✳️شما رهبران شرکت خود را چگونه پرورش می دهید؟
برای بهبود رهبری خودتان چه کارهایی انجام می دهید؟
اگر روی قابلیت ها متمرکز هستید، رویکردتان به اندازه ی کافی عمل گرایانه نیست. تاد وارنر، مؤسس شرکت مشاوره ی لایک مایندز، در مجله ی کسب و کار هاروارد در مورد رابطه ی رهبران بزرگ با نظام های اجتماعی کسب و کار و تسلط بر چند روتین ساده برای کمک به رهبری مطلبی نوشته است.
✅وارنر در مطلب مذکور اینگونه می نویسد: «رهبران دوست دارند به جای اینکه با مجموعه ای از قابلیت ها مقایسه شوند، در امور روزمره ی خود بهبود پیدا کنند. آنها دوست ندارند کسی نظریه ای انتزاعی از خصوصیات و ویژگی های رهبری خوب به آنان قالب کند». او می گوید رویه های روزانه مثل نحوه ی آمادگی برای جلسات، در هر شرکتی متفاوت است و هر سازمانی رویه های خاص خودش را دارد. برای اینکه بفهمید در مدیریت کسب و کار خود، کدام یک از روش های موجود را باید به کار ببندید می توانید توصیه های زیر را مطالعه کنید و به کار بگیرید. فرمول بهبود رهبری در سازمان شما، متأثر از رویه های خاصی است که در آن جریان دارد.
👈با ارزیابی خودتان شروع کنید
توصیه ی وارنر این است که از روال روزانه ی خودتان شروع کنید و ببینید اجزای تشکیل دهنده ی آن چه چیزهایی هستند. آنها را روی کاغذ بیاورید و ارزیابی کنید. مشخص کنید وقت خود را کجا صرف می کنید و عاداتی که مثلاً در جلسات از آنها پیروی می کنید کدام اند. او می نویسد «همین کارهای روتین می توانند فرصت هایی برای بهتر شدن در اختیار شما قرار دهند. عادات شخصیِ شکل دهنده ی آنها نیز به همان اندازه اهمیت دارند. باید ببینید چه چیزی برنامه ریزی شده است و چه چیز ناگهانی. کجا همکاری و مشارکت می کنید و کجا مدیریت؟ به حرف های چه کسی و چگونه گوش می دهید؟ همه ی اینها می توانند مسیر بهبود را پیش چشمان شما قرار دهند.
👈بهترین رهبران خود را مورد بررسی قرار دهید
حال وقت آن فرا می رسد که ببینید بهترین رهبران شرکت شما در حال انجام چه کارهایی هستند. با کارامدترین مدیران خود صحبت و حتی فعالیت های آنها را تعقیب کنید. از آنها بخواهید مهم ترین کارهای روزمره شان را بنویسند و در اختیار شما قرار دهند. وارنر می گوید با به کار گیری این روش ها در یک سازمان، افراد واکنش واقعاً خوبی از خود نشان داده اند. او می نویسد: «رهبران عملیاتی نمی توانستند دست از صحبت کردن درباره ی بهترین رویه های خود بردارند. آنها ایده هایشان در مورد بهترین شیوه ها را به اشتراک می گذاشتند و بلادرنگ به این ایده ایمان می آوردند که رهبری، یک هنر کاربردی است».
👈در مورد رویه های روزمره بحث و تبادل نظر کنید
به جای اینکه رهبران شرکت خود را با قابلیت هایی انتزاعی قضاوت کنید، روی بافتار واقعی و روزانه ی شرکت خود متمرکز شوید. وارنر در این باره می گوید: «صحبت در مورد رهبری را به سمت کاربرد و بهبود بکشانید و از مباحثی مثل امتیاز آوری در ارزیابی ها و یا نظرسنجی های سالانه فاصله بگیرید».
👈به دنبال فرمولی مشخص نباشید
وارنر می گوید «تمرکز روی قابلیت های اسمی، ما را به این باور می رساند که رهبری موفق فرمول مشخصی دارد؛ در صورتی که اینطور نیست. رهبری در بافتار های متعدد و به شیوه های گوناگون انجام می شود». برای شروع می توانید تلاش های خود را روی دو رویه ی روزانه ای که می خواهید بهبود ببخشید متمرکز کنید و بازخور بگیرید. با بردباری و درک موقعیت خاص خود، می توانید به آرامی و به مرور بهتر شوید.
برای بهبود رهبری خودتان چه کارهایی انجام می دهید؟
اگر روی قابلیت ها متمرکز هستید، رویکردتان به اندازه ی کافی عمل گرایانه نیست. تاد وارنر، مؤسس شرکت مشاوره ی لایک مایندز، در مجله ی کسب و کار هاروارد در مورد رابطه ی رهبران بزرگ با نظام های اجتماعی کسب و کار و تسلط بر چند روتین ساده برای کمک به رهبری مطلبی نوشته است.
✅وارنر در مطلب مذکور اینگونه می نویسد: «رهبران دوست دارند به جای اینکه با مجموعه ای از قابلیت ها مقایسه شوند، در امور روزمره ی خود بهبود پیدا کنند. آنها دوست ندارند کسی نظریه ای انتزاعی از خصوصیات و ویژگی های رهبری خوب به آنان قالب کند». او می گوید رویه های روزانه مثل نحوه ی آمادگی برای جلسات، در هر شرکتی متفاوت است و هر سازمانی رویه های خاص خودش را دارد. برای اینکه بفهمید در مدیریت کسب و کار خود، کدام یک از روش های موجود را باید به کار ببندید می توانید توصیه های زیر را مطالعه کنید و به کار بگیرید. فرمول بهبود رهبری در سازمان شما، متأثر از رویه های خاصی است که در آن جریان دارد.
👈با ارزیابی خودتان شروع کنید
توصیه ی وارنر این است که از روال روزانه ی خودتان شروع کنید و ببینید اجزای تشکیل دهنده ی آن چه چیزهایی هستند. آنها را روی کاغذ بیاورید و ارزیابی کنید. مشخص کنید وقت خود را کجا صرف می کنید و عاداتی که مثلاً در جلسات از آنها پیروی می کنید کدام اند. او می نویسد «همین کارهای روتین می توانند فرصت هایی برای بهتر شدن در اختیار شما قرار دهند. عادات شخصیِ شکل دهنده ی آنها نیز به همان اندازه اهمیت دارند. باید ببینید چه چیزی برنامه ریزی شده است و چه چیز ناگهانی. کجا همکاری و مشارکت می کنید و کجا مدیریت؟ به حرف های چه کسی و چگونه گوش می دهید؟ همه ی اینها می توانند مسیر بهبود را پیش چشمان شما قرار دهند.
👈بهترین رهبران خود را مورد بررسی قرار دهید
حال وقت آن فرا می رسد که ببینید بهترین رهبران شرکت شما در حال انجام چه کارهایی هستند. با کارامدترین مدیران خود صحبت و حتی فعالیت های آنها را تعقیب کنید. از آنها بخواهید مهم ترین کارهای روزمره شان را بنویسند و در اختیار شما قرار دهند. وارنر می گوید با به کار گیری این روش ها در یک سازمان، افراد واکنش واقعاً خوبی از خود نشان داده اند. او می نویسد: «رهبران عملیاتی نمی توانستند دست از صحبت کردن درباره ی بهترین رویه های خود بردارند. آنها ایده هایشان در مورد بهترین شیوه ها را به اشتراک می گذاشتند و بلادرنگ به این ایده ایمان می آوردند که رهبری، یک هنر کاربردی است».
👈در مورد رویه های روزمره بحث و تبادل نظر کنید
به جای اینکه رهبران شرکت خود را با قابلیت هایی انتزاعی قضاوت کنید، روی بافتار واقعی و روزانه ی شرکت خود متمرکز شوید. وارنر در این باره می گوید: «صحبت در مورد رهبری را به سمت کاربرد و بهبود بکشانید و از مباحثی مثل امتیاز آوری در ارزیابی ها و یا نظرسنجی های سالانه فاصله بگیرید».
