✳️ #آموزه_های_مدیریتی
✅ خطاهای عمومی در هنگام تحلیل استراتژیک صنعت
همچنان که می دانید جهت تدوین استراتژی موثر می بایست تحلیل دقیقی از محیط درونی و بیرونی شرکت داشته باشیم؛ یکی از اجزای تحلیل بیرونی، تحلیل صنعتی است که شرکت در سطح آن با سایر شرکت ها رقابت می کند.
در هنگام تحلیل صنعت، عموما شرکت ها و برنامه ریزان استراتژیک خطاهای زیر را دچار می شوند:
📌 تعریف بسیار گسترده یا بسیار محدود صنعت.
📌تهیه فهرست ها به جای درگیر شدن در تحلیل دقیق.
📌توجه مساوی به همه نیروها به جای تعمق در مهم ترین آنها.
📌اشتباه گرفتن معلول «حساسیت قیمت» به جای علت «صرفه جویی های خریدار».
📌استفاده از تحلیل ایستا که روندهای صنعت را نادیده می گیرد.
📌اشتباه گرفتن تغییرات چرخه ای یا گذرا به جای تغییرات ساختاری واقعی.
✅ خطاهای عمومی در هنگام تحلیل استراتژیک صنعت
همچنان که می دانید جهت تدوین استراتژی موثر می بایست تحلیل دقیقی از محیط درونی و بیرونی شرکت داشته باشیم؛ یکی از اجزای تحلیل بیرونی، تحلیل صنعتی است که شرکت در سطح آن با سایر شرکت ها رقابت می کند.
در هنگام تحلیل صنعت، عموما شرکت ها و برنامه ریزان استراتژیک خطاهای زیر را دچار می شوند:
📌 تعریف بسیار گسترده یا بسیار محدود صنعت.
📌تهیه فهرست ها به جای درگیر شدن در تحلیل دقیق.
📌توجه مساوی به همه نیروها به جای تعمق در مهم ترین آنها.
📌اشتباه گرفتن معلول «حساسیت قیمت» به جای علت «صرفه جویی های خریدار».
📌استفاده از تحلیل ایستا که روندهای صنعت را نادیده می گیرد.
📌اشتباه گرفتن تغییرات چرخه ای یا گذرا به جای تغییرات ساختاری واقعی.
گزارش موسسه مکنزی در مورد مشاغل آینده /آینده مشاغل👇👇
McKinsey Global Institute (MGI)
JOBS LOST, JOBS GAINED:
WORKFORCE TRANSITIONS
IN A TIME OF AUTOMATION-DECEMBER 2017
McKinsey Global Institute (MGI)
JOBS LOST, JOBS GAINED:
WORKFORCE TRANSITIONS
IN A TIME OF AUTOMATION-DECEMBER 2017
✳️ #با_هم_بیاموزیم
✅ سه توصیه بزرگان کسب وکار :
1- چیزی كه میخواهم به دیگران، به خصوص به جوانها بگویم این است كه باید سریع حركت كنید، خیلی سریع، ریسكپذیر باشید و جاهطلب، سعی كنید قدمهای بزرگ بردارید، از انجام كارهای بزرگ نترسید، بهتر است كاری را امتحان كنید و در آن موفق نشوید تا اینكه همیشه در حسرت انجام دادن آن كار بمانید.
2- تلاش برای انجام یك كار، هرقدر هم بزرگ و ترسناك باشد، بهتر از بیكار ماندن و پا روی پا انداختن است. این میلیاردر جوان در سخنرانی در دانشگاه ویرجینیا گفت: «از تجربههای جدید نترسید، هیچوقت برای تغییردادن زندگی و پیداكردن هدفهای جدید دیر نیست.
3- کارآفرینان جوان بعد از اینکه به ایده ای رسیدند ، ابتدا خود را درگیر یک چالش بزرگ کنید، اگر جواب داد، ادامه کار بسیار ساده خواهد بود.
✅ سه توصیه بزرگان کسب وکار :
1- چیزی كه میخواهم به دیگران، به خصوص به جوانها بگویم این است كه باید سریع حركت كنید، خیلی سریع، ریسكپذیر باشید و جاهطلب، سعی كنید قدمهای بزرگ بردارید، از انجام كارهای بزرگ نترسید، بهتر است كاری را امتحان كنید و در آن موفق نشوید تا اینكه همیشه در حسرت انجام دادن آن كار بمانید.
