلب هستند. کارکنان باعملکرد بالا، برای بر عهده گرفتن وظایف سخت، مشتاق هستند. آنها برای مواجهه و حل مسائل اشتیاق دارند و بیشتر اوقات، مشغول حل و فصل مسائل و برخورد با چالشها هستند.
6) برای خود هدفگذاری میکنند. علاوه بر اهدافی که از طرف شرکت برای کارکنان با عملکرد بالا تعیین میشود، این دسته از کارکنان برای خودشان اهداف مشخصی دارند. به عبارت دیگر، کارکنان با عملکرد بالا، اهداف را توسعه میدهند. برای همین است که برای مثال پروژهها را با هزینهها و زمان کمتری از آنچه پیشبینی شده است، انجام میدهند. آنها به فرصتهای موجود برای تحقق انتظارات بزرگ چشم میدوزند.
7) از اشتباهاتشان یاد میگیرند. یکی از عادات مهم کارکنان با عملکرد بالا آن است که از اشتباهات خود درس میگیرند. یعنی وقتی در تکمیل و انجام کاری با شکست مواجه میشوند، با اتخاذ نگرشی مثبت به این امر، از این فرصت برای بازاندیشی و تأمل در رفتارهای کاری خود استفاده میکنند. آنها این زمانها و این موارد را شست تلقی نمیکنند، بلکه به آنها به عنوان نتایج کسبشده به مثابه نوعی فرصتِ یادگیری مینگرند.
8) میدانند چگونه زمان خود را مدیریت کنند. چون سیستم مشخصی برای انجام کار دارند، میتوانند کارهای خود را اولویتبندی کرده و برای هر کاری زمان مخصوص به خود را تخصیص دهند.
9) به توسعه فردی خود متعهد هستند. کارکنان با عملکرد بالا، به این باور دارند که یادگیری چیزی است که به صورت هر روزه و در دلِ اتفاقات سادهای که پیرامون افراد هنگام انجام کار رخ میدهند، اتفاق میافتد. بنابراین، با داشتن برنامه توسعه فردی برای خود، هموار در حال یادگیری و کسب مهارتهای جدید برای ارتقای شایستگیهای خود هستند.
10) کارکنان با عملکرد بالا به شدت نسبت به سازمان خود متعهد و برای کار کردن در آن مشتقاق هستند. این کارکنان با شرکت خود رابطهای بر مبنای اعتماد و احترام شکل میدهند و چون مأموریت شرکت برای آنها درونی و نهادینه شده است، با اشتیاق و تعهد بالا به کار کردن در شرکت ادامه میدند. متقابلاض شرکت نیز برای رشد و توسعه آنها سرمایهگذاری میکند.
هرچند عجین نگه داشتن همه کارکنان شرکت با شغل و کارشان وظیفه مهمی برای مدیران محسوب میشود، اما عجین نگه داشتن کارکنان با عملکرد بالا، وظیفهای مهمتر است. دلیل این امر آن است که کارکنان با عملکرد بالا، کلید رشد کسب و کار در آینده هستند. بنابراین، به عنوان مدیران منابع انسانی شرکت، سعی کنید با ایجاد و توسعه عادات بالا در کارکنان، آنها را تبدیل به کارکنان با عملکرد بالا کنید تا موفقیت شرکت یا سازمان خود را تا حدود زیادی تضمین کنید.
بازنشرازhryar
✳️ 5 بیماری مدیریتی از دیدگاه دمینگ:
1-فقدان هدفی مشخص و پایدار
این بیماری وقتی رخ میدهد که اهداف و استراتژیهای سازمان مکرراً تغییر میکنند یا اصلاً سازمان هدف مشخص و تعریفشدهای ندارد. در این حالت تلاشها هدر خواهد رفت زیرا هیچ مقصد مشخص و ثابتی وجود ندارد که کارکنان در راستای آن تلاش کنند.
