Forwarded from آموزه های سازمانی
چطور موفقیت و شادی را در محیط کار تجربه کنیم؟
🔸نوع شغل شما با این که چطور می خواهید وظایفتان را انجام دهید، مقولهای متفاوت است. در واقع سِمَت نقش بسیار مهمی در میزان موفقیت شغلیتان دارد، اما عاداتی که دارید هم روی احساس خشنودی و کارآمدی تأثیرگذار است. عادات و آداب شما همان کارهایی است که قبل و بعد از سرکار رفتن و در طول روزهای کاری خود انجام می دهید.
🔸اگر هفت عادت روزانه زیر را تمرین کنید، قطعاً موفقیت خود در محیط کار را تضمین کردهاید:
1️⃣ روی نقاط قوت خود متمرکز شوید، نه نقاط ضعف
گاهی در پروسه تلاش برای این که کامل و بدون نقص باشیم، مقدار زیادی از زمان و انرژی خود را صرف بهتر شدن در کارهایی می کنیم که استعداد ذاتی ما بحساب نمی آید.
هر کارمندی کاری را باید انجام دهد که به او انگیزه و انرژی می دهد، نه کاری که سبب می شود احساس پوچی و بیارزشی کند. پس در محیط کار خود این عادت را به وجود آورید تا جای ممکن روی مهارتها و نقاط قوت خود تمرکز کنید نه روی نقاط ضعفتان.
2️⃣ به گونهای کار کنید که بهترین عملکرد را از خود نشان دهید
برخی افراد ترجیح می دهند در فضاهای باز کار کنند اما بعضی دیگر به کار کردن در اتاقهای در بسته علاقه دارند. پس تمام افراد در شرایط مشابه کار نمی کنند. اگر شرکت شما کارمندان را برای کار کردن به فضای باز می برد، شما نمی توانید کار کردن پشت درهای بسته را انتخاب کنید؛ اما برخی عادتهای شغلی وجود دارد که می توانید در جهت منافع خود از آنها استفاده کنید و تمرکزتان را بالا ببرید.
اگر شرکت شما فضای مناسبی در اختیار کارمندان قرار نمی دهد، به دنبال تغییرات کوچکی باشید که می توانید در محیط کار خود ایجاد کنید. مثلا اگر نیاز است کار مهمی انجام دهید، هدفون درون گوشتان بگذارید یا در گوشه دنجی بنشینید که مزاحمتی برای انجام کارهایتان وجود ندارد.
3️⃣ کنترل نگرشتان را در دست بگیرید
ضربالمثلی قدیمی می گوید خوشبختی از ذهن شما به دست می آید. برای اینکه رضایتمندی بیشتری از شغل خود داشته باشید باید مرتب طرز تفکر خود را مورد بررسی قرار دهید، زیرا منفی گرایی تمام زندگیتان را خراب می کند. علاوه بر آن، منفی گرایی باعث می شود ذهن، جسم و روحتان افسرده و ناتوان شود و کاراییتان به طور قابل توجهی پایین بیاید.
4️⃣ مواد غذایی سالم مصرف کنید
اینکه چه مواد غذایی مصرف می کنید و بدن خود را چطور قبل، حین و بعد از کار کردن تغذیه می کنید، تأثیر قابل توجهی روی توانایی شما در انجام وظایفتان دارد.
اکنون چند توصیه مهم برای تغذیه مناسب در محل کار بیان می کنیم: تا یک ساعت بعد از بلند شدن از خواب صبحانه بخورید و هر سه یا چهار ساعت غذا یا میان وعدهای مصرف کنید. در اولین وعده غذایی روزانه خود به سراغ یک غذای کم کالری و سرشار از پروتئین مانند تخم مرغ یا ماست یونانی بروید. با مصرف حداقل چهار تا شش فنجان نوشیدنی بدون شکر در محل کار، آب کافی به بدنتان برسانید و از چند ساعت قبل از ترک محل کار، از مصرف نوشیدنیهای کافئین دار مانند چای و قهوه خودداری کنید تا خوابتان دچار اختلال نشود.
5️⃣ به کارمندان کمک کنید
باید در محل کار به نیازهای جسمی و روحی خود رسیدگی کنید. اگر عادت کنید کار خیرخواهانهای در حق همکارتان انجام دهید، حال بهتری خواهید داشت. خیرخواهی می تواند انجام کارهای ساده برای یک همکار دستپاچه و ناشی باشد یا تعارف قهوه در اول صبح. وقتی به تیمتان کمک کنید به طور شگفت انگیزی احساس خوشحالی خواهید کرد.
6️⃣ فکر خودتان را مشغول نکنید
وقتی یک روز بد را پشت سر می گذارید، در مسیر خانه مدام اتفاقات آن روز را در ذهنتان مرور می کنید.
شما آن رویداد را به طور فیزیکی در بدن خود بازسازی می کنید و سطح هورمونهای استرس خود را افزایش می دهید. اگر می بینید ذهنتان هنوز درگیر آن قضیه است، 10 دقیقه آن اتفاق را در ذهن خود مرور کنید. ببینید چه تجربهای به دست می آورید، سپس دست از خیالبافی بکشید و اتفاق رخ داده را فراموش کنید.
7️⃣ ساعتی از عصر را به تفکر و مدیتیشن اختصاص دهید
یک عادت مؤثر که می تواند به شما کمک کند از فکر و خیالهای منفی رها شوید، اینست یک مراسم عصرگاهی به تفکر و اندیشیدن اختصاص بدهید.
