Forwarded from اكونوميست فارسی
ساعت کاری رو چه منطق اقتصادی تعیین میکنه؟
✍دکتر پویا ناظران
این سوال جالبیه و در پاسخ به این سوال، علم اقتصاد محدودههای دخالت دولت در بازار کار رو پیشنهاد میکنه.
مثلا در لندن قرن ۱۹ام، خیلیها «۱۸ ساعت در روز» کار میکردند. خیلیها هفتهای ۶ یا حتی ۷ روز کار میکردند.
در قرن ۲۰ام، در کشورهای توسعه یافته، ساعت کاری پایین اومد. در کشورهای توسعه نیافته، میبینیم که حتی در قرن ۲۱ام، ساعت کاری نسبتا بالاست.
💬 چرا؟
برای پاسخ به این سوال، با یه سوال ریشهایتر شروع کنیم:
چرا کار میکنیم؟ برای اینکه تولید کنیم و بتونیم حاصل دسترنجمون رو مصرف کنیم، چرا که از مصرف بهره میبریم. البته با هر واحد مصرف بیشتر، بهره ما از مصرف کمتر میشه. یعنی چی؟ مثلا وقتی خیلی گرسنهایم، اولین لقمه غذا خیلی میچسبه. قدری که غذا بخوریم، هر لقمه لذت کمتری داره. وقتی شکم پر شد، دیگه لذتی در لقمه بعدی نیست.
در اقتصاد به این میگیم قانون بازده نزولی. یعنی هر چه از چیز خوبی بیشتر استفاده کنیم، بهره مصرف یک واحد بیشتر، کمتر میشه.
برعکس این حالت در کار کردن رخ میده. یک ساعت کار کردن سخت نیست. اما اگه ۴ ساعت کار کنیم، ساعت ۵ام سختتر از هر کدوم از چهار ساعت قبلش خواهد بود. اگه ۱۰ ساعت کار کرده باشیم، ساعت ۱۱ام خیلی سختتر میشه.
روزه هم که میگیریم، آخرین ساعت قبل از افطار یک طرف، بقیه روز یک طرف.
پس برعکس مصرف که بهره هر واحد اضافی کمتر میشه، در مورد کار کردن، سختی هر ساعت کار اضافی بیشتر میشه.
اول صبح که پا میشیم، میتونیم یک ساعت کار کنیم. در این صورت، دسترنجمون به ما توان مصرف کمی میده. یک ساعت کار کردن آسونه و اون اولین واحد مصرف هم خیلی پر بهره.
ساعت دوم رو که کار میکنیم، سختتر میشه، و بهره ما از مصرف دسترنج ساعت دوم کمتر.
بعد از چند ساعت مصرف، بهره ما از مصرف دسترنج اینقدر کم میشه، و سختی یک ساعت دیگه کار کردن اینقدر زیاد میشه، که دیگه ارزش نداره برای اون میزان مصرف بیشتر زحمت بکشیم. ترجیح میدیم بریم خونه استراحت کنیم، بجای داشتن ثروت بیشتر برای مصرف بیشتر.
پس نتیجه میگیریم که ما اون تعداد ساعتی رو روزانه کار میکنیم که سختی هر ساعتش کمتر از لذت مصرف دسترنجمون باشه؛ رفتار بهینه همینه.
💭 چرا این رابطه در قرن ۱۹ به ۱۸ ساعت در روز منجر میشد و در قرن ۲۱ به ۸ ساعت در روز؟
وقتی بهرهوری کار پایین باشه، ساعات اولیه کار به دسترنج کمتری منجر میشن، و این باعث میشه بهره از مصرف در ساعت ۹ام هنوز چندان کم نشده باشه. چرا بهرهوری پایینه؟ یه دلیل میتونه تکنولوژی قدیمی باشه، یه دلیل دیگه تخصص کم.
وقتی بهرهوری کار بالا میره، دسترنج هر ساعت زیادتر میشه، لذا بهره ناشی از مصرف دسترنج ساعت ۹ام، دیگه اونقدر زیاد نیست. از اونجا که حالا با ساعت کاری کمتر، کارگر میتونه خیلی تولید کنه، کارگر زودتر میرسه به نقطهای که ترجیح میده بره خونه و استراحت کنه.
امروز بهرهوری کارگر آلمانی خیلی بالاست. بهرهوری کارگر چینی و هندی به نسبت پایینتره. لذا هر روز، کارگر آلمانی زودتر به نقطهای میرسه که رنج کار بیش از لذت مصرف دسترنجه. همین میشه که در آلمان ساعت کار کمتر از چینه.