2-تمرکز بر سود کوتاهمدت
برخی مواقع لازم است برای موفقیت در بلندمدت از سود در کوتاهمدت بگذرید ولی در برخی سازمانها، تمرکز بر سود کوتاهمدت باعث میشود درنهایت به همین سود بلندمدت هم دست نیابند.
3-مدیریت بهوسیله ترس
ارزیابی عملکرد وسیلهای قدرتمند برای اهداف متعدد است ولی وقتی بهجای تأکید بر رشد و بالندگی کارکنان، فقط بر جنبه منفی و تنبیهی آن توجه میشود، ثمرات منفی آن بسی بیشتر از ثمرات مثبت آن خواهد شد.
4-جابهجایی بالا در پستهای مدیریتی
مدتزمان نسبتاً زیادی طول میکشد که مدیران با فرهنگ سازمان آشنا شده و روابط مبتنی بر اعتماد ایجاد کنند و نحوه به انجام رساندن کار در سازمان را یاد بگیرند.
جابهجایی مکرر نیرو در پستهای مدیریتی چیزی جز دور ریختن سرمایه و شروع مجدد راههای پیموده شده نیست.
5-تمرکز صرف بر اعداد و ارقام
برخی سازمانها معیار قضاوتشان فقط اعداد و ارقام مالی همچون فروش ماهانه، هزینه تولید و مالیات است.
این اعداد اهمیت بالایی دارند ولی تمرکز صرف بر آنها منجر به نادیده گرفتن جنبههای نرم و ذهنی سازمان همچون محیط کاری سالم، رضایت شغلی، کیفیت خدمات و … خواهد شد.
1-فقدان هدفی مشخص و پایدار
این بیماری وقتی رخ میدهد که اهداف و استراتژیهای سازمان مکرراً تغییر میکنند یا اصلاً سازمان هدف مشخص و تعریفشدهای ندارد. در این حالت تلاشها هدر خواهد رفت زیرا هیچ مقصد مشخص و ثابتی وجود ندارد که کارکنان در راستای آن تلاش کنند.
2-تمرکز بر سود کوتاهمدت
برخی مواقع لازم است برای موفقیت در بلندمدت از سود در کوتاهمدت بگذرید ولی در برخی سازمانها، تمرکز بر سود کوتاهمدت باعث میشود درنهایت به همین سود بلندمدت هم دست نیابند.
3-مدیریت بهوسیله ترس
ارزیابی عملکرد وسیلهای قدرتمند برای اهداف متعدد است ولی وقتی بهجای تأکید بر رشد و بالندگی کارکنان، فقط بر جنبه منفی و تنبیهی آن توجه میشود، ثمرات منفی آن بسی بیشتر از ثمرات مثبت آن خواهد شد.
4-جابهجایی بالا در پستهای مدیریتی
مدتزمان نسبتاً زیادی طول میکشد که مدیران با فرهنگ سازمان آشنا شده و روابط مبتنی بر اعتماد ایجاد کنند و نحوه به انجام رساندن کار در سازمان را یاد بگیرند.
جابهجایی مکرر نیرو در پستهای مدیریتی چیزی جز دور ریختن سرمایه و شروع مجدد راههای پیموده شده نیست.
5-تمرکز صرف بر اعداد و ارقام
برخی سازمانها معیار قضاوتشان فقط اعداد و ارقام مالی همچون فروش ماهانه، هزینه تولید و مالیات است.
این اعداد اهمیت بالایی دارند ولی تمرکز صرف بر آنها منجر به نادیده گرفتن جنبههای نرم و ذهنی سازمان همچون محیط کاری سالم، رضایت شغلی، کیفیت خدمات و … خواهد شد.
✅لطفا مغز خود را خالی نکنید!
چه کنم؟ چه تصمیمی بگیرم؟ چه خوردنی برای صبحانه مناسب است؟ نان سبوس دار با نوشیدنی قهوه یا با چای؟
در طول روز دائماً با موضوعاتی مواجه هستیم که باید در مورد آنها تصمیم بگیریم. از سر میز صبحانه گرفته تا خرید مایحتاج منزل. بیشتر مواقع گمان می کنیم که موضوع بسیار ساده است. حق انتخاب داریم. تصمیم میگیریم و موضوع مورد علاقه خود را انتخاب میکنیم. اما همین تصمیم به ظاهر ساده نیروی مغز را تخلیه کرده و از رمق می اندازد!