👈به دنبال فرمولی مشخص نباشید
وارنر می گوید «تمرکز روی قابلیت های اسمی، ما را به این باور می رساند که رهبری موفق فرمول مشخصی دارد؛ در صورتی که اینطور نیست. رهبری در بافتار های متعدد و به شیوه های گوناگون انجام می شود». برای شروع می توانید تلاش های خود را روی دو رویه ی روزانه ای که می خواهید بهبود ببخشید متمرکز کنید و بازخور بگیرید. با بردباری و درک موقعیت خاص خود، می توانید به آرامی و به مرور بهتر شوید.
✳️خطر جدی "بیتفاوتی سازمانی" و "منفعتگرایی شخصی افراطی" در سازمانها
اینروزها، به نظر میآید حال مدیریتی تعداد قابل توجهی از سازمانهای دولتی کشورمان نامساعد است.
یکی از نشانههای این حال بد، فراگیرشدن پدیدهای تحت عنوان "بیتفاوتی سازمانی" و "منفعتگرایی شدید شخصی" است.
شما در این سازمانها، کمتر با افرادی روبرو میشوید که قلبشان برای سازمان متبوع خود بتپد و دغدغهای جدی برای تحقق اهداف و تعالی آن داشته باشند.
بهدیگربیان، درجه عضویت سازمانی درصد قابل توجهی از پرسنل بخش دولتی، به سطح پایین و نگرانکنندهای رسیده است.
در چنین فضایی، افراد بیشتر بهدنبال حداکثرنمودن منافع شخصیشان هستند و هر روز صبح با چنین هدفی پا در سازمان متبوع خود میگذارند.
البته منظور این نیست که کسی نباید به دنبال منافع خود باشد، اما در یک سازمان سالم، افراد، اهداف شخصی خود را از طریق رسیدن به اهداف سازمانی، محقق میکنند و به عبارتی اهداف شخصی خود را به اهداف سازمانی گره میزنند.
اگرچهکه دلایل متعددی در بروز چنین پدیدهای نقش داشته؛ اما معتقدم یکی از مهمترین این دلایل، "از دست رفتن اعتماد عمومی پرسنل به سازمانها و مدیرانشان" است.
وقتی سرمایه اجتماعی در یک سازمان و یا در یک جامعه کاهش مییابد، باید انتظار هر اتفاقی را داشت. اخبار مکرر و متعدد در زمینه سوء استفادههای مالی مدیران و سودجوییهای افراطی آنها، دیدگاه و رویکرد بسیاری از کارکنان را تغییر داده است.
در چنین جو و فرهنگ نوظهوری، گروهی از کسانی که حتی تا یک یا دو دهه قبل، از شبهات مالی، دوری میجستند نیز، امروز برای عقب نیفتادن از قافله مالاندوزی، به هر اقدامی دست میزنند و هر چیزی که منافعشان را به خطر بیندازد را از دور خارج میکنند.
این پدیده، همچون موریانه به جان بسیاری از سازمانهای دولتی ما افتاده است. اگر شرایط مدیریتی به همين منوال ادامه يابد، شك نكنيد سازمان های زيادی از هم فروخواهد پاشيد.
بازنشراز:@Radio_andisheh
اینروزها، به نظر میآید حال مدیریتی تعداد قابل توجهی از سازمانهای دولتی کشورمان نامساعد است.
یکی از نشانههای این حال بد، فراگیرشدن پدیدهای تحت عنوان "بیتفاوتی سازمانی" و "منفعتگرایی شدید شخصی" است.
شما در این سازمانها، کمتر با افرادی روبرو میشوید که قلبشان برای سازمان متبوع خود بتپد و دغدغهای جدی برای تحقق اهداف و تعالی آن داشته باشند.
بهدیگربیان، درجه عضویت سازمانی درصد قابل توجهی از پرسنل بخش دولتی، به سطح پایین و نگرانکنندهای رسیده است.
در چنین فضایی، افراد بیشتر بهدنبال حداکثرنمودن منافع شخصیشان هستند و هر روز صبح با چنین هدفی پا در سازمان متبوع خود میگذارند.
البته منظور این نیست که کسی نباید به دنبال منافع خود باشد، اما در یک سازمان سالم، افراد، اهداف شخصی خود را از طریق رسیدن به اهداف سازمانی، محقق میکنند و به عبارتی اهداف شخصی خود را به اهداف سازمانی گره میزنند.
اگرچهکه دلایل متعددی در بروز چنین پدیدهای نقش داشته؛ اما معتقدم یکی از مهمترین این دلایل، "از دست رفتن اعتماد عمومی پرسنل به سازمانها و مدیرانشان" است.
وقتی سرمایه اجتماعی در یک سازمان و یا در یک جامعه کاهش مییابد، باید انتظار هر اتفاقی را داشت. اخبار مکرر و متعدد در زمینه سوء استفادههای مالی مدیران و سودجوییهای افراطی آنها، دیدگاه و رویکرد بسیاری از کارکنان را تغییر داده است.
در چنین جو و فرهنگ نوظهوری، گروهی از کسانی که حتی تا یک یا دو دهه قبل، از شبهات مالی، دوری میجستند نیز، امروز برای عقب نیفتادن از قافله مالاندوزی، به هر اقدامی دست میزنند و هر چیزی که منافعشان را به خطر بیندازد را از دور خارج میکنند.
این پدیده، همچون موریانه به جان بسیاری از سازمانهای دولتی ما افتاده است. اگر شرایط مدیریتی به همين منوال ادامه يابد، شك نكنيد سازمان های زيادی از هم فروخواهد پاشيد.
بازنشراز:@Radio_andisheh
✳️10 اشتباهی که به محبوبیت شما لطمه وارد میکند
افراد بسیاری تسلیمِ این باور اشتباه هستند که محبوبیت و دوستداشتنی بودن، از ویژگیهای ذاتی و غیرقابل آموختنی است که فقط به معدودی آدمهای خوششانس مثل خوشقیافهها و خوشمَشربها و آنهایی تعلق دارد که استعدادهای خارقالعادهای دارند. افتادن به دام این تصور غلط، آسان است؛ اما واقعیت این است که محبوبیت تحت کنترل خودتان و مربوط به هوش هیجانیتان (EQ) است.
در پژوهشی در دانشگاه UCLA کالیفرنیا، از شرکتکنندگان خواسته شد بیش از ۵۰۰ ویژگی را بر اساس اهمیتشان برای محبوبیت امتیازدهی کنند. بالاترین ویژگیها ربطی به معاشرتی بودن و باهوشی و جذابیت (یعنی ویژگیهای ذاتی) نداشتند. در عوض ویژگیهایی که بالاترین امتیازها را گرفتند عبارت بودند از: صداقت، شفافیت و توانایی درک دیگران.
دکتر تراویس بِرَدبری (Travis Bradberry) مطالعاتی انجام داد تا بفهمد مهمترین رفتارهایی که باعث میشوند افراد دوستداشتنی جلوه نکنند، چه هستند. آنچه در این مقاله میخوانید، نتیجهی مطالعات دکتر بردبری است، پس مراقب باشید که این رفتارها غافلگیرتان نکنند.
۱. تظاهر به فروتنی.
همهی ما در زندگی روزمره با آدمهایی روبرو شدهایم که پشتِ نقاب فروتنی و تواضع، مدام از خودشان تعریف میکنند و لاف میزنند. مثل آن کارمندی که مدام از نِرد (nerd) بودن خودش میگوید و میخندد، اما در حقیقت میخواهد توجه دیگران را به این مسئله جلب کند که مثلا خیلی باهوش است. این تظاهر، لافزدن را حتی اعصابخُردکنتر هم میکند؛ چرا که قضیه دیگر تنها لاف نیست، بلکه تلاشی در جهت فریبِ طرف مقابل هم هست.
۲. زیادی جدی بودن.
مردم به سمت کسانی تمایل پیدا میکنند که پراحساس باشند. البته افراد پراحساس هم اگر غرق در کار شوند، ممکن است بیش از حد جدی یا بیعلاقه جلوه کنند. افراد محبوب بین علاقهشان به کار و خوشگذرانی، تعادل ایجاد میکنند. آنها در محل کار جدی و در عین حال معاشرتی هستند و کارهایشان را در مدت زمان کوتاهی به انجام میرسانند؛ چرا که از لحاظ اجتماعی عملکرد مؤثری دارند و به لحظات ارزشمندی که در معاشرت با دیگران دارند، به دید سرمایه نگاه میکنند. این امر به دیگران نشان میدهد که چقدر برایشان اهمیت دارند.
