This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
...جانشین پروری در سطح مدیرعامل ؟!
✳️ پاسخ شش کارشناس اقتصادی به یک سوال: آیا اقتصاد ایران از بحران فاصله گرفته است؟
۱- محمدمهدی بهکیش
۲- موسی غنی‌نژاد
۳- مسعود نیلی
۴- احمد دوست‌حسینی
۵-محسن جلال‌پور
۶- علی میرزاخانی
✅ اقتصاد ایران این روزها آرام‌تر از وضعیتی است که تحلیلگران در آغاز سال پیش‌بینی می‌کردند. برخی معتقد بودند تورم به بالاترین حد ثبت‌شده خواهد رسید، برخی می‌گفتند ایران عنقریب در همان تله‌ای میافتد که ونزوئلا افتاد و برخی پیش‌بینی‌ها حاکی از آن بود که نرخ ارز جهش بی‌سابقه‌ای خواهد داشت. از سوی دیگر، هیچ‌کس انتظار نداشت واکنش بازارها به تنش‌های خلیج فارس و اتفاقات دلهره‌آوری نظیر انفجار کشتی‌های تجاری در فجیره، شلیک به پهپاد آمریکایی، توقیف نفتکش انگلیسی و... این‌قدر آرام باشد. هرچه هست به نظر می‌رسد اقتصاد ایران دیگر عجله گذشته را برای نزدیک شدن به بحران ندارد. راز آرامش این روزها چیست؟ اقتصاددانان دراین‌باره به پرسش ویژه‌نامه "دنیای اقتصاد" چنین پاسخ داده‌اند:
1⃣ محمدمهدی بهکیش: سیاست‌های اقتصادی دولت تا حدودی فرهیخته‌تر از قبل شده و هیجان کمتری ایجاد کرده. پیش از این، بعضی اوقات نحوه ورود دولت به بازار تحریک‌کننده و تزریق‌کننده هیجان بود، اما در این شش ماه در نحوه نظارت بر بازار و کنترل سیاست‌های پولی آرامش حکم‌فرما شده است. طی چندماه اخیر جو آمریکا نسبت به ایران آرام شده و از شدت حملات کاسته شده است. این مجموعه عوامل و برخی عوامل دیگر، هیجان را تاحدودی از بازار ارز گرفت و به عرضه و تقاضا و عوامل طبیعی بازار اجازه داد کار خود را دنبال کنند.
2⃣موسی غنی‌نژاد: آیا واقعا ثبات در اقتصاد ایران مشاهده می‌شود؟ فکر نمی‌کنم چنین اتفاقی رخ داده باشد. آنچه با عنوان ثبات نسبی از آن یاد می‌کنید، فقط مربوط به نرخ ارز است. باید دید در سایر شاخص‌ها وضعیت چطور است. بعنوان نمونه، آیا تورم واقعا کنترل شده است؟ به نظر من، تورم همچنان وجود دارد، فقط آهنگ آن کمی کند شده که چندان معنادار نیست. این نکته را هم نباید فراموش کرد که بازار ارز در ماه‌های گذشته به‌شدت محدود شده و در نتیجه این محدودیت، شما نمی‌توانید به‌راحتی ارز بخرید. محدودیت‌هایی که از جهات مختلف بر بازار ارز تحمیل شده، سیاستگذاری ارزی یا پولی نیست، بلکه سیاست پلیسی است و سیاست پلیسی فقط در کوتاه‌مدت جواب می‌دهد و آرامش ایجاد می‌کند.
3⃣ مسعود نیلی: اگر تجربه سال‌های۹۶ و۹۷ را بررسی کنیم، می‌بینیم که سقف نرخ ارز در سال۹۷ نسبت به نرخی که قبل از این بحران وجود داشت، بیش از چهار برابر شده است. این اتفاق برای اولین بار در اقتصاد ایران رخ داده که نرخ ارز نسبت به مقدار متناظر با PPP یا "برابری قدرت خرید" overshoot کرده و به بیش از دو برابر آن رسیده و در این فاصله زیاد، نسبتا ماندگار شده است.
4⃣ احمد دوست‌حسینی: در ماه‌های گذشته تصور مردم از سطح تنش‌های بین‌المللی به‌تدریج تعدیل شده است. قبلا این دغدغه وجود داشت که ممکن است جنگ شود و این ضرورت احساس می‌شد که مقامات کشور چندین‌بار به مردم اعلام کنند "جنگ نمی‌شود". احساس تنش خارجی در مردم کمتر شده و به همین میزان بر آرامش اقتصاد اثر گذاشته است.