یک موسسه تحقیقی مربوط به دانشگاه «فلوریدا استیت» توسط آزمایشات متعددی نشان داد، انسانهایی که طیف انتخابی وسیعی دارند و دائما درگیر تصمیم گیری و انتخاب هستند، مبتلا به ضعف تمرکزو نارسایی در رسیدن به هدف خود می باشند
دانشمندان در یکی از آزمایشات به نیمی از افراد مورد آزمایش پیشنهاد کردندکه از میان انبوهی از مواد غذایی، مواد درسی و کلاسهای دانشگاهی بنا به سلیقه خود انتخابی داشته باشند، در حالیکه نیم دیگر در معرض چنین تصمیم گیری ای نبودند. در مرحله بعدی، آزمایش شوندگان می بایست بین دو تکلیف ساده یکی را انتخاب کرده و انجام می دادند؛ باید نوشیدنی بسیار بد مزه و مشمئز کننده خاصیت داری را بنوشند و یا اینکه دست خود را مدت زیادی در آبی صفر درجه فرو برده و نگه دارند. آزمایش شوندگانی که قبلا بین انبوهی از موضوعات پیشنهادی با تصمیم گیری مواجه بودند، دچار مشکل در تصمیم گیری شدند. آنان نتوانستند تمرکز کنند، تصمیم گیری درستی داشته باشند و در نتیجه آن را نیمه تمام رها کردند.
این دانشمندان برای اینکه همین مساله را در زندگی روزمره نیز آزمایش کنند، از خریدارانی که بعد از خرید از مرکز تجاری باز می گشتند سوال کردند که چند تصمیم گیری و انتخاب در حین خرید داشتند؟ سپس چندین مساله ساده ریاضی را برای حل کردن به آنان دادند. آنان همچنین در این آزمایش دیدند که خریدارانی که خرید آنان بیشتر تحت تصمیم گیری و انتخاب انجام شده بود، در حل مسائل ساده ریاضی بیشتر دچار اشتباه شدند و این آزمایش در مورد هر سن و جنسیتی و مدت زمان خرید صادق بود.
به نظر می رسد که تصمیم گیری یک منبع غنی انرژی در مغز را تخلیه کرده و مغز را کاملا خسته می نماید. آزمایشات متعدد نشان می دهد چه این تصمیمات آزادانه گرفته شده باشند و چه به خواسته فرد دیگر، دیده می شود که پس از تصمیم گیری، تمرکز و نیروی فکری به مراتب کاهش پیدا می کند (منبع آکادمی تفکر).
✅تجویز راهبردی:
چه کنیم؟ یعنی تصمیمی نگیریم؟ این برداشت اشتباه است. اصولا مغز نیز مانند عضله است اگر از ان استفاده نکنیم به مرور ضعیف و ضعیف تر می شود و از بین می رود. باید مغز را به کار گرفت! و استفاده مناسب از مغز باعث ورزش و پرورش آن خواهد شد. سه تجویزکلیدی در این زمینه می تواند راهگشا باشد:
1-تصمیمات تخصصی را تفویض کنید. قرار نیست شما در همه زمینه ها متخصص باشید. از نظرات دیگران استفاده کنید.