۳. نپرسیدن پرسش کافی.
بزرگترین اشتباهی که افراد در گفتگوها مرتکب میشوند، تمرکز روی چیزی است که خودشان میخواهند بگویند. این تمرکز آنقدر از حد فراتر میرود که اصلا نمیشنوند طرف مقابل چه میگوید. مردم دوست دارند بدانند که شما به حرفهایشان گوش میدهید. در اینجاست که کار سادهای مثل مطرح کردنِ پرسشی واضح نشان میدهد که شما نه تنها گوش میکنید، بلکه به آنچه طرف مقابل میگوید اهمیت هم میدهید. تعجب خواهید کرد اگر بدانید فقط با پرسیدن، چقدر احترام و توجه از سوی دیگران به دست میآورید.
۴. عدم کنترل احساسات.
احتمالا تا بحال با افراد زیادی روبرو شدهاید که نشانههای مختلفی از ربایش عاطفی دارند، مثلا اشیاء را پرت میکنند، فریاد میکشند، دیگران را به گریه میاندازند و… ربایش عاطفی نشانهی کمبود هوش هیجانی است. اگر چنین سطحی از بیثباتی را به نمایش بگذارید، طرف مقابل از خودش میپرسد که آیا شما قابل اعتماد هستید و آیا در موقع نیاز میتواند روی شما حساب کند یا نه. دیگران برچسبِ بیثبات و غیرمعاشرتی و ترسناک بودن به شما خواهند زد. در عوض، کنترل احساسات باعث میشود فرمان دست خودتان بماند. وقتی مقابل کسی که اعصابتان را خرد میکند، بتوانید احساساتتان را کنترل کنید، در نهایت اوست که بد جلوه میکند، نه شما.
۵. استفادهی بیموقع از موبایل.
هیچ چیزی مانند اساماسهای وسط گفتوگو یا حتی نگاه سریعی به موبایل، باعث نمیشود مخاطبتان از شما رو برگرداند. وقتی حواستان به گفتوگو باشد، همهی انرژیتان را روی آن متمرکز میکنید. وقتی در گفتوگویی غوطهور میشوید، برایتان جالبتر و در عین حال مؤثرتر میشود.
۶. سوءاستفاده کلامی از اسم و جایگاه افراد مهم.
آشنایی با اشخاص مهم و معروف عالی است، اما اگر از هر گفتوگویی به عنوان فرصتی برای نام بردن از آنها استفاده کنید، متأسفانه متظاهر و بیفکر جلوه میکنید. این کار به جای آنکه باعث شود آدم جالبی به نظر برسید، باعث میشود دیگران حس کنند شما برای خودتان اعتباری قائل نیستید و بیش از اندازه نگران این هستید که آیا شما را دوست دارند یا نه. در ضمن ارزش آن چیزهایی که برای گفتن دارید را هم کم میکند.
اما وقتی به شیوهی دوستانه و با اعتمادبهنفس و مختصر و مفید صحبت میکنید، دیگران خیلی بیشتر متوجه شما هستند و به سمت شما کشیده میشوند، تا وقتی تلاش میکنید به آنها نشان دهید که آدم مهمی هستید.
۷. سخنچینی.
مردم وقتی سخنچینی میکنند، در حقیقت دیدی منفی نسبت به خود ایجاد میکنند. اگر کملطفی در صحبت دربارهی بدیها یا بدشانسیهای
افراد بسیاری تسلیمِ این باور اشتباه هستند که محبوبیت و دوستداشتنی بودن، از ویژگیهای ذاتی و غیرقابل آموختنی است که فقط به معدودی آدمهای خوششانس مثل خوشقیافهها و خوشمَشربها و آنهایی تعلق دارد که استعدادهای خارقالعادهای دارند. افتادن به دام این تصور غلط، آسان است؛ اما واقعیت این است که محبوبیت تحت کنترل خودتان و مربوط به هوش هیجانیتان (EQ) است.
در پژوهشی در دانشگاه UCLA کالیفرنیا، از شرکتکنندگان خواسته شد بیش از ۵۰۰ ویژگی را بر اساس اهمیتشان برای محبوبیت امتیازدهی کنند. بالاترین ویژگیها ربطی به معاشرتی بودن و باهوشی و جذابیت (یعنی ویژگیهای ذاتی) نداشتند. در عوض ویژگیهایی که بالاترین امتیازها را گرفتند عبارت بودند از: صداقت، شفافیت و توانایی درک دیگران.
دکتر تراویس بِرَدبری (Travis Bradberry) مطالعاتی انجام داد تا بفهمد مهمترین رفتارهایی که باعث میشوند افراد دوستداشتنی جلوه نکنند، چه هستند. آنچه در این مقاله میخوانید، نتیجهی مطالعات دکتر بردبری است، پس مراقب باشید که این رفتارها غافلگیرتان نکنند.
۱. تظاهر به فروتنی.
همهی ما در زندگی روزمره با آدمهایی روبرو شدهایم که پشتِ نقاب فروتنی و تواضع، مدام از خودشان تعریف میکنند و لاف میزنند. مثل آن کارمندی که مدام از نِرد (nerd) بودن خودش میگوید و میخندد، اما در حقیقت میخواهد توجه دیگران را به این مسئله جلب کند که مثلا خیلی باهوش است. این تظاهر، لافزدن را حتی اعصابخُردکنتر هم میکند؛ چرا که قضیه دیگر تنها لاف نیست، بلکه تلاشی در جهت فریبِ طرف مقابل هم هست.
۲. زیادی جدی بودن.
مردم به سمت کسانی تمایل پیدا میکنند که پراحساس باشند. البته افراد پراحساس هم اگر غرق در کار شوند، ممکن است بیش از حد جدی یا بیعلاقه جلوه کنند. افراد محبوب بین علاقهشان به کار و خوشگذرانی، تعادل ایجاد میکنند. آنها در محل کار جدی و در عین حال معاشرتی هستند و کارهایشان را در مدت زمان کوتاهی به انجام میرسانند؛ چرا که از لحاظ اجتماعی عملکرد مؤثری دارند و به لحظات ارزشمندی که در معاشرت با دیگران دارند، به دید سرمایه نگاه میکنند. این امر به دیگران نشان میدهد که چقدر برایشان اهمیت دارند.
۳. نپرسیدن پرسش کافی.
بزرگترین اشتباهی که افراد در گفتگوها مرتکب میشوند، تمرکز روی چیزی است که خودشان میخواهند بگویند. این تمرکز آنقدر از حد فراتر میرود که اصلا نمیشنوند طرف مقابل چه میگوید. مردم دوست دارند بدانند که شما به حرفهایشان گوش میدهید. در اینجاست که کار سادهای مثل مطرح کردنِ پرسشی واضح نشان میدهد که شما نه تنها گوش میکنید، بلکه به آنچه طرف مقابل میگوید اهمیت هم میدهید. تعجب خواهید کرد اگر بدانید فقط با پرسیدن، چقدر احترام و توجه از سوی دیگران به دست میآورید.
۴. عدم کنترل احساسات.
احتمالا تا بحال با افراد زیادی روبرو شدهاید که نشانههای مختلفی از ربایش عاطفی دارند، مثلا اشیاء را پرت میکنند، فریاد میکشند، دیگران را به گریه میاندازند و… ربایش عاطفی نشانهی کمبود هوش هیجانی است. اگر چنین سطحی از بیثباتی را به نمایش بگذارید، طرف مقابل از خودش میپرسد که آیا شما قابل اعتماد هستید و آیا در موقع نیاز میتواند روی شما حساب کند یا نه. دیگران برچسبِ بیثبات و غیرمعاشرتی و ترسناک بودن به شما خواهند زد. در عوض، کنترل احساسات باعث میشود فرمان دست خودتان بماند. وقتی مقابل کسی که اعصابتان را خرد میکند، بتوانید احساساتتان را کنترل کنید، در نهایت اوست که بد جلوه میکند، نه شما.