هر روز عصر پیش از اینکه وسایل خود را جمع و جور کرده و محل کار را ترک کنید، کمی وقت بگذارید و به سه اتفاق خوبی که در طول روز اتفاق افتاده یا سه چیزی که باید برای آنها شکرگزاری کنید، بیاندیشید.
مهم نیست چه روز سختی را پشت سر گذاشتهاید، مهم این است هر روز را با نگرشی مثبت به پایان برسانید.
منبع: usnews
@orgteachings
🔸نوع شغل شما با این که چطور می خواهید وظایفتان را انجام دهید، مقولهای متفاوت است. در واقع سِمَت نقش بسیار مهمی در میزان موفقیت شغلیتان دارد، اما عاداتی که دارید هم روی احساس خشنودی و کارآمدی تأثیرگذار است. عادات و آداب شما همان کارهایی است که قبل و بعد از سرکار رفتن و در طول روزهای کاری خود انجام می دهید.
🔸اگر هفت عادت روزانه زیر را تمرین کنید، قطعاً موفقیت خود در محیط کار را تضمین کردهاید:
1️⃣ روی نقاط قوت خود متمرکز شوید، نه نقاط ضعف
گاهی در پروسه تلاش برای این که کامل و بدون نقص باشیم، مقدار زیادی از زمان و انرژی خود را صرف بهتر شدن در کارهایی می کنیم که استعداد ذاتی ما بحساب نمی آید.
هر کارمندی کاری را باید انجام دهد که به او انگیزه و انرژی می دهد، نه کاری که سبب می شود احساس پوچی و بیارزشی کند. پس در محیط کار خود این عادت را به وجود آورید تا جای ممکن روی مهارتها و نقاط قوت خود تمرکز کنید نه روی نقاط ضعفتان.
2️⃣ به گونهای کار کنید که بهترین عملکرد را از خود نشان دهید
برخی افراد ترجیح می دهند در فضاهای باز کار کنند اما بعضی دیگر به کار کردن در اتاقهای در بسته علاقه دارند. پس تمام افراد در شرایط مشابه کار نمی کنند. اگر شرکت شما کارمندان را برای کار کردن به فضای باز می برد، شما نمی توانید کار کردن پشت درهای بسته را انتخاب کنید؛ اما برخی عادتهای شغلی وجود دارد که می توانید در جهت منافع خود از آنها استفاده کنید و تمرکزتان را بالا ببرید.
اگر شرکت شما فضای مناسبی در اختیار کارمندان قرار نمی دهد، به دنبال تغییرات کوچکی باشید که می توانید در محیط کار خود ایجاد کنید. مثلا اگر نیاز است کار مهمی انجام دهید، هدفون درون گوشتان بگذارید یا در گوشه دنجی بنشینید که مزاحمتی برای انجام کارهایتان وجود ندارد.
3️⃣ کنترل نگرشتان را در دست بگیرید
ضربالمثلی قدیمی می گوید خوشبختی از ذهن شما به دست می آید. برای اینکه رضایتمندی بیشتری از شغل خود داشته باشید باید مرتب طرز تفکر خود را مورد بررسی قرار دهید، زیرا منفی گرایی تمام زندگیتان را خراب می کند. علاوه بر آن، منفی گرایی باعث می شود ذهن، جسم و روحتان افسرده و ناتوان شود و کاراییتان به طور قابل توجهی پایین بیاید.
4️⃣ مواد غذایی سالم مصرف کنید
اینکه چه مواد غذایی مصرف می کنید و بدن خود را چطور قبل، حین و بعد از کار کردن تغذیه می کنید، تأثیر قابل توجهی روی توانایی شما در انجام وظایفتان دارد.
اکنون چند توصیه مهم برای تغذیه مناسب در محل کار بیان می کنیم: تا یک ساعت بعد از بلند شدن از خواب صبحانه بخورید و هر سه یا چهار ساعت غذا یا میان وعدهای مصرف کنید. در اولین وعده غذایی روزانه خود به سراغ یک غذای کم کالری و سرشار از پروتئین مانند تخم مرغ یا ماست یونانی بروید. با مصرف حداقل چهار تا شش فنجان نوشیدنی بدون شکر در محل کار، آب کافی به بدنتان برسانید و از چند ساعت قبل از ترک محل کار، از مصرف نوشیدنیهای کافئین دار مانند چای و قهوه خودداری کنید تا خوابتان دچار اختلال نشود.
5️⃣ به کارمندان کمک کنید
باید در محل کار به نیازهای جسمی و روحی خود رسیدگی کنید. اگر عادت کنید کار خیرخواهانهای در حق همکارتان انجام دهید، حال بهتری خواهید داشت. خیرخواهی می تواند انجام کارهای ساده برای یک همکار دستپاچه و ناشی باشد یا تعارف قهوه در اول صبح. وقتی به تیمتان کمک کنید به طور شگفت انگیزی احساس خوشحالی خواهید کرد.
6️⃣ فکر خودتان را مشغول نکنید
وقتی یک روز بد را پشت سر می گذارید، در مسیر خانه مدام اتفاقات آن روز را در ذهنتان مرور می کنید.
شما آن رویداد را به طور فیزیکی در بدن خود بازسازی می کنید و سطح هورمونهای استرس خود را افزایش می دهید. اگر می بینید ذهنتان هنوز درگیر آن قضیه است، 10 دقیقه آن اتفاق را در ذهن خود مرور کنید. ببینید چه تجربهای به دست می آورید، سپس دست از خیالبافی بکشید و اتفاق رخ داده را فراموش کنید.