2-زمان و توان خود را متمرکز کنید بر تصمیمات اساسی تر و مهم تر. از قانون پارتو استفاده کنید از خود بپرسید کدام 20% تصمیمات است که 80% نتایج را محقق خواهد کرد؟
3-از روتین سازی تصمیمات کوچک استفاده کنید: یکی از تکنیک هایی که برخی به کار می برند خیلی ساده است: آنها تصمیمات کوچک را تبدیل به روتین می کنند و عملا حذف می کنند. تصمیم گیری مثل یک عضله عمل می کند. وقتی در طول روز به دفعات از آن استفاده کنید انرژی خود برای عملکرد موثر را از دست می دهد و خسته می شود. یکی از بهترین تکنیک هایی که برخی برای کنار آمدن با خستگی ناشی از تصمیم گیری به کار می گیرند، حذف تصمیمات کوچک با تبدیل آنها به روتین روزانه است. مثلا در مورد پوشش، غذا، رفت و آمد و ... یک بار یک تصمیم کلی بگیرید که در طول روز از تصمیم گیری مکرر در مورد آن ها فراغت حاصل کنید. این کار منابع ذهنی شما را برای تصمیمات پیچیده تر نگه می دارد.
چه کنم؟ چه تصمیمی بگیرم؟ چه خوردنی برای صبحانه مناسب است؟ نان سبوس دار با نوشیدنی قهوه یا با چای؟
در طول روز دائماً با موضوعاتی مواجه هستیم که باید در مورد آنها تصمیم بگیریم. از سر میز صبحانه گرفته تا خرید مایحتاج منزل. بیشتر مواقع گمان می کنیم که موضوع بسیار ساده است. حق انتخاب داریم. تصمیم میگیریم و موضوع مورد علاقه خود را انتخاب میکنیم. اما همین تصمیم به ظاهر ساده نیروی مغز را تخلیه کرده و از رمق می اندازد!
یک موسسه تحقیقی مربوط به دانشگاه «فلوریدا استیت» توسط آزمایشات متعددی نشان داد، انسانهایی که طیف انتخابی وسیعی دارند و دائما درگیر تصمیم گیری و انتخاب هستند، مبتلا به ضعف تمرکزو نارسایی در رسیدن به هدف خود می باشند
دانشمندان در یکی از آزمایشات به نیمی از افراد مورد آزمایش پیشنهاد کردندکه از میان انبوهی از مواد غذایی، مواد درسی و کلاسهای دانشگاهی بنا به سلیقه خود انتخابی داشته باشند، در حالیکه نیم دیگر در معرض چنین تصمیم گیری ای نبودند. در مرحله بعدی، آزمایش شوندگان می بایست بین دو تکلیف ساده یکی را انتخاب کرده و انجام می دادند؛ باید نوشیدنی بسیار بد مزه و مشمئز کننده خاصیت داری را بنوشند و یا اینکه دست خود را مدت زیادی در آبی صفر درجه فرو برده و نگه دارند. آزمایش شوندگانی که قبلا بین انبوهی از موضوعات پیشنهادی با تصمیم گیری مواجه بودند، دچار مشکل در تصمیم گیری شدند. آنان نتوانستند تمرکز کنند، تصمیم گیری درستی داشته باشند و در نتیجه آن را نیمه تمام رها کردند.
این دانشمندان برای اینکه همین مساله را در زندگی روزمره نیز آزمایش کنند، از خریدارانی که بعد از خرید از مرکز تجاری باز می گشتند سوال کردند که چند تصمیم گیری و انتخاب در حین خرید داشتند؟ سپس چندین مساله ساده ریاضی را برای حل کردن به آنان دادند. آنان همچنین در این آزمایش دیدند که خریدارانی که خرید آنان بیشتر تحت تصمیم گیری و انتخاب انجام شده بود، در حل مسائل ساده ریاضی بیشتر دچار اشتباه شدند و این آزمایش در مورد هر سن و جنسیتی و مدت زمان خرید صادق بود.
به نظر می رسد که تصمیم گیری یک منبع غنی انرژی در مغز را تخلیه کرده و مغز را کاملا خسته می نماید. آزمایشات متعدد نشان می دهد چه این تصمیمات آزادانه گرفته شده باشند و چه به خواسته فرد دیگر، دیده می شود که پس از تصمیم گیری، تمرکز و نیروی فکری به مراتب کاهش پیدا می کند (منبع آکادمی تفکر).
