*ده توصیه برای شروع بیزینس جدید*
1️⃣برای شروع کار باید « هوش بیزینس » داشت ، بسیاری از دانشگاهیان ایده های خوبی دارند ولی چون «هوش بیزینس » ندارند نمی توانند ایده های خود را به بیزینس تبدیل کنند
2️⃣برای موفقیت باید «هوش فروش » داشت ، هوش فروش ، غیر از هوش بیزینس است ، خیلی از افرادی که هوش بیزینس دارند فاقد « هوش فروش » اند
3️⃣برای موفقیت باید « هوش مالی » داشت ، کسانی که هوش مالی ندارند به سرعت بدهکار میشوند ، از بیش از ۵٠٠ شرکت بورس و فرابورس ، فقط ٢١۶ شرکت نسبت بدهی به بانک و بازار به طلب از بازار بعلاوه موحودی مواد و کالا به اضافه سپرده ، کمتر از صد در صد است شرکت هایی که این نسبت بالای صد در صد باشد مدیران آن « هوش مالی » ندارند
4️⃣چهارمین شرط : فقط به رشته ای به صورت خویش فرما وارد شوید که حداقل پنج سال زیر نظر یک آدم موفق در آن رشته کار کرده باشند ، کسانی که با یک مطالعه اینترنتی و یک مطالعه چند هفته ای ، بدون تجربه عملی پنج ساله وارد یک رشته شوند اگر آنچه را که آورده اند از دست بدهند من متعجب نمی شوم
5️⃣باید ببینید برای چه کاری شور و شوق دارید ، سراغ کار دیگری نروید ، شما باید بفهمید به چه علاقه دارید
✅کاری را انجام بدهید که حتی اگر پول هم احتیاج نداشتید انجام می دادید
6️⃣هر کس در حالت خاص خودش بیشترین کارایی را دارد
7️⃣اول بودن مهم نیست ، بهترین خودت باش
8️⃣مشاوره کنید اما خودتان تصمیم بگیرید ، همیشه ، همه چیز از شما شروع میشود
✅هر گز اجازه ندهید که یک نفر به جای شما و برای شما تصمیم بگیرد ، انسان های قیم پذیر کسانی هستند که یک نفر به جای آنها و برای آنها تصمیم می گیرد
9️⃣انسان ها به شدت مسئولیت گریز اند و تمایل دارند تا مسئولیت تصمیم های اشتباه خود را به دیگران منتقل کنند و در این حوزه فرافکنی می کنند ، انسان های قیم پذیر به شدت مسئولیت گریز هستند ، انسان های مسئولیت گریز ، به دنبال این هستند که مسئولیت تصمیم های اشتباه خود را را به عهده پدر ، مادر ، همسر ، شریک و … بیاندازند ، مقصر دانستن دیگران ، فرافکنی است
✅ایجاد یک محیط عاری از « مقصر یابی » که در آن همه مشکلات شرکت و بیزینس مطرح شود ، رمز موفقیت است
0️⃣1️⃣ مشورت کنید اما قدم بعدی را خودتان بردارید ، همیشه با پای خودتان جلو بروید
جمع بندی :
زمانی به صورت خویش فرما وارد بازار شوید و روی پای خود بایستید که به این نکته رسیده باشید که نیازی نیست به هر چیزی واکنش نشان دهید ، به هر حرفی جواب بدهید. آنچه که برای یک کسب و کار صحیح است برای کسب و کار دیگر غلط است ، در یک کسب و کار ، آنچه که برای یک نفر صحیج است برای فرد دیگری نادرست است ،
✅شرایط افراد با یکدیگر متفاوت است ، و کسی که باید تشخیص دهد با شرایط شما چه چیز منطبق تر است کسی جز شما نیست
حرف آخر :
مشاوره کنید اما خودتان تصمیم بگیرید و مسئولیت تصمیم های حود را شخصا به عهده بگیرید ، پشت سر دیگری پنهان نشوید تا اشتباهات خود را فرافکنی کنید.