2- تلاش برای انجام یك كار، هرقدر هم بزرگ و ترسناك باشد، بهتر از بیكار ماندن و پا روی پا انداختن است. این میلیاردر جوان در سخنرانی در دانشگاه ویرجینیا گفت: «از تجربههای جدید نترسید، هیچوقت برای تغییردادن زندگی و پیداكردن هدفهای جدید دیر نیست.
3- کارآفرینان جوان بعد از اینکه به ایده ای رسیدند ، ابتدا خود را درگیر یک چالش بزرگ کنید، اگر جواب داد، ادامه کار بسیار ساده خواهد بود.
✳️ #آموزه_های_مدیریتی
✅ کارها را مدیریت کنید، انجام ندهید
اغلب مدیران تصور می کنند که اگر خودشان کار را انجام ندهند به درستی انجام نمی شود و یا اینکه بقیه فکر می کنند که این مدیر هیچ کاری انجام نمی دهد و بالای سر کار خود نیست. اما باید بگویم که این طرز فکر کاملا غلط است و با این فکر و روش قطعا در مدیریت شکست خواهید خورد. با این روش و تفکر، شما به جای مدیریت کار، به انجام کار می پردازید.
همه ی ما اغلب به صورت ناخوداگاه، برای اطمینان از انجام صحیح کارها تمایل به انجام آنها توسط خودمان داریم. اما شما باید از این تمایل ناخوداگاه جلوگیری کنید و بپذیرید که مدیر هستید و مدیر هم کارش انجام دادن کارها توسط دیگران است. اینکار برای رشد و پیشرفت کارکنانتان بسیار ضروری است اینطور انها کارهای جدیدی یاد می گیرند و احساس رضایتمندی بیشتری می کنند.
✅ کارها را مدیریت کنید، انجام ندهید
اغلب مدیران تصور می کنند که اگر خودشان کار را انجام ندهند به درستی انجام نمی شود و یا اینکه بقیه فکر می کنند که این مدیر هیچ کاری انجام نمی دهد و بالای سر کار خود نیست. اما باید بگویم که این طرز فکر کاملا غلط است و با این فکر و روش قطعا در مدیریت شکست خواهید خورد. با این روش و تفکر، شما به جای مدیریت کار، به انجام کار می پردازید.
همه ی ما اغلب به صورت ناخوداگاه، برای اطمینان از انجام صحیح کارها تمایل به انجام آنها توسط خودمان داریم. اما شما باید از این تمایل ناخوداگاه جلوگیری کنید و بپذیرید که مدیر هستید و مدیر هم کارش انجام دادن کارها توسط دیگران است. اینکار برای رشد و پیشرفت کارکنانتان بسیار ضروری است اینطور انها کارهای جدیدی یاد می گیرند و احساس رضایتمندی بیشتری می کنند.
📌مدیران موفق
لزوماً تصمیمات زیادی نمی گیرند
بلکه همان تصمیم های کم را
به درستی مدیریت می کنند...
لزوماً تصمیمات زیادی نمی گیرند
بلکه همان تصمیم های کم را
به درستی مدیریت می کنند...
✳️ #با_هم_بیاموزیم
✅ روش شناسی کیو
روشی است که به وسیله آن، ذهنیت بررسی می شود. در این روش، از این نقطه نظرات ذهنی برای ساخت گونه شناسی دیدگاه های متفاوت استفاده می شود روش شناسی کیو، در واقع، فنی است که پژوهشگر را قادر می سازد تا اولاً ادرکات و عقاید فردی را شناسایی و طبقه بندی کند و ثانیاً به دسته بندی گروه ها براساس ادراکاتشان بپردازد. آشکار ساختن الگوهای مختلف تفکر، هدف اصلی این فن است. به عبارت دیگر، این فن به شمارش افرادی که تفکرات مختلفی دارند نمی پردازد. در واقع، این ویژگی است که روش شناسی کیو را به روش های تحقیق کیفی نزدیک می سازد. البته روش شناسی کیو از ویژگی های روش های کمَی نیز برخوردار است و از آن بهره می گیرد.
در این روش شناسی، برای دسته بندی افراد، از روش های آماری مانند تحلیل عاملی و تحلیل مؤلفه های اصلی استفاده می شود. روش شناسی کیو هم ادارای شیوه گردآوری داده ها (مرتب سازی) و هم دارای شیوه تحلیل داده ها (تحلیل عاملی کیو) است. ویلیام استیفنسون در دهه ۱۹۳۰ در پاسخ به این سؤال که «چه چیزهایی اشخاص را منحصر به فرد می سازد؟»، دست به ابداع روش شناسی کیو زد. او بر این باور بود که روش شناسی کیو به شناخت ذهنیت ها می پردازد و همبستگی افراد، نه صفات، نقش اساسی در آن دارد. هدف از به کارگیری روش کیو به عنوان پژوهشی اکتشافی، یافتن اندیشه ها و فرضیه های جدید و مفید درباره موضوع پژوهش است. طرح و بررسی فرضیه ها در مطالعه کیو به مانند مطالعات کمَی مطرح نیست، زیرا فرضیه ها برآمده از اعتقاد پژوهشگر یا یک نظریه ها است و در واقع چیزی است که او «انتظار» دارد رد یا قبول شود، در حالی که مطالعه کیو بر ذهنیت و عقاید افراد استوار است و به نوعی اکتشافی است.
⭕️ مراحل مطالعه روش شناسی کیو
مراحل مطالعه کیو به اشکال مختلفی صورت می گیرد. یکی از دسته بندی های این فرایند در شکل زیر نشان داده شده است. در ادامه، به شرح هر یک از این مراحل می پردازیم.
⭕️ مراحل روش کیو
پس از انتخاب موضوع، پژوهشگر با استفاده از منابع مختلف باید به گردآوری محتوای فضای گفتمان پژوهش بپردازد. در مرحله بعد، او به جمع بندی و ارزیابی این فضای گفتمان می پردازد. سپس تعداد مناسبی از عبارات فضای گفتمان به عنوان نمونه کیو، باید انتخاب شوند. در این مورد، مککئون و توماس (۱۹۸۸) ۳۰ تا ۱۰۰ عبارت را برای نمونه کیو پیشنهاد کرده اند. کرلینجر (۱۹۸۶) معتقد است تعداد مناسب، برای آنکه یافته ها دارای اعتبار آماری باشند، ۶۰ تا ۹۰ عبارت است. براون (۱۹۸۶) مطالعات کیو را نوعاً شامل ۴۰ تا ۶۰ عبارت می داند و دانر (۲۰۰۱) ضمن آنکه معتقد است هیچ ملاک قطعی برای تعداد عبارات وجود ندارد، به ۲۰ تا ۶۰ عبارت اشاره می کند. پس از انتخاب می شوند. به عبارت دیگر، از میان اهالی گفتمان، تعدادی به عنوان نمونه افراد برای مشارکت در مطالعه کیو، یعمی مرتب سازی، انتخاب می شوند. انتخاب مشارکت کنندگان، بسیار مهم است و تا حد زیادی به موضوع پژوهش بستگی دارد. در مطالعه های پیشین، تعداد متفاوتی برای انتخاب مشارکت کنندگان بیان شده است. برای مثال، مککئون و توماس، انتخاب ۵۰ تا ۱۰۰ مشارکت کننده را کافی می دانند. بروور (۱۹۹۹) بر این باور است که تعداد مشارکت کنندگان باید کمتر از تعدادعبارات کیو، که باید مرتب شوند، باشد. به طور کلی، می توان گفت که تعداد مشارکت کنندگان، عبارات نمونه کیو- که هر یک بر روی کارت هایی به نام دسته های کیو نوشته می شود- به منظور مرتب سازی در اختیار مشارکت کنندگان قرار می گیرد و آنها با استفاده نمودار کیو دست به مرتب سازی کارت ها میزنند. پس از بازگشت کارت ها اطلاعات جمع آوری می شود و در مرحله آخر تحلیل قرار می شود.برای آشنایی بیشتر با روش شناسی کیو مقاله : شناسایی موانع تدوین استراتژی های کارکرد منابع انسانی با استفاده از روش کیو درادامه آمده است.
✅ روش شناسی کیو
روشی است که به وسیله آن، ذهنیت بررسی می شود. در این روش، از این نقطه نظرات ذهنی برای ساخت گونه شناسی دیدگاه های متفاوت استفاده می شود روش شناسی کیو، در واقع، فنی است که پژوهشگر را قادر می سازد تا اولاً ادرکات و عقاید فردی را شناسایی و طبقه بندی کند و ثانیاً به دسته بندی گروه ها براساس ادراکاتشان بپردازد. آشکار ساختن الگوهای مختلف تفکر، هدف اصلی این فن است. به عبارت دیگر، این فن به شمارش افرادی که تفکرات مختلفی دارند نمی پردازد. در واقع، این ویژگی است که روش شناسی کیو را به روش های تحقیق کیفی نزدیک می سازد. البته روش شناسی کیو از ویژگی های روش های کمَی نیز برخوردار است و از آن بهره می گیرد.
در این روش شناسی، برای دسته بندی افراد، از روش های آماری مانند تحلیل عاملی و تحلیل مؤلفه های اصلی استفاده می شود. روش شناسی کیو هم ادارای شیوه گردآوری داده ها (مرتب سازی) و هم دارای شیوه تحلیل داده ها (تحلیل عاملی کیو) است. ویلیام استیفنسون در دهه ۱۹۳۰ در پاسخ به این سؤال که «چه چیزهایی اشخاص را منحصر به فرد می سازد؟»، دست به ابداع روش شناسی کیو زد. او بر این باور بود که روش شناسی کیو به شناخت ذهنیت ها می پردازد و همبستگی افراد، نه صفات، نقش اساسی در آن دارد. هدف از به کارگیری روش کیو به عنوان پژوهشی اکتشافی، یافتن اندیشه ها و فرضیه های جدید و مفید درباره موضوع پژوهش است. طرح و بررسی فرضیه ها در مطالعه کیو به مانند مطالعات کمَی مطرح نیست، زیرا فرضیه ها برآمده از اعتقاد پژوهشگر یا یک نظریه ها است و در واقع چیزی است که او «انتظار» دارد رد یا قبول شود، در حالی که مطالعه کیو بر ذهنیت و عقاید افراد استوار است و به نوعی اکتشافی است.
⭕️ مراحل مطالعه روش شناسی کیو
مراحل مطالعه کیو به اشکال مختلفی صورت می گیرد. یکی از دسته بندی های این فرایند در شکل زیر نشان داده شده است. در ادامه، به شرح هر یک از این مراحل می پردازیم.
⭕️ مراحل روش کیو
پس از انتخاب موضوع، پژوهشگر با استفاده از منابع مختلف باید به گردآوری محتوای فضای گفتمان پژوهش بپردازد. در مرحله بعد، او به جمع بندی و ارزیابی این فضای گفتمان می پردازد. سپس تعداد مناسبی از عبارات فضای گفتمان به عنوان نمونه کیو، باید انتخاب شوند. در این مورد، مککئون و توماس (۱۹۸۸) ۳۰ تا ۱۰۰ عبارت را برای نمونه کیو پیشنهاد کرده اند. کرلینجر (۱۹۸۶) معتقد است تعداد مناسب، برای آنکه یافته ها دارای اعتبار آماری باشند، ۶۰ تا ۹۰ عبارت است. براون (۱۹۸۶) مطالعات کیو را نوعاً شامل ۴۰ تا ۶۰ عبارت می داند و دانر (۲۰۰۱) ضمن آنکه معتقد است هیچ ملاک قطعی برای تعداد عبارات وجود ندارد، به ۲۰ تا ۶۰ عبارت اشاره می کند. پس از انتخاب می شوند. به عبارت دیگر، از میان اهالی گفتمان، تعدادی به عنوان نمونه افراد برای مشارکت در مطالعه کیو، یعمی مرتب سازی، انتخاب می شوند. انتخاب مشارکت کنندگان، بسیار مهم است و تا حد زیادی به موضوع پژوهش بستگی دارد. در مطالعه های پیشین، تعداد متفاوتی برای انتخاب مشارکت کنندگان بیان شده است. برای مثال، مککئون و توماس، انتخاب ۵۰ تا ۱۰۰ مشارکت کننده را کافی می دانند. بروور (۱۹۹۹) بر این باور است که تعداد مشارکت کنندگان باید کمتر از تعدادعبارات کیو، که باید مرتب شوند، باشد. به طور کلی، می توان گفت که تعداد مشارکت کنندگان، عبارات نمونه کیو- که هر یک بر روی کارت هایی به نام دسته های کیو نوشته می شود- به منظور مرتب سازی در اختیار مشارکت کنندگان قرار می گیرد و آنها با استفاده نمودار کیو دست به مرتب سازی کارت ها میزنند. پس از بازگشت کارت ها اطلاعات جمع آوری می شود و در مرحله آخر تحلیل قرار می شود.برای آشنایی بیشتر با روش شناسی کیو مقاله : شناسایی موانع تدوین استراتژی های کارکرد منابع انسانی با استفاده از روش کیو درادامه آمده است.
Forwarded from ali
🔲⭕️پدیده «شبکه سیال» و «لحظه شگفت انگیز»
پروفسور کوین دانبار تحقیقی فوق العاده انجام داد با این هدف که ایده های خوب از کجا می آیند؟ نتایج جالب بود. او به تعدادی از آزمایشگاههای علمی دور دنیا سری زد و از تمام افراد در حالیکه مشغول انجام جزیی ترین امورشان بودند، فیلم برداری کرد. در حالیکه آنها جلوی میکروسکوپ نشسته بودند، وقتی که با همکارانشان کنار آب سردکن مشغول گفتگو بودند و امثال این ها. او تمام این مکالمات را ضبط کرد و سعی کرد از منشاء ایجاد بهترین ایده ها سر در بیاورد. وقتی به یک دانشمند در آزمایشگاه فکر می کنیم، این تصویر را داریم همه دور یک میکروسکوپ جمع شده، و مشغول دیدن چیزی با دقت هستند و سپس آن لحظه شگفت انگیز جرقه زدن ایده رخ می دهد و می گوید اوه، یافتم! اما نتایج چیز دیگری بود.
نتایج تحقیق نشان داد بیشتر ایده های مهم و موفق پشت میکروسکوپ یا کامپیوتر یا میز کار پیدا نشدند! بلکه زمانی جرقه زدند که آدم ها دورمیز جلسات هفتگی با هم گفتگو می کردند. یعنی زمانیکه همه دور هم جمع شده و آخرین اطلاعات، خطاها، اشتباه ها، تجارب و یافته های خود را بازگو می کردند.
ما به اشتباه دوست داریم داستان دستیابی به ایده های نو و خلاقانه را خلاصه کنیم و در قالب زمانی کوتاه تری بیان کنیم و بیشتر بر لحظات شگفت انگیز جرقه زدن یک ایده متمرکز شویم. اما در واقع، اگر دقیق تر نگاهی به گذشته بیاندازیم، معلوم می شود که زمان زیادی طول کشیده است تا بسیاری از ایده های مهم شکل بگیرند.
وقتی یک ایده در ذهن ما شکل می گیرد، شبکۀ جدیدی از نرونها (تعدادی از 100 میلیارد سلول بافت عصبی داخل مغز ما) بوجود می آید. شبکه ای با شکل جدید که تا به حال وجود نداشته است. هر چیزی که می آموزیم یا خلق می کنیم منجر به ایجاد یک شبکه جدید می شود و سوال اینجاست: چگونه میتوان مغز را در محیطهایی قرار داد که در آن احتمال بیشتری برای شکل گیری این شبکههای جدید وجود دارد؟ در واقع شبکه ای در دنیای بیرون مغز وجود دارد که شباهت زیادی با شبکه دنیای درون مغز انسان دارد که می توان آن را شبکۀ سیال «liquid network» نامید. یعنی جایی که شما، آدم ها و ایده های متفاوت بسیاری را در کنار هم دارید، پیشینه های مختلف، علایق گوناگون در جوش و خروش هستند و با یکدیگر در رقابتند، آن فضا در حقیقت، فضایی است که به نوآوری ختم می شود. به عبارت دیگر همانگونه که وجود سلول های عصبی در درون مغز و ایجاد یک شبکه جدید منجر به یادگیری می شود. با هم بودن انسان ها نیز منجر به یادگیری، خلاقیت و دستیابی به ایده های نو می شود. و نکته همین جاست که ما بخشی از ایده های مان را از دیگران می گیریم. از کسانی که در رستوران یا چای خوری با آن ها برخورد می کنیم و با آن ها گفتگو می کنیم. آن ایده ها را به شکل های تازه ای به هم وصل می کنیم و چیزی نو خلق می کنیم حتی بدون آن که خود بدانیم یا بفهمیم.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
در گذشته قهوه خانه ها و اکنون کافی شاپ ها محل حضور نویسندگان، شاعران، متفکران و مصلحان اجتماعی بوده است. چرا؟ چون این مکان، مکان بسیار خوبی است تا ما در شبکه سیال بیرونی قرار بگیریم تا کمک کنیم شبکه ای جدید در مغز ما شکل بگیرد.
به صورت تاریخی کافهنشینی یک فرهنگ شرقی بوده است که توسط جهانگردان غربی به تعجب در سفرنامهها یاد شده است. اما بعدها کافهها اصلیترین نهاد بهاشتراکگذاری ایدهها با دیگران شد.
به همین دلیل است که شوارتز آینده پژوه معروف در کتاب «شگفتیهای اجتنابناپذیر»اش در خصوص توسعه چین یک پیشنهاد عجیب و غریب می دهد: توسعه کافهها! او به درستی تشخیص میدهد که چینیها (و بهتر است بگوییم اغلب کشورهای در حالتوسعه) دانشگاههای بزرگی مانند هاروارد و استانفورد را به عنوان موتورهاي رشد آمریکا میبینند و سعي در کپیبرداری از آنها دارند. آنها با هزينه فوق العاده بالایی به خلق پارکهای فناوری و مراكز دانشگاهي روی میآورند؛ اما نمیدانند که اين نهادها كافي نيست. شوارتز تاکید میکند که شما نياز به تشكيل فضاي فكري دارید، شما نمیتوانید كتابخانه ها، كافهها و خطوط دوچرخهسواری را نادیده بگیرید. در نهایت چه کنیم؟
1- فراموش نکنیم که یادگیری و خلاقیت امری فردی نیست. خلاقیت و یادگیری در تعامل جمعی رخ می دهد. شبکه نورون ها (مغز) خود را در شبکه سیال قرار دهیم. تنهایی و تمرکز مهم است اما گفتگو و تعامل آن را کامل می کند.
2- خود را در فضاهایی قرار دهیم که آدم های متفاوت، ایده های متنوع و دیدگاه های متضاد را تجربه کنیم.
3- گفتگو کنیم آن هم غیر رسمی، همیشگی و افقی (اینکه کسی بالاتر از بقیه نباشد و همه هم سطح باشند) آنگاه لحظه های شگفت انگیز بیشتری را تجربه خواهیم کرد.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@tahlyleejtemaaey
#تحليل_اجتماعي
پروفسور کوین دانبار تحقیقی فوق العاده انجام داد با این هدف که ایده های خوب از کجا می آیند؟ نتایج جالب بود. او به تعدادی از آزمایشگاههای علمی دور دنیا سری زد و از تمام افراد در حالیکه مشغول انجام جزیی ترین امورشان بودند، فیلم برداری کرد. در حالیکه آنها جلوی میکروسکوپ نشسته بودند، وقتی که با همکارانشان کنار آب سردکن مشغول گفتگو بودند و امثال این ها. او تمام این مکالمات را ضبط کرد و سعی کرد از منشاء ایجاد بهترین ایده ها سر در بیاورد. وقتی به یک دانشمند در آزمایشگاه فکر می کنیم، این تصویر را داریم همه دور یک میکروسکوپ جمع شده، و مشغول دیدن چیزی با دقت هستند و سپس آن لحظه شگفت انگیز جرقه زدن ایده رخ می دهد و می گوید اوه، یافتم! اما نتایج چیز دیگری بود.
نتایج تحقیق نشان داد بیشتر ایده های مهم و موفق پشت میکروسکوپ یا کامپیوتر یا میز کار پیدا نشدند! بلکه زمانی جرقه زدند که آدم ها دورمیز جلسات هفتگی با هم گفتگو می کردند. یعنی زمانیکه همه دور هم جمع شده و آخرین اطلاعات، خطاها، اشتباه ها، تجارب و یافته های خود را بازگو می کردند.
ما به اشتباه دوست داریم داستان دستیابی به ایده های نو و خلاقانه را خلاصه کنیم و در قالب زمانی کوتاه تری بیان کنیم و بیشتر بر لحظات شگفت انگیز جرقه زدن یک ایده متمرکز شویم. اما در واقع، اگر دقیق تر نگاهی به گذشته بیاندازیم، معلوم می شود که زمان زیادی طول کشیده است تا بسیاری از ایده های مهم شکل بگیرند.
وقتی یک ایده در ذهن ما شکل می گیرد، شبکۀ جدیدی از نرونها (تعدادی از 100 میلیارد سلول بافت عصبی داخل مغز ما) بوجود می آید. شبکه ای با شکل جدید که تا به حال وجود نداشته است. هر چیزی که می آموزیم یا خلق می کنیم منجر به ایجاد یک شبکه جدید می شود و سوال اینجاست: چگونه میتوان مغز را در محیطهایی قرار داد که در آن احتمال بیشتری برای شکل گیری این شبکههای جدید وجود دارد؟ در واقع شبکه ای در دنیای بیرون مغز وجود دارد که شباهت زیادی با شبکه دنیای درون مغز انسان دارد که می توان آن را شبکۀ سیال «liquid network» نامید. یعنی جایی که شما، آدم ها و ایده های متفاوت بسیاری را در کنار هم دارید، پیشینه های مختلف، علایق گوناگون در جوش و خروش هستند و با یکدیگر در رقابتند، آن فضا در حقیقت، فضایی است که به نوآوری ختم می شود. به عبارت دیگر همانگونه که وجود سلول های عصبی در درون مغز و ایجاد یک شبکه جدید منجر به یادگیری می شود. با هم بودن انسان ها نیز منجر به یادگیری، خلاقیت و دستیابی به ایده های نو می شود. و نکته همین جاست که ما بخشی از ایده های مان را از دیگران می گیریم. از کسانی که در رستوران یا چای خوری با آن ها برخورد می کنیم و با آن ها گفتگو می کنیم. آن ایده ها را به شکل های تازه ای به هم وصل می کنیم و چیزی نو خلق می کنیم حتی بدون آن که خود بدانیم یا بفهمیم.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
در گذشته قهوه خانه ها و اکنون کافی شاپ ها محل حضور نویسندگان، شاعران، متفکران و مصلحان اجتماعی بوده است. چرا؟ چون این مکان، مکان بسیار خوبی است تا ما در شبکه سیال بیرونی قرار بگیریم تا کمک کنیم شبکه ای جدید در مغز ما شکل بگیرد.
به صورت تاریخی کافهنشینی یک فرهنگ شرقی بوده است که توسط جهانگردان غربی به تعجب در سفرنامهها یاد شده است. اما بعدها کافهها اصلیترین نهاد بهاشتراکگذاری ایدهها با دیگران شد.
به همین دلیل است که شوارتز آینده پژوه معروف در کتاب «شگفتیهای اجتنابناپذیر»اش در خصوص توسعه چین یک پیشنهاد عجیب و غریب می دهد: توسعه کافهها! او به درستی تشخیص میدهد که چینیها (و بهتر است بگوییم اغلب کشورهای در حالتوسعه) دانشگاههای بزرگی مانند هاروارد و استانفورد را به عنوان موتورهاي رشد آمریکا میبینند و سعي در کپیبرداری از آنها دارند. آنها با هزينه فوق العاده بالایی به خلق پارکهای فناوری و مراكز دانشگاهي روی میآورند؛ اما نمیدانند که اين نهادها كافي نيست. شوارتز تاکید میکند که شما نياز به تشكيل فضاي فكري دارید، شما نمیتوانید كتابخانه ها، كافهها و خطوط دوچرخهسواری را نادیده بگیرید. در نهایت چه کنیم؟
1- فراموش نکنیم که یادگیری و خلاقیت امری فردی نیست. خلاقیت و یادگیری در تعامل جمعی رخ می دهد. شبکه نورون ها (مغز) خود را در شبکه سیال قرار دهیم. تنهایی و تمرکز مهم است اما گفتگو و تعامل آن را کامل می کند.
2- خود را در فضاهایی قرار دهیم که آدم های متفاوت، ایده های متنوع و دیدگاه های متضاد را تجربه کنیم.
3- گفتگو کنیم آن هم غیر رسمی، همیشگی و افقی (اینکه کسی بالاتر از بقیه نباشد و همه هم سطح باشند) آنگاه لحظه های شگفت انگیز بیشتری را تجربه خواهیم کرد.
دکتر مجتبی لشکربلوکی
@tahlyleejtemaaey
#تحليل_اجتماعي