طبیعتا با ثروتمند شدن چین، بهرهوری بیشتر میشه، و سرانه تولید بیشتر میشه، و متعاقبا ساعت کاری اون کشورها هم به تدریج کاهش پیدا میکنه.
در علم اقتصاد، تبیین فنی همه این چیزی که گفتم اینه که
labor equates marginal utility of consumption with marginal disutility of labor.
🔵 این وسط نقش دولت چیه؟
اگر کسی بخواد دیگری رو به اسارت بگیره و مجبورش کنه اینقدر زیاد کار کنه که رنج کار بیش از بهره مصرف باشه، بدیهیه که بیگاریه و بایستی دولت کارگر رو در برابر بیگاری حفظ کنه.
از طرف دیگه اگه کارگری بخواهد زیاد کار کنه چرا که در نظر او رنج یک ساعت دیگه کارکردن کمتر از بهره مصرفه، و از سوی دیگه کارفرما هم براش کار داشته باشه، غیر بهینهست اگه دولت دخالت کنه و اجازه کار نده.
👈 پس دولت باید جلوی بیگاری رو بگیره، اما نباید در تصمیمات آزادِ بین کارگر مختار و کارفرمای مختار، دخالت کنه./وقایع اقتصادیه دکتر پویا ناظران
@economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی
✍دکتر پویا ناظران
این سوال جالبیه و در پاسخ به این سوال، علم اقتصاد محدودههای دخالت دولت در بازار کار رو پیشنهاد میکنه.
مثلا در لندن قرن ۱۹ام، خیلیها «۱۸ ساعت در روز» کار میکردند. خیلیها هفتهای ۶ یا حتی ۷ روز کار میکردند.
در قرن ۲۰ام، در کشورهای توسعه یافته، ساعت کاری پایین اومد. در کشورهای توسعه نیافته، میبینیم که حتی در قرن ۲۱ام، ساعت کاری نسبتا بالاست.
💬 چرا؟
برای پاسخ به این سوال، با یه سوال ریشهایتر شروع کنیم:
چرا کار میکنیم؟ برای اینکه تولید کنیم و بتونیم حاصل دسترنجمون رو مصرف کنیم، چرا که از مصرف بهره میبریم. البته با هر واحد مصرف بیشتر، بهره ما از مصرف کمتر میشه. یعنی چی؟ مثلا وقتی خیلی گرسنهایم، اولین لقمه غذا خیلی میچسبه. قدری که غذا بخوریم، هر لقمه لذت کمتری داره. وقتی شکم پر شد، دیگه لذتی در لقمه بعدی نیست.
در اقتصاد به این میگیم قانون بازده نزولی. یعنی هر چه از چیز خوبی بیشتر استفاده کنیم، بهره مصرف یک واحد بیشتر، کمتر میشه.
برعکس این حالت در کار کردن رخ میده. یک ساعت کار کردن سخت نیست. اما اگه ۴ ساعت کار کنیم، ساعت ۵ام سختتر از هر کدوم از چهار ساعت قبلش خواهد بود. اگه ۱۰ ساعت کار کرده باشیم، ساعت ۱۱ام خیلی سختتر میشه.
روزه هم که میگیریم، آخرین ساعت قبل از افطار یک طرف، بقیه روز یک طرف.
پس برعکس مصرف که بهره هر واحد اضافی کمتر میشه، در مورد کار کردن، سختی هر ساعت کار اضافی بیشتر میشه.
اول صبح که پا میشیم، میتونیم یک ساعت کار کنیم. در این صورت، دسترنجمون به ما توان مصرف کمی میده. یک ساعت کار کردن آسونه و اون اولین واحد مصرف هم خیلی پر بهره.
ساعت دوم رو که کار میکنیم، سختتر میشه، و بهره ما از مصرف دسترنج ساعت دوم کمتر.
بعد از چند ساعت مصرف، بهره ما از مصرف دسترنج اینقدر کم میشه، و سختی یک ساعت دیگه کار کردن اینقدر زیاد میشه، که دیگه ارزش نداره برای اون میزان مصرف بیشتر زحمت بکشیم. ترجیح میدیم بریم خونه استراحت کنیم، بجای داشتن ثروت بیشتر برای مصرف بیشتر.
پس نتیجه میگیریم که ما اون تعداد ساعتی رو روزانه کار میکنیم که سختی هر ساعتش کمتر از لذت مصرف دسترنجمون باشه؛ رفتار بهینه همینه.