〽️ تلخیص شده ازسایت ادیب
1️⃣برای شروع کار باید « هوش بیزینس » داشت ، بسیاری از دانشگاهیان ایده های خوبی دارند ولی چون «هوش بیزینس » ندارند نمی توانند ایده های خود را به بیزینس تبدیل کنند
2️⃣برای موفقیت باید «هوش فروش » داشت ، هوش فروش ، غیر از هوش بیزینس است ، خیلی از افرادی که هوش بیزینس دارند فاقد « هوش فروش » اند
3️⃣برای موفقیت باید « هوش مالی » داشت ، کسانی که هوش مالی ندارند به سرعت بدهکار میشوند ، از بیش از ۵٠٠ شرکت بورس و فرابورس ، فقط ٢١۶ شرکت نسبت بدهی به بانک و بازار به طلب از بازار بعلاوه موحودی مواد و کالا به اضافه سپرده ، کمتر از صد در صد است شرکت هایی که این نسبت بالای صد در صد باشد مدیران آن « هوش مالی » ندارند
4️⃣چهارمین شرط : فقط به رشته ای به صورت خویش فرما وارد شوید که حداقل پنج سال زیر نظر یک آدم موفق در آن رشته کار کرده باشند ، کسانی که با یک مطالعه اینترنتی و یک مطالعه چند هفته ای ، بدون تجربه عملی پنج ساله وارد یک رشته شوند اگر آنچه را که آورده اند از دست بدهند من متعجب نمی شوم
5️⃣باید ببینید برای چه کاری شور و شوق دارید ، سراغ کار دیگری نروید ، شما باید بفهمید به چه علاقه دارید
✅کاری را انجام بدهید که حتی اگر پول هم احتیاج نداشتید انجام می دادید
6️⃣هر کس در حالت خاص خودش بیشترین کارایی را دارد
7️⃣اول بودن مهم نیست ، بهترین خودت باش
8️⃣مشاوره کنید اما خودتان تصمیم بگیرید ، همیشه ، همه چیز از شما شروع میشود
✅هر گز اجازه ندهید که یک نفر به جای شما و برای شما تصمیم بگیرد ، انسان های قیم پذیر کسانی هستند که یک نفر به جای آنها و برای آنها تصمیم می گیرد
9️⃣انسان ها به شدت مسئولیت گریز اند و تمایل دارند تا مسئولیت تصمیم های اشتباه خود را به دیگران منتقل کنند و در این حوزه فرافکنی می کنند ، انسان های قیم پذیر به شدت مسئولیت گریز هستند ، انسان های مسئولیت گریز ، به دنبال این هستند که مسئولیت تصمیم های اشتباه خود را را به عهده پدر ، مادر ، همسر ، شریک و … بیاندازند ، مقصر دانستن دیگران ، فرافکنی است
✅ایجاد یک محیط عاری از « مقصر یابی » که در آن همه مشکلات شرکت و بیزینس مطرح شود ، رمز موفقیت است
0️⃣1️⃣ مشورت کنید اما قدم بعدی را خودتان بردارید ، همیشه با پای خودتان جلو بروید
جمع بندی :
زمانی به صورت خویش فرما وارد بازار شوید و روی پای خود بایستید که به این نکته رسیده باشید که نیازی نیست به هر چیزی واکنش نشان دهید ، به هر حرفی جواب بدهید. آنچه که برای یک کسب و کار صحیح است برای کسب و کار دیگر غلط است ، در یک کسب و کار ، آنچه که برای یک نفر صحیج است برای فرد دیگری نادرست است ،
✅شرایط افراد با یکدیگر متفاوت است ، و کسی که باید تشخیص دهد با شرایط شما چه چیز منطبق تر است کسی جز شما نیست
حرف آخر :
مشاوره کنید اما خودتان تصمیم بگیرید و مسئولیت تصمیم های حود را شخصا به عهده بگیرید ، پشت سر دیگری پنهان نشوید تا اشتباهات خود را فرافکنی کنید.