7️⃣ ساعتی از عصر را به تفکر و مدیتیشن اختصاص دهید
یک عادت مؤثر که می تواند به شما کمک کند از فکر و خیالهای منفی رها شوید، اینست یک مراسم عصرگاهی به تفکر و اندیشیدن اختصاص بدهید.
هر روز عصر پیش از اینکه وسایل خود را جمع و جور کرده و محل کار را ترک کنید، کمی وقت بگذارید و به سه اتفاق خوبی که در طول روز اتفاق افتاده یا سه چیزی که باید برای آنها شکرگزاری کنید، بیاندیشید.
مهم نیست چه روز سختی را پشت سر گذاشتهاید، مهم این است هر روز را با نگرشی مثبت به پایان برسانید.
منبع: usnews
@orgteachings
Forwarded from آموزه های سازمانی
⭕️ کارِت عالیه!
🔹شاید فکر کنید که چه کسی از شنیدن چنین تمجید ارزشمندی بدش می آید، اما بدانید که استفاده زیاد از چنین عباراتی انگیزه پیشرفت و بهتر شدن را از بهترین کارمندان شما سلب خواهد کرد.
🔹بر اساس یک تحقیق جدید حدود ۷۲ درصد از کارمندان باور دارند که بازخوردهای اصلاح گرایانه از جانب مدیران بالاسری به بهبود عملکرد آنها کمک شایانی خواهد کرد.
🔹تمجید از عملکرد کارمندان - حتی پیش از حصول نتیجه نهایی- منجر به ایجاد انگیزه بیشتر در آنها و افزایش حس رضایتمندی خواهد شد، اما به هیچ وجه نباید در این کار زیاده روی یا اغراق کرد.
@orgteachings
🔹شاید فکر کنید که چه کسی از شنیدن چنین تمجید ارزشمندی بدش می آید، اما بدانید که استفاده زیاد از چنین عباراتی انگیزه پیشرفت و بهتر شدن را از بهترین کارمندان شما سلب خواهد کرد.
🔹بر اساس یک تحقیق جدید حدود ۷۲ درصد از کارمندان باور دارند که بازخوردهای اصلاح گرایانه از جانب مدیران بالاسری به بهبود عملکرد آنها کمک شایانی خواهد کرد.
🔹تمجید از عملکرد کارمندان - حتی پیش از حصول نتیجه نهایی- منجر به ایجاد انگیزه بیشتر در آنها و افزایش حس رضایتمندی خواهد شد، اما به هیچ وجه نباید در این کار زیاده روی یا اغراق کرد.
@orgteachings
Forwarded from مدیران فرهیخته (darabifar)
🔴راهی جز مدیریت نیست.
@wr_management
فلسفۀ وجودی انسان حرکت است و رسالتی جزء توسعه و استفاده از ظرفیت نامحدود انسانی تا تعالی و کمال برای وی تعریف نشده است
✍️مبنای حرکت بشر، «علم مدیریت» است و سامان دهندۀ او و متعالی کنندۀ اوست، و مدیریت، علم خداوندی است!
ابنای بشر ناگزیر از حرکت در مسیر ابدی خویش، مسیری جز «حرکت جمعی » را نیافت و چنین بود که «اجتماع» را بنیان نهاد.
@wr_management
ظرف لایزال بشری «شناخت» را جستجو نمود و «علوم» را پدید آورد و هر مسیر را علمی بدان ساخت: اقتصاد، جامعه شناسی، علوم زیستی، ریاضی، فلسفه، جبر و منطق!
توسعۀ جوامع بشری نیز مستلزم «تقسیم کار» بشر در علوم و بسط آن گردید که شاهراه طلایی «بقا، توسعه، شکوفایی» وی را رقم زد. تعالی نهایی این تفکر «بنگاههای اقتصادی» را پدید آورد و آنرا تا سرحد «بقا، توسعه، شکوفایی» وی را رقم زد و اجزای تشکیل دهنده «جوامع بشری» مطرح ساخت!
@wr_management
📝بشر ناگزیر از «بقا، توسعه، شکوفایی» ، مدیریت را به خدمت گرفت، پرورش داد، علوم سازماندهی و برنامه ریزی را گسترده نمود تا کمال «بنگاه های اقتصادی» را ممکن سازد. پویایی روز به روز پیرامونی اما، مسیر بقا، رشد و شکوفایی او را ناهموار کرد تا آنجا که به ناچار از بقا ، اخلاق را فدا نمود و ناگزیر از رشد، ستیز را پیشه ساخت. و در نهایت به مسیر تعقل بازگشت و «مدیریت» را سرلوحه ساخت. و اینچنین سرنوشت بشر به «علم مدیریت» پیوندی ناگسستنی و گره ای محکم خورد! و بشر محکوم به تعقل، منطق، گفتگو و مدیریت گردید!
@wr_management
@wr_management
فلسفۀ وجودی انسان حرکت است و رسالتی جزء توسعه و استفاده از ظرفیت نامحدود انسانی تا تعالی و کمال برای وی تعریف نشده است
✍️مبنای حرکت بشر، «علم مدیریت» است و سامان دهندۀ او و متعالی کنندۀ اوست، و مدیریت، علم خداوندی است!
ابنای بشر ناگزیر از حرکت در مسیر ابدی خویش، مسیری جز «حرکت جمعی » را نیافت و چنین بود که «اجتماع» را بنیان نهاد.
@wr_management
ظرف لایزال بشری «شناخت» را جستجو نمود و «علوم» را پدید آورد و هر مسیر را علمی بدان ساخت: اقتصاد، جامعه شناسی، علوم زیستی، ریاضی، فلسفه، جبر و منطق!