۵. استفادهی بیموقع از موبایل.
هیچ چیزی مانند اساماسهای وسط گفتوگو یا حتی نگاه سریعی به موبایل، باعث نمیشود مخاطبتان از شما رو برگرداند. وقتی حواستان به گفتوگو باشد، همهی انرژیتان را روی آن متمرکز میکنید. وقتی در گفتوگویی غوطهور میشوید، برایتان جالبتر و در عین حال مؤثرتر میشود.
۶. سوءاستفاده کلامی از اسم و جایگاه افراد مهم.
آشنایی با اشخاص مهم و معروف عالی است، اما اگر از هر گفتوگویی به عنوان فرصتی برای نام بردن از آنها استفاده کنید، متأسفانه متظاهر و بیفکر جلوه میکنید. این کار به جای آنکه باعث شود آدم جالبی به نظر برسید، باعث میشود دیگران حس کنند شما برای خودتان اعتباری قائل نیستید و بیش از اندازه نگران این هستید که آیا شما را دوست دارند یا نه. در ضمن ارزش آن چیزهایی که برای گفتن دارید را هم کم میکند.
اما وقتی به شیوهی دوستانه و با اعتمادبهنفس و مختصر و مفید صحبت میکنید، دیگران خیلی بیشتر متوجه شما هستند و به سمت شما کشیده میشوند، تا وقتی تلاش میکنید به آنها نشان دهید که آدم مهمی هستید.
۷. سخنچینی.
مردم وقتی سخنچینی میکنند، در حقیقت دیدی منفی نسبت به خود ایجاد میکنند. اگر کملطفی در صحبت دربارهی بدیها یا بدشانسیهای
دیگران به گوش آنها برسد، نهایتا شاید منجر به جریحهدار کردن احساساتشان شود، اما مطمئنا موجب میشود شما منفی و کینهتوز به نظر برسید.
۸. داشتن ذهن بسته.
اگر میخواهید دوستداشتنی باشید، باید فکری باز داشته باشید. این فکر باز باعث میشود دیگران به شما نزدیک شوند و به نظرشان شخصیت جالبی بیایید. هیچکس نمیخواهد با کسی گفتوگو کند که از قبل در ذهنش قضاوتی شکل داده است و تمایلی به شنیدن ندارد. داشتن ذهنی باز در محل کار بسیار مهم است؛ چرا که در چنین جایی معاشرت به معنای دسترسی به ایدههای جدید و کمک از سوی دیگران است. برای از بین بردنِ تصورات و قضاوتهایی که از پیش شکل گرفتهاند، باید دنیا را از دریچهی چشم دیگران ببینید. برای این کار نیازی نیست حتما آنچه را که آنها باور دارند، شما هم باور کنید یا حتی از رفتارشان چشمپوشی کنید؛ بلکه یعنی آنقدر از قضاوتها فاصله بگیرید که واقعا بفهمید چه چیزی باعث میشود چنین رفتاری داشته باشند.
۹. صحبت بیش از حد و بیموقع دربارهی خودتان.
اگر چه برای در معاشرت با دیگران و برای شناخت بهتر، باید مقداری از زندگی شخصی خودمان را به اشتراک بگذاریم، اما صحبت بیش از حد دربارهی خودتان، آن هم از همان آغاز گفتوگو، به نظر اشتباه میرسد. به محض ملاقات با طرف مقابل، نباید شروع به صحبت دربارهی مشکلات شخصی و اشتباهات خودتان کنید. آدمهای دوستداشتنی صبر میکنند تا طرف مقابل، آنها را به سمت زمان مناسب برای درد و دل کردن هدایت کند. صحبت بیش از حد دربارهی خودتان، پای احساساتی همچون خوددرگیری و بیاحساسی را به گفتوگو باز میکند.
۱۰. اشتراکگذاری بیش از حد در شبکههای اجتماعی.
مطالعات نشان دادهاند افرادی که بیش از حد در شبکههای اجتماعی اشتراکگذاری میکنند، به این خاطر این کار را انجام میدهند که تشنهی پذیرش از سوی دیگران هستند؛ اما مرکز تحقیقات پیو (Pew Research Center) ثابت کرده است که این اشتراکگذاریِ بیش از حد، در واقع علیه آنها عمل میکند و باعث میشود دیگران از آنها خوششان نیاید. اشتراکگذاری در شبکههای اجتماعی میتواند شکل بیان مهمی باشد؛ اما باید متفکرانه و با کنترل انجام شود. وقتی پای محبوبیت به میان میآید، اینکه مدام به همه بگویید برای صبحانه و نهار و شام چه خوردید و یا اینکه امروز چه چیزی خریدید و فردا قرار است چه بخرید، بیشتر از آنکه مفید باشد، ضرر دارد.
۸. داشتن ذهن بسته.
اگر میخواهید دوستداشتنی باشید، باید فکری باز داشته باشید. این فکر باز باعث میشود دیگران به شما نزدیک شوند و به نظرشان شخصیت جالبی بیایید. هیچکس نمیخواهد با کسی گفتوگو کند که از قبل در ذهنش قضاوتی شکل داده است و تمایلی به شنیدن ندارد. داشتن ذهنی باز در محل کار بسیار مهم است؛ چرا که در چنین جایی معاشرت به معنای دسترسی به ایدههای جدید و کمک از سوی دیگران است. برای از بین بردنِ تصورات و قضاوتهایی که از پیش شکل گرفتهاند، باید دنیا را از دریچهی چشم دیگران ببینید. برای این کار نیازی نیست حتما آنچه را که آنها باور دارند، شما هم باور کنید یا حتی از رفتارشان چشمپوشی کنید؛ بلکه یعنی آنقدر از قضاوتها فاصله بگیرید که واقعا بفهمید چه چیزی باعث میشود چنین رفتاری داشته باشند.
۹. صحبت بیش از حد و بیموقع دربارهی خودتان.
اگر چه برای در معاشرت با دیگران و برای شناخت بهتر، باید مقداری از زندگی شخصی خودمان را به اشتراک بگذاریم، اما صحبت بیش از حد دربارهی خودتان، آن هم از همان آغاز گفتوگو، به نظر اشتباه میرسد. به محض ملاقات با طرف مقابل، نباید شروع به صحبت دربارهی مشکلات شخصی و اشتباهات خودتان کنید. آدمهای دوستداشتنی صبر میکنند تا طرف مقابل، آنها را به سمت زمان مناسب برای درد و دل کردن هدایت کند. صحبت بیش از حد دربارهی خودتان، پای احساساتی همچون خوددرگیری و بیاحساسی را به گفتوگو باز میکند.
۱۰. اشتراکگذاری بیش از حد در شبکههای اجتماعی.
مطالعات نشان دادهاند افرادی که بیش از حد در شبکههای اجتماعی اشتراکگذاری میکنند، به این خاطر این کار را انجام میدهند که تشنهی پذیرش از سوی دیگران هستند؛ اما مرکز تحقیقات پیو (Pew Research Center) ثابت کرده است که این اشتراکگذاریِ بیش از حد، در واقع علیه آنها عمل میکند و باعث میشود دیگران از آنها خوششان نیاید. اشتراکگذاری در شبکههای اجتماعی میتواند شکل بیان مهمی باشد؛ اما باید متفکرانه و با کنترل انجام شود. وقتی پای محبوبیت به میان میآید، اینکه مدام به همه بگویید برای صبحانه و نهار و شام چه خوردید و یا اینکه امروز چه چیزی خریدید و فردا قرار است چه بخرید، بیشتر از آنکه مفید باشد، ضرر دارد.
#موفقیت
🌀 عادات افراد موفق را بشناسید:
✳️ یک پژوهشگر با بررسی زندگی بیش از 100 فرد موفق، عادتهای روزانهی آنها را که به موفقیتشان کمک میکند، کشف کرده است.
🔹 مطالعهی مداوم
🔹 ورزش منظم
🔹 نشست و برخاست با افراد موفق
🔹 دنبال کردن اهداف خود
🔹 سحرخیز باش تا کامروا شوی!
🔹 کمک گرفتن از مشاوران مجرب
🔹 مثبتنگری
🔹 همرنگ جماعت نباش!