〽️ تلخیص شده ازسایت ادیب
✳️ *چرا هم‌دیگر را قبول نداریم؟*
✅ در سیستمِ حکمرانی، چینیها جز استبداد، اقتدارگرایی و دیکتاتوری تجربۀ دیگری ندارند. اما چند سرمایۀ اجتماعی باعث شده که حداقل در رشد و توسعۀ اقتصادی، دستاوردهای منحصر به فردی را کسب کنند:
1. فرهنگِ همکاری، هماهنگی و حمایت از یکدیگر که 2600 سال پیش توسط کنفوسیوس،عموم مردم از کشاورز، کارآفرین، متخصص تا مجری را بهم متصل و قفل کرد؛
2. اقتدار گرایی چینی بر خلافِ اقتدارگرایی خاورمیانه‌ای، تابعِ تشکیلات، هرم و طبقاتِ مرتبط با شاه بود. این سنت در دوران حکومت کمونیستی نیز ادامه پیدا کرد. شاهِ چینی نه تنها با طیف وسیعی از نخبگان و سیاست مداران مشورت می کرد بلکه بدونِ دستیابی به اجماع، سیاستی را پیش نمی‌برد. این روش حکمرانی و تصمیم گیری یک اثر مهم داشت و افراد را نسبت به ثقلِ حکومت، علاقمند، وفادار و تعلق پذیرمی کرد. در مقامِ مقایسه، دراقتدارگرایی صدام یا ناصرالدین شاه، نه وزیر امنیت داشت نه وکیل و نه مشاور. اقتدارگرایی هرمی چینی هزاران نفر کارگزار و نخبۀ سیاسی را فراتر از پول و مقام، به یک دستگاه حکومتی متمایل و دل بسته می کرد؛
3. یکی از شاهکارهای آموزشی کنفوسیوس، تعلیمِ «وظیفه شناسی» و نپذیرفتن کاری که فرد در آن مهارت ندارد است. این نوع آموزش‌ها و سیستم‌ها (Functionalism) در قرن نوزدهمِ غرب اروپا و آمریکای شمالی از مبنای فلسفی دیگری مانند اصالتِ فایده (Utilitarianism)، کارآمدی، صنفی شدن(Unionization) و لیبرالیسم سرچشمه گرفته و به تدریج نهادینه شد. در مقابل، وظیفه شناسی و تخصص به عنوانِ پیش نیازهای رشد و پیشرفت با version چینی آن، بیش از دو هزار سال در روح و روان جامعه و فرهنگ ناگفتۀ اقتدارگرایی چینی ریشه دارد؛
4. حکومت‌های اقتدارگرای چینی عموماً متشکل از هیات حاکمه بودند و نه مبتنی بر یک فرد مانند صدام، قذافی یا حُسنی مبارک. وقتی هیات حاکمه یا گروه اِلیت وجود دارد، هم زمان جریان های فکری، سیاسی، فراکسیون ها، اکثریت / اقلیت و از همه مهم‌تر «فرآیند اجماع سازی» در درون طیفی از افراد با مهارت ها و تخصص‌های مختلف وجود دارد. وجودِ گروه اِلیت که نسبت به موقعیت و اندیشۀ خود، حسِ امنیت و اهمیت داشته باشد در سیر رشد و توسعه جهان امروز کلیدی است به طوری که موقعیتِ مثبتِ برزیل، مکزیک، هند، اندونزی، مالزی، سنگاپور و ویتنام را در این چارچوب نظری می توان تحلیل نمود. کشورهای غربی از رهیافتِ نظامِ حزبی به اِلیت و هیات حاکمه رسیدند و غیر غربی‌ها از مسیر فرهنگ سازی، ضرورت توسعه اقتصادی و مانند چین به موجب فرهنگ کنفوسیوسی؛
5. تحولاتِ چشمگیر اقتصادی برزیل، هند، ویتنام، کرۀ جنوبی، اندونزی و چین در سی سال گذشته صرفاً در درون حاکمیت متشکل از جریان های مختلف و وجودِ هیات حاکمه و اِلیت اتفاق افتاده است. شهروندان این کشورها چه انتظاراتی داشتند: ثبات اقتصادی و ثبات در تصمیم سازی ها. حس یادگیری و مشورت از یک طرف و اعتقاد به تخصص و تقسیم کار از طرف دیگر باعث منطقی شدن تصمیم‌سازی‌های این طیف از کشورها با سابقه اقتدارگرایی و استبداد شده‌اند. این اعتماد به دانش و تخصص تا آنجا پیش رفته که چینیها با توجه به اینکه سهامدار عمده بانک سرمایه گذاری عمرانی چین (Asian Infrastructure Investment Bank) هستند اما دو معاون کلیدی بانک را به دو فرد مُجرب بانکداری آلمانی و انگلیسی (Joachim von Amsberg and Daniel Alexander) سپردهاند. چینیها نسبت به فرهنگ، تمدن و تاریخ خود بسیار مفتخر و مغرور هستند ولی اِبایی از مشورت و یادگیری در مدیریت ندارند و بعضاً با مهم‌ترین مراکز مشورتی مانند McKinsey & Company طرح‌های خود را در میان می‌گذارند. این اعتماد به نفس ناشی از تعلقِ خاطر مجموعه اِلیت و هیات حاکمه نسبت به خود، اهداف خود، سرزمین خود و آیندۀ خود است. وقتی کشوری اِلیت داشته باشد، خارجی به راحتی نمی‌تواند در آن نفوذ کند. وقتی کارگزاران یک کشور به مجموعۀ حاکمیت احساسِ تعلق نکنند، زمینۀ نفوذِ خارجی فراهم می شود. وقتی کشوری اِلیت داشته باشد و بهترین ها و دانا ترین ها را در هیات حاکمه جمع کند، دقیق حرف زدن و صحیح عمل کردن، قاعده می شود. وفاداری به کشور و حفظ و بسط آن تابع وجود اِلیت هایی است که در درون خود بسیار بحث می کنند، ملاک بحث آنها کل کشور است و جمعی تصمیم می گیرند. دموکراسی زمانی آغاز می شود که این اندیشه ها و تصمیم های اِلیت، زمینۀ حمایتِ عامۀ مردم را نیزداشته باشد که در نهایت به قرارداد اجتماعی منتهی می شود. اگر اِلیت‌های چینی نه از طریق لیبرالیسم غربی، بلکه با تعالیمِ کنفوسیوسی به تقسیم کار، وظیفه شناسی، تخصص، نظم و هرم سازمانی اعتقاد نداشتند، نمی توانستند سه تریلیون دلار ذخائر ارزی جمع کنند و به اکثریت کشورهای جهان وام بدهند (Debt Diplomacy).