✅تجویز راهبردی:
چه کنیم؟ یعنی تصمیمی نگیریم؟ این برداشت اشتباه است. اصولا مغز نیز مانند عضله است اگر از ان استفاده نکنیم به مرور ضعیف و ضعیف تر می شود و از بین می رود. باید مغز را به کار گرفت! و استفاده مناسب از مغز باعث ورزش و پرورش آن خواهد شد. سه تجویزکلیدی در این زمینه می تواند راهگشا باشد:
1-تصمیمات تخصصی را تفویض کنید. قرار نیست شما در همه زمینه ها متخصص باشید. از نظرات دیگران استفاده کنید.
2-زمان و توان خود را متمرکز کنید بر تصمیمات اساسی تر و مهم تر. از قانون پارتو استفاده کنید از خود بپرسید کدام 20% تصمیمات است که 80% نتایج را محقق خواهد کرد؟
3-از روتین سازی تصمیمات کوچک استفاده کنید: یکی از تکنیک هایی که برخی به کار می برند خیلی ساده است: آنها تصمیمات کوچک را تبدیل به روتین می کنند و عملا حذف می کنند. تصمیم گیری مثل یک عضله عمل می کند. وقتی در طول روز به دفعات از آن استفاده کنید انرژی خود برای عملکرد موثر را از دست می دهد و خسته می شود. یکی از بهترین تکنیک هایی که برخی برای کنار آمدن با خستگی ناشی از تصمیم گیری به کار می گیرند، حذف تصمیمات کوچک با تبدیل آنها به روتین روزانه است. مثلا در مورد پوشش، غذا، رفت و آمد و ... یک بار یک تصمیم کلی بگیرید که در طول روز از تصمیم گیری مکرر در مورد آن ها فراغت حاصل کنید. این کار منابع ذهنی شما را برای تصمیمات پیچیده تر نگه می دارد.
✳️گذری ونظری
مطالعه کن وقتی که دیگران در خوابند. تصمیم بگیر وقتی که دیگران مُرَددند. خود را آماده کن وقتی که دیگران در خیال پردازیند. شروع کن وقتی که دیگران در حال تعللند. کار کن وقتی که دیگران در حال آرزو کردنند. صرفه جویی کن وقتی که دیگران در حال تلف کردنند. گوش کن وقتی که دیگران در حال صحبت کردنند. لبخند بزن وقتی که دیگران خشمگینند. پافشاری کن وقتی که دیگران در حال رها کردنند.
مطالعه کن وقتی که دیگران در خوابند. تصمیم بگیر وقتی که دیگران مُرَددند. خود را آماده کن وقتی که دیگران در خیال پردازیند. شروع کن وقتی که دیگران در حال تعللند. کار کن وقتی که دیگران در حال آرزو کردنند. صرفه جویی کن وقتی که دیگران در حال تلف کردنند. گوش کن وقتی که دیگران در حال صحبت کردنند. لبخند بزن وقتی که دیگران خشمگینند. پافشاری کن وقتی که دیگران در حال رها کردنند.
✳️پیشبینی ده روند عمده تحول دیجیتال در سال 2017
تحول دیجیتال در حال دگرگونی و شکلدهی مجدد کلیه جنبههای زندگی، بهویژه دنیای کسبوکار است. تحول دیجیتال، بهکارگیری فناوریهای دیجیتالی (مانند موبایل، رسانههای اجتماعی، تحلیل داده، رایانش ابری و اینترنت اشیا) برای ایجاد تحول در عملکرد کسبوکار است. این تحول میتواند از طریق نوآوری در مدل کسبوکار، ارتقای فرایندهای اصلی سازمان و جذابسازی بیشتر تجربه مشتری صورت پذیرد. نشریه فوربس، ده روند عمده تحول دیجیتال در سال 2017 را بهشرح زیر پیشبینی کرده است:
- قابلیت انطباقپذیری، بیش از هر زمان دیگری مورد نیاز است.
چه بخواهیم و چه نخواهیم، تغییرات بنیادینی در دنیای فناوری و کسبوکار در حال رخ دادن است! برنده کسانی هستند که بتوانند خود را با این تحولات محیطی منطبق نموده و از فرصتهای آن بهرهمند گردند.