💭 چرا این رابطه در قرن ۱۹ به ۱۸ ساعت در روز منجر میشد و در قرن ۲۱ به ۸ ساعت در روز؟
وقتی بهرهوری کار پایین باشه، ساعات اولیه کار به دسترنج کمتری منجر میشن، و این باعث میشه بهره از مصرف در ساعت ۹ام هنوز چندان کم نشده باشه. چرا بهرهوری پایینه؟ یه دلیل میتونه تکنولوژی قدیمی باشه، یه دلیل دیگه تخصص کم.
وقتی بهرهوری کار بالا میره، دسترنج هر ساعت زیادتر میشه، لذا بهره ناشی از مصرف دسترنج ساعت ۹ام، دیگه اونقدر زیاد نیست. از اونجا که حالا با ساعت کاری کمتر، کارگر میتونه خیلی تولید کنه، کارگر زودتر میرسه به نقطهای که ترجیح میده بره خونه و استراحت کنه.
امروز بهرهوری کارگر آلمانی خیلی بالاست. بهرهوری کارگر چینی و هندی به نسبت پایینتره. لذا هر روز، کارگر آلمانی زودتر به نقطهای میرسه که رنج کار بیش از لذت مصرف دسترنجه. همین میشه که در آلمان ساعت کار کمتر از چینه.
طبیعتا با ثروتمند شدن چین، بهرهوری بیشتر میشه، و سرانه تولید بیشتر میشه، و متعاقبا ساعت کاری اون کشورها هم به تدریج کاهش پیدا میکنه.
در علم اقتصاد، تبیین فنی همه این چیزی که گفتم اینه که
labor equates marginal utility of consumption with marginal disutility of labor.
🔵 این وسط نقش دولت چیه؟
اگر کسی بخواد دیگری رو به اسارت بگیره و مجبورش کنه اینقدر زیاد کار کنه که رنج کار بیش از بهره مصرف باشه، بدیهیه که بیگاریه و بایستی دولت کارگر رو در برابر بیگاری حفظ کنه.
از طرف دیگه اگه کارگری بخواهد زیاد کار کنه چرا که در نظر او رنج یک ساعت دیگه کارکردن کمتر از بهره مصرفه، و از سوی دیگه کارفرما هم براش کار داشته باشه، غیر بهینهست اگه دولت دخالت کنه و اجازه کار نده.
👈 پس دولت باید جلوی بیگاری رو بگیره، اما نباید در تصمیمات آزادِ بین کارگر مختار و کارفرمای مختار، دخالت کنه./وقایع اقتصادیه دکتر پویا ناظران
@economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی
Forwarded from روزنامه دنیای اقتصاد
شفافیت در انتصاب مدیران
✍️ واضح است که شیوه انتصاب مدیران دولتی در ایران به شدت از محافظهکاری، سیاستزدگی و فساد لطمه خورده است.
✍️ مدیران توانا به دولت نمیآیند؛ زیرا هم امکان «مدیریت کردن» در دولت محدود است و هم نظام جبران عملکرد مدیران دولتی ناکارآمد است. نظام مالی و بودجهای بوروکراتیک و ناکارآمد، فشارهای سیاسی، مداخلات نظارتی و کنترلی نهادهای غیرمسوول، تصلب منابع انسانی در دولت و عوامل دیگر مهمترین موانع مدیریت موثر در دولت هستند.
✍️ در چنین شرایطی بده بستان برای واگذاری صندلیهای مدیریتی هم رونق میگیرد. گاهی این بدهبستانها دوطرفه است؛ یکی همسر دیگری را مشاور میکند دیگری فرزند اولی را معاون میکند و عملا شبکهای از منافع و وابستگی ایجاد می شودکه امکان مقابله با این روابط را کاهش میدهد.
✍️ یکی دیگر از مزایای شفافیت انتصاب مدیران دولتی کاهش زمینه فساد موسوم به درهای گردان (Revolving Doors) است. درهای گردان وقتی کار میکنند که افراد بین مشاغل عمومی و خصوصی متاثر از هم جابهجا شوند.
✍️ شفافیت در انتصاب مدیران امکان نظارت همگانی بر سوابق مدیریتی افراد را ایجاد کرده و سیر کاری آنها را زیر ذرهبین خبرنگاران و نهادهای مدنی و جامعه میبرد.
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3400317
✍️ واضح است که شیوه انتصاب مدیران دولتی در ایران به شدت از محافظهکاری، سیاستزدگی و فساد لطمه خورده است.
✍️ مدیران توانا به دولت نمیآیند؛ زیرا هم امکان «مدیریت کردن» در دولت محدود است و هم نظام جبران عملکرد مدیران دولتی ناکارآمد است. نظام مالی و بودجهای بوروکراتیک و ناکارآمد، فشارهای سیاسی، مداخلات نظارتی و کنترلی نهادهای غیرمسوول، تصلب منابع انسانی در دولت و عوامل دیگر مهمترین موانع مدیریت موثر در دولت هستند.