🔹 روزانه ۱۵ تا ۳۰ دقیقه تفکر و تعمق
🔹 کمک کردن به دیگران
🌀 عادات افراد موفق را بشناسید:
✳️ یک پژوهشگر با بررسی زندگی بیش از 100 فرد موفق، عادتهای روزانهی آنها را که به موفقیتشان کمک میکند، کشف کرده است.
🔹 مطالعهی مداوم
🔹 ورزش منظم
🔹 نشست و برخاست با افراد موفق
🔹 دنبال کردن اهداف خود
🔹 سحرخیز باش تا کامروا شوی!
🔹 کمک گرفتن از مشاوران مجرب
🔹 مثبتنگری
🔹 همرنگ جماعت نباش!
🔹 روزانه ۱۵ تا ۳۰ دقیقه تفکر و تعمق
🔹 کمک کردن به دیگران
✳️ طرز انتقاد صحیح...
📍از بكارگیری واژه های”همیشه” و “هیچ وقت” بپرهیزید.
📍انتقاد خود را در قالب پیشنهاد و یا پرسش مطرح سازید.
📍مقابله شما در خلوت و خصوصی باشد نه در انظار عمومی.
📍تنها در مورد یك موضوع در آن واحد بحث و گفتگو كنید.
📍از آنكه با فرد مقابله كرده اید پوزش نخواهید.
📍تعریف و تمجید را فراموش نکنید.
📍هنگامی كه نظر خود را بیان كردید دیگر آن را مرتبا تكرار نكنید.
📍از طعنه زدن بپرهیزید.
📍از بكارگیری واژه های”همیشه” و “هیچ وقت” بپرهیزید.
📍انتقاد خود را در قالب پیشنهاد و یا پرسش مطرح سازید.
📍مقابله شما در خلوت و خصوصی باشد نه در انظار عمومی.
📍تنها در مورد یك موضوع در آن واحد بحث و گفتگو كنید.
📍از آنكه با فرد مقابله كرده اید پوزش نخواهید.
📍تعریف و تمجید را فراموش نکنید.
📍هنگامی كه نظر خود را بیان كردید دیگر آن را مرتبا تكرار نكنید.
📍از طعنه زدن بپرهیزید.
✳️اثر پلاسیبو و کاربرد آن در پیشرفت و بهبود زندگی شخصی و جمعی
در اواخر قرن هجدهم، یک درمانگر آمریکایی اختراع عجیب کرد. اختراع او دو میله فلزی با یک نوک در انتها بود که هر یک حدود هشت سانتیمتر بودند. او ادعا میکرد این میلهها، از فلزهای غیرمعمول درست شده و میتوانند باعث بهبود روماتیسم، التهابهای بدن و سردرد شوند! او حدود ۲۰ دقیقه نوک میلهها را روی بدن بیماران میگذاشت و میگفت که آنها الکتریسیته زیان بخش زیر بافتها را بیرون میکشند.
گرچه برخی از مراجع حرفه ای این اختراع را کلاه برداری بیش نمیدانستند، اما مردم حاضر بودند مبلغ زیادی برای خرید این میلهها بپردازند. ظاهرا این میلهها واقعا تأثیر مثبت روی درمان برخی از بیماریها داشتند.
بعد از فوت آن درمانگر، در سال ۱۷۹۹، یک پزشک انگلیسی برای اثبات این باور اشتباه، میلههایی چوبی درست کرد و ثابت کرد که این میلههای چوبی ارزانقیمت درست همان اثر را دارند و تأثیر این میلهها تلقینی و خیالی است. این برای اولین بار بود که کسی به روشنی، اثر پلاسیبو (Placebo) یا دارونما را نشان می داد.
پلاسيبو، به معنی «من خوب خواهم شد» به استفاده از روشهای درمانی صوری و تلقینی گفته میشود که میتواند با القاء به بیمار، اثر مثبتی در روند بهبودی وی داشته باشد. اثر درمانی که از به کار بستن چنین روشهایی حاصل میشود را نیز اثر پلاسيبو مینامند. در روند استفاده از دارونماها، یک قرص بدون اثر به بیمار داده میشود و به او گفته میشود که با خوردن این قرص حالش بهبود مییابد. از این روش در تحقیقات روانشناسی و علوم رفتاری و علوم پزشکی استفاده می شود.
✅سوال راهبردی:
با توجه به اینکه ذهنیت ما گاهی روی واقعیت اثر قطعی میگذارد، از خودمان چهار سوال بپرسیم:
1- آیا ممکن است من تحت القا و تلقین منفی دیگران، پتانسیل واقعی ام را محقق نکرده باشم؟ مثلا اینکه همیشه مادرم به من گفته باشد که تو آدم بی نظمی هستی باعث شده باشد که ...
2- آیا ممکن است من فقط بتوانم با القا مثبت در دیگران (مثلا اینکه تو چقدر خوب تحلیل می کنی؟)، افراد دیگر را به سمت تحقق پتانسیلهای مثبتشان امیدوارتر و فعال تر کنم؟
3- آیا ممکن است القاهای منفی روزانه ای که در ما در مورد کشورم/سرزمینم/اداره ام/مدرسه ام می کنيم منجر به واقعیت شود. مثلا اینکه هر روز بگوییم این اداره هیچوقت درست نمی شود باعث شود که در دنیای واقعی هم هیچگاه این اداره درست نشود؟
4- آخرین باری که یک جمله مثبت در مورد اداره/خانواده/کشورمان گفته ایم کی بوده است؟ چرا ما از پلاسیبو برای القاء مثبت و ایجاد نتایج مثبت استفاده نکنیم؟
در اواخر قرن هجدهم، یک درمانگر آمریکایی اختراع عجیب کرد. اختراع او دو میله فلزی با یک نوک در انتها بود که هر یک حدود هشت سانتیمتر بودند. او ادعا میکرد این میلهها، از فلزهای غیرمعمول درست شده و میتوانند باعث بهبود روماتیسم، التهابهای بدن و سردرد شوند! او حدود ۲۰ دقیقه نوک میلهها را روی بدن بیماران میگذاشت و میگفت که آنها الکتریسیته زیان بخش زیر بافتها را بیرون میکشند.
گرچه برخی از مراجع حرفه ای این اختراع را کلاه برداری بیش نمیدانستند، اما مردم حاضر بودند مبلغ زیادی برای خرید این میلهها بپردازند. ظاهرا این میلهها واقعا تأثیر مثبت روی درمان برخی از بیماریها داشتند.
بعد از فوت آن درمانگر، در سال ۱۷۹۹، یک پزشک انگلیسی برای اثبات این باور اشتباه، میلههایی چوبی درست کرد و ثابت کرد که این میلههای چوبی ارزانقیمت درست همان اثر را دارند و تأثیر این میلهها تلقینی و خیالی است. این برای اولین بار بود که کسی به روشنی، اثر پلاسیبو (Placebo) یا دارونما را نشان می داد.
پلاسيبو، به معنی «من خوب خواهم شد» به استفاده از روشهای درمانی صوری و تلقینی گفته میشود که میتواند با القاء به بیمار، اثر مثبتی در روند بهبودی وی داشته باشد. اثر درمانی که از به کار بستن چنین روشهایی حاصل میشود را نیز اثر پلاسيبو مینامند. در روند استفاده از دارونماها، یک قرص بدون اثر به بیمار داده میشود و به او گفته میشود که با خوردن این قرص حالش بهبود مییابد. از این روش در تحقیقات روانشناسی و علوم رفتاری و علوم پزشکی استفاده می شود.
✅سوال راهبردی:
با توجه به اینکه ذهنیت ما گاهی روی واقعیت اثر قطعی میگذارد، از خودمان چهار سوال بپرسیم:
1- آیا ممکن است من تحت القا و تلقین منفی دیگران، پتانسیل واقعی ام را محقق نکرده باشم؟ مثلا اینکه همیشه مادرم به من گفته باشد که تو آدم بی نظمی هستی باعث شده باشد که ...