- تجربه مشتری، اهمیت روزافزونی خواهد یافت.
فراموش نکنید که ساخت یک تجربه خوشایند و جذاب دیجیتالی برای مشتری، هدف اصلی فرایند تحول دیجیتالی است.
- نوآوری باید به سرعت رخ دهد.
نوآوری فعالانه و تهاجمی در حوزه فناوریهای تحولآفرین، بهترین راه برای رقابتی ماندن در یک بازار است.
- بهرهگیری از نیروی کار از راه دور افزایش مییابد.
فناوریهای موبایل این قابلیت را بیشتر فراهم میسازد که از استعدادهای برجسته در سرتاسر دنیا استفاده کنید.
- فناوری ایپیآی (API) بیشتر در کانون توجه قرار میگیرد.
این فناوری، اسلحه مخفی تحول دیجیتال خواهد بود. شرکتهایی همچون ایبی (EBay) و پیپال به طور جدی به سمت آن رفتهاند. کار این فناوری، ایجاد امکان استفاده از چندین پلتفرم در یک اکوسیستم است.
- واقعیت افزوده و واقعیت مجازی کماکان رشد خواهد کرد.
موفقیت بسیار بزرگ بازیهای رایانهای همانند پوکمونگو، صنایع غیر بازی را نیز بیش از پیش متوجه قدرت این دو فناوری کرده است.
- کلانداده و تحلیل آن
انتظار توجه بیشتر سازمانها به بخش اعظم دادههای موجود در محیطشان که هنوز تحلیل نشده باقی مانده است.
- اینترنت اشیا در تحول دیجیتالی محوریت خواهد یافت.
از فناوری اینترنت اشیا برای ساختن شهرهای هوشمندتر و سازمانهای ناب تر، بیشتر از قبل استفاده خواهد شد.
- بازار ماشینهای هوشمند و هوش مصنوعی داغ میگردد.
در سال 2017، تعداد بیشتری از دستگاه هاي دارای قدرت یادگیری و انطباق، جایگزین انسان در محیطهای کاری و شهری خواهند شد.
- سیلوهای سازمانی از بین میرود.
نگاه کارکردی و چندپارچه به سازمان دیگر جواب نمیدهد. با ایجاد پستهایی همچون مدیر ارشد دیجیتال (CDO)، هماهنگی و همکاری بیشتری در سازمان، حول تحول فناورانه صورت خواهد پذیرفت.
تحول دیجیتال در حال دگرگونی و شکلدهی مجدد کلیه جنبههای زندگی، بهویژه دنیای کسبوکار است. تحول دیجیتال، بهکارگیری فناوریهای دیجیتالی (مانند موبایل، رسانههای اجتماعی، تحلیل داده، رایانش ابری و اینترنت اشیا) برای ایجاد تحول در عملکرد کسبوکار است. این تحول میتواند از طریق نوآوری در مدل کسبوکار، ارتقای فرایندهای اصلی سازمان و جذابسازی بیشتر تجربه مشتری صورت پذیرد. نشریه فوربس، ده روند عمده تحول دیجیتال در سال 2017 را بهشرح زیر پیشبینی کرده است:
- قابلیت انطباقپذیری، بیش از هر زمان دیگری مورد نیاز است.
چه بخواهیم و چه نخواهیم، تغییرات بنیادینی در دنیای فناوری و کسبوکار در حال رخ دادن است! برنده کسانی هستند که بتوانند خود را با این تحولات محیطی منطبق نموده و از فرصتهای آن بهرهمند گردند.
- تجربه مشتری، اهمیت روزافزونی خواهد یافت.
فراموش نکنید که ساخت یک تجربه خوشایند و جذاب دیجیتالی برای مشتری، هدف اصلی فرایند تحول دیجیتالی است.
- نوآوری باید به سرعت رخ دهد.
نوآوری فعالانه و تهاجمی در حوزه فناوریهای تحولآفرین، بهترین راه برای رقابتی ماندن در یک بازار است.