توسعۀ جوامع بشری نیز مستلزم «تقسیم کار» بشر در علوم و بسط آن گردید که شاهراه طلایی «بقا، توسعه، شکوفایی» وی را رقم زد. تعالی نهایی این تفکر «بنگاههای اقتصادی» را پدید آورد و آنرا تا سرحد «بقا، توسعه، شکوفایی» وی را رقم زد و اجزای تشکیل دهنده «جوامع بشری» مطرح ساخت!
@wr_management
📝بشر ناگزیر از «بقا، توسعه، شکوفایی» ، مدیریت را به خدمت گرفت، پرورش داد، علوم سازماندهی و برنامه ریزی را گسترده نمود تا کمال «بنگاه های اقتصادی» را ممکن سازد. پویایی روز به روز پیرامونی اما، مسیر بقا، رشد و شکوفایی او را ناهموار کرد تا آنجا که به ناچار از بقا ، اخلاق را فدا نمود و ناگزیر از رشد، ستیز را پیشه ساخت. و در نهایت به مسیر تعقل بازگشت و «مدیریت» را سرلوحه ساخت. و اینچنین سرنوشت بشر به «علم مدیریت» پیوندی ناگسستنی و گره ای محکم خورد! و بشر محکوم به تعقل، منطق، گفتگو و مدیریت گردید!
@wr_management
Forwarded from Project Management Office (Mohammad Reza Mehrjou)
شاخص عملکرد زمانبندی :
شاخص عملکرد زمانبندی (SPI) ، یک سنجش از کارایی زمانبندی است که به صورت نسبت ارزش حاصله به ارزش برنامه ریزی شده ، بیان میشود. این شاخص نحوه استفاده اثر بخش تیم پروژه از زمانش را مورد سنجش قرار میدهد. گاهی اوقات در ترکیب با شاخص عملکرد هزینه (CPI) جهت پیش بینی برآورد های نهایی تکمیل پروژه استفاده می شود . مقدار SPI کمتر از 1 بیانگر کار تکمیل شده کمتری نسبت به آنچه برنامه ریزی شده است ، می باشد و از طرفی دیگر SPI بزرگتر از 1 بیانگر آن است که کار بیشتری از آنچه برنامه ریزی شده است ، تکمیل گردیده است . از آنجا که SPI تمام کار پروژه را می سنجد، عملکرد مسیر بحرانی نیز باید تحلیل گرددتا مشخص شود آیا پروژه ، زودتر یا دیر تر از تاریخ برنامه ریزی شده ، پایان می یابد. SPI برابر است با نسبت EV به PV ، در نتیجه : SPI = EV/PV از طرفی دیگر داریم : CPI = EV / AC
با کانال بین المللی دفتر مدیریت پروژه همراه باشید و به علاقه مندان معرفی بفرمائید :
https://t.me/PMOServices
شاخص عملکرد زمانبندی (SPI) ، یک سنجش از کارایی زمانبندی است که به صورت نسبت ارزش حاصله به ارزش برنامه ریزی شده ، بیان میشود. این شاخص نحوه استفاده اثر بخش تیم پروژه از زمانش را مورد سنجش قرار میدهد. گاهی اوقات در ترکیب با شاخص عملکرد هزینه (CPI) جهت پیش بینی برآورد های نهایی تکمیل پروژه استفاده می شود . مقدار SPI کمتر از 1 بیانگر کار تکمیل شده کمتری نسبت به آنچه برنامه ریزی شده است ، می باشد و از طرفی دیگر SPI بزرگتر از 1 بیانگر آن است که کار بیشتری از آنچه برنامه ریزی شده است ، تکمیل گردیده است . از آنجا که SPI تمام کار پروژه را می سنجد، عملکرد مسیر بحرانی نیز باید تحلیل گرددتا مشخص شود آیا پروژه ، زودتر یا دیر تر از تاریخ برنامه ریزی شده ، پایان می یابد. SPI برابر است با نسبت EV به PV ، در نتیجه : SPI = EV/PV از طرفی دیگر داریم : CPI = EV / AC
با کانال بین المللی دفتر مدیریت پروژه همراه باشید و به علاقه مندان معرفی بفرمائید :
https://t.me/PMOServices
Telegram
Project Management Office
کانال بین المللی مدیریت پروژه های سازمان ، از برنامه ریزی و کنترل پروژه تا مدیریت پورتفولیو ی پروژه ها ، بخصوص PMO ، با اطلاعات اجرایی و کاربردی جهت عنایت مدیران PMO ، مدیران پروژه ها. اﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻛﺎﻧﺎﻝ :
@Mehrjou_PMO
@Mehrjou_PMO
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from مدیریت منابع انسانی ایران
منحنی رتبه بندی و اخراج کارکنان جک ولش
منتقدان نام آن را «رتبهبندی و اخراج» (rank and yank) گذاشتهاند اما نام اصلی این مدل، «منحنی سرزندگی» است که نخستین بار توسط «جک ولش»، مدیرعامل سابق شرکت جنرال الکتریک مطرح شد. براساس این مدل، مدیران باید هر سال کارکنان خود را ارزیابی و به سه گروه تقسیم کنند: کارکنان نمونه که ۲۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند، کارکنان متوسط که ۷۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند و کارکنان ضعیف که تنها ۱۰درصد از جمعیت کارکنان هستند. ۲۰ درصد اول، باید از هرگونه پاداش و امتیازات ویژه بهطور سخاوتمندانه بهرهمند شوند و تا جایی که ممکن است از آنها قدردانی شود. به اعتقاد آقای «ولش»، از آنجایی که منابع مالی محدود هستند، تمام کارکنان سازمان نباید به یک اندازه پاداش دریافت کنند. او اعطای پاداش مالی بهطور یکسان به همه کارکنان را به آبیاری گیاهان با «آبپاش» تشبیه میکند و معتقد است که این کار، هدر دادن منابع مالی است.