✍️ در چنین شرایطی بده بستان برای واگذاری صندلیهای مدیریتی هم رونق میگیرد. گاهی این بدهبستانها دوطرفه است؛ یکی همسر دیگری را مشاور میکند دیگری فرزند اولی را معاون میکند و عملا شبکهای از منافع و وابستگی ایجاد می شودکه امکان مقابله با این روابط را کاهش میدهد.
✍️ یکی دیگر از مزایای شفافیت انتصاب مدیران دولتی کاهش زمینه فساد موسوم به درهای گردان (Revolving Doors) است. درهای گردان وقتی کار میکنند که افراد بین مشاغل عمومی و خصوصی متاثر از هم جابهجا شوند.
✍️ شفافیت در انتصاب مدیران امکان نظارت همگانی بر سوابق مدیریتی افراد را ایجاد کرده و سیر کاری آنها را زیر ذرهبین خبرنگاران و نهادهای مدنی و جامعه میبرد.
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3400317
✳️ #آموزه_های_مدیریتی
✅فرهنگ کسب وکار در آلمان
☑️ ملاقات ها در آلمان بسیار جدی گرفته می شود و آن ها به جزئیات توجه ی زیادی می کنند. میزان رسمیت جلسات برای کسانی که با این فرهنگ آشنایی ندارند تعجب آور خواهد بود. هدف این جلسات هم رسیدن به نتایج کاملا عینی و ملموس می باشد.
🔘 در معاملات تجاری آلمان آنچه اهمیت دارد این است که برای پیشنهادهای کاری خود، بتوانید به قدر کافی، داده و اطلاعات قابل دفاع ارائه دهید، چرا که آلمان ها به شدت برای تفکر تحلیلی و توضیحات منطقی ارزش قائلند. به هنگام مذاکره با آلمانی ها نباید از ارتباطات غیر مستقیم یا اغراق استفاده کرد. فرهنگ تجاری آلمان دارای سلسله مراتب کاملا مشخص و دقیق است و در آن مسئولیت ها برای هر فرد و واحد سازمانی به دقت مشخص شده است. در جلسات ملاقات تجاری آلمان ها رسم بر این است که نفر ارشد تیم ابتدا وارد اتاق جلسه شود، هرچند در جلسات با رسمیت کم تر، این موضوع اهمیت زیادی ندارد
آلمانی هارقابتی، جاه طلب، و مذاکره کنندگان سختی هستند.
🔹 آلمانی ها در مورد بروز احساسات شان بسیار مستقیم، رک و صادق هستند.آلمانی ها به شدت به حفظ حریم خصوصی خود حساسند. سوالات شخصی از قبیل موضوعات مربوط به شغل، حقوق، سن، خانواده و بچه ها را از آن ها نپرسید.
اگر درخواست قرار ملاقات با آن ها را دارید، نامه شما باید به زبان آلمانی نوشته شده باشد.
وقت شناسی بسیار جدی گرفته می شود. اگر با تاخیر به جلسه می رسید حتما تلفن بزنید و توضیح مناسبی ارائه دهید. در غیر اینصورت روابط شما با مشکل جدی روبه رو خواهد شد.
مذاکرات تجاری، کاملا تحلیلی و بر اساس واقعیت ها می باشد.ارائه ی اطلاعات براساس نمودارها، استدلال ها، و آمار با استقبال رو به رو می شود.
🔸در تجارت آلمان، روی توافق شفاهی با فرد حساب باز می کنند. یعنی اگر به توافق شفاهی برسند آن را جدی تلقی می کنند.در کنار جلسات رسمی،مهمانی هایی هم برای شناخت بیشتر یکدیگر برگزار می شود. آن ها به همکاران آلمانی خود اجازه می دهند تا در مورد قابل اعتماد بودن شما اظهار نظر کنند.
🔹مقامات افراد در آلمان بسیار اهمیت دارد. بنابراین باید نامه های خود را برای ارشد ترین فرد بنویسید و در کنار نام او، عنوان شغلی اش را نیز ذکر کنید.سلسله مراتب مهم است. تصمیمات در عالی ترین سطح سازمان گرفته می شود. زیر دستان به ندرت با تصمیمات رئیس در جمع مخالفت می کنند یا آن را مورد نقد قرار می دهند.
به خاطر اینکه رسمی هستند و به سلسله مراتب اهمیت می دهند، ازعناوین و نام خانوادگی برای خطاب قرار دادن افرادی که نمی شناسند استفاده می کنند.