- بهرهگیری از نیروی کار از راه دور افزایش مییابد.
فناوریهای موبایل این قابلیت را بیشتر فراهم میسازد که از استعدادهای برجسته در سرتاسر دنیا استفاده کنید.
- فناوری ایپیآی (API) بیشتر در کانون توجه قرار میگیرد.
این فناوری، اسلحه مخفی تحول دیجیتال خواهد بود. شرکتهایی همچون ایبی (EBay) و پیپال به طور جدی به سمت آن رفتهاند. کار این فناوری، ایجاد امکان استفاده از چندین پلتفرم در یک اکوسیستم است.
- واقعیت افزوده و واقعیت مجازی کماکان رشد خواهد کرد.
موفقیت بسیار بزرگ بازیهای رایانهای همانند پوکمونگو، صنایع غیر بازی را نیز بیش از پیش متوجه قدرت این دو فناوری کرده است.
- کلانداده و تحلیل آن
انتظار توجه بیشتر سازمانها به بخش اعظم دادههای موجود در محیطشان که هنوز تحلیل نشده باقی مانده است.
- اینترنت اشیا در تحول دیجیتالی محوریت خواهد یافت.
از فناوری اینترنت اشیا برای ساختن شهرهای هوشمندتر و سازمانهای ناب تر، بیشتر از قبل استفاده خواهد شد.
- بازار ماشینهای هوشمند و هوش مصنوعی داغ میگردد.
در سال 2017، تعداد بیشتری از دستگاه هاي دارای قدرت یادگیری و انطباق، جایگزین انسان در محیطهای کاری و شهری خواهند شد.
- سیلوهای سازمانی از بین میرود.
نگاه کارکردی و چندپارچه به سازمان دیگر جواب نمیدهد. با ایجاد پستهایی همچون مدیر ارشد دیجیتال (CDO)، هماهنگی و همکاری بیشتری در سازمان، حول تحول فناورانه صورت خواهد پذیرفت.
✳️لطفا" بر روی مسائل خود جفتپا نپرید!
گاهی به جای اینکه مسالهای را بهدرستی حل کنیم، آن را از نقطهای به نقطه دیگر منتقل میکنیم. نقل است تاجر فرشی در زیر یكی از زیباترین فرشهای خود، متوجه یک برآمدگی شد. وی بهسرعت برای از بین بردن برآمدگی مذکور بر روی آن پرید و برای لحظاتی آن را محو كرد؛ اما در كمتر از چند ثانیه، برآمدگی از قسمت دیگر فرش سربرآورد. تاجر دوباره بر روی برآمدگی جدید پرید تا كاملا محوش كند، اما باز هم برآمدگی جلوتر رفت و این مسئله به دفعات تكرار شد، تا اینكه در نهایت تاجر مجبور شد فرش را بلند كند و در زیر آن، ماری عصبانی را مشاهده کرد!
علاقهمندم عنوان این رویکرد غلط حل مسئله را با الهام از این داستان، "جفتپا پریدن روی مساله" بگذارم. راهحلهای ارائه شده برای تعدادی از مسائل اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی اطرافمان، بهنحوی جالبی دچار چنین آفتی هستند. گاهیوقتها به این میاندیشم که تعداد قابل توجهی از مدیران در کشور ما، به جای هنر "حل مساله"، بیشتر آراسته به مهارت "انتقال مسئله" هستند. اجازه بدهید در این زمینه مثالی بزنم.