2- آیا ممکن است من فقط بتوانم با القا مثبت در دیگران (مثلا اینکه تو چقدر خوب تحلیل می کنی؟)، افراد دیگر را به سمت تحقق پتانسیلهای مثبتشان امیدوارتر و فعال تر کنم؟
3- آیا ممکن است القاهای منفی روزانه ای که در ما در مورد کشورم/سرزمینم/اداره ام/مدرسه ام می کنيم منجر به واقعیت شود. مثلا اینکه هر روز بگوییم این اداره هیچوقت درست نمی شود باعث شود که در دنیای واقعی هم هیچگاه این اداره درست نشود؟
4- آخرین باری که یک جمله مثبت در مورد اداره/خانواده/کشورمان گفته ایم کی بوده است؟ چرا ما از پلاسیبو برای القاء مثبت و ایجاد نتایج مثبت استفاده نکنیم؟
✳️«پدیده هر دوانگی» و انتخاب گریزی ایرانیان
پدیده «هر دوانگی» هم در زندگی شخصی شیوع دارد و مهم است و هم در اداره سازمان و هم کشورداری. قبل از آن که مفهوم هردوانه را توضیح دهم: به یکی گفتند خربزه می خوری یا هنداونه، گفت هر دوانه!
ما اصولا نگاه جامعنگر را دوست داریم و می خواهیم همه چيز را با هم داشته باشیم. تجربه کاری در حوزه های مختلف به من نشان داده است که هردوگانه یا هردوانه پسند بودن در ايرانيها نهادینه شده است. یعنی هر جا صحبت از انتخاب است ما از آن فرار می کنیم و با این جمله که هیچکدام را نباید از دست داد: یک کم این، یک کم اون! هم این، هم اون! و تاکید بر اهمیت «جامعیت و جامع بودن» مساله را ظاهرا حل می کنیم.
اما برخلاف فرهنگ و انتظار ما، تفکر استراتژيک و استراتژی اصلاً جامع نيست و روي يكي دو مساله دست ميگذارد و قرار نيست همه مسائل را جواب بدهد. انتخاب استراتژيک شما در زندگی شخصی/سازمان/کشورتان لازم نيست يك سند جامع 500 صفحهاي باشد، بلکه بايد بتوانيد آن را در 25 تا 35 كلمه تعريف كنيد. اگر نتوانيد اين كار را انجام دهید انتخاب های استراتژیک شما مغشوش و مبهم است.
مثلاً شركت مايكروسافت در چندین حوزه فعال است (از نرم های افزارهای اداری بگیرید تا بازی و تبلت و لپ تاپ و موبایل...)، N رقيب و M محصول و هزاران مساله دارد. اما دو سه استراتژي بيشتر ندارد. مايكروسافت ميتواند در مورد همه چيز صحبت كند. يكي از استراتژيهاي محدود این شرکت اين است كه در همه پلتفرمها حضور داشته باشد. الان گوشيهاي اندرويدي، اپلی و ويندوزی داريم. مايكروسافت ميگويد من نميخواهم خودم را به گوشی های با پلتفرم ويندوز محدود كنم ميخواهم نرمافزارهايي كه براي مشتريان طراحي ميكنم هم با اندرويد كار كند هم با اپل و هم با ويندوز. ميخواهم هر جا مشتري هست من حضور داشته باشم. می گوید اين استراتژي من است. مایکروسافت هزار مساله ديگر هم دارد اما تمرکزش را می گذارد بر یک یا چند موضوع کلیدی.
مثلا در حوزه کشورداری، ما می خواهیم در همه چیز اول شویم! در همه حوزه ها رشد کنیم. این «همه چیزخواهی» باعث می شود نتوانیم در هیچ حوزه ای متمرکز شویم. همه چیز را آغاز می کنیم، نیمه کاره رها می کنیم و سپس سراغ موضوع جدید می رویم. بدین ترتیب همه موضوعات را زخمی کرده ایم. اما چون زمان و توان ما محدود است نمی توانیم آن را به آخر برسانیم. یک نمونه خیلی واضح اش وجود هزاران طرح ناتمام است که برای اتمام آن معادل 48 سال بودجه عمرانی احتیاج داریم! همین فاجعه در زندگی شخصی و سازمانی ما نیز وجود دارد.
✅تجویز راهبردی:
1- با خود صادق باشیم. ما منابع مالی و غیرمالی محدودی داریم حتی اگر بی نهایت نیروی انسانی و منابع مالی هم داشته باشیم، زمان مان بیشتر از 24 ساعت نیست. بنابراین باید دست به انتخاب بزنیم.
2- در هر برهه از زندگی چند اولویت/پروژه محدود و مشخص داشته باشید. کسانی که اولویت های روشن دارند به راحتی می توانند نه بگویند. به خودتان و دیگران یادآوری کنید که قرار نیست من همه کارهای خوب را انجام دهم من الان می توانم سه تا از خوب ترین ها/مهم ترین ها را انجام دهم. اگر به کاری نه می گویم به معنای بی ارزشی آن نیست بلکه به معنای تمرکز من بر موضوعات ارزشمند دیگر است.
3- تا یک اولویت به پایان نرسیده، اولویت یا پروژه جدید تعریف نکنید. (مثلا یکی از سازمان ها 4 اولویت داشت هیچ پروژه استراتژیکی تعریف نمی شد مگر اینکه یکی از پروژه های استراتژیک به خاطر اتمام یا شکست یا تصمیم مدیریتی کنار گذاشته می شد)
فراموش نکنید شما می توانید به جامعیت قابل قبولی برسید به شرط آن که همه اهداف را همزمان دنبال نکنید.
پدیده «هر دوانگی» هم در زندگی شخصی شیوع دارد و مهم است و هم در اداره سازمان و هم کشورداری. قبل از آن که مفهوم هردوانه را توضیح دهم: به یکی گفتند خربزه می خوری یا هنداونه، گفت هر دوانه!
ما اصولا نگاه جامعنگر را دوست داریم و می خواهیم همه چيز را با هم داشته باشیم. تجربه کاری در حوزه های مختلف به من نشان داده است که هردوگانه یا هردوانه پسند بودن در ايرانيها نهادینه شده است. یعنی هر جا صحبت از انتخاب است ما از آن فرار می کنیم و با این جمله که هیچکدام را نباید از دست داد: یک کم این، یک کم اون! هم این، هم اون! و تاکید بر اهمیت «جامعیت و جامع بودن» مساله را ظاهرا حل می کنیم.
اما برخلاف فرهنگ و انتظار ما، تفکر استراتژيک و استراتژی اصلاً جامع نيست و روي يكي دو مساله دست ميگذارد و قرار نيست همه مسائل را جواب بدهد. انتخاب استراتژيک شما در زندگی شخصی/سازمان/کشورتان لازم نيست يك سند جامع 500 صفحهاي باشد، بلکه بايد بتوانيد آن را در 25 تا 35 كلمه تعريف كنيد. اگر نتوانيد اين كار را انجام دهید انتخاب های استراتژیک شما مغشوش و مبهم است.
مثلاً شركت مايكروسافت در چندین حوزه فعال است (از نرم های افزارهای اداری بگیرید تا بازی و تبلت و لپ تاپ و موبایل...)، N رقيب و M محصول و هزاران مساله دارد. اما دو سه استراتژي بيشتر ندارد. مايكروسافت ميتواند در مورد همه چيز صحبت كند. يكي از استراتژيهاي محدود این شرکت اين است كه در همه پلتفرمها حضور داشته باشد. الان گوشيهاي اندرويدي، اپلی و ويندوزی داريم. مايكروسافت ميگويد من نميخواهم خودم را به گوشی های با پلتفرم ويندوز محدود كنم ميخواهم نرمافزارهايي كه براي مشتريان طراحي ميكنم هم با اندرويد كار كند هم با اپل و هم با ويندوز. ميخواهم هر جا مشتري هست من حضور داشته باشم. می گوید اين استراتژي من است. مایکروسافت هزار مساله ديگر هم دارد اما تمرکزش را می گذارد بر یک یا چند موضوع کلیدی.