🔸تصمیم گیری به آرامی انجام می شودو به تمام جزئیات توجه می شود. در واقع آن ها جزئیات محور هستند. بنابراین انتظار نتایج سریع را نداشته باشید. هر جنبه از پیشنهادی که می دهید توسط مدیران مختلف مورد بررسی قرار می گیرد.
🔹سرعت تصمیم گیری در آلمان کم تر از سایر کشورهای اروپایی است. اگر آلمان ها احساس کنند که شما عجله دارید و صبور نیستید، احساس می کنند که به اندازه کافی تعهد ندارید یا حرفه ای نیستید.
✅فرهنگ کسب وکار در آلمان
☑️ ملاقات ها در آلمان بسیار جدی گرفته می شود و آن ها به جزئیات توجه ی زیادی می کنند. میزان رسمیت جلسات برای کسانی که با این فرهنگ آشنایی ندارند تعجب آور خواهد بود. هدف این جلسات هم رسیدن به نتایج کاملا عینی و ملموس می باشد.
🔘 در معاملات تجاری آلمان آنچه اهمیت دارد این است که برای پیشنهادهای کاری خود، بتوانید به قدر کافی، داده و اطلاعات قابل دفاع ارائه دهید، چرا که آلمان ها به شدت برای تفکر تحلیلی و توضیحات منطقی ارزش قائلند. به هنگام مذاکره با آلمانی ها نباید از ارتباطات غیر مستقیم یا اغراق استفاده کرد. فرهنگ تجاری آلمان دارای سلسله مراتب کاملا مشخص و دقیق است و در آن مسئولیت ها برای هر فرد و واحد سازمانی به دقت مشخص شده است. در جلسات ملاقات تجاری آلمان ها رسم بر این است که نفر ارشد تیم ابتدا وارد اتاق جلسه شود، هرچند در جلسات با رسمیت کم تر، این موضوع اهمیت زیادی ندارد
آلمانی هارقابتی، جاه طلب، و مذاکره کنندگان سختی هستند.
🔹 آلمانی ها در مورد بروز احساسات شان بسیار مستقیم، رک و صادق هستند.آلمانی ها به شدت به حفظ حریم خصوصی خود حساسند. سوالات شخصی از قبیل موضوعات مربوط به شغل، حقوق، سن، خانواده و بچه ها را از آن ها نپرسید.
اگر درخواست قرار ملاقات با آن ها را دارید، نامه شما باید به زبان آلمانی نوشته شده باشد.
وقت شناسی بسیار جدی گرفته می شود. اگر با تاخیر به جلسه می رسید حتما تلفن بزنید و توضیح مناسبی ارائه دهید. در غیر اینصورت روابط شما با مشکل جدی روبه رو خواهد شد.
مذاکرات تجاری، کاملا تحلیلی و بر اساس واقعیت ها می باشد.ارائه ی اطلاعات براساس نمودارها، استدلال ها، و آمار با استقبال رو به رو می شود.
🔸در تجارت آلمان، روی توافق شفاهی با فرد حساب باز می کنند. یعنی اگر به توافق شفاهی برسند آن را جدی تلقی می کنند.در کنار جلسات رسمی،مهمانی هایی هم برای شناخت بیشتر یکدیگر برگزار می شود. آن ها به همکاران آلمانی خود اجازه می دهند تا در مورد قابل اعتماد بودن شما اظهار نظر کنند.
🔹مقامات افراد در آلمان بسیار اهمیت دارد. بنابراین باید نامه های خود را برای ارشد ترین فرد بنویسید و در کنار نام او، عنوان شغلی اش را نیز ذکر کنید.سلسله مراتب مهم است. تصمیمات در عالی ترین سطح سازمان گرفته می شود. زیر دستان به ندرت با تصمیمات رئیس در جمع مخالفت می کنند یا آن را مورد نقد قرار می دهند.
به خاطر اینکه رسمی هستند و به سلسله مراتب اهمیت می دهند، ازعناوین و نام خانوادگی برای خطاب قرار دادن افرادی که نمی شناسند استفاده می کنند.
🔸تصمیم گیری به آرامی انجام می شودو به تمام جزئیات توجه می شود. در واقع آن ها جزئیات محور هستند. بنابراین انتظار نتایج سریع را نداشته باشید. هر جنبه از پیشنهادی که می دهید توسط مدیران مختلف مورد بررسی قرار می گیرد.
🔹سرعت تصمیم گیری در آلمان کم تر از سایر کشورهای اروپایی است. اگر آلمان ها احساس کنند که شما عجله دارید و صبور نیستید، احساس می کنند که به اندازه کافی تعهد ندارید یا حرفه ای نیستید.