زمانی که پلیس برای مبارزه با اراذل و اوباش، جفتپا بر روی آنها در برخی از محلات تهران میپرد، بخشی از مسئله زیر پای پلیس گیر میکند (بازداشت تعدادی از اراذل و اوباش)، اما بخش قابل توجهی از آن به شکل یک برآمدگی جدید، خود را در قالب کاهش ضریب امنیت کمربند حاشیهای تهران (مانند اسلامشهر، پاکدشت، ورامین و مواردی از ایندست) نشان میدهد. زیرا وقتی پلیس به منطقه تجمع اراذل حمله میکند، موفق به دستگیری همه آنها نمیشود. درنتیجه گروهی از این افراد محل اقامت خود را ترک کرده و تا آرام شدن اوضاع، به منطقهای نه چندان دور نقلمکان میکنند و کجا بهتر از کمربند حاشیهای شهر تهران. این افراد زمانی که به جای جدید میروند، رذالتهای خود را نیز بههمراه میبرند و مشکلاتی را برای منطقه جدید خود ایجاد میکنند. در نتیجه زمانی که شما به جای تمرکز بر پروسههای مستمر امنیت داخلی (منظور در اینجا امنیت ملی نیست)، بیشتر بر روی پروژههای موقت ایجاد امنیت متمرکز میشوید، بهوجود آمدن چنین تبعاتی دور از انتظار نخواهد بود.
گاهی مسائل پیشروی ما همانند سطل رنگی هستند که جفتپا پریدن روی آنها، منطقه بزرگی از اطرافمان را رنگی خواهد ساخت!
گاهی به جای اینکه مسالهای را بهدرستی حل کنیم، آن را از نقطهای به نقطه دیگر منتقل میکنیم. نقل است تاجر فرشی در زیر یكی از زیباترین فرشهای خود، متوجه یک برآمدگی شد. وی بهسرعت برای از بین بردن برآمدگی مذکور بر روی آن پرید و برای لحظاتی آن را محو كرد؛ اما در كمتر از چند ثانیه، برآمدگی از قسمت دیگر فرش سربرآورد. تاجر دوباره بر روی برآمدگی جدید پرید تا كاملا محوش كند، اما باز هم برآمدگی جلوتر رفت و این مسئله به دفعات تكرار شد، تا اینكه در نهایت تاجر مجبور شد فرش را بلند كند و در زیر آن، ماری عصبانی را مشاهده کرد!
علاقهمندم عنوان این رویکرد غلط حل مسئله را با الهام از این داستان، "جفتپا پریدن روی مساله" بگذارم. راهحلهای ارائه شده برای تعدادی از مسائل اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی اطرافمان، بهنحوی جالبی دچار چنین آفتی هستند. گاهیوقتها به این میاندیشم که تعداد قابل توجهی از مدیران در کشور ما، به جای هنر "حل مساله"، بیشتر آراسته به مهارت "انتقال مسئله" هستند. اجازه بدهید در این زمینه مثالی بزنم.
زمانی که پلیس برای مبارزه با اراذل و اوباش، جفتپا بر روی آنها در برخی از محلات تهران میپرد، بخشی از مسئله زیر پای پلیس گیر میکند (بازداشت تعدادی از اراذل و اوباش)، اما بخش قابل توجهی از آن به شکل یک برآمدگی جدید، خود را در قالب کاهش ضریب امنیت کمربند حاشیهای تهران (مانند اسلامشهر، پاکدشت، ورامین و مواردی از ایندست) نشان میدهد. زیرا وقتی پلیس به منطقه تجمع اراذل حمله میکند، موفق به دستگیری همه آنها نمیشود. درنتیجه گروهی از این افراد محل اقامت خود را ترک کرده و تا آرام شدن اوضاع، به منطقهای نه چندان دور نقلمکان میکنند و کجا بهتر از کمربند حاشیهای شهر تهران. این افراد زمانی که به جای جدید میروند، رذالتهای خود را نیز بههمراه میبرند و مشکلاتی را برای منطقه جدید خود ایجاد میکنند. در نتیجه زمانی که شما به جای تمرکز بر پروسههای مستمر امنیت داخلی (منظور در اینجا امنیت ملی نیست)، بیشتر بر روی پروژههای موقت ایجاد امنیت متمرکز میشوید، بهوجود آمدن چنین تبعاتی دور از انتظار نخواهد بود.
گاهی مسائل پیشروی ما همانند سطل رنگی هستند که جفتپا پریدن روی آنها، منطقه بزرگی از اطرافمان را رنگی خواهد ساخت!