5⃣ محسن جلال‌پور: نیمه اول سال۹۸ پیش‌بینی‌ناپذیرترین دوره اقتصادی سال‌های اخیر بود. نیمه نااطمینانی‌ها بود. همه سردرگم بودیم و تقریبا نفهمیدیم چه بر سر متغیرهای اقتصادی آمد. این نااطمینانی سبب شد فعالان اقتصادی در حالت بلاتکلیفی قرار گیرند؛ بنابراین، امکان تصمیم‌گیری جدید از آنها سلب شد. توقف تصمیم‌گیری در اقتصاد یعنی توقف سرمایه‌گذاری جدید و این برای اقتصاد ایران قطعا خبر خوبی نیست. در حال حاضر، اقتصاد به یک آرامش نسبی رسیده؛ اما نمی‌دانم اسمش را می‌شود ثبات گذاشت یا نه. اما قطعا هرچه هست، حاصل کارهای کرده و سیاستگذاری دولت نیست. سمت تقاضا در تنگنا قرار دارد و سمت عرضه نیز در مضیقه قرار گرفته است.
6⃣ علی میرزاخانی: اقتصاد ایران در سال۹۷ یکی از سنگین‌ترین شوک‌های تاریخی خود را پشت سر گذاشت. پس از آن شوک بزرگ، ما در دوره‌ای قرار داریم که آرامش نسبی در اقتصاد ما حاکم شده است. دولت یک دوره چهارساله منتهی به سال۹۶ را در بی‌عملی مطلق گذراند و هشدار داده بودیم که این بی‌عملی اثر خود را بر اقتصاد خواهد گذاشت. سال۹۷ ما آثار بی‌عملی دولت را دیدیم. دولت همان زمان که با جهش نرخ ارز و تورم مواجه شد، بلافاصله بی‌عملی را کنار گذاشت و وارد بدعملی شد. یعنی در مواجهه با شوک‌های اقتصادی سال۹۷، بدترین واکنش ممکن را انجام داد. بعد از چهار تا پنج ماه دولت متوجه سیاست‌های اشتباه خود شد. اما در این مدت منابع بسیار زیادی تلف شد. دولت بدعملی را کنار گذاشت و دوباره وارد فاز بی‌عملی شد. البته این بار بی‌عملی نتیجه مثبتی داشته است.
۱- محمدمهدی بهکیش
۲- موسی غنی‌نژاد
۳- مسعود نیلی
۴- احمد دوست‌حسینی
۵-محسن جلال‌پور
۶- علی میرزاخانی
✅ اقتصاد ایران این روزها آرام‌تر از وضعیتی است که تحلیلگران در آغاز سال پیش‌بینی می‌کردند. برخی معتقد بودند تورم به بالاترین حد ثبت‌شده خواهد رسید، برخی می‌گفتند ایران عنقریب در همان تله‌ای میافتد که ونزوئلا افتاد و برخی پیش‌بینی‌ها حاکی از آن بود که نرخ ارز جهش بی‌سابقه‌ای خواهد داشت. از سوی دیگر، هیچ‌کس انتظار نداشت واکنش بازارها به تنش‌های خلیج فارس و اتفاقات دلهره‌آوری نظیر انفجار کشتی‌های تجاری در فجیره، شلیک به پهپاد آمریکایی، توقیف نفتکش انگلیسی و... این‌قدر آرام باشد. هرچه هست به نظر می‌رسد اقتصاد ایران دیگر عجله گذشته را برای نزدیک شدن به بحران ندارد. راز آرامش این روزها چیست؟ اقتصاددانان دراین‌باره به پرسش ویژه‌نامه "دنیای اقتصاد" چنین پاسخ داده‌اند:
1⃣ محمدمهدی بهکیش: سیاست‌های اقتصادی دولت تا حدودی فرهیخته‌تر از قبل شده و هیجان کمتری ایجاد کرده. پیش از این، بعضی اوقات نحوه ورود دولت به بازار تحریک‌کننده و تزریق‌کننده هیجان بود، اما در این شش ماه در نحوه نظارت بر بازار و کنترل سیاست‌های پولی آرامش حکم‌فرما شده است. طی چندماه اخیر جو آمریکا نسبت به ایران آرام شده و از شدت حملات کاسته شده است. این مجموعه عوامل و برخی عوامل دیگر، هیجان را تاحدودی از بازار ارز گرفت و به عرضه و تقاضا و عوامل طبیعی بازار اجازه داد کار خود را دنبال کنند.
2⃣موسی غنی‌نژاد: آیا واقعا ثبات در اقتصاد ایران مشاهده می‌شود؟ فکر نمی‌کنم چنین اتفاقی رخ داده باشد. آنچه با عنوان ثبات نسبی از آن یاد می‌کنید، فقط مربوط به نرخ ارز است. باید دید در سایر شاخص‌ها وضعیت چطور است. بعنوان نمونه، آیا تورم واقعا کنترل شده است؟ به نظر من، تورم همچنان وجود دارد، فقط آهنگ آن کمی کند شده که چندان معنادار نیست. این نکته را هم نباید فراموش کرد که بازار ارز در ماه‌های گذشته به‌شدت محدود شده و در نتیجه این محدودیت، شما نمی‌توانید به‌راحتی ارز بخرید. محدودیت‌هایی که از جهات مختلف بر بازار ارز تحمیل شده، سیاستگذاری ارزی یا پولی نیست، بلکه سیاست پلیسی است و سیاست پلیسی فقط در کوتاه‌مدت جواب می‌دهد و آرامش ایجاد می‌کند.