✅ در سیستمِ حکمرانی، چینیها جز استبداد، اقتدارگرایی و دیکتاتوری تجربۀ دیگری ندارند. اما چند سرمایۀ اجتماعی باعث شده که حداقل در رشد و توسعۀ اقتصادی، دستاوردهای منحصر به فردی را کسب کنند:
1. فرهنگِ همکاری، هماهنگی و حمایت از یکدیگر که 2600 سال پیش توسط کنفوسیوس،عموم مردم از کشاورز، کارآفرین، متخصص تا مجری را بهم متصل و قفل کرد؛
2. اقتدار گرایی چینی بر خلافِ اقتدارگرایی خاورمیانه‌ای، تابعِ تشکیلات، هرم و طبقاتِ مرتبط با شاه بود. این سنت در دوران حکومت کمونیستی نیز ادامه پیدا کرد. شاهِ چینی نه تنها با طیف وسیعی از نخبگان و سیاست مداران مشورت می کرد بلکه بدونِ دستیابی به اجماع، سیاستی را پیش نمی‌برد. این روش حکمرانی و تصمیم گیری یک اثر مهم داشت و افراد را نسبت به ثقلِ حکومت، علاقمند، وفادار و تعلق پذیرمی کرد. در مقامِ مقایسه، دراقتدارگرایی صدام یا ناصرالدین شاه، نه وزیر امنیت داشت نه وکیل و نه مشاور. اقتدارگرایی هرمی چینی هزاران نفر کارگزار و نخبۀ سیاسی را فراتر از پول و مقام، به یک دستگاه حکومتی متمایل و دل بسته می کرد؛
3. یکی از شاهکارهای آموزشی کنفوسیوس، تعلیمِ «وظیفه شناسی» و نپذیرفتن کاری که فرد در آن مهارت ندارد است. این نوع آموزش‌ها و سیستم‌ها (Functionalism) در قرن نوزدهمِ غرب اروپا و آمریکای شمالی از مبنای فلسفی دیگری مانند اصالتِ فایده (Utilitarianism)، کارآمدی، صنفی شدن(Unionization) و لیبرالیسم سرچشمه گرفته و به تدریج نهادینه شد. در مقابل، وظیفه شناسی و تخصص به عنوانِ پیش نیازهای رشد و پیشرفت با version چینی آن، بیش از دو هزار سال در روح و روان جامعه و فرهنگ ناگفتۀ اقتدارگرایی چینی ریشه دارد؛
4. حکومت‌های اقتدارگرای چینی عموماً متشکل از هیات حاکمه بودند و نه مبتنی بر یک فرد مانند صدام، قذافی یا حُسنی مبارک. وقتی هیات حاکمه یا گروه اِلیت وجود دارد، هم زمان جریان های فکری، سیاسی، فراکسیون ها، اکثریت / اقلیت و از همه مهم‌تر «فرآیند اجماع سازی» در درون طیفی از افراد با مهارت ها و تخصص‌های مختلف وجود دارد. وجودِ گروه اِلیت که نسبت به موقعیت و اندیشۀ خود، حسِ امنیت و اهمیت داشته باشد در سیر رشد و توسعه جهان امروز کلیدی است به طوری که موقعیتِ مثبتِ برزیل، مکزیک، هند، اندونزی، مالزی، سنگاپور و ویتنام را در این چارچوب نظری می توان تحلیل نمود. کشورهای غربی از رهیافتِ نظامِ حزبی به اِلیت و هیات حاکمه رسیدند و غیر غربی‌ها از مسیر فرهنگ سازی، ضرورت توسعه اقتصادی و مانند چین به موجب فرهنگ کنفوسیوسی؛