افراد متوسط یا طبقه میانه باید زیر نظر مربیان آموزش ببینند و اهداف آنها کاملا مشخص شود. باید برای این افراد فرصتهایی فراهم شود تا بتوانند به کارکنان نمونه نزدیک شوند. به باور آقای «ولش»، سختترین مسوولیت مدیران در برابر این افراد، ایجاد انگیزه در آنها است. او در کتاب خود تحت عنوان «آیین پیروزی» در این رابطه میگوید: «بخش اعظمی از جمعیت کارکنان شما در این گروه قرار دارند پس مراقب باشید آنها را از دست ندهید. باید کمک کنید تا پیشرفت کنند». «ولش» معتقد است که جمعیت ۱۰ درصدی یا همان افراد ضعیف، اساسا اصلاح شدنی نیستند و باید اخراج شوند. اما منتقدان این روش معتقدند که رتبهبندی اجباری، جایگاه کار گروهی را زیر سوال میبرد و باعث میشود کار تیمی تاثیر خود را از دست بدهد. در چنین شرایطی، کارکنان ناخودآگاه وارد بازیهای مخربی میشوند که توسط مدیران طراحی شده تا دغدغه هر کارمندی کسب اعتبار برای خودش باشد و به دیگران اجازه پیشرفت ندهد.
«جفری ففر»، استاد دانشگاه استنفورد و «رابرت ساتن» از منتقدان سرسخت این مدل هستند. آنها برای اثبات مخالفت خود با رتبهبندی اجباری، میان بیش از ۲۰۰ کارشناس منابع انسانی یک نظرسنجی برگزار کردند تا درباره تاثیرات بهکارگیری این روش از آنها سوال کنند. این کارشناسان که با بیش از ۲۵۰۰ کارمند سروکار داشتند و اغلب آنها شاهد اعمال این روش در شرکتهای خود بودند اقرار کردند که رتبهبندی اجباری، پیامدهای مخربی به دنبال دارد، ازجمله: افزایش بیعدالتی، کاهش بهرهوری، ایجاد بستر بیاعتمادی میان کارکنان، کاهش همکاری و وظیفهشناسی کارکنان، تضعیف روحیه کارکنان و بیاعتمادی آنها نسبت به رهبری سازمان. چه از حامیان این مدل باشید و چه از مخالفان آن، بهتر است چند نکته را در این رابطه در نظر داشته باشید.
نخست آنکه، کارمندان نمونه را شناسایی کنید و از آنها با دست و دلبازی تقدیر کنید اما تنها به دنبال قدردانی از افرادی نباشید که همیشه در مرکز توجه بودهاند. این اشتباه است. دوم اینکه برای یک مدیر، اخراج یک کارمند به خاطر عملکرد ضعیفش، کار آسانی نیست؛ چرا که پیامدهای انسانی بزرگی به دنبال دارد و به نوعی نشانگر ضعف سیستم مدیریتی است، بهخصوص اگر مدیر سازمان شخصا کارمند مربوطه را استخدام کرده باشد. به همین علت، مدیران اغلب از اخراج کارکنان ضعیف امتناع میکنند. اخراج ۱۰ درصد از کارکنان در سال، جادو نمیکند اما بسیاری از مدیران معتقدند که برای شناسایی و غربال کردن کارمندان ضعیف، باید قانون و نظم مشخصی وجود داشته باشد. اگر واقعا ناچارید کارمندی را اخراج کنید و دوست دارید همه چیز خوب پیش برود، بهتر است همه چیز را به روز اخراج موکول نکنید. در حقیقت، گفتهها و رفتار شما در ماههای منتهی به اخراج یک کارمند است که فرآیند اخراج را سخت یا آسان میکند.
در یک محیط کاری سالم، انتظارات مدیران و مسوولیتهای کارمندان کاملا مشخص است و بازخوردها صریح و صادقانه هستند. در چنین بستری، اخراج کردن و اخراج شدن ممکن است اتفاق ناخوشایندی باشد اما دور از انتظار یا غافلگیرکننده نیست. از آنجا که در چنین فضایی، همه چیز قابل پیشبینی است، کارمندان ضعیف، پیش از آنکه کسی تصمیم بگیرد اخراجشان کند، خودشان استعفا میدهند. این اولین قانون اخراج یک کارمند است: «قابل پیشبینی بودن». «جک ولش» در این رابطه میگوید: «در شرایط ایدهآل آخرین مکالمه میان مدیر و کارمند به این شکل خواهد بود»:
مدیر: بسیار خوب، فکر کنم که حدس میزنید این جلسه درباره چیست.
کارمند: بله، حدس میزدم. فقط بگویید چه زمانی باید بروم و برنامه شما چیست؟
قانون دوم آقای «ولش»: «تحقیر را به حداقل برسانید».
حتی پس از اخراج یک کارمند، شما بهعنوان یک مدیر در برابر او مسئولید و باید کمک کنید قدم بعدی را بردارد.
https://t.me/joinchat/AAAAAEBKNHg93-Axj8-oIw
منتقدان نام آن را «رتبهبندی و اخراج» (rank and yank) گذاشتهاند اما نام اصلی این مدل، «منحنی سرزندگی» است که نخستین بار توسط «جک ولش»، مدیرعامل سابق شرکت جنرال الکتریک مطرح شد. براساس این مدل، مدیران باید هر سال کارکنان خود را ارزیابی و به سه گروه تقسیم کنند: کارکنان نمونه که ۲۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند، کارکنان متوسط که ۷۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند و کارکنان ضعیف که تنها ۱۰درصد از جمعیت کارکنان هستند. ۲۰ درصد اول، باید از هرگونه پاداش و امتیازات ویژه بهطور سخاوتمندانه بهرهمند شوند و تا جایی که ممکن است از آنها قدردانی شود. به اعتقاد آقای «ولش»، از آنجایی که منابع مالی محدود هستند، تمام کارکنان سازمان نباید به یک اندازه پاداش دریافت کنند. او اعطای پاداش مالی بهطور یکسان به همه کارکنان را به آبیاری گیاهان با «آبپاش» تشبیه میکند و معتقد است که این کار، هدر دادن منابع مالی است.
افراد متوسط یا طبقه میانه باید زیر نظر مربیان آموزش ببینند و اهداف آنها کاملا مشخص شود. باید برای این افراد فرصتهایی فراهم شود تا بتوانند به کارکنان نمونه نزدیک شوند. به باور آقای «ولش»، سختترین مسوولیت مدیران در برابر این افراد، ایجاد انگیزه در آنها است. او در کتاب خود تحت عنوان «آیین پیروزی» در این رابطه میگوید: «بخش اعظمی از جمعیت کارکنان شما در این گروه قرار دارند پس مراقب باشید آنها را از دست ندهید. باید کمک کنید تا پیشرفت کنند». «ولش» معتقد است که جمعیت ۱۰ درصدی یا همان افراد ضعیف، اساسا اصلاح شدنی نیستند و باید اخراج شوند. اما منتقدان این روش معتقدند که رتبهبندی اجباری، جایگاه کار گروهی را زیر سوال میبرد و باعث میشود کار تیمی تاثیر خود را از دست بدهد. در چنین شرایطی، کارکنان ناخودآگاه وارد بازیهای مخربی میشوند که توسط مدیران طراحی شده تا دغدغه هر کارمندی کسب اعتبار برای خودش باشد و به دیگران اجازه پیشرفت ندهد.
«جفری ففر»، استاد دانشگاه استنفورد و «رابرت ساتن» از منتقدان سرسخت این مدل هستند. آنها برای اثبات مخالفت خود با رتبهبندی اجباری، میان بیش از ۲۰۰ کارشناس منابع انسانی یک نظرسنجی برگزار کردند تا درباره تاثیرات بهکارگیری این روش از آنها سوال کنند. این کارشناسان که با بیش از ۲۵۰۰ کارمند سروکار داشتند و اغلب آنها شاهد اعمال این روش در شرکتهای خود بودند اقرار کردند که رتبهبندی اجباری، پیامدهای مخربی به دنبال دارد، ازجمله: افزایش بیعدالتی، کاهش بهرهوری، ایجاد بستر بیاعتمادی میان کارکنان، کاهش همکاری و وظیفهشناسی کارکنان، تضعیف روحیه کارکنان و بیاعتمادی آنها نسبت به رهبری سازمان. چه از حامیان این مدل باشید و چه از مخالفان آن، بهتر است چند نکته را در این رابطه در نظر داشته باشید.
نخست آنکه، کارمندان نمونه را شناسایی کنید و از آنها با دست و دلبازی تقدیر کنید اما تنها به دنبال قدردانی از افرادی نباشید که همیشه در مرکز توجه بودهاند. این اشتباه است. دوم اینکه برای یک مدیر، اخراج یک کارمند به خاطر عملکرد ضعیفش، کار آسانی نیست؛ چرا که پیامدهای انسانی بزرگی به دنبال دارد و به نوعی نشانگر ضعف سیستم مدیریتی است، بهخصوص اگر مدیر سازمان شخصا کارمند مربوطه را استخدام کرده باشد. به همین علت، مدیران اغلب از اخراج کارکنان ضعیف امتناع میکنند. اخراج ۱۰ درصد از کارکنان در سال، جادو نمیکند اما بسیاری از مدیران معتقدند که برای شناسایی و غربال کردن کارمندان ضعیف، باید قانون و نظم مشخصی وجود داشته باشد. اگر واقعا ناچارید کارمندی را اخراج کنید و دوست دارید همه چیز خوب پیش برود، بهتر است همه چیز را به روز اخراج موکول نکنید. در حقیقت، گفتهها و رفتار شما در ماههای منتهی به اخراج یک کارمند است که فرآیند اخراج را سخت یا آسان میکند.
در یک محیط کاری سالم، انتظارات مدیران و مسوولیتهای کارمندان کاملا مشخص است و بازخوردها صریح و صادقانه هستند. در چنین بستری، اخراج کردن و اخراج شدن ممکن است اتفاق ناخوشایندی باشد اما دور از انتظار یا غافلگیرکننده نیست. از آنجا که در چنین فضایی، همه چیز قابل پیشبینی است، کارمندان ضعیف، پیش از آنکه کسی تصمیم بگیرد اخراجشان کند، خودشان استعفا میدهند. این اولین قانون اخراج یک کارمند است: «قابل پیشبینی بودن». «جک ولش» در این رابطه میگوید: «در شرایط ایدهآل آخرین مکالمه میان مدیر و کارمند به این شکل خواهد بود»:
مدیر: بسیار خوب، فکر کنم که حدس میزنید این جلسه درباره چیست.
کارمند: بله، حدس میزدم. فقط بگویید چه زمانی باید بروم و برنامه شما چیست؟
قانون دوم آقای «ولش»: «تحقیر را به حداقل برسانید».
حتی پس از اخراج یک کارمند، شما بهعنوان یک مدیر در برابر او مسئولید و باید کمک کنید قدم بعدی را بردارد.
https://t.me/joinchat/AAAAAEBKNHg93-Axj8-oIw
Forwarded from روزنامه ایران
✳️ بررسی «ایران» از آخرین گزارش مجمع جهانی اقتصاد
چرا اقتصاد ایران در رتبه ۸۹ است؟
🔹تمام کشورهای پیشرفته رتبه زیر 40 دارند و در کشورهای منطقه ما هم رتبه شان در سطح بینالمللی خوب است اما اوضاع ما تعریف چندانی ندارد و از حد وسط هم پایینتر هستیم.
🔹اگر عوامل کارآیی بازار، ثبات اقتصاد، ایده پردازی و... را در این گزارش بررسی کنید، میبینید که ما برای مدیریت محیط کسب و کار در میان 140 کشور دیگر کارآیی خوبی نداریم و بنابراین رتبه مان هم خوب نیست.» گزارش مجمع جهانی اقتصاد نشان میدهد که بدترین عملکرد ایران با رتبه 136 برای «بازار کار»، 134 برای «بازار تولید»، 121 برای «نهادهای مربوط به کسب و کار» و 117 برای «ثبات اقتصاد کلان» است.
🔹مجمع جهانی اقتصاد از دولتها می خواهد کسانی را که از روند جهانی شدن دور افتادهاند، حمایت کنند.
🔹به جز بحث باز و بسته بودن اقتصادها، نتایج نهایی مجمع نشان میدهد که بین میزان رقابت پذیری با درآمد بالای کشور همبستگی قوی وجود دارد. 20 کشور اول رقابت پذیر، اقتصادهایی با درآمد بالا هستند.
http://www.ion.ir/News/418868
@Irannewspaper
چرا اقتصاد ایران در رتبه ۸۹ است؟
🔹تمام کشورهای پیشرفته رتبه زیر 40 دارند و در کشورهای منطقه ما هم رتبه شان در سطح بینالمللی خوب است اما اوضاع ما تعریف چندانی ندارد و از حد وسط هم پایینتر هستیم.
🔹اگر عوامل کارآیی بازار، ثبات اقتصاد، ایده پردازی و... را در این گزارش بررسی کنید، میبینید که ما برای مدیریت محیط کسب و کار در میان 140 کشور دیگر کارآیی خوبی نداریم و بنابراین رتبه مان هم خوب نیست.» گزارش مجمع جهانی اقتصاد نشان میدهد که بدترین عملکرد ایران با رتبه 136 برای «بازار کار»، 134 برای «بازار تولید»، 121 برای «نهادهای مربوط به کسب و کار» و 117 برای «ثبات اقتصاد کلان» است.
🔹مجمع جهانی اقتصاد از دولتها می خواهد کسانی را که از روند جهانی شدن دور افتادهاند، حمایت کنند.
🔹به جز بحث باز و بسته بودن اقتصادها، نتایج نهایی مجمع نشان میدهد که بین میزان رقابت پذیری با درآمد بالای کشور همبستگی قوی وجود دارد. 20 کشور اول رقابت پذیر، اقتصادهایی با درآمد بالا هستند.
http://www.ion.ir/News/418868
@Irannewspaper
Forwarded from روزنامه ایران
🔻سهم هر کشور از کیک اقتصادی
🔹کیک اقتصاد جهان حدود ۸۰ هزار میلیارد دلار ارزش دارد که تقریبا یکچهارم آن نصیب آمریکا شده است. سهم بقیه را در نقشه ببینید.
@Irannewspaper
🔹کیک اقتصاد جهان حدود ۸۰ هزار میلیارد دلار ارزش دارد که تقریبا یکچهارم آن نصیب آمریکا شده است. سهم بقیه را در نقشه ببینید.
@Irannewspaper
💠نون خامهای زندگیمان را بخورید❗️
🔸حتما تا امروز حداقل برای یک بار هم که شده شیرینی تر خریدهاید. حتما در کنار تمام شیرینیهای خوشگلِ تر به فروشنده گفتهاید یک ردیف هم نون خامهای بگذار. حتما وقتی شیرینی را تعارف کردهاید خیلیها از همان یک ردیف نون خامهای، شیرینی برداشتهاند. حتما وقتی نون خامهایها تمام شد، دیگران گفتند، ااا نون خامهای تمام شد، حالا اینها را چجوری بردارم؟
🔹بله، نون خامهای خوشمزه است و راحت خورده میشه برخلاف دیگر شیرینیهای تر به ویژه ناپلئونی!
🔸تا حالا از خودمان پرسیدهایم چرا وقتی نون خامهای این همه طرفدار دارد، چرا تمام جعبه را پر از نون خامهای نمیکنیم؟ چون زشت است؟ چون از نون خامهای خوشگلتر هستند؟
🔹داستان نون خامهای داستان بسیاری از ما آدمهاست. بسیاری از ما راحت بودن و لذت بردن از زندگی را فدای کلاس، خوشگلی و حرف مردم میکنیم.
🔸شاید قبول نکنیم اما بسیاری از ما برای حرف مردم زندگی میکنیم. یعنی حاضریم زندگی خود را جهنم کنیم اما مطابق میل و نظر مردم، روزگار خود را سپری کنیم.
🔹در خلوت با خودمان مرور کنیم که چه تصمیمها و کارهایی را به خاطر مردم انجام دادیم و به خاطر آن از چه مسائلی چشم پوشی کردیم.
🔸بگذارید مثال دیگری برایتان بزنیم. بسیاری از ما به دنبال کفش خوشگل یا شیک هستیم حتی اگر با آن راحت نباشیم. یعنی حاضریم موقع راه رفتن اذیت شویم اما کفش خوشگل یا شیک بپوشیم که شاید چشمها را به سمت خود جلب کنیم.
🔹خیلی از ما برای دیگران زندگی میکنیم. زندگی میکنیم تا ببینیم مردم چه میگویند. قضاوت مردم از همه چیز برای ما مهم تر است. شاه بیت کلام بسیاری از ما «مردم چه میگویند؟» است.
🔸چقدر از ما به خاطر حرف مردم زیر بار قرض رفتهایم؟ به خاطر حرف مردم ماشینی گران خریده ایم که نمیتوانیم پول آن را پرداخت کنیم و زندگی را به خودمان جهنم کردهایم که مردم بگویند مهندس فلانی یا دکتر بهمانی ماشین گران سوار میشود.
🔹چرخ زندگیمان نمیچرخد اما به خاطر حرف مردم حاضر نیستیم به سراغ کارهایی برویم که شان اجتماعی ما را ندارد که مبادا مردم بگویند فلان و بیسار.
🔸بگذاریم مردم هرچه میخواهند بگویند. بگذاریم آنها هر جور که دلشان خواست فکر کنند. ما برای خودمان زندگی کنیم. به خودمان اجازه بدهیم لذت زندگی راحت و جذاب را بچشیم.
🔹بیاییم به خودمان قول بدهیم، راحت زندگی کنیم و اجازه ندهیم حرف دیگران، کلاس، خوشگلی و...، غل و زنجیر شوند به دست و پای ما.
🔻بیاییم نون خامهای زندگیمان را بخوریم و لذت ببریم و از این لذت بردن کیف کنیم.
به قول سهراب: «زندگی درک همین اکنون است
شاید این خنده که امروز دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک
به جا می ماند»
🔸حتما تا امروز حداقل برای یک بار هم که شده شیرینی تر خریدهاید. حتما در کنار تمام شیرینیهای خوشگلِ تر به فروشنده گفتهاید یک ردیف هم نون خامهای بگذار. حتما وقتی شیرینی را تعارف کردهاید خیلیها از همان یک ردیف نون خامهای، شیرینی برداشتهاند. حتما وقتی نون خامهایها تمام شد، دیگران گفتند، ااا نون خامهای تمام شد، حالا اینها را چجوری بردارم؟
🔹بله، نون خامهای خوشمزه است و راحت خورده میشه برخلاف دیگر شیرینیهای تر به ویژه ناپلئونی!
🔸تا حالا از خودمان پرسیدهایم چرا وقتی نون خامهای این همه طرفدار دارد، چرا تمام جعبه را پر از نون خامهای نمیکنیم؟ چون زشت است؟ چون از نون خامهای خوشگلتر هستند؟
🔹داستان نون خامهای داستان بسیاری از ما آدمهاست. بسیاری از ما راحت بودن و لذت بردن از زندگی را فدای کلاس، خوشگلی و حرف مردم میکنیم.
🔸شاید قبول نکنیم اما بسیاری از ما برای حرف مردم زندگی میکنیم. یعنی حاضریم زندگی خود را جهنم کنیم اما مطابق میل و نظر مردم، روزگار خود را سپری کنیم.
🔹در خلوت با خودمان مرور کنیم که چه تصمیمها و کارهایی را به خاطر مردم انجام دادیم و به خاطر آن از چه مسائلی چشم پوشی کردیم.
🔸بگذارید مثال دیگری برایتان بزنیم. بسیاری از ما به دنبال کفش خوشگل یا شیک هستیم حتی اگر با آن راحت نباشیم. یعنی حاضریم موقع راه رفتن اذیت شویم اما کفش خوشگل یا شیک بپوشیم که شاید چشمها را به سمت خود جلب کنیم.
🔹خیلی از ما برای دیگران زندگی میکنیم. زندگی میکنیم تا ببینیم مردم چه میگویند. قضاوت مردم از همه چیز برای ما مهم تر است. شاه بیت کلام بسیاری از ما «مردم چه میگویند؟» است.
🔸چقدر از ما به خاطر حرف مردم زیر بار قرض رفتهایم؟ به خاطر حرف مردم ماشینی گران خریده ایم که نمیتوانیم پول آن را پرداخت کنیم و زندگی را به خودمان جهنم کردهایم که مردم بگویند مهندس فلانی یا دکتر بهمانی ماشین گران سوار میشود.
🔹چرخ زندگیمان نمیچرخد اما به خاطر حرف مردم حاضر نیستیم به سراغ کارهایی برویم که شان اجتماعی ما را ندارد که مبادا مردم بگویند فلان و بیسار.
🔸بگذاریم مردم هرچه میخواهند بگویند. بگذاریم آنها هر جور که دلشان خواست فکر کنند. ما برای خودمان زندگی کنیم. به خودمان اجازه بدهیم لذت زندگی راحت و جذاب را بچشیم.
🔹بیاییم به خودمان قول بدهیم، راحت زندگی کنیم و اجازه ندهیم حرف دیگران، کلاس، خوشگلی و...، غل و زنجیر شوند به دست و پای ما.
🔻بیاییم نون خامهای زندگیمان را بخوریم و لذت ببریم و از این لذت بردن کیف کنیم.
به قول سهراب: «زندگی درک همین اکنون است
شاید این خنده که امروز دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک
به جا می ماند»