3⃣ مسعود نیلی: اگر تجربه سال‌های۹۶ و۹۷ را بررسی کنیم، می‌بینیم که سقف نرخ ارز در سال۹۷ نسبت به نرخی که قبل از این بحران وجود داشت، بیش از چهار برابر شده است. این اتفاق برای اولین بار در اقتصاد ایران رخ داده که نرخ ارز نسبت به مقدار متناظر با PPP یا "برابری قدرت خرید" overshoot کرده و به بیش از دو برابر آن رسیده و در این فاصله زیاد، نسبتا ماندگار شده است.
4⃣ احمد دوست‌حسینی: در ماه‌های گذشته تصور مردم از سطح تنش‌های بین‌المللی به‌تدریج تعدیل شده است. قبلا این دغدغه وجود داشت که ممکن است جنگ شود و این ضرورت احساس می‌شد که مقامات کشور چندین‌بار به مردم اعلام کنند "جنگ نمی‌شود". احساس تنش خارجی در مردم کمتر شده و به همین میزان بر آرامش اقتصاد اثر گذاشته است.
5⃣ محسن جلال‌پور: نیمه اول سال۹۸ پیش‌بینی‌ناپذیرترین دوره اقتصادی سال‌های اخیر بود. نیمه نااطمینانی‌ها بود. همه سردرگم بودیم و تقریبا نفهمیدیم چه بر سر متغیرهای اقتصادی آمد. این نااطمینانی سبب شد فعالان اقتصادی در حالت بلاتکلیفی قرار گیرند؛ بنابراین، امکان تصمیم‌گیری جدید از آنها سلب شد. توقف تصمیم‌گیری در اقتصاد یعنی توقف سرمایه‌گذاری جدید و این برای اقتصاد ایران قطعا خبر خوبی نیست. در حال حاضر، اقتصاد به یک آرامش نسبی رسیده؛ اما نمی‌دانم اسمش را می‌شود ثبات گذاشت یا نه. اما قطعا هرچه هست، حاصل کارهای کرده و سیاستگذاری دولت نیست. سمت تقاضا در تنگنا قرار دارد و سمت عرضه نیز در مضیقه قرار گرفته است.
6⃣ علی میرزاخانی: اقتصاد ایران در سال۹۷ یکی از سنگین‌ترین شوک‌های تاریخی خود را پشت سر گذاشت. پس از آن شوک بزرگ، ما در دوره‌ای قرار داریم که آرامش نسبی در اقتصاد ما حاکم شده است. دولت یک دوره چهارساله منتهی به سال۹۶ را در بی‌عملی مطلق گذراند و هشدار داده بودیم که این بی‌عملی اثر خود را بر اقتصاد خواهد گذاشت. سال۹۷ ما آثار بی‌عملی دولت را دیدیم. دولت همان زمان که با جهش نرخ ارز و تورم مواجه شد، بلافاصله بی‌عملی را کنار گذاشت و وارد بدعملی شد. یعنی در مواجهه با شوک‌های اقتصادی سال۹۷، بدترین واکنش ممکن را انجام داد. بعد از چهار تا پنج ماه دولت متوجه سیاست‌های اشتباه خود شد. اما در این مدت منابع بسیار زیادی تلف شد. دولت بدعملی را کنار گذاشت و دوباره وارد فاز بی‌عملی شد. البته این بار بی‌عملی نتیجه مثبتی داشته است.