5. تحولاتِ چشمگیر اقتصادی برزیل، هند، ویتنام، کرۀ جنوبی، اندونزی و چین در سی سال گذشته صرفاً در درون حاکمیت متشکل از جریان های مختلف و وجودِ هیات حاکمه و اِلیت اتفاق افتاده است. شهروندان این کشورها چه انتظاراتی داشتند: ثبات اقتصادی و ثبات در تصمیم سازی ها. حس یادگیری و مشورت از یک طرف و اعتقاد به تخصص و تقسیم کار از طرف دیگر باعث منطقی شدن تصمیم‌سازی‌های این طیف از کشورها با سابقه اقتدارگرایی و استبداد شده‌اند. این اعتماد به دانش و تخصص تا آنجا پیش رفته که چینیها با توجه به اینکه سهامدار عمده بانک سرمایه گذاری عمرانی چین (Asian Infrastructure Investment Bank) هستند اما دو معاون کلیدی بانک را به دو فرد مُجرب بانکداری آلمانی و انگلیسی (Joachim von Amsberg and Daniel Alexander) سپردهاند. چینیها نسبت به فرهنگ، تمدن و تاریخ خود بسیار مفتخر و مغرور هستند ولی اِبایی از مشورت و یادگیری در مدیریت ندارند و بعضاً با مهم‌ترین مراکز مشورتی مانند McKinsey & Company طرح‌های خود را در میان می‌گذارند. این اعتماد به نفس ناشی از تعلقِ خاطر مجموعه اِلیت و هیات حاکمه نسبت به خود، اهداف خود، سرزمین خود و آیندۀ خود است. وقتی کشوری اِلیت داشته باشد، خارجی به راحتی نمی‌تواند در آن نفوذ کند. وقتی کارگزاران یک کشور به مجموعۀ حاکمیت احساسِ تعلق نکنند، زمینۀ نفوذِ خارجی فراهم می شود. وقتی کشوری اِلیت داشته باشد و بهترین ها و دانا ترین ها را در هیات حاکمه جمع کند، دقیق حرف زدن و صحیح عمل کردن، قاعده می شود. وفاداری به کشور و حفظ و بسط آن تابع وجود اِلیت هایی است که در درون خود بسیار بحث می کنند، ملاک بحث آنها کل کشور است و جمعی تصمیم می گیرند. دموکراسی زمانی آغاز می شود که این اندیشه ها و تصمیم های اِلیت، زمینۀ حمایتِ عامۀ مردم را نیزداشته باشد که در نهایت به قرارداد اجتماعی منتهی می شود. اگر اِلیت‌های چینی نه از طریق لیبرالیسم غربی، بلکه با تعالیمِ کنفوسیوسی به تقسیم کار، وظیفه شناسی، تخصص، نظم و هرم سازمانی اعتقاد نداشتند، نمی توانستند سه تریلیون دلار ذخائر ارزی جمع کنند و به اکثریت کشورهای جهان وام بدهند (Debt Diplomacy).
تاریخ سیاسی ایران، تاریخ افراد است: از خوارزمشاه و ملکشاه و بهرامشاه و سلطان حسین و شاه اسماعیل و شاه سلیمان گرفته تا کریمخان و آقا محمد خان و مظفرالدین شاه و رضا شاه و محمدرضا شاه. جزئیات تاریخی به وضوح نشان می‌دهد که تناسبی میان سطح قدرت شاه و اطرافیان، حتی وزرا و دربار نبوده است: شاه بوده و عده وسیعی از افراد اُپراتور. اِلیت یا هیات حاکمه به معنایی که با آنها مشورت شود، در قدرت سهیم باشند و مسئولیت جمعی برای حفظ کشور و سرزمین داشته باشند، وجود نداشته است. اِلیت یعنی طیفی از افرادِ عاقل، دانا، متخصص، سیر، متعادل و نرمال که تصادفی رشد نکرده باشند بلکه قدم به قدم و با توانایی ارتقا پیدا کرده باشند. خوانندگانِ محترمی که با اِلیت هند، اندونزی، برزیل، کرۀ جنوبی و سنگاپور آشنایی داشته باشند به خوبی می توانند این مقایسه را انجام دهند.