مثلا در حوزه کشورداری، ما می خواهیم در همه چیز اول شویم! در همه حوزه ها رشد کنیم. این «همه چیزخواهی» باعث می شود نتوانیم در هیچ حوزه ای متمرکز شویم. همه چیز را آغاز می کنیم، نیمه کاره رها می کنیم و سپس سراغ موضوع جدید می رویم. بدین ترتیب همه موضوعات را زخمی کرده ایم. اما چون زمان و توان ما محدود است نمی توانیم آن را به آخر برسانیم. یک نمونه خیلی واضح اش وجود هزاران طرح ناتمام است که برای اتمام آن معادل 48 سال بودجه عمرانی احتیاج داریم! همین فاجعه در زندگی شخصی و سازمانی ما نیز وجود دارد.
✅تجویز راهبردی:
1- با خود صادق باشیم. ما منابع مالی و غیرمالی محدودی داریم حتی اگر بی نهایت نیروی انسانی و منابع مالی هم داشته باشیم، زمان مان بیشتر از 24 ساعت نیست. بنابراین باید دست به انتخاب بزنیم.
2- در هر برهه از زندگی چند اولویت/پروژه محدود و مشخص داشته باشید. کسانی که اولویت های روشن دارند به راحتی می توانند نه بگویند. به خودتان و دیگران یادآوری کنید که قرار نیست من همه کارهای خوب را انجام دهم من الان می توانم سه تا از خوب ترین ها/مهم ترین ها را انجام دهم. اگر به کاری نه می گویم به معنای بی ارزشی آن نیست بلکه به معنای تمرکز من بر موضوعات ارزشمند دیگر است.
3- تا یک اولویت به پایان نرسیده، اولویت یا پروژه جدید تعریف نکنید. (مثلا یکی از سازمان ها 4 اولویت داشت هیچ پروژه استراتژیکی تعریف نمی شد مگر اینکه یکی از پروژه های استراتژیک به خاطر اتمام یا شکست یا تصمیم مدیریتی کنار گذاشته می شد)
فراموش نکنید شما می توانید به جامعیت قابل قبولی برسید به شرط آن که همه اهداف را همزمان دنبال نکنید.
✳️نقطه کور ذهن
اغلب مردم فکر می کنند که تصمیم هایی که خودشان می گیرند، عاقلانه تر از تصمیم های دیگران است ! همچنین اغلب افراد، دیدن خطاهای دیگران را دوست دارند و کشف آن خطاها را ناشی از هوش و ذکاوت خودشان می دانند! و غافل از آنند که خودشان هم برای بقیه جزو دیگرانند!
در تحقیقی که بر روی ۶۰۰ شهروند آمریکایی انجام شد، نتایج نشان داد که ۸۵ درصد افراد خود را کمتر از میانگین جامعه در معرض خطا می دیدند !
نتایج تحقیقات به این نکته جالب اشاره می کند که حتی بعد از آنکه خطای نقطه کور برای افراد خاطی تشریح می شود، مقاومت در برابر پذیرش خطا از طرف آنها بیشتر می شود! و افراد بیش از آنکه به نصیحت¬ها گوش بدهند، در نقش والد قرار گرفته و نصیحت نیز می کنند!
اگر دقت کرده باشید در بسیاری از کشمکش های خیابانی ویا تصادفات شهری هیچکدام از طرفین حاضر نیستند از مواضع خودشان کوتاه بیایند و در واقع دقیقاً بدلیل بروز همین خطا از سوی دو طرف ، کسی حاضر به پذیرش قصور نیست!
✅تجویز و تحلیل راهبردی
سال ها پیش در یکی از کتاب های پائولو کوئیلو تمثیل جالبی خواندم که همیشه در ذهن من هست. او می گفت که ما آدم ها در یک صف طولانی پشت سر هم داریم راه می رویم. و هر کدام از ما آدمها دو تا سبد با خودمون داریم که با یک چوب که بر روی دوشمان است آن ها را با خود حمل می کنیم. یکی جلومون آویزونه، یکی رو پشتمون آویزون کردیم. نکات مثبت و خوبی هامون رو میندازیم تو سبد جلویی، عیب هامون رو تو سبد پشتی. وقتی توی مسیر داریم راه میریم، فقط خوبیهای خودمون رو میبینیم و عیبهای تمام نفرات جلویی مون رو همیشه جلوی چشم مون داریم. ولی هرگز عیب های خودمون رو نمیبینیم! این تمثیل یکی از بهترین تصویرهایست که اگر به خاطر بسپاریم می تواند به ما در جلوگیری از خطای نقطه کور کمک کند.
اغلب مردم فکر می کنند که تصمیم هایی که خودشان می گیرند، عاقلانه تر از تصمیم های دیگران است ! همچنین اغلب افراد، دیدن خطاهای دیگران را دوست دارند و کشف آن خطاها را ناشی از هوش و ذکاوت خودشان می دانند! و غافل از آنند که خودشان هم برای بقیه جزو دیگرانند!
در تحقیقی که بر روی ۶۰۰ شهروند آمریکایی انجام شد، نتایج نشان داد که ۸۵ درصد افراد خود را کمتر از میانگین جامعه در معرض خطا می دیدند !
نتایج تحقیقات به این نکته جالب اشاره می کند که حتی بعد از آنکه خطای نقطه کور برای افراد خاطی تشریح می شود، مقاومت در برابر پذیرش خطا از طرف آنها بیشتر می شود! و افراد بیش از آنکه به نصیحت¬ها گوش بدهند، در نقش والد قرار گرفته و نصیحت نیز می کنند!
اگر دقت کرده باشید در بسیاری از کشمکش های خیابانی ویا تصادفات شهری هیچکدام از طرفین حاضر نیستند از مواضع خودشان کوتاه بیایند و در واقع دقیقاً بدلیل بروز همین خطا از سوی دو طرف ، کسی حاضر به پذیرش قصور نیست!
✅تجویز و تحلیل راهبردی
سال ها پیش در یکی از کتاب های پائولو کوئیلو تمثیل جالبی خواندم که همیشه در ذهن من هست. او می گفت که ما آدم ها در یک صف طولانی پشت سر هم داریم راه می رویم. و هر کدام از ما آدمها دو تا سبد با خودمون داریم که با یک چوب که بر روی دوشمان است آن ها را با خود حمل می کنیم. یکی جلومون آویزونه، یکی رو پشتمون آویزون کردیم. نکات مثبت و خوبی هامون رو میندازیم تو سبد جلویی، عیب هامون رو تو سبد پشتی. وقتی توی مسیر داریم راه میریم، فقط خوبیهای خودمون رو میبینیم و عیبهای تمام نفرات جلویی مون رو همیشه جلوی چشم مون داریم. ولی هرگز عیب های خودمون رو نمیبینیم! این تمثیل یکی از بهترین تصویرهایست که اگر به خاطر بسپاریم می تواند به ما در جلوگیری از خطای نقطه کور کمک کند.
✳️اصل حد بی کفایتی (اصل پیتر)
اصل پیتر یا اصل حد بی کفایتی در سازمان می گوید:
کارکنان به دلیل نشان دادن شایستگی در یک شغل به شغل بالاتر می روند و این روند تا آنجا ادامه می یابد که کارمند به حد بی کفایتی در یک شغل می رسد و همان جا باقی می ماند.
"لارنس پیتر" معتقد است در سلسله مراتب سازمانها همه کارکنان مایلند که به حد بی کفایتی برسند و علم سلسله مراتب شناسی باید این مسئله را بررسی نماید.
همانطور که گفته شد اصل پیتر یا اصل حد بی کفایتی، به مدیران و کارکنانی اشاره می کند که دارند در شغل خود دست و پا می زنند و دیگر نمی توانند گامی به جلو بردارند؛ یعنی به بی کفایتی رسیده اند.
یکی از مهارت های مدیران ارشد این است که نگذارند کارکنانشان به حد بی کفایتی برسند. مدیران هوشمند افراد را همیشه در جایگاه قبل از حد بی کفایتی نگه میدارند تا نه کارمند تخریب شده و از بین برود و نه سازمان افراد بی انگیزه و غیر اثربخش را در خود داشته باشد.
✅نتیجه گیری:
ممکن است کارمندی، یک کارشناس خبره باشد و بخواهیم او را به درجه سرپرستی ارتقا دهیم. در حالیکه این ارتقا ممکن است باعث شود که دیگر نه آن کارشناس خوب را داشته باشیم و نه یک سرپرست شایسته.