✳️ «یک» همیشه با «یک» برابر نیست
✅ چرا نباید کار مفید را با ساعت کار سنجید؟
کارلوس کی‌روش، سرمربی سابق تیم ملی فوتبال می‌گفت «آدم‌ها زمانی بیشترین بازدهی خود را بروز می‌دهند که روی آنها سختگیری و فشار وجود داشته باشد». بسیاری از مربیان و کارفرمایان با همین فرمول، نیروی کار در اختیارشان را اداره می‌کنند تا نتیجه کار برای هر دوطرف به سطح مطلوب برسد. روش دوم، ایجاد حس رهایی در نیروی کار برای بروز خلاقیت است که هم‌اکنون برخی از شرکت‌های حوزه نوآوری به‌دلیل ماهیت فعالیت، به سراغ آن می‌روند تا از حداکثر توان نیروی کار بهره‌برداری کنند. هر دو روش برای یک نتیجه واحد به‌کار گرفته می‌شود که بر پایه «کیفیت» استوار است. زمانی که اصلی‌ترین اصل در فعالیت روزانه یا هر دوره زمانی دیگر، کیفیت انجام کار باشد، می‌توان بحث در مورد روش‌ها را به میان کشید اما در اغلب مشاغل ایران هنوز سطح بحث به این مرحله نرسیده است.اکثر فعالیت‌های کیفی در بستر اقتصاد رقابتی شکل می‌گیرد و توسعه می‌یابد اما وقتی ساختار دولتی در اقتصاد ریشه دوانده باشد و فساد اداری اجازه شکل‌گیری فضای رقابتی را ندهد، دیگر نمی‌توان از کیفیت کارکرد سخن به میان آورد. نتیجه می‌شود آمارهای درست یا غلطی که از کار مفید کارمندان دولت و غیردولت اعلام می‌شود. آمار 22دقیقه کار مفید در روز برای کارمندان دولت یا 74دقیقه کار مفید برای سایر کارکنان، ممکن است درست باشد اما مهم‌تر از دقیق‌بودن یا نبودن ارقام، این است که واحد سنجش کار مفید برای کارکنان بر مبنای کمیت محاسبه می‌شود. این مبنا به معنی آن است که اساسا اقتصاد و فرهنگ ایران هنوز به مرحله سنجش کیفی در زمینه عملکرد نیروی کار نرسیده است. کم‌کاری را با کم‌کارکرد یکسان می‌گیرند. درحالی که کم‌کاری یک نقیصه کیفی است و کم‌کارکرد شاخصی کمی محسوب می‌شود. می‌توان ساعت اندکی از روز را به کاری اختصاص داد که زمان زیادی روی آن اندیشه و فکر شده و کیفیت بالایی دارد. حتی ممکن است خارج از ساعت کار، روی کار فکر شده باشد و آن را در 22دقیقه به عمل رساند. عکس آن هم امکان تحقق دارد؛ می‌توان ساعات زیادی از روز به‌کار پرداخت اما نتوان روی کیفیت آن ادعا کرد.افزایش بهره‌وری به‌عنوان مهم‌ترین دستاورد کار مفید شناخته می‌شود و طبق اهداف برنامه‌های توسعه‌ای قرار است سهم بهره‌وری در رشد اقتصاد، افزایش یابد. این مسیر طولانی از افزایش بازدهی و کیفیت کار می‌گذرد و ریشه‌ای فرهنگی دارد. بسیاری از رویدادهای اجتماعی، سیاسی و حتی بین‌المللی ریشه اقتصادی دارند اما بسیاری از مسائل اقتصادی نیز به فرهنگ وابسته است. «کار مفید» و بهره‌وری بالا به فرهنگ فردی وابسته است که بر مسائل اجتماعی و اقتصادی تأثیر می‌گذارد و نتیجه آن به بازی «برد- برد- برد»، میان نیروی کار، کارفرما و جامعه تبدیل می‌شود. حتی اگر یک نیروی کار، دوراندیش نباشد و به ارتقای سطح سازمان یا کارفرمای خود و در نتیجه رشد اقتصاد ایران فکر نکند، باید برای جایگاه و پیشرفت شخصی خود تلاش کند. اگر منفعت شخصی را درنظر بگیرد باز هم دو سوی دیگر معادله از آن منتفع می‌شوند. اگر نیروی کار فکر کند با کم‌کاری و کم‌کارکرد، نفع بیشتری برای خود رقم می‌زند و حتی می‌تواند به کارفرما یا مدیر خود ضربه وارد کند، نخستین قدم برای ضربه‌زدن به‌خودش را برداشته است. درک این گزاره می‌تواند کلید موفقیت فردی، سازمانی و اجتماعی باشد. خودخواه‌ترین کارکنان می‌توانند نیروهای خوبی برای مجموعه خود باشند و بهره‌وری را به حداکثر برسانند بدون آنکه نیازی به اعمال روش مورد نظر کارلوس کی‌روش وجود داشته باشد. کیفیت کار، اول از همه برای نیروی کار، کارنامه می‌سازد و او را در مسیر پیشرفت قرار می‌دهد. پیشرفت حتی می‌تواند درونی و شخصیتی باشد و به ارتقای پست سازمانی هم منجر نشود اما او را در جامعه به انسان موفق‌تری تبدیل