رضا شاه و محمدرضا شاه هر چند دوره ای با اِلیت ها کارها را پیش بردند اما به خصوص در پنج سال آخر حکمرانی خود، با قضاوت و ذهنیت شخصِ خودشان تصمیم می گرفتند. وقتی کشوری اِلیت نداشته باشد، اُپراتورها با صلاحیت و دانش انتخاب نمی‌شوند بلکه صرفاً بر اساس وفاداری و پیروی تام از دستورات منصوب میشوند. در چنین قالبی، اُپراتورها نیز زیرمجموعۀ خود را بر اساس وفاداری به سِمَت می گمارند. هرچند در ظاهر، عموم این افراد حکمرانی می کنند اما در باطن نه یکدیگر را قبول دارند و نه تعهدی به یک سیستم سیاسی یا سرزمینی دارند. پنج ماه قبل از انقلاب در 27 شهریور 1357، کارمندان بانک مرکزی فهرست 177 تن از افراد سرشناس پهلوی دوم که بالغ بر 2 میلیارد دلار از کشور خارج کرده بودند را منتشر کردند (این نویسنده، اقتدارگرایی ایرانی در عهد پهلوی، 1397، صص 291-290). همین که اُپراتورها از اواسطِ 1357 آسیب پذیری های شاه را حس کردند، صحنه را ترک گفتند. اما اگر اِلیت وجود داشت، مشکلات و چالش ها را رصد می کرد، به موقع در پی حل و فصل آنها می‌بود، حکمرانی در ذهن و مصالح یک نفر خلاصه نمی‌شد و اُپراتورها تبدیل می‌شدند به سهامداران، مشترکین و اعضای اِلیت یک حکومت. وقتی اِلیت نباشد، اُپراتورها یکدیگر را قبول ندارند زیرا خود را وفادار به فرد می دانند و این فرهنگ نفی یکدیگر به تدریج به کلیت جامعه منتشر می شود.
از منظر روان شناسی اجتماعی، ممکن است بحث کنیم که افراد یکدیگر را قبول ندارند چون این خصلت ها را دارا هستند: انحصار طلب، خودخواه، خود محور، خود بزرگ بین، شهرت طلب، جاه طلب و خود حق بین. اما اینها معلول اند و علل ظهور این خصایص را باید در سیستم حکمرانی و مدیریت جستجو کرد. این خصلت‌ها را می‌توان در شهروندان عموم کشورها پیدا کرد ولی سیستم مدیریت اجازۀ ظهور و بروز آنها را یا نمی‌دهد و یا محدود می‌کند. ویتنام و چین هردو اقتدارگرا هستند ولی حداقل در حیطۀ مسائلِ اقتصادی و روابط بین‌المللی، به شدت تخصصی، حرفه‌ای و مبتنی بر دانش بشری، data و fact اداره می شوند. وقتی وزیری در موضوع وزارت خود حتی چند کتاب نخوانده و سال ها وزیر می ماند، رهیافت تصمیم‌سازی در سازمان خود را به طور طبیعی به سَمت ناکارآمدی، اشتباهات پی در پی، بی تفاوتی و تملق سوق می دهد.
شاید دلیلِ اصلی که روسیه با قدمتِ تاریخی، وسعتِ جغرافیایی، شوکتِ ادبی، ذخائرِ منحصر به فرد طبیعی و حدودِ ده هزار کلاهک هسته ای، حتی یک کالای قابلِ عرضه در سطح جهانی ندارد به خاطر فقدانِ اِلیت باشد به طوری که جمعی تشکیل دهد و با بحث و گفتگو، بهینه سازی منابع، مشورت و یادگیری، این کشور فوق العاده را مدیریت کند. تاریخ روسیه نیز تاریخ افراد است. همین نظریه اِلیت در بنگاه‌داری هم صدق می کند. وقتی کارمندان و کارگران بنگاه‌هایی مانند عالی نسب، ایران ناسیونال، تویوتا، پاناسونیک، و سامسونگ نسبت به کلیت سازمان، احساس «تعلق» می‌کنند و با انگیزه کار می‌کنند ، در عین حال وفاداری خود را در فراز و فرود شرکت نشان می‌دهند. در یکی از جلسات داوس پیرامون حکمرانی مطلوب، خانم مرکل که دو ماه دیگر بازنشسته میشود، یک باراظهار داشت: مادامی که در مورد یک سیاست، میان دولتِ آلمان، پارلمان، احزاب و مجموعۀ بخش خصوصی اجماع ایجاد نکرده و سپس آن را با افکار عمومی محک نمی زد به انجام آن مبادرت نمی‌ورزید. به عنوان یک نمونه، خطِ لولۀ گاز روسیه به آلمان (Nord Stream 2) که چنین اجماعی را کسب کرده بود علی‌رغم نزدیک به ده سال مخالفتِ دولت‌های آمریکایی، همچنان پیش رفت و در نهایت دولت بایدن چند هفتۀ پیش مجبور شد در مقابل اجماع حکومت و مردم آلمان کوتاه بیاید.
رضا شاه و محمدرضا شاه هر چند دوره ای با اِلیت ها کارها را پیش بردند اما به خصوص در پنج سال آخر حکمرانی خود، با قضاوت و ذهنیت شخصِ خودشان تصمیم می گرفتند. وقتی کشوری اِلیت نداشته باشد، اُپراتورها با صلاحیت و دانش انتخاب نمی‌شوند بلکه صرفاً بر اساس وفاداری و پیروی تام از دستورات منصوب میشوند. در چنین قالبی، اُپراتورها نیز زیرمجموعۀ خود را بر اساس وفاداری به سِمَت می گمارند. هرچند در ظاهر، عموم این افراد حکمرانی می کنند اما در باطن نه یکدیگر را قبول دارند و نه تعهدی به یک سیستم سیاسی یا سرزمینی دارند. پنج ماه قبل از انقلاب در 27 شهریور 1357، کارمندان بانک مرکزی فهرست 177 تن از افراد سرشناس پهلوی دوم که بالغ بر 2 میلیارد دلار از کشور خارج کرده بودند را منتشر کردند (این نویسنده، اقتدارگرایی ایرانی در عهد پهلوی، 1397، صص 291-290). همین که اُپراتورها از اواسطِ 1357 آسیب پذیری های شاه را حس کردند، صحنه را ترک گفتند. اما اگر اِلیت وجود داشت، مشکلات و چالش ها را رصد می کرد، به موقع در پی حل و فصل آنها می‌بود، حکمرانی در ذهن و مصالح یک نفر خلاصه نمی‌شد و اُپراتورها تبدیل می‌شدند به سهامداران، مشترکین و اعضای اِلیت یک حکومت. وقتی اِلیت نباشد، اُپراتورها یکدیگر را قبول ندارند زیرا خود را وفادار به فرد می دانند و این فرهنگ نفی یکدیگر به تدریج به کلیت جامعه منتشر می شود.
از منظر روان شناسی اجتماعی، ممکن است بحث کنیم که افراد یکدیگر را قبول ندارند چون این خصلت ها را دارا هستند: انحصار طلب، خودخواه، خود محور، خود بزرگ بین، شهرت طلب، جاه طلب و خود حق بین. اما اینها معلول اند و علل ظهور این خصایص را باید در سیستم حکمرانی و مدیریت جستجو کرد. این خصلت‌ها را می‌توان در شهروندان عموم کشورها پیدا کرد ولی سیستم مدیریت اجازۀ ظهور و بروز آنها را یا نمی‌دهد و یا محدود می‌کند. ویتنام و چین هردو اقتدارگرا هستند ولی حداقل در حیطۀ مسائلِ اقتصادی و روابط بین‌المللی، به شدت تخصصی، حرفه‌ای و مبتنی بر دانش بشری، data و fact اداره می شوند. وقتی وزیری در موضوع وزارت خود حتی چند کتاب نخوانده و سال ها وزیر می ماند، رهیافت تصمیم‌سازی در سازمان خود را به طور طبیعی به سَمت ناکارآمدی، اشتباهات پی در پی، بی تفاوتی و تملق سوق می دهد.
شاید دلیلِ اصلی که روسیه با قدمتِ تاریخی، وسعتِ جغرافیایی، شوکتِ ادبی، ذخائرِ منحصر به فرد طبیعی و حدودِ ده هزار کلاهک هسته ای، حتی یک کالای قابلِ عرضه در سطح جهانی ندارد به خاطر فقدانِ اِلیت باشد به طوری که جمعی تشکیل دهد و با بحث و گفتگو، بهینه سازی منابع، مشورت و یادگیری، این کشور فوق العاده را مدیریت کند. تاریخ روسیه نیز تاریخ افراد است. همین نظریه اِلیت در بنگاه‌داری هم صدق می کند. وقتی کارمندان و کارگران بنگاه‌هایی مانند عالی نسب، ایران ناسیونال، تویوتا، پاناسونیک، و سامسونگ نسبت به کلیت سازمان، احساس «تعلق» می‌کنند و با انگیزه کار می‌کنند ، در عین حال وفاداری خود را در فراز و فرود شرکت نشان می‌دهند. در یکی از جلسات داوس پیرامون حکمرانی مطلوب، خانم مرکل که دو ماه دیگر بازنشسته میشود، یک باراظهار داشت: مادامی که در مورد یک سیاست، میان دولتِ آلمان، پارلمان، احزاب و مجموعۀ بخش خصوصی اجماع ایجاد نکرده و سپس آن را با افکار عمومی محک نمی زد به انجام آن مبادرت نمی‌ورزید. به عنوان یک نمونه، خطِ لولۀ گاز روسیه به آلمان (Nord Stream 2) که چنین اجماعی را کسب کرده بود علی‌رغم نزدیک به ده سال مخالفتِ دولت‌های آمریکایی، همچنان پیش رفت و در نهایت دولت بایدن چند هفتۀ پیش مجبور شد در مقابل اجماع حکومت و مردم آلمان کوتاه بیاید.
مورگان شوستر که در اواخر قاجار برای سامان دادن به نظام مالی و مالیاتی به ایران دعوت شده بود هفت ماه بیشتر دوام نیاورد زیرا در برابر یک سیستم، هیات حاکمه، حاکمیت و اِلیت قرار نگرفته بود بلکه آن گونه که در کتاب خود می گوید مدام باید افراد را راضی می‌کرد. وقتی اِلیت باشد، قاعده مندی رشد می کند. وقتی نسبت به سرزمین حسِ مسئولیت باشد، اِلیت ها شکل می گیرند و وقتی مردم اِلیت ها را انتخاب کردند، دموکراسی آغاز میشود. شاید از منظرِ سنت‌های رایج و قدیمی ایرانی و جهانی، این مهم نبود که ناصرالدین شاه 48 سال و 4 ماه پادشاهی کرد بلکه مشکل این بود که همۀ امور کشور تابع مصالح، تلقیات، ذهنیت، برداشت و ملاحظات یک نفر بود و پروسهای برای سنجیدن، سبک سنگین کردن و یادگیری نبود (Policy Process). فرانکو چهل سال بر مردم اسپانیا حکم راند (1975-1935) اما در دورۀ او بخش خصوصی و ارتباطات اقتصادی بین المللی به شدت رشد کرد و مکاتبِ گوناگون حکمرانی فرصت ظهور پیدا کردند به طوری که یک دهه بعد از مرگ او، این کشور با سابقۀ چهل سال دیکتاتوری به عضویتِ اتحادیه اروپا درآمد و در کنار برجسته ترین دموکراسی های جهان قرار گرفت. چه در کشورهای دموکراتیک و چه غیر دموکراتیک، اختلاف نظرهای فراوان در مورد جهت گیریها و سیاستگذاریها وجود دارد. وجود هیات حاکمه باعث می شود تا دیالوگ درون حاکمیتی جدی شود و مصلحتِ کلِ کشور مد نظر باشد. وقتی در یک کشور اِلیت وجود داشته باشد، استدلال کردن اهمیت پیدا می کند ، روش القاب گذاری بر مخالفان برچیده می شود، تک تک اعضای اِلیت برای یکدیگر جا باز می‌کنند و برای اقناع و جدل منطقی تلاش می‌کنند. در فقدانِ تخصص، دانش، اجماع سازی و طرح سیاست گذاریهای رقیب، کشور، وطن، کارآمدی، آینده و Nation-State بارور نمی شوند. وقتی نظام اِلیت شکل بگیرد، افرادِ توانمند جذب مدیریتها می شوند. وقتی نظام اِلیت وجود نداشته باشد، افرادِ ضعیف و در پی پول و مقام، اُپراتورهای حکمرانی میشوند. افرادِ توانا نیازی به اثبات خود ندارند چون هم قواعد رقابت را می‌دانند و هم از اینکه در کنار بزرگانِ فکری دیگر باشند لذت می‌برند. وقتی اِلیت شکل بگیرد، افراد مجبور میشوند به خاطر یک کلیت، یکدیگر را بپذیرند و این تمایل به تدریج به فرهنگ عمومی تبدیل میشود.
مکزیک در 300 سال گذشته با سه قدرت ( فرانسه، اسپانیا و آمریکا) در گیر بوده اما با دیالوگ‌های درون حکومتی و به کار گیری بهترین‌ها در یک