پس حواسمان باشد که کارکنانمان را تخریب نکنیم و آنها را به حد بی کفایتی نرسانیم.
اصل پیتر یا اصل حد بی کفایتی در سازمان می گوید:
کارکنان به دلیل نشان دادن شایستگی در یک شغل به شغل بالاتر می روند و این روند تا آنجا ادامه می یابد که کارمند به حد بی کفایتی در یک شغل می رسد و همان جا باقی می ماند.
"لارنس پیتر" معتقد است در سلسله مراتب سازمانها همه کارکنان مایلند که به حد بی کفایتی برسند و علم سلسله مراتب شناسی باید این مسئله را بررسی نماید.
همانطور که گفته شد اصل پیتر یا اصل حد بی کفایتی، به مدیران و کارکنانی اشاره می کند که دارند در شغل خود دست و پا می زنند و دیگر نمی توانند گامی به جلو بردارند؛ یعنی به بی کفایتی رسیده اند.
یکی از مهارت های مدیران ارشد این است که نگذارند کارکنانشان به حد بی کفایتی برسند. مدیران هوشمند افراد را همیشه در جایگاه قبل از حد بی کفایتی نگه میدارند تا نه کارمند تخریب شده و از بین برود و نه سازمان افراد بی انگیزه و غیر اثربخش را در خود داشته باشد.
✅نتیجه گیری:
ممکن است کارمندی، یک کارشناس خبره باشد و بخواهیم او را به درجه سرپرستی ارتقا دهیم. در حالیکه این ارتقا ممکن است باعث شود که دیگر نه آن کارشناس خوب را داشته باشیم و نه یک سرپرست شایسته.
پس حواسمان باشد که کارکنانمان را تخریب نکنیم و آنها را به حد بی کفایتی نرسانیم.
✳️ " دام استعداد "
همه انسان ها به لطف خداوند خالق با هر جنسيت و نژاد و هر مدل شخصيتي داراي استعداد و توانايي هاي منحصر به فرد و ويژه اي هستند كه به عنوان نقاط قوت قابل شناسايي مي باشند . برخي از اين استعداد و نقاط قوت خود مطلع بوده و از آنها به خوبي بهره مي برند و برخي نيز بي اطلاع بوده و استفاده اي نمي كنند . براي كساني كه هنوز استعدادهاي خود را نشناخته اند و معمولا با اين رويكرد خود را راضي مي كنند كه استعدادي ندارند ، خودشناسي و خودآگاهي را توصيه مي كنند . اما برخي از افراد توانمند و با استعداد در دام و تله ي استعداد خود گرفتار مي شوند ؛ چگونه !!؟؟
كسي كه در نگارش نامه هاي اداري و گزارش نويسي بسيار مهارت دارد و اينك مدير يك بخش مهم شده است ، او همچنان بدليل لذت بردن از اين مهارت وقت زيادي را براي نوشتن نامه ها اختصاص مي دهد ؛ با تغيير تكنولوژي و تجلي فناوري هاي نوين ، روش انجام امور دچار تحول اساسي و بنيادين شده ولي دوست شما همچنان مغازه پيراهن دوزي خود رارها نمي كند و تغيير نمي دهد ؛ زيرا مهارت بسيار زياد و لذت بخشي در اين كار دارد .
تمركز بدون انديشه و محدود بر روي يك استعداد كه قطعا زماني يك نقطه قوت مهم بوده و كم توجهي به تغييرات پيرامون ، ما را در دام استعداد خود نگه مي دارد : دامي كه خودمان ساخته ايم و از اينكه دراين دام افتاده ايم خبر هم نداريم و كسي غير ازخودمان هم نمي تواند مارااز اين دام نجات دهد و كليد آن خودآگاهي است .
بسياري از كسب و كارهاي سنتي دست از روش هاي كهنه و قديمي بر نمي دارند و ناگهان مورد بي مهري بازار ومشتريان خود قرار مي گيرند ، زيرا مشاهده مي كنند كه مشتريانشان به سمت رقباي جديد آنها شيفت پيدا كرده اند . اين اتفاق براي بسياري از والدين در فرايند تعليم و تربيت فرزندان هم مي افتد : اصول و ارزش هاي من و شما در تربيت فرزندانمان با اصول و ارزش هاي پدر بزرگان و مادربزرگان شايد تفاوت زيادي نكرده باشد ، ولي روش ها حتما بايد تفاوت داشته باشد ، زيرا نيازها و سطح انتظارات امروز تغيير كرده و هر روز در حال تغيير است .
استعدادهاي خود را بيشتر بشناسيم و متناسب با شرايط امروز توسعه داده و روش هاي نوآورانه اي براي استفاده از اين استعداد ها بكار بگيريم . امروز بهترين شكرگزاري و سپاسگزاري از اين استعداد هاي خدادادي ، همين است .
همه انسان ها به لطف خداوند خالق با هر جنسيت و نژاد و هر مدل شخصيتي داراي استعداد و توانايي هاي منحصر به فرد و ويژه اي هستند كه به عنوان نقاط قوت قابل شناسايي مي باشند . برخي از اين استعداد و نقاط قوت خود مطلع بوده و از آنها به خوبي بهره مي برند و برخي نيز بي اطلاع بوده و استفاده اي نمي كنند . براي كساني كه هنوز استعدادهاي خود را نشناخته اند و معمولا با اين رويكرد خود را راضي مي كنند كه استعدادي ندارند ، خودشناسي و خودآگاهي را توصيه مي كنند . اما برخي از افراد توانمند و با استعداد در دام و تله ي استعداد خود گرفتار مي شوند ؛ چگونه !!؟؟
كسي كه در نگارش نامه هاي اداري و گزارش نويسي بسيار مهارت دارد و اينك مدير يك بخش مهم شده است ، او همچنان بدليل لذت بردن از اين مهارت وقت زيادي را براي نوشتن نامه ها اختصاص مي دهد ؛ با تغيير تكنولوژي و تجلي فناوري هاي نوين ، روش انجام امور دچار تحول اساسي و بنيادين شده ولي دوست شما همچنان مغازه پيراهن دوزي خود رارها نمي كند و تغيير نمي دهد ؛ زيرا مهارت بسيار زياد و لذت بخشي در اين كار دارد .
تمركز بدون انديشه و محدود بر روي يك استعداد كه قطعا زماني يك نقطه قوت مهم بوده و كم توجهي به تغييرات پيرامون ، ما را در دام استعداد خود نگه مي دارد : دامي كه خودمان ساخته ايم و از اينكه دراين دام افتاده ايم خبر هم نداريم و كسي غير ازخودمان هم نمي تواند مارااز اين دام نجات دهد و كليد آن خودآگاهي است .
بسياري از كسب و كارهاي سنتي دست از روش هاي كهنه و قديمي بر نمي دارند و ناگهان مورد بي مهري بازار ومشتريان خود قرار مي گيرند ، زيرا مشاهده مي كنند كه مشتريانشان به سمت رقباي جديد آنها شيفت پيدا كرده اند . اين اتفاق براي بسياري از والدين در فرايند تعليم و تربيت فرزندان هم مي افتد : اصول و ارزش هاي من و شما در تربيت فرزندانمان با اصول و ارزش هاي پدر بزرگان و مادربزرگان شايد تفاوت زيادي نكرده باشد ، ولي روش ها حتما بايد تفاوت داشته باشد ، زيرا نيازها و سطح انتظارات امروز تغيير كرده و هر روز در حال تغيير است .
استعدادهاي خود را بيشتر بشناسيم و متناسب با شرايط امروز توسعه داده و روش هاي نوآورانه اي براي استفاده از اين استعداد ها بكار بگيريم . امروز بهترين شكرگزاري و سپاسگزاري از اين استعداد هاي خدادادي ، همين است .
✳️کارآفرینی
یعنی اینکه چند سال
به شکلی زندگی کنیم
که دیگران نمی خواهند،
برای اینکه سال ها
به شکلی زندگی کنیم
که دیگران نمی توانند...!
یعنی اینکه چند سال
به شکلی زندگی کنیم
که دیگران نمی خواهند،
برای اینکه سال ها
به شکلی زندگی کنیم
که دیگران نمی توانند...!