کند. این دسته از کارکنان هم خود را از سایر کارکنان در فضای کار تمیز می‌دهند و در نتیجه در عملکرد مجموعه، تغییر ایجاد می‌کنند. کارفرما نمی‌تواند از این نیروها به راحتی بگذرد. در محیط کار، کارکنانی هم هستند که کم‌کارکرد ندارند؛ یعنی در ساعت کار فعالیت شغلی را دنبال می‌کنند؛ کم‌کاری هم ندارند؛ یعنی از کیفیت مورد نظر کارفرما یا مدیر نمی‌کاهند اما خلاقیت ویژه‌ای نیز از خود بروز نمی‌دهند. شاید هم فرصتی برای این کار به‌دست نمی‌آورند. واقعیت این است که ساختار غالب بر محیط کار در ایران، به‌گونه‌ای طراحی شده است که حداکثر می‌تواند، نیروها را به این درجه از کارکرد برساند؛ درجه‌ای که مشابه یک ماشین، فعالیت منظمی در چارچوب مورد نظر داشته باشد. قوانین و ساختارها عموما خلاقیت‌کُش هستند و برای نیروی انسانی، فرصت بروز خلاقیت باقی نمی‌گذارند. درحالی‌که نیروی کار می‌تواند در حیطه شغلی خود تفاوت‌هایی ایجاد کند که کارفرما به آن فکر هم نکرده است؛ همانند کارگری که در خط تو
✅ چرا نباید کار مفید را با ساعت کار سنجید؟
کارلوس کی‌روش، سرمربی سابق تیم ملی فوتبال می‌گفت «آدم‌ها زمانی بیشترین بازدهی خود را بروز می‌دهند که روی آنها سختگیری و فشار وجود داشته باشد». بسیاری از مربیان و کارفرمایان با همین فرمول، نیروی کار در اختیارشان را اداره می‌کنند تا نتیجه کار برای هر دوطرف به سطح مطلوب برسد. روش دوم، ایجاد حس رهایی در نیروی کار برای بروز خلاقیت است که هم‌اکنون برخی از شرکت‌های حوزه نوآوری به‌دلیل ماهیت فعالیت، به سراغ آن می‌روند تا از حداکثر توان نیروی کار بهره‌برداری کنند. هر دو روش برای یک نتیجه واحد به‌کار گرفته می‌شود که بر پایه «کیفیت» استوار است. زمانی که اصلی‌ترین اصل در فعالیت روزانه یا هر دوره زمانی دیگر، کیفیت انجام کار باشد، می‌توان بحث در مورد روش‌ها را به میان کشید اما در اغلب مشاغل ایران هنوز سطح بحث به این مرحله نرسیده است.اکثر فعالیت‌های کیفی در بستر اقتصاد رقابتی شکل می‌گیرد و توسعه می‌یابد اما وقتی ساختار دولتی در اقتصاد ریشه دوانده باشد و فساد اداری اجازه شکل‌گیری فضای رقابتی را ندهد، دیگر نمی‌توان از کیفیت کارکرد سخن به میان آورد. نتیجه می‌شود آمارهای درست یا غلطی که از کار مفید کارمندان دولت و غیردولت اعلام می‌شود. آمار 22دقیقه کار مفید در روز برای کارمندان دولت یا 74دقیقه کار مفید برای سایر کارکنان، ممکن است درست باشد اما مهم‌تر از دقیق‌بودن یا نبودن ارقام، این است که واحد سنجش کار مفید برای کارکنان بر مبنای کمیت محاسبه می‌شود. این مبنا به معنی آن است که اساسا اقتصاد و فرهنگ ایران هنوز به مرحله سنجش کیفی در زمینه عملکرد نیروی کار نرسیده است. کم‌کاری را با کم‌کارکرد یکسان می‌گیرند. درحالی که کم‌کاری یک نقیصه کیفی است و کم‌کارکرد شاخصی کمی محسوب می‌شود. می‌توان ساعت اندکی از روز را به کاری اختصاص داد که زمان زیادی روی آن اندیشه و فکر شده و کیفیت بالایی دارد. حتی ممکن است خارج از ساعت کار، روی کار فکر شده باشد و آن را در 22دقیقه به عمل رساند. عکس آن هم امکان تحقق دارد؛ می‌توان ساعات زیادی از روز به‌کار پرداخت اما نتوان روی کیفیت آن ادعا کرد.افزایش بهره‌وری به‌عنوان مهم‌ترین دستاورد کار مفید شناخته می‌شود و طبق اهداف برنامه‌های توسعه‌ای قرار است سهم بهره‌وری در رشد اقتصاد، افزایش یابد. این مسیر طولانی از افزایش بازدهی و کیفیت کار می‌گذرد و ریشه‌ای فرهنگی دارد. بسیاری از رویدادهای اجتماعی، سیاسی و حتی بین‌المللی ریشه اقتصادی دارند اما بسیاری از مسائل اقتصادی نیز به فرهنگ وابسته است. «کار مفید» و بهره‌وری بالا به فرهنگ فردی وابسته است که بر مسائل اجتماعی و اقتصادی تأثیر می‌گذارد و نتیجه آن به بازی «برد- برد- برد»، میان نیروی کار، کارفرما و جامعه تبدیل می‌شود. حتی اگر یک نیروی کار، دوراندیش