✳️ مدیریت در برزخ
کتاب ها، مقالات و آموزش های جدید همه مبتنی بر مبانی رهبری است، همه جا دائم در مورد رهبری می شنویم، رهبر خدمت گذار، رهبر کاریزماتیک. همه این منابع برای ما یک چشم انداز از آینده مدیریت ترسیم کردند که به کجا باید برسیم.
اما وقتی اوضاع خوب است، افراد با هم خوب رفتار می کنند، کارها خوب جلو می رود، ما می توانیم رهبران خوبی باشیم. همه را در تصمیم گیری دخالت می دهیم، با اعضای تیم احساس راحتی می کنیم، نگران اعضای تیم هستیم و … . در اینستاگرام عکس می گذاریم، این تیم عالی ترین تیم دنیاست، از ما بهتر وجود ندارد… اما وقتی اوضاع خراب می شود، کارها خوب جلو نمی رود و نوع رفتار ما عوض می شود.
✅ برزخ کجاست؟
اینکه ما رئیس بودیم(علاقه به کنترل و دخالت در جزئیات همه چیز را داریم) ولی میخواهیم رهبر باشیم، اما الان نه در نقطه اول هستیم و نه در مقصد، این نقطه را برزخ تغییر میگویند. در برزخ ما دوست داریم به جلو برویم، ولی به دلیل نا آشنایی با مقصد، عادت های مبدا را تکرار می کنیم، حرف های ما شبیه رهبران موفق است.
✅ راه عبور از این برزخ چیست؟
بی شک آینده مدیریت، رهبری خواهد بود، رئیس بازی در عصر کارگران دانشی (Knowledge Workers) دیگر کار نمی کند. ولی مدیران باید زمان برای تقویت خودشان به عنوان مدیر صرف کنند. بخصوص مدیران میانی. چرا مدیران میانی؟ بدلیل اینکه مدیران ارشد اکثرا در این کنفرانس های آموزشی شرکت می کنند، ولی مدیران میانی یا سرپرست تیم ها حس خاصی نسبت به مدیریت ندارند و صرفا به آن بعنوان یک "عنوان" نگاه می کنند.
بازنشراز :کانالIBM
کتاب ها، مقالات و آموزش های جدید همه مبتنی بر مبانی رهبری است، همه جا دائم در مورد رهبری می شنویم، رهبر خدمت گذار، رهبر کاریزماتیک. همه این منابع برای ما یک چشم انداز از آینده مدیریت ترسیم کردند که به کجا باید برسیم.
اما وقتی اوضاع خوب است، افراد با هم خوب رفتار می کنند، کارها خوب جلو می رود، ما می توانیم رهبران خوبی باشیم. همه را در تصمیم گیری دخالت می دهیم، با اعضای تیم احساس راحتی می کنیم، نگران اعضای تیم هستیم و … . در اینستاگرام عکس می گذاریم، این تیم عالی ترین تیم دنیاست، از ما بهتر وجود ندارد… اما وقتی اوضاع خراب می شود، کارها خوب جلو نمی رود و نوع رفتار ما عوض می شود.
✅ برزخ کجاست؟
اینکه ما رئیس بودیم(علاقه به کنترل و دخالت در جزئیات همه چیز را داریم) ولی میخواهیم رهبر باشیم، اما الان نه در نقطه اول هستیم و نه در مقصد، این نقطه را برزخ تغییر میگویند. در برزخ ما دوست داریم به جلو برویم، ولی به دلیل نا آشنایی با مقصد، عادت های مبدا را تکرار می کنیم، حرف های ما شبیه رهبران موفق است.
✅ راه عبور از این برزخ چیست؟
بی شک آینده مدیریت، رهبری خواهد بود، رئیس بازی در عصر کارگران دانشی (Knowledge Workers) دیگر کار نمی کند. ولی مدیران باید زمان برای تقویت خودشان به عنوان مدیر صرف کنند. بخصوص مدیران میانی. چرا مدیران میانی؟ بدلیل اینکه مدیران ارشد اکثرا در این کنفرانس های آموزشی شرکت می کنند، ولی مدیران میانی یا سرپرست تیم ها حس خاصی نسبت به مدیریت ندارند و صرفا به آن بعنوان یک "عنوان" نگاه می کنند.
بازنشراز :کانالIBM
Forwarded from اتاق بازرگانی تهران
🔺برخورد با بیمنطقها
✍️محمد طبيبيان
✅ برخى از پژوهشگران رشتههاى مختلف علوم اجتماعى سالهاست در اين مورد مىانديشند كه ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ چيست كه در شرايطى هستيم كه امكانات ما بسيار بيش از آن را مىتوانست فراهم كند، از جمله اين كه از كشورهايى عقب ماندهايم كه به صورت تاريخى از ما عقبتر بودهاند، چين، مالزى، اندونزى، كره، تركيه، امارات،...چرا ما خود را دچار ساختارهايى كردهايم كه ظرفيت حل مسئله ندارند. مسئله نظام بانكى، مسئله فساد ادارى، مسئله بودجه، مسئله تورم، مسئله بيكارى مزمن...كه امروزه قابل حل هستند، غير قابل حل مىنمايند؟ افراد مختلفى در اين زمينه هم تاليف دارند از جمله دكتر سريعالقلم و دكتر زيباكلام قابل ذكر هستند، آقاى دكتر غنىنژاد و اينجانب همراه با آقاى عباسى علىكمر هم كتابى نوشتهايم تحت عنوان «انديشه آزادى» كه به همين مطلب توجه دارد. اما در سالهاى اخير به نظر من مىرسد كه يک ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ اين است كه، در مقايسه با رسم رايج در كشورهاى پيشرفته، بىمنطقى و ناهمخوانى درونى منطق را تنبيه نمىکنيم و بلكه با آن كنار مىآييم. البته منظور من تنبيه بدنى نيست بلكه تنبيه اجتماعى است از جمله ناسازگارى منطقى افراد را در مقابل چشمشان قرار دهيم، به زبان و كردار اين رويكرد را نفى كنيم از كسانى كه اين شيوه را پيشه كردهاند روى گردانيم با آنان همكارى نكنيم يا لااقل در مقابل اين عمل رو ترش كنيم. بىمنطقى ابزار قدرتمندى است كه مىتواند به نفع كاربر، و به زيان طرف مقابل، عمل كند. به عنوان تمثيل فرض كنيد فردى دست در جيب شما كرد تا پولتان را بر دارد. و به شما گفت در واقع مشغول قرار دادن پول در جيب شما هستم، يا فرد مجربى را از كار بيكار كرد تا رفيق و آشناى بىتجربه را جاى او قرار دهد بر اين استدلال كه او به فكر معنويات است. در صورتى كه چنين جفايى خود ضد معنويت است. يا كسانى ما را به عقب مىرانند و مىگويند اينها جهش بزرگ به طرف جلو است...ضرورى است با بىمنطقى حتى با نرمترين رفتار و عكسالعمل ممكن مقابله كنيم بخصوص هنگام كه از طرف كسانى مطرح مىشود كه بايد تعهد اخلاقى آنان منطق و عقلانيت باشد. مانند كسانى كه در جايگاه دانشگاهى قرار داده شدهاند.
@tehranchamber
✍️محمد طبيبيان
✅ برخى از پژوهشگران رشتههاى مختلف علوم اجتماعى سالهاست در اين مورد مىانديشند كه ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ چيست كه در شرايطى هستيم كه امكانات ما بسيار بيش از آن را مىتوانست فراهم كند، از جمله اين كه از كشورهايى عقب ماندهايم كه به صورت تاريخى از ما عقبتر بودهاند، چين، مالزى، اندونزى، كره، تركيه، امارات،...چرا ما خود را دچار ساختارهايى كردهايم كه ظرفيت حل مسئله ندارند. مسئله نظام بانكى، مسئله فساد ادارى، مسئله بودجه، مسئله تورم، مسئله بيكارى مزمن...كه امروزه قابل حل هستند، غير قابل حل مىنمايند؟ افراد مختلفى در اين زمينه هم تاليف دارند از جمله دكتر سريعالقلم و دكتر زيباكلام قابل ذكر هستند، آقاى دكتر غنىنژاد و اينجانب همراه با آقاى عباسى علىكمر هم كتابى نوشتهايم تحت عنوان «انديشه آزادى» كه به همين مطلب توجه دارد. اما در سالهاى اخير به نظر من مىرسد كه يک ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ اين است كه، در مقايسه با رسم رايج در كشورهاى پيشرفته، بىمنطقى و ناهمخوانى درونى منطق را تنبيه نمىکنيم و بلكه با آن كنار مىآييم. البته منظور من تنبيه بدنى نيست بلكه تنبيه اجتماعى است از جمله ناسازگارى منطقى افراد را در مقابل چشمشان قرار دهيم، به زبان و كردار اين رويكرد را نفى كنيم از كسانى كه اين شيوه را پيشه كردهاند روى گردانيم با آنان همكارى نكنيم يا لااقل در مقابل اين عمل رو ترش كنيم. بىمنطقى ابزار قدرتمندى است كه مىتواند به نفع كاربر، و به زيان طرف مقابل، عمل كند. به عنوان تمثيل فرض كنيد فردى دست در جيب شما كرد تا پولتان را بر دارد. و به شما گفت در واقع مشغول قرار دادن پول در جيب شما هستم، يا فرد مجربى را از كار بيكار كرد تا رفيق و آشناى بىتجربه را جاى او قرار دهد بر اين استدلال كه او به فكر معنويات است. در صورتى كه چنين جفايى خود ضد معنويت است. يا كسانى ما را به عقب مىرانند و مىگويند اينها جهش بزرگ به طرف جلو است...ضرورى است با بىمنطقى حتى با نرمترين رفتار و عكسالعمل ممكن مقابله كنيم بخصوص هنگام كه از طرف كسانى مطرح مىشود كه بايد تعهد اخلاقى آنان منطق و عقلانيت باشد. مانند كسانى كه در جايگاه دانشگاهى قرار داده شدهاند.
@tehranchamber
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
اگر تغییر نكنیم ، حذف می شویم .
برای جلوگیری از حذف شدن در بازی زندگی ، باید تغییراتی را در خودمان و زندگی مان به وجود آوریم .
کليدهای اين تغيير عبارتند از :
کلید اول: خواستن
كلید دوم: خالی كردن ذهن از تعصب ها
كلید سوم: باور مثبت نسبت به خود
كلید چهارم: عمل کردن
به یاد داشته باشیم كه عظمت زندگی تنها به دانستن نیست بلکه تلفیقی از علم و عمل است.
@new_theory
برای جلوگیری از حذف شدن در بازی زندگی ، باید تغییراتی را در خودمان و زندگی مان به وجود آوریم .
کليدهای اين تغيير عبارتند از :
کلید اول: خواستن
كلید دوم: خالی كردن ذهن از تعصب ها
كلید سوم: باور مثبت نسبت به خود
كلید چهارم: عمل کردن
به یاد داشته باشیم كه عظمت زندگی تنها به دانستن نیست بلکه تلفیقی از علم و عمل است.
@new_theory
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
✍️ برای ساختن دوباره تیمتون جرات داشته باشین
فرگوسن حتی در زمانهایی که موفقیتهای بزرگی داشت برای دوباره ساختن تیمش تلاش میکرد. او همیشه برنده بود یا یک رقیب سرسخت برای برندگان و هیچگاه توی مدتی که مربی بود، تیمش یه تیم ضعیف نبود. فرگوسن همیشه به چرخه نیروی بازیکنان و تیمش توجه داشت. مدیریت استعدادهای تیم شامل یک بخش سخت هم بود و اون بخش سخت، خداحافظی کردن با بعضی از بازیکنهای تیم بود. بازیکنانی که برخی از اونها آدمهای وفاداری بودن که فرگوسن هم دوستشون داشت. رایان گیگز میگه فرگوسن هیچ وقت به این لحظه و به کوتاه مدت نگاه نمیکرد و نگاهش همیشه به آینده بود و می دونست چه چیزهایی باید تقویت بشه.
تحقیقات محققان دانشگاه هاروارد نشون میده که فرگوسن یک «مدیر سبد استعدادها»ی فوق العاده بوده. فردی منطقی، آینده نگر و سیستماتیک. منچستر همیشه به خاطر اینکه بازیکنانش رو وقتی میفروخت که می تونستند چندسال در سطح اول بازی کنند، درآمد خوبی هم کسب می کرد. البته برخی از بازیکنان وفادار مثل رایان گیگز رو نگه میداشت چرا که نه تنها آمادگی لازم رو برای بازی کردن داشتن، بلکه میتونستن فرهنگ و روح تیم منچستر رو به بازیکنهای جوونتر منتقل کنن. فرگوسن میگه
ما سه سطح از بازیکنان رو شناسایی می کردیم. افراد ۳۰ ساله و بالاتر افراد بین ۲۳ تا ۳۰ و افراد جوانتر. ایده اصلی این بود که افراد جوانتر پرورش پیدا کنند و به استانداردهایی که بزرگترها تعیین کرده بودند دست پیدا کنند. ما همیشه سعی میکردیم که وضعیت تیم را در ۳ تا ۴ سال آینده ببینیم و برای اون برنامه ریزی کنیم.
#رهبری_به_سبک_آلکس_فرگوسن
@new_theory
فرگوسن حتی در زمانهایی که موفقیتهای بزرگی داشت برای دوباره ساختن تیمش تلاش میکرد. او همیشه برنده بود یا یک رقیب سرسخت برای برندگان و هیچگاه توی مدتی که مربی بود، تیمش یه تیم ضعیف نبود. فرگوسن همیشه به چرخه نیروی بازیکنان و تیمش توجه داشت. مدیریت استعدادهای تیم شامل یک بخش سخت هم بود و اون بخش سخت، خداحافظی کردن با بعضی از بازیکنهای تیم بود. بازیکنانی که برخی از اونها آدمهای وفاداری بودن که فرگوسن هم دوستشون داشت. رایان گیگز میگه فرگوسن هیچ وقت به این لحظه و به کوتاه مدت نگاه نمیکرد و نگاهش همیشه به آینده بود و می دونست چه چیزهایی باید تقویت بشه.
تحقیقات محققان دانشگاه هاروارد نشون میده که فرگوسن یک «مدیر سبد استعدادها»ی فوق العاده بوده. فردی منطقی، آینده نگر و سیستماتیک. منچستر همیشه به خاطر اینکه بازیکنانش رو وقتی میفروخت که می تونستند چندسال در سطح اول بازی کنند، درآمد خوبی هم کسب می کرد. البته برخی از بازیکنان وفادار مثل رایان گیگز رو نگه میداشت چرا که نه تنها آمادگی لازم رو برای بازی کردن داشتن، بلکه میتونستن فرهنگ و روح تیم منچستر رو به بازیکنهای جوونتر منتقل کنن. فرگوسن میگه
ما سه سطح از بازیکنان رو شناسایی می کردیم. افراد ۳۰ ساله و بالاتر افراد بین ۲۳ تا ۳۰ و افراد جوانتر. ایده اصلی این بود که افراد جوانتر پرورش پیدا کنند و به استانداردهایی که بزرگترها تعیین کرده بودند دست پیدا کنند. ما همیشه سعی میکردیم که وضعیت تیم را در ۳ تا ۴ سال آینده ببینیم و برای اون برنامه ریزی کنیم.
#رهبری_به_سبک_آلکس_فرگوسن
@new_theory
✳️ لطفا منفعل نباشیم!
فرض کن همراه دو کوهنورد دیگر روی یک سطح یخی ایستاده اید، نفر اول سُر می خورد و در یک شکاف عمیق می افتد. اگر تو درخواست کمک کنی، ممکن است او زنده بماند، اما این کار را نمی کنی و او می میرد. نفر دوم را خودت داوطلبانه هُل می دهی و کمی بعد او می میرد. کدام بیشتر روی وجدان شما سنگینی می کند؟ با بررسی منطقی گزینه ها، هر دو به یک میزان قابل سرزنش هستند و هر دو منجر به مرگ همراهانتان شده است. اما یک چیز باعث می شود مورد اول، یعنی انفعال، کمتر از دیگری وحشتناک جلوه کند.
این موضوع زمانی اتفاق می افتد که منجر به عواقب بی رحمانه ای شود. در چنین مواردی ما انفعال را ترجیح می دهیم و نتایج آن برای ما آرام بخش تر است.
فرض کنید رئیس دایره تایید داروهای جدید هستید. باید درباره صدور مجوز دارویی برای بیماران صعب العلاج تصمیم بگیری. این قرص ها ممکن است عوارض جانبی کشنده ای داشته باشند و در ۲۰ درصد موارد، بیمار درجا می میرد، اما در ۸۰ درصد موارد این داروها در مدت کوتاهی جان بیمار را نجات می دهد. چه تصمیمی می گیری؟
بیشتر افراد استفاده از دارو را تایید نمی کنند. برای آنها تایید استفاده از دارویی که باعث مرگ یک پنجم افراد شود، نسبت به کمک نکردن به ۸۰ درصد باقی مانده عمل ناشایست تری به نظر می رسد.
حالا به عنوان مدیر در محیط کار، افرادی را در مجموعه خود دارید که بی کیفیت هستند ولی از اینکه با آنها برخورد نمی کنید، یا پاداش کمتری به آنها نمی دهید و یا اخراجشان نمی کنید و به قول معروف “نون آنها را نمی بُرید” احساس بهتری دارید. یعنی با “انفعال” احساس بهتری دارید، هر چند که این انفعال به وضوح منجر به ضربه زدن به شرکت شما و حتی نابودی تان شود.
پس لطفا منفعل نباشیم!
بازنشرازکانالIBM
فرض کن همراه دو کوهنورد دیگر روی یک سطح یخی ایستاده اید، نفر اول سُر می خورد و در یک شکاف عمیق می افتد. اگر تو درخواست کمک کنی، ممکن است او زنده بماند، اما این کار را نمی کنی و او می میرد. نفر دوم را خودت داوطلبانه هُل می دهی و کمی بعد او می میرد. کدام بیشتر روی وجدان شما سنگینی می کند؟ با بررسی منطقی گزینه ها، هر دو به یک میزان قابل سرزنش هستند و هر دو منجر به مرگ همراهانتان شده است. اما یک چیز باعث می شود مورد اول، یعنی انفعال، کمتر از دیگری وحشتناک جلوه کند.
این موضوع زمانی اتفاق می افتد که منجر به عواقب بی رحمانه ای شود. در چنین مواردی ما انفعال را ترجیح می دهیم و نتایج آن برای ما آرام بخش تر است.
فرض کنید رئیس دایره تایید داروهای جدید هستید. باید درباره صدور مجوز دارویی برای بیماران صعب العلاج تصمیم بگیری. این قرص ها ممکن است عوارض جانبی کشنده ای داشته باشند و در ۲۰ درصد موارد، بیمار درجا می میرد، اما در ۸۰ درصد موارد این داروها در مدت کوتاهی جان بیمار را نجات می دهد. چه تصمیمی می گیری؟
بیشتر افراد استفاده از دارو را تایید نمی کنند. برای آنها تایید استفاده از دارویی که باعث مرگ یک پنجم افراد شود، نسبت به کمک نکردن به ۸۰ درصد باقی مانده عمل ناشایست تری به نظر می رسد.
حالا به عنوان مدیر در محیط کار، افرادی را در مجموعه خود دارید که بی کیفیت هستند ولی از اینکه با آنها برخورد نمی کنید، یا پاداش کمتری به آنها نمی دهید و یا اخراجشان نمی کنید و به قول معروف “نون آنها را نمی بُرید” احساس بهتری دارید. یعنی با “انفعال” احساس بهتری دارید، هر چند که این انفعال به وضوح منجر به ضربه زدن به شرکت شما و حتی نابودی تان شود.
پس لطفا منفعل نباشیم!
بازنشرازکانالIBM
✳️ فرآیند استخدام در توییتر
یکی از نکات جالب در مورد استخدام در توییتر این است که برخی افراد بدون پیشگام شدن برای جذب در این شرکت، به کار در آن دعوت میشوند. کتلین ویگنوس یکی از مدیران میانی استخدام در توییتر است که با تمرکز روی مهندسی نرمافزار فعالیت میکند. او در این باره میگوید:
مدیران استخدامی معمولا بهطور مستقیم با کاندیداها تماس میگیرند. اهداف اصلی تماس اولیه، یکی تشخیص اهداف کوتاهمدت و بلندمدت فرد مورد نظر و تطبیق آن با موقعیت شغلی موجود در توییتر و دیگری، مطالعهی مهارتهای او و مقایسه با مهارتهای مورد نیاز موقعیت شغلی است./کانال مدیریت اجرایی
ما کاندیداهای مورد نظر را از منبع مختلف از کنفرانسها گرفته تا سایتهای کاریابی و لینکدین پیدا میکنیم.
ویگنوس در ادامه به این نکته اشاره میکند که اقدام برای استخدام در توییتر با اغلب شرکتهای فناوری متفاوت است. آنها شغل دقیق فرد کاندیدا را پیش از تماس با او مشخص میکنند. این در حالی است که در بقیهی شرکتها ابتدا به دنبال فردی مناسب هستند و پس از استخدام، جایگاه مناسبی برای او در نظر گرفته خواهد شد. در مورد فرآیند مصاحبه، پس از مصاحبهی کوتاه مدیر استخدامی، فرآیند آزمون فنی و سپس چهار مصاحبهی مجزا با اعضای تیم مورد نظر انجام میشود./کانال مدیریت اجرایی
با توجه به موارد گفتهشده به نظر میرسد که فرآیند استخدام در توییتر زمانبر باشد. اما تیفانی اوشه، از کارمندانی که بهتازگی در پست دستیار مدیر محصول به توییتر اضافه شده است، عنوان میکند که این شرکت مهارت بالایی در تسریع و کوتاه کردن فرآیند استخدام دارد. او در این باره میگوید:
از زمان درخواست من برای استخدام تا شروع اولین مصاحبهی ویدیویی تنها دو هفته طول کشید. یکی از مصاحبههای ویدیویی برای بررسی رزومهی من بود و در دیگری، مهارت و بینش من در ارتباط با طراحی محصول مورد بررسی قرار گرفت. تیم استخدام و مصاحبهکنندگان، انعطافپذیری بالایی برای هماهنگی با برنامهی زمانی من داشتند. آنها حتی منابعی برای آمادهتر شدن من در اختیارم قرار دادند.
یک هفته بعد از مصاحبههای ویدیویی، اوشه برای انجام مصاحبههای نهایی به دفتر اصلی توییتر در سانفرانسیسکو دعوت شد. او چهار مصاحبهی مختلف با کارمندان فعلی شرکت انجام داد و از این جلسات بهعنوان صحبتهایی دوستانه یاد میکند./کانال مدیریت اجرایی
ویگنوس در مورد جلسات مصاحبه در توییتر میگوید آنها تلاش میکنند تا خستگی و زمخت بودن این جلسات را تا حد امکان کاهش دهند. آنها جلسات را بهگونهای برگزار میکنند که در خلال کارهای روزانهی کارمندان باشد و تجربهای واقعی به کاندید مورد نظر القا کند. جلسات نهاری که در میان مصاحبهها در نظر گرفته میشود، فرد مورد نظر را در شرایطی قرار میدهد که بهراحتی در مورد کار در توییتر صحبت کند. در نهایت همهی موارد به گونهای طراحی میشود که کاندیدا بتواند بهترین عملکرد خود را نشان دهد.
✅ معمایی در کار نیست
اغلب شرکتهای بزرگ فناوری سؤالهای خاصی در جلسات مصاحبه دارند که بعضا به شهرت زیادی رسیدهاند. معماهایی که لزوما با شغل مورد نظر فرد همخوانی ندارند و اکثرا برای سنجش هوش عملکردی و هوش هیجانی استفاده میشوند. توییتر به این سبک از سؤالات اعتقاد ندارد. به عبارتی تنها سؤالاتی که مرتبط با جایگاه شغلی کاندیدا باشند، در جلسات مصاحبه مطرح میشوند.
✅ دشوارترین بخش، تحلیل تواناییهای فنی کاندید استخدام است
البته اگرچه خبری از معماهای پیچیده در توییتر نیست؛ اما بخشی از فرآیند استخدامی آن برای تمامی کاندیداها نگرانی ایجاد میکند: بخش کدنویسی برای تحلیل فنی. این بخش، توانایی حل مسئله را در کنار تواناییهای فنی کاندیدا به توییتر و مدیرانش نشان میدهد. برخی از کاندیداها بسته به تیمی که برای استخدام در آن اقدام کردهاند، اجازهی حل مسائل و چالشها را در خانه نیز خواهند داشت. این گزینه بهمنظور قرار دادن کاندیدا در بهترین شرایط کاری و آسوده بودن از لحاظ ابزار و شرایط حل مسئله در فرآیند استخدام در توییتر گنجانده شده است.
✅اوشه در مورد دشوارترین بخش فرآیند استخدامش میگوید:
پراسترسترین بخش فرآیند استخدامی من، مصاحبههای حضوری بود. اینکه تمام فعالیتهای شما در مکانی که تاکنون حضور نداشتهاید سنجیده میشود، شرایط دشواری رقم میزند. علاوه بر آن، شغل مدیریت محصول بهگونهای است که باید در فرآیند استخدام با ایدههای جدید و نوآورانه حضور داشته باشید. قطعا پیدا کردن ایدههای جدید در حالتی که میدانید فردی در اتاق در حال بررسی شما است، بسیار دشوار خواهد بود.
البته اوشه به این نکته اشاره میکند که توییتر در زمینهی فراهم کردن شرایط راحت برای کار آزمایشی در طول فرآیند استخدام، از تمام شرکتهای دیگر برتر بوده است.
یکی از نکات جالب در مورد استخدام در توییتر این است که برخی افراد بدون پیشگام شدن برای جذب در این شرکت، به کار در آن دعوت میشوند. کتلین ویگنوس یکی از مدیران میانی استخدام در توییتر است که با تمرکز روی مهندسی نرمافزار فعالیت میکند. او در این باره میگوید:
مدیران استخدامی معمولا بهطور مستقیم با کاندیداها تماس میگیرند. اهداف اصلی تماس اولیه، یکی تشخیص اهداف کوتاهمدت و بلندمدت فرد مورد نظر و تطبیق آن با موقعیت شغلی موجود در توییتر و دیگری، مطالعهی مهارتهای او و مقایسه با مهارتهای مورد نیاز موقعیت شغلی است./کانال مدیریت اجرایی
ما کاندیداهای مورد نظر را از منبع مختلف از کنفرانسها گرفته تا سایتهای کاریابی و لینکدین پیدا میکنیم.
ویگنوس در ادامه به این نکته اشاره میکند که اقدام برای استخدام در توییتر با اغلب شرکتهای فناوری متفاوت است. آنها شغل دقیق فرد کاندیدا را پیش از تماس با او مشخص میکنند. این در حالی است که در بقیهی شرکتها ابتدا به دنبال فردی مناسب هستند و پس از استخدام، جایگاه مناسبی برای او در نظر گرفته خواهد شد. در مورد فرآیند مصاحبه، پس از مصاحبهی کوتاه مدیر استخدامی، فرآیند آزمون فنی و سپس چهار مصاحبهی مجزا با اعضای تیم مورد نظر انجام میشود./کانال مدیریت اجرایی
با توجه به موارد گفتهشده به نظر میرسد که فرآیند استخدام در توییتر زمانبر باشد. اما تیفانی اوشه، از کارمندانی که بهتازگی در پست دستیار مدیر محصول به توییتر اضافه شده است، عنوان میکند که این شرکت مهارت بالایی در تسریع و کوتاه کردن فرآیند استخدام دارد. او در این باره میگوید:
از زمان درخواست من برای استخدام تا شروع اولین مصاحبهی ویدیویی تنها دو هفته طول کشید. یکی از مصاحبههای ویدیویی برای بررسی رزومهی من بود و در دیگری، مهارت و بینش من در ارتباط با طراحی محصول مورد بررسی قرار گرفت. تیم استخدام و مصاحبهکنندگان، انعطافپذیری بالایی برای هماهنگی با برنامهی زمانی من داشتند. آنها حتی منابعی برای آمادهتر شدن من در اختیارم قرار دادند.
یک هفته بعد از مصاحبههای ویدیویی، اوشه برای انجام مصاحبههای نهایی به دفتر اصلی توییتر در سانفرانسیسکو دعوت شد. او چهار مصاحبهی مختلف با کارمندان فعلی شرکت انجام داد و از این جلسات بهعنوان صحبتهایی دوستانه یاد میکند./کانال مدیریت اجرایی
ویگنوس در مورد جلسات مصاحبه در توییتر میگوید آنها تلاش میکنند تا خستگی و زمخت بودن این جلسات را تا حد امکان کاهش دهند. آنها جلسات را بهگونهای برگزار میکنند که در خلال کارهای روزانهی کارمندان باشد و تجربهای واقعی به کاندید مورد نظر القا کند. جلسات نهاری که در میان مصاحبهها در نظر گرفته میشود، فرد مورد نظر را در شرایطی قرار میدهد که بهراحتی در مورد کار در توییتر صحبت کند. در نهایت همهی موارد به گونهای طراحی میشود که کاندیدا بتواند بهترین عملکرد خود را نشان دهد.
✅ معمایی در کار نیست
اغلب شرکتهای بزرگ فناوری سؤالهای خاصی در جلسات مصاحبه دارند که بعضا به شهرت زیادی رسیدهاند. معماهایی که لزوما با شغل مورد نظر فرد همخوانی ندارند و اکثرا برای سنجش هوش عملکردی و هوش هیجانی استفاده میشوند. توییتر به این سبک از سؤالات اعتقاد ندارد. به عبارتی تنها سؤالاتی که مرتبط با جایگاه شغلی کاندیدا باشند، در جلسات مصاحبه مطرح میشوند.
✅ دشوارترین بخش، تحلیل تواناییهای فنی کاندید استخدام است
البته اگرچه خبری از معماهای پیچیده در توییتر نیست؛ اما بخشی از فرآیند استخدامی آن برای تمامی کاندیداها نگرانی ایجاد میکند: بخش کدنویسی برای تحلیل فنی. این بخش، توانایی حل مسئله را در کنار تواناییهای فنی کاندیدا به توییتر و مدیرانش نشان میدهد. برخی از کاندیداها بسته به تیمی که برای استخدام در آن اقدام کردهاند، اجازهی حل مسائل و چالشها را در خانه نیز خواهند داشت. این گزینه بهمنظور قرار دادن کاندیدا در بهترین شرایط کاری و آسوده بودن از لحاظ ابزار و شرایط حل مسئله در فرآیند استخدام در توییتر گنجانده شده است.
✅اوشه در مورد دشوارترین بخش فرآیند استخدامش میگوید:
پراسترسترین بخش فرآیند استخدامی من، مصاحبههای حضوری بود. اینکه تمام فعالیتهای شما در مکانی که تاکنون حضور نداشتهاید سنجیده میشود، شرایط دشواری رقم میزند. علاوه بر آن، شغل مدیریت محصول بهگونهای است که باید در فرآیند استخدام با ایدههای جدید و نوآورانه حضور داشته باشید. قطعا پیدا کردن ایدههای جدید در حالتی که میدانید فردی در اتاق در حال بررسی شما است، بسیار دشوار خواهد بود.
البته اوشه به این نکته اشاره میکند که توییتر در زمینهی فراهم کردن شرایط راحت برای کار آزمایشی در طول فرآیند استخدام، از تمام شرکتهای دیگر برتر بوده است.
ادامه...
او به این نکته اشاره میکند که فرآیند بررسی عملکرد او نیز بهسرعت انجام شده و در نهایت، کل فرآیند اقدام برای استخدام تا نهایی شدن پذیرش در توییتر کمتر از دو ماه به طول انجامیده است. اوشه در نهایت به این نکته اشاره میکند که خجالتی نبودن در مورد علاقهمندیها و درخواستهای شغلی، در فرآیند استخدام بسیار مهم است.
سؤال مهم این است که در نهایت چه چیزی باعث میشود یک کاندیدا در توییتر پذیرفته شود؟ به بیان دیگر، وقتی دو نفر با دانش فنی و مهارتهای برابر وارد فرآیند استخدام در توییتر میشوند، کدامیک پیروز خواهد شد؟ ویگنوس جواب این سؤال را مهارتهایی همچون فروتنی، خودآگاهی و طرز تفکر مبتنی بر رشد میداند. علاوه بر آن، رفتارهایی که نشاندهندهی فعال بودن و علاقهمندی به کار در محیطی مبتنی بر همکاری باشند، امتیاز مثبت محسوب میشوند.
✅ نظر شما چیست؟ آیا میتوان فرآیندهای استخدامی در شرکتهای بزرگ دنیا را به مرور در شرکتهای ایرانی اجرا کرد؟ چالشهای اجرای این روندها چه هستند و آیا لزومی در بهکارگیری آنها در اکوسیستم کسب و کار داخلی وجود دارد؟
او به این نکته اشاره میکند که فرآیند بررسی عملکرد او نیز بهسرعت انجام شده و در نهایت، کل فرآیند اقدام برای استخدام تا نهایی شدن پذیرش در توییتر کمتر از دو ماه به طول انجامیده است. اوشه در نهایت به این نکته اشاره میکند که خجالتی نبودن در مورد علاقهمندیها و درخواستهای شغلی، در فرآیند استخدام بسیار مهم است.
سؤال مهم این است که در نهایت چه چیزی باعث میشود یک کاندیدا در توییتر پذیرفته شود؟ به بیان دیگر، وقتی دو نفر با دانش فنی و مهارتهای برابر وارد فرآیند استخدام در توییتر میشوند، کدامیک پیروز خواهد شد؟ ویگنوس جواب این سؤال را مهارتهایی همچون فروتنی، خودآگاهی و طرز تفکر مبتنی بر رشد میداند. علاوه بر آن، رفتارهایی که نشاندهندهی فعال بودن و علاقهمندی به کار در محیطی مبتنی بر همکاری باشند، امتیاز مثبت محسوب میشوند.
✅ نظر شما چیست؟ آیا میتوان فرآیندهای استخدامی در شرکتهای بزرگ دنیا را به مرور در شرکتهای ایرانی اجرا کرد؟ چالشهای اجرای این روندها چه هستند و آیا لزومی در بهکارگیری آنها در اکوسیستم کسب و کار داخلی وجود دارد؟
Forwarded from IMS(Integrated Management Systems) (Mehdi Emami)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚠️🗝تعیین نقاط مرجع استراتژیک به جهت هدایت مدیران در ارزیابی گزینه ها، اتخاذ تصمیمات و مخابره اولویت ها به کارکنان کلیدی سیستم شان ضروری است. نقاط مرجع استراتژیک تسهیل کننده یکپارچگی استراتژیک هستند.
✳️ دورهمی
✅ چرا همدیگر را قبول نداریم ؟ بخش اول
⬅️ دلیل یک. به نظر می رسد افراد از طریق تجربه، یاد می گیرند که برای بسیاری از کارهای مثبتی که انجام می دهند، جواب مناسبی دریافت نمی کنند، آنها در نوجوانی و جوانی به تدریج می آموزند که کارهای زیر، خیلی فایده و عاقبتی ندارند:/کانال مدیریت اجرایی
خوبی کردن، رعایت کردن، ملاحظه کردن، منصف بودن، جبران کردن، احترام گذاشتن، جا باز کردن برای دیگران، توانایی دیگران را تقدیر کردن، سهم برای دیگران قایل شدن، انجام وظیفه نسبت به دیگران، نوبت را رعایت کردن، حریم شخصی افراد را ملاحظه کردن، با ادب بودن، وقت گذاشتن، سرموقع رسیدن، گرهای را از دیگران باز کردن، پول قرض دادن، حمایت کردن، بد نگفتن، بدی شخصی را نخواستن، کمک کردن و صدها کار مثبت دیگر.
وقتی افراد از همسایه، دوست، همکار، محیط کار و دستگاه های اجرایی در برابر کارهای مثبتی که انجام می دهند، جواب شایسته نمی گیرند راه خود را می روند. و سپس به تدریج از خود می پرسند: چرا باید رعایت کنم و وقت بگذارم وقتی از طرف مقابل برخوردِ مثبتی نمی بینم. نتیجه آنکه، جامعه مدنی شکل نمی گیرد و افراد به گروه های بسیار کوچک رو می آورند؛ آنچه جامعه شناسان بدان، ذره ذره شدن جامعه می گویند (Atomization). جبران کردن (Reciprocation) و انتظار جبران داشتن، جزیی از طبع بشر است. وقتی به شخصی که اتومبیل خود را نه دوبله بلکه در ردیف سوم در خیابان پارک کرده می گویید: لطفاً قدری جلوتر پارک کنید تا مزاحم رفت و آمد مردم نشوید و پاسخ می شنوید: من هر جا دوست داشتم پارک می کنم، خودبخود و اتوماتیک می آموزید، رعایت کردن معنا ندارد. افراد تجربه می کنند که به طور واقعی و جدی، دیگران را قبول نکنند و حداقل این است که بی تفاوت شوند؛/کانال مدیریت اجرایی
⬅️دلیل دو. ساختارهای بسیار قدیمی، دو خصلت نسبتاً پایداری را در افراد شکل داده اند: حذف و انحصار. چون افراد رعایت یکدیگر را نمی کنند و مرتب حریم ها را می شکنند، دو خصلتِ، حذف دیگران و ایجاد انحصار جایگزین رفتار معقول و تعامل معقول می شوند. افراد نسبت به همه شهروندان، احساس وظیفه نمی کنند بلکه در گروه های بسیار کوچک، هوای همدیگر را دارند. وقتی شخصی خارج از یک گروه است و مورد وثوق و اعتماد نیست، حذف می شود. افراد در درون و ناخودآگاه به خود می گویند: شخصی را قبول کنم که برای "من" فایدهای داشته باشد. حذف و انحصار باعث می شود تا "ما" شکل نگیرد و ارتباطات اجتماعی خلاصه شود در: من و دوستان من. در فرهنگ شرق آسیا، مفاهیمی مانند: ما، جمع، عامه، عموم و مردم بسیار مقدس هستند و به همین دلیل LG، Samsung ، Toyota و Panasonic شکل می گیرند./کانال مدیریت اجرایی
زیمنس و بنز براساس تفکرات لیبرالی شکل گرفته اند اما پاناسونیک و سامسونگ براساس تفکرات کنفوسیوسی به وجود آمده اند. هم آلمانی ها و هم ژاپنی ها، در رعایت کردن حدود و حقوق یکدیگر، تجربه مثبت کسب می کنند و می آموزند که همدیگر را قبول کنند و اعتماد کنند. آنقدر افراد رعایت هم را می کنند که حذف و انحصار بی معنا می شوند./کانال مدیریت اجرایی وقتی فرد الویت داشته باشد، قهرمان شدن و خودنمایی نیز رشد می کنند. خودخواهی و Ego همه جا سایه می افکنند. وقتی درک دیگران، فهم دیگران و رعایت دیگران اهمیت نداشته باشند، خود بزرگبینی و خود بزرگپنداری ناخواسته پرورش پیدا می کنند. چرا در کشورهای جهان سوم علم و دانش رشد نمی کند؟ چون افراد حاضر نیستند بر آنچه دیگری انجام داده صحه بگذارند و آجری بر روی آجرهای گذشته بگذارند. چرا رنسانس علمی در اروپا صورت گرفت چون هر اندیشمندی و مخترعی، کار قبلی را گرفت و بر روی آن بنا کرد. او را نقد کرد ولی حذف نکرد. نظر قبلی را گرفت و آن را بهتر کرد. چرا گفته می شود چهار مرحله از انقلاب صنعتی داشته ایم چون به عنوان مثال، نسل دومی ها بر کارهای نسل اولی های کامپیوتر، بنا کردند، آنها را حذف نکردند، یکدیگر را نابود نکردند، تخریب نکردند بلکه آنرا بهبود بخشیدند تا صنعت کامپیوتر که زمانی در IBM خلاصه شده بود امروز به نرمافزار Blockchain تبدیل شود. /کانال مدیریت اجرایی در کشورهایی که "جمع" شکل نگرفته، تجربیات منقطع هستند، مرتب اشتباهات گذشتگان تکرار می شوند، هر فردی به دنبال دُکّان خودش است، ارتباط و اتصال و تداوم نیست. محمدرضا شاه از پدرش نیاموخت که مدیریت یک کشور نمی تواند یک نفره باشد. جمعی فکر و عمل نکرد. آنقدر حذف کرد و انحصار ایجاد کرد که در نهایت نتوانست انبوهی از مسایل غفلت شده را حل کند؛/کانال مدیریت اجرایی
✅ چرا همدیگر را قبول نداریم ؟ بخش اول
⬅️ دلیل یک. به نظر می رسد افراد از طریق تجربه، یاد می گیرند که برای بسیاری از کارهای مثبتی که انجام می دهند، جواب مناسبی دریافت نمی کنند، آنها در نوجوانی و جوانی به تدریج می آموزند که کارهای زیر، خیلی فایده و عاقبتی ندارند:/کانال مدیریت اجرایی
خوبی کردن، رعایت کردن، ملاحظه کردن، منصف بودن، جبران کردن، احترام گذاشتن، جا باز کردن برای دیگران، توانایی دیگران را تقدیر کردن، سهم برای دیگران قایل شدن، انجام وظیفه نسبت به دیگران، نوبت را رعایت کردن، حریم شخصی افراد را ملاحظه کردن، با ادب بودن، وقت گذاشتن، سرموقع رسیدن، گرهای را از دیگران باز کردن، پول قرض دادن، حمایت کردن، بد نگفتن، بدی شخصی را نخواستن، کمک کردن و صدها کار مثبت دیگر.
وقتی افراد از همسایه، دوست، همکار، محیط کار و دستگاه های اجرایی در برابر کارهای مثبتی که انجام می دهند، جواب شایسته نمی گیرند راه خود را می روند. و سپس به تدریج از خود می پرسند: چرا باید رعایت کنم و وقت بگذارم وقتی از طرف مقابل برخوردِ مثبتی نمی بینم. نتیجه آنکه، جامعه مدنی شکل نمی گیرد و افراد به گروه های بسیار کوچک رو می آورند؛ آنچه جامعه شناسان بدان، ذره ذره شدن جامعه می گویند (Atomization). جبران کردن (Reciprocation) و انتظار جبران داشتن، جزیی از طبع بشر است. وقتی به شخصی که اتومبیل خود را نه دوبله بلکه در ردیف سوم در خیابان پارک کرده می گویید: لطفاً قدری جلوتر پارک کنید تا مزاحم رفت و آمد مردم نشوید و پاسخ می شنوید: من هر جا دوست داشتم پارک می کنم، خودبخود و اتوماتیک می آموزید، رعایت کردن معنا ندارد. افراد تجربه می کنند که به طور واقعی و جدی، دیگران را قبول نکنند و حداقل این است که بی تفاوت شوند؛/کانال مدیریت اجرایی
⬅️دلیل دو. ساختارهای بسیار قدیمی، دو خصلت نسبتاً پایداری را در افراد شکل داده اند: حذف و انحصار. چون افراد رعایت یکدیگر را نمی کنند و مرتب حریم ها را می شکنند، دو خصلتِ، حذف دیگران و ایجاد انحصار جایگزین رفتار معقول و تعامل معقول می شوند. افراد نسبت به همه شهروندان، احساس وظیفه نمی کنند بلکه در گروه های بسیار کوچک، هوای همدیگر را دارند. وقتی شخصی خارج از یک گروه است و مورد وثوق و اعتماد نیست، حذف می شود. افراد در درون و ناخودآگاه به خود می گویند: شخصی را قبول کنم که برای "من" فایدهای داشته باشد. حذف و انحصار باعث می شود تا "ما" شکل نگیرد و ارتباطات اجتماعی خلاصه شود در: من و دوستان من. در فرهنگ شرق آسیا، مفاهیمی مانند: ما، جمع، عامه، عموم و مردم بسیار مقدس هستند و به همین دلیل LG، Samsung ، Toyota و Panasonic شکل می گیرند./کانال مدیریت اجرایی
زیمنس و بنز براساس تفکرات لیبرالی شکل گرفته اند اما پاناسونیک و سامسونگ براساس تفکرات کنفوسیوسی به وجود آمده اند. هم آلمانی ها و هم ژاپنی ها، در رعایت کردن حدود و حقوق یکدیگر، تجربه مثبت کسب می کنند و می آموزند که همدیگر را قبول کنند و اعتماد کنند. آنقدر افراد رعایت هم را می کنند که حذف و انحصار بی معنا می شوند./کانال مدیریت اجرایی وقتی فرد الویت داشته باشد، قهرمان شدن و خودنمایی نیز رشد می کنند. خودخواهی و Ego همه جا سایه می افکنند. وقتی درک دیگران، فهم دیگران و رعایت دیگران اهمیت نداشته باشند، خود بزرگبینی و خود بزرگپنداری ناخواسته پرورش پیدا می کنند. چرا در کشورهای جهان سوم علم و دانش رشد نمی کند؟ چون افراد حاضر نیستند بر آنچه دیگری انجام داده صحه بگذارند و آجری بر روی آجرهای گذشته بگذارند. چرا رنسانس علمی در اروپا صورت گرفت چون هر اندیشمندی و مخترعی، کار قبلی را گرفت و بر روی آن بنا کرد. او را نقد کرد ولی حذف نکرد. نظر قبلی را گرفت و آن را بهتر کرد. چرا گفته می شود چهار مرحله از انقلاب صنعتی داشته ایم چون به عنوان مثال، نسل دومی ها بر کارهای نسل اولی های کامپیوتر، بنا کردند، آنها را حذف نکردند، یکدیگر را نابود نکردند، تخریب نکردند بلکه آنرا بهبود بخشیدند تا صنعت کامپیوتر که زمانی در IBM خلاصه شده بود امروز به نرمافزار Blockchain تبدیل شود. /کانال مدیریت اجرایی در کشورهایی که "جمع" شکل نگرفته، تجربیات منقطع هستند، مرتب اشتباهات گذشتگان تکرار می شوند، هر فردی به دنبال دُکّان خودش است، ارتباط و اتصال و تداوم نیست. محمدرضا شاه از پدرش نیاموخت که مدیریت یک کشور نمی تواند یک نفره باشد. جمعی فکر و عمل نکرد. آنقدر حذف کرد و انحصار ایجاد کرد که در نهایت نتوانست انبوهی از مسایل غفلت شده را حل کند؛/کانال مدیریت اجرایی
بخش دوم...
⬅️ دلیل سه. افراد اگر یکدیگر را قبول کنند، مجبور می شوند در کار و پیشبرد کار Share کنند و شریک پیدا کنند. Share کردن یعنی جمعی فکر کردن. جمعی کاری را انجام دادن. جمعی مشکلی را حل کردن. این از ابهت و شوکت افراد می کاهد. نمی توانند قهرمان شوند و خودنمایی و خودبزرگ پنداری را به نمایش بگذارند (Self-obsession). در چنین شرایطی، فرد خیلی مهمتر از جمع است و خیلی جلوتر از جمع حرکت می کند. کار، حل موضوع، سازمان، جامعه و کشور خیلی اهمیت ندارند؛ فرد و عظمت فرد مهم است. این فرهنگ به مریدپروری منجر می شود. Shareکردن یعنی نفی فرد و اهمیت جمع. علاوه بر این، افرادی که اهل Share کردن هستند دو ویژگی را در خود به صورت غیرمستقیم ایجاد میکنند: اول، اخلاقی تر میشوند و خودخواهی های آنها کاهش پیدا می کند و دوم، بیشتر یاد می گیرند چون با صدای بلند اعلام می کنند: من خیلی مسایل را نمیدانم. به من بیاموزید. ممکن است فقط کسری از مسایل را بفهمم. شاید بدانم. شاید هم ندانم. این گونه افراد به طور واقعی متواضع می شوند و اَداهای مصنوعی تواضع را نمی توانند از خود نشان دهند. Share کردن و خصلت Share کردن در جوامعی یافت می شود که جمع مقدم بر فرد باشد و حقوق اکثریت، مقدم بر خودخواهی های فردی باشد؛/کانال مدیریت اجرایی
⬅️ دلیل چهار. در جاهایی افراد یکدیگر را قبول ندارند که تفاوت میان نظر (Opinion) و تخصص(Expertise) را نمی دانند. همه انسان ها حق دارند نظر بدهند و از مطالعات و تجربیات و مشاهدات خود استفاده کنند. ولی تصمیم سازی و تصمیمگیری صرفاً در دایره افراد متخصص انجام می پذیرد. در جاهایی که تخصص مبناست، افراد، متخصصین را می پذیرند و قبول می کنند. تخصص از سه طریق قابل شناسایی است: ۱) تحصیلات کیفی (و نه ضرورتاً مدرک)، ۲) تجربه و ۳) تولید متون. داشتن مدرک با متخصص شدن متفاوت است. دانشگاه و محل تحصیل، سطح دانش اساتیدی که یک فرد تحصیل کرده در معرض آنها قرار گرفته تعیین کننده هستند. هر فردی که مدرک دکتری داشت دلیل بر تخصص او نیست. در کشورهای غربی، دانشگاه هایی هستند که اگر فردی چندبار به آنها سر بزند، حضور فیزیکی داشته باشد و احیاناً گپی با چند استاد تدارک ببیند، در مدتی کوتاه، دکتری هم می تواند بگیرد. از افراد باید پرسید: شما کدام دانشگاه درس خواندهاید؟ اساتید شما چه کسانی بودهاند؟ کدام متون را خلق کردهاید؟ تولید انبوه مدرکداران باعث می شود که آنها، دیگران را قبول نداشته باشند چون خود، مجوز اظهارنظر پیدا کردهاند. وقتی مدرک داران ده ها برابر تحصیل کرده ها می شوند و هرم تخصص و دانش و کیفیت تحصیل اصالت خود را از دست می دهند، شرایط به گونه ای شکل می گیرد که همه خود را حداقل در داشتن دکتری مساوی می دانند. /کانال مدیریت اجرایی در کشوری که راحت دکتری می دهند، به تدریج تخصص از بین می رود. وقتی دانشگاه های گلابی (ضعیف و کم کیفیت) گسترش پیدا می کنند، معنای تخصص از میان می رود و غرور کاذب فردی رشد می کند. جامعه ای که تفاوت میان مدرک دارها و تحصیلکرده ها را بداند، به معنای تخصص هم پی می برد. وقتی فردی در لابلای ده ها کار و سمت اجرایی از دانشگاهی که رتبه جهانی ۹۰۰۰ دارد دکتری می گیرد طبعاً ادعا پیدا می کند و دیگران را هم قبول ندارد در حالی که نه درست کلاس رفته، نه درست متون خوانده، نه درست دانشجو بوده و نه درست تحقیق انجام داده ولی مدرک دکتری به او مجوزی می دهد که "لیست کردن مشکلات جامعه" را به عنوان علم و تخصص به دیگران تحویل دهد. درست درس خواندن در متخصص شدن بسیار کلیدی است./کانال مدیریت اجرایی
⬅️ دلیل سه. افراد اگر یکدیگر را قبول کنند، مجبور می شوند در کار و پیشبرد کار Share کنند و شریک پیدا کنند. Share کردن یعنی جمعی فکر کردن. جمعی کاری را انجام دادن. جمعی مشکلی را حل کردن. این از ابهت و شوکت افراد می کاهد. نمی توانند قهرمان شوند و خودنمایی و خودبزرگ پنداری را به نمایش بگذارند (Self-obsession). در چنین شرایطی، فرد خیلی مهمتر از جمع است و خیلی جلوتر از جمع حرکت می کند. کار، حل موضوع، سازمان، جامعه و کشور خیلی اهمیت ندارند؛ فرد و عظمت فرد مهم است. این فرهنگ به مریدپروری منجر می شود. Shareکردن یعنی نفی فرد و اهمیت جمع. علاوه بر این، افرادی که اهل Share کردن هستند دو ویژگی را در خود به صورت غیرمستقیم ایجاد میکنند: اول، اخلاقی تر میشوند و خودخواهی های آنها کاهش پیدا می کند و دوم، بیشتر یاد می گیرند چون با صدای بلند اعلام می کنند: من خیلی مسایل را نمیدانم. به من بیاموزید. ممکن است فقط کسری از مسایل را بفهمم. شاید بدانم. شاید هم ندانم. این گونه افراد به طور واقعی متواضع می شوند و اَداهای مصنوعی تواضع را نمی توانند از خود نشان دهند. Share کردن و خصلت Share کردن در جوامعی یافت می شود که جمع مقدم بر فرد باشد و حقوق اکثریت، مقدم بر خودخواهی های فردی باشد؛/کانال مدیریت اجرایی
⬅️ دلیل چهار. در جاهایی افراد یکدیگر را قبول ندارند که تفاوت میان نظر (Opinion) و تخصص(Expertise) را نمی دانند. همه انسان ها حق دارند نظر بدهند و از مطالعات و تجربیات و مشاهدات خود استفاده کنند. ولی تصمیم سازی و تصمیمگیری صرفاً در دایره افراد متخصص انجام می پذیرد. در جاهایی که تخصص مبناست، افراد، متخصصین را می پذیرند و قبول می کنند. تخصص از سه طریق قابل شناسایی است: ۱) تحصیلات کیفی (و نه ضرورتاً مدرک)، ۲) تجربه و ۳) تولید متون. داشتن مدرک با متخصص شدن متفاوت است. دانشگاه و محل تحصیل، سطح دانش اساتیدی که یک فرد تحصیل کرده در معرض آنها قرار گرفته تعیین کننده هستند. هر فردی که مدرک دکتری داشت دلیل بر تخصص او نیست. در کشورهای غربی، دانشگاه هایی هستند که اگر فردی چندبار به آنها سر بزند، حضور فیزیکی داشته باشد و احیاناً گپی با چند استاد تدارک ببیند، در مدتی کوتاه، دکتری هم می تواند بگیرد. از افراد باید پرسید: شما کدام دانشگاه درس خواندهاید؟ اساتید شما چه کسانی بودهاند؟ کدام متون را خلق کردهاید؟ تولید انبوه مدرکداران باعث می شود که آنها، دیگران را قبول نداشته باشند چون خود، مجوز اظهارنظر پیدا کردهاند. وقتی مدرک داران ده ها برابر تحصیل کرده ها می شوند و هرم تخصص و دانش و کیفیت تحصیل اصالت خود را از دست می دهند، شرایط به گونه ای شکل می گیرد که همه خود را حداقل در داشتن دکتری مساوی می دانند. /کانال مدیریت اجرایی در کشوری که راحت دکتری می دهند، به تدریج تخصص از بین می رود. وقتی دانشگاه های گلابی (ضعیف و کم کیفیت) گسترش پیدا می کنند، معنای تخصص از میان می رود و غرور کاذب فردی رشد می کند. جامعه ای که تفاوت میان مدرک دارها و تحصیلکرده ها را بداند، به معنای تخصص هم پی می برد. وقتی فردی در لابلای ده ها کار و سمت اجرایی از دانشگاهی که رتبه جهانی ۹۰۰۰ دارد دکتری می گیرد طبعاً ادعا پیدا می کند و دیگران را هم قبول ندارد در حالی که نه درست کلاس رفته، نه درست متون خوانده، نه درست دانشجو بوده و نه درست تحقیق انجام داده ولی مدرک دکتری به او مجوزی می دهد که "لیست کردن مشکلات جامعه" را به عنوان علم و تخصص به دیگران تحویل دهد. درست درس خواندن در متخصص شدن بسیار کلیدی است./کانال مدیریت اجرایی