نباشد و به ارتقای سطح سازمان یا کارفرمای خود و در نتیجه رشد اقتصاد ایران فکر نکند، باید برای جایگاه و پیشرفت شخصی خود تلاش کند. اگر منفعت شخصی را درنظر بگیرد باز هم دو سوی دیگر معادله از آن منتفع می‌شوند. اگر نیروی کار فکر کند با کم‌کاری و کم‌کارکرد، نفع بیشتری برای خود رقم می‌زند و حتی می‌تواند به کارفرما یا مدیر خود ضربه وارد کند، نخستین قدم برای ضربه‌زدن به‌خودش را برداشته است. درک این گزاره می‌تواند کلید موفقیت فردی، سازمانی و اجتماعی باشد. خودخواه‌ترین کارکنان می‌توانند نیروهای خوبی برای مجموعه خود باشند و بهره‌وری را به حداکثر برسانند بدون آنکه نیازی به اعمال روش مورد نظر کارلوس کی‌روش وجود داشته باشد. کیفیت کار، اول از همه برای نیروی کار، کارنامه می‌سازد و او را در مسیر پیشرفت قرار می‌دهد. پیشرفت حتی می‌تواند درونی و شخصیتی باشد و به ارتقای پست سازمانی هم منجر نشود اما او را در جامعه به انسان موفق‌تری تبدیل کند. این دسته از کارکنان هم خود را از سایر کارکنان در فضای کار تمیز می‌دهند و در نتیجه در عملکرد مجموعه، تغییر ایجاد می‌کنند. کارفرما نمی‌تواند از این نیروها به راحتی بگذرد. در محیط کار، کارکنانی هم هستند که کم‌کارکرد ندارند؛ یعنی در ساعت کار فعالیت شغلی را دنبال می‌کنند؛ کم‌کاری هم ندارند؛ یعنی از کیفیت مورد نظر کارفرما یا مدیر نمی‌کاهند اما خلاقیت ویژه‌ای نیز از خود بروز نمی‌دهند. شاید هم فرصتی برای این کار به‌دست نمی‌آورند. واقعیت این است که ساختار غالب بر محیط کار در ایران، به‌گونه‌ای طراحی شده است که حداکثر می‌تواند، نیروها را به این درجه از کارکرد برساند؛ درجه‌ای که مشابه یک ماشین، فعالیت منظمی در چارچوب مورد نظر داشته باشد. قوانین و ساختارها عموما خلاقیت‌کُش هستند و برای نیروی انسانی، فرصت بروز خلاقیت باقی نمی‌گذارند. درحالی‌که نیروی کار می‌تواند در حیطه شغلی خود تفاوت‌هایی ایجاد کند که کارفرما به آن فکر هم نکرده است؛ همانند کارگری که در خط تو
لید چیپس برای جلوگیری از خطای دستگاه در پرکردن بسته‌ها از پنکه استفاده می‌کرد تا پاکت‌های خالی را از خط تولید خارج کند و بسته‌های خالی به‌عنوان ضعف کارخانه به مرحله توزیع در بازار نرسد. او معمای بزرگی که صاحب برند در خارج از ایران از حل آن بازمانده بود را با خلاقیتی ساده حل کرده بود. حل بسیاری از چالش‌ها و تقویت بازدهی عملکرد مجموعه، می‌تواند با خلاقیت نیروی کار به سرانجام برسد به شرطی که محیط برای او فراهم باشد و خودش نیز جزو دسته کارکنان مسئولیت‌پذیر باشد نه اپراتور.
قوانین کار پر است از سنگ‌های بزرگی که علامت نزدن است. فقط چند کشور در جهان هستند که 44ساعت کار در هفته با یک روز تعطیلی، را برای کارکنان درنظر گرفته‌اند و ایران یکی از آنهاست. 2 روز تعطیلی در پایان هفته در اکثر کشورها جاافتاده است اما همچنان مخالفان این طرح در ایران، تعطیل‌شدن شنبه را به‌دلیل تعطیلی یهودی‌ها در این روز، به صلاح نمی‌دانند.درست است که فرهنگ فردی و اجتماعی پایه اصلی افزایش کیفیت کار است و نتایج بزرگ اقتصادی در این زمینه باید از تغییرات کوچک در رفتارهای فردی آغاز شود اما رفتارهای فردی نیز متاثر از سیاستگذاری‌های کلان و رفتار کارفرمایان و مدیران است. شاید نوع سیاستگذاری سازمانی در شرکت‌های نوآورانه که بیشترین نیاز را به خلاقیت نیروها دارند، بتواند الگوی مناسبی در بسیاری از محیط‌های بسته باشد. بسیاری از شرکت‌های استارتاپی، ساعت کار خاصی را در شبانه‌روز برای نیروهای ایده‌پرداز خود درنظر نمی‌گیرند؛ در محیط کار تختخواب یا مبل‌های راحتی را برای استراحت گذاشته‌اند، وسایل تفریح و بازی در کنار میز کار طراحی کرده‌اند تا نشان دهند که کارفرما با دستگاه ساعت‌زنی برابر نیست. روش آنها در مقابل روشی است که کارلوس کی‌روش می‌پسندد اما هر دو به کیفیت می‌رسند.
محمد عدلی/روزنامه‌نگار
قوانین کار پر است از سنگ‌های بزرگی که علامت نزدن است. فقط چند کشور در جهان هستند که 44ساعت کار در هفته با یک روز تعطیلی، را برای کارکنان درنظر گرفته‌اند و ایران یکی از آنهاست. 2 روز تعطیلی در پایان هفته در اکثر کشورها جاافتاده است اما همچنان مخالفان این طرح در ایران، تعطیل‌شدن شنبه را به‌دلیل تعطیلی یهودی‌ها در این روز، به صلاح نمی‌دانند.درست است که فرهنگ فردی و اجتماعی پایه اصلی افزایش کیفیت کار است و نتایج بزرگ اقتصادی در این زمینه باید از تغییرات کوچک در رفتارهای فردی آغاز شود اما رفتارهای فردی نیز متاثر از سیاستگذاری‌های کلان و رفتار کارفرمایان و مدیران است. شاید نوع سیاستگذاری سازمانی در شرکت‌های نوآورانه که بیشترین نیاز را به خلاقیت نیروها دارند، بتواند الگوی مناسبی در بسیاری از محیط‌های بسته باشد. بسیاری از شرکت‌های استارتاپی، ساعت کار خاصی را در شبانه‌روز برای نیروهای ایده‌پرداز خود درنظر نمی‌گیرند؛ در محیط کار تختخواب یا مبل‌های راحتی را برای استراحت گذاشته‌اند، وسایل تفریح و بازی در کنار میز کار طراحی کرده‌اند تا نشان دهند که کارفرما با دستگاه ساعت‌زنی برابر نیست. روش آنها در مقابل روشی است که کارلوس کی‌روش می‌پسندد اما هر دو به کیفیت می‌رسند.
محمد عدلی/روزنامه‌نگار
Forwarded from همشهری
⬅ چرا ساعت مفید کار در ایران آمار دقیقی ندارد؟
🔘سهم یک سومی بهره‌وری در رشد اقتصاد سالانه
🔺آمار دقیقی وجود ندارد. جست‌وجوی «متوسط ساعت کار مفید در ایران» نتیجه معتبری به‌دست نمی‌دهد. 800ساعت در سال قابل اتکا‌ترین رقمی است که در سال91 در مقاله‌ای منتشر شده از سوی وزارت کار و امور اجتماعی به چشم می‌خورد. 22دقیقه میانگین کار روزانه در ادارات دولتی، رقم دیگری است که در سال91 به مرکز پژوهش‌های مجلس نسبت داده شد و چندسال بعد، سازمان پژوهش‌ها انتشار چنین پژوهشی را تکذیب کرد.
🔺 چنین خلأ اطلاعاتی‌ای در حوزه اقتصاد و کسب‌و‌کار کشور، آن‌هم در دورانی که دیگر کشورهای جهان آمار دقیق ساعات کاری و تولید ناخالص داخلی در ازای هر ساعت از کار و جزئیاتی دیگر از بهره‌وری و نفوذ اقتصادی نیروهای کار خود را به دقت محاسبه کرده و در سطح جهانی منتشر می‌کنند و از آن در مسیر شکوفایی و توسعه اقتصاد خود بهره می‌برند، می‌تواند برای اقتصاد کشور جبران‌ناپذیر باشد.
🔺حسن فروزان‌فرد، عضو هیأت‌نمایندگان و نایب‌رئیس کمیسیون توسعه‌پایدار اتاق ایران، با تأکید بر نیاز به شفافیت اطلاعاتی در کشور در تمامی حوزه‌ها، معتقد است تحولات ناخواسته اقتصادی، جهش‌های تورمی بزرگ، تحولات سیاسی و شرایطی از این دست که به‌صورت دوره‌ای در دولت‌های مختلف ایران رخ داده‌اند و در جریان هستند، ناخودآگاه زمینه توجه به آمار و ریزه‌کاری‌ها را در حوزه اطلاعات کاهش داده است؛
📌گزارش سمیرا مصطفی‌نژاد/روزنامه‌نگار را در لینک زیر بخوانید:
newspaper.hamshahri.org/id/79205
🔘سهم یک سومی بهره‌وری در رشد اقتصاد سالانه
🔺آمار دقیقی وجود ندارد. جست‌وجوی «متوسط ساعت کار مفید در ایران» نتیجه معتبری به‌دست نمی‌دهد. 800ساعت در سال قابل اتکا‌ترین رقمی است که در سال91 در مقاله‌ای منتشر شده از سوی وزارت کار و امور اجتماعی به چشم می‌خورد. 22دقیقه میانگین کار روزانه در ادارات دولتی، رقم دیگری است که در سال91 به مرکز پژوهش‌های مجلس نسبت داده شد و چندسال بعد، سازمان پژوهش‌ها انتشار چنین پژوهشی را تکذیب کرد.
🔺 چنین خلأ اطلاعاتی‌ای در حوزه اقتصاد و کسب‌و‌کار کشور، آن‌هم در دورانی که دیگر کشورهای جهان آمار دقیق ساعات کاری و تولید ناخالص داخلی در ازای هر ساعت از کار و جزئیاتی دیگر از بهره‌وری و نفوذ اقتصادی نیروهای کار خود را به دقت محاسبه کرده و در سطح جهانی منتشر می‌کنند و از آن در مسیر شکوفایی و توسعه اقتصاد خود بهره می‌برند، می‌تواند برای اقتصاد کشور جبران‌ناپذیر باشد.
🔺حسن فروزان‌فرد، عضو هیأت‌نمایندگان و نایب‌رئیس کمیسیون توسعه‌پایدار اتاق ایران، با تأکید بر نیاز به شفافیت اطلاعاتی در کشور در تمامی حوزه‌ها، معتقد است تحولات ناخواسته اقتصادی، جهش‌های تورمی بزرگ، تحولات سیاسی و شرایطی از این دست که به‌صورت دوره‌ای در دولت‌های مختلف ایران رخ داده‌اند و در جریان هستند، ناخودآگاه زمینه توجه به آمار و ریزه‌کاری‌ها را در حوزه اطلاعات کاهش داده است؛
📌گزارش سمیرا مصطفی‌نژاد/روزنامه‌نگار را در لینک زیر بخوانید:
newspaper.hamshahri.org/id/79205
سهم یک سومی بهره‌وری در رشد اقتصاد سالانه
آمار دقیقی وجود ندارد. جست‌وجوی «متوسط ساعت کار مفید در ایران» نتیجه معتبری به‌دست نمی‌دهد. روزنامه همشهری امروز،روزنامه همشهری صبح،صفحه روزنامه همشهری،دانلود روزنامه همشهری امروز،همشهری آنلاین
Forwarded from همشهری
🔘 حکایت شنبه‌های ما و نپال و بوتان
⬅ گپ وگفت با پدرام سلطانی -تحلیل‌گر اقتصادی- درباره ساعت مفید کاری در ایران
🔺 اساسا، برنامه نوشتن در کشور ما بیشتر از آنکه راهکارهای رسیدن به هدف مورد‌نظر باشد، به تحریر درآوردن تعدادی از آمال و آرزوهاست. نام «برنامه» نهادن بر خروجی کنونی اشتباه است. در واقع، ما با هدف‌گذاری‌های رؤیایی مواجه هستیم که در زمان تنظیم برنامه صرفا به تصویب رسیده‌اند. در این میان احکامی که برای رسیدن به این رویاها تدوین می‌شوند، نه یکپارچه هستند، نه وضع آنها سودی دارد؛
🔺بهترین برنامه توسعه ما، برنامه سوم بود که در زمان خودش، 40درصد اهداف آن تحقق پیدا کرده بودند.
🔺نظام مدیریتی کشور نیاز به تحول جدی دارد. ضعف در بخش مدیریت، ضعف در آموزش، ضعف در انگیزه‌مند‌سازی و ضعف در جذب نیروی توانا و شایسته موجب شده که در بخش دولتی، ساعت مفید نیروی کار به روزی 22دقیقه کاهش پیدا کند.
📌ادامه این گفت‌وگو را به قلم مائده امینی /روزنامه‌نگار در لینک زیر بخوانید:
newspaper.hamshahri.org/id/79197
⬅ گپ وگفت با پدرام سلطانی -تحلیل‌گر اقتصادی- درباره ساعت مفید کاری در ایران
🔺 اساسا، برنامه نوشتن در کشور ما بیشتر از آنکه راهکارهای رسیدن به هدف مورد‌نظر باشد، به تحریر درآوردن تعدادی از آمال و آرزوهاست. نام «برنامه» نهادن بر خروجی کنونی اشتباه است. در واقع، ما با هدف‌گذاری‌های رؤیایی مواجه هستیم که در زمان تنظیم برنامه صرفا به تصویب رسیده‌اند. در این میان احکامی که برای رسیدن به این رویاها تدوین می‌شوند، نه یکپارچه هستند، نه وضع آنها سودی دارد؛
🔺بهترین برنامه توسعه ما، برنامه سوم بود که در زمان خودش، 40درصد اهداف آن تحقق پیدا کرده بودند.
🔺نظام مدیریتی کشور نیاز به تحول جدی دارد. ضعف در بخش مدیریت، ضعف در آموزش، ضعف در انگیزه‌مند‌سازی و ضعف در جذب نیروی توانا و شایسته موجب شده که در بخش دولتی، ساعت مفید نیروی کار به روزی 22دقیقه کاهش پیدا کند.
📌ادامه این گفت‌وگو را به قلم مائده امینی /روزنامه‌نگار در لینک زیر بخوانید:
newspaper.hamshahri.org/id/79197
Forwarded from آموزه های سازمانی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
وقتی "جک ما"، بنیانگذار سایت علی‌بابا به مناسبت ۲۰ سالگی این شرکت، پیامی را داخل بطری برای کارمندانش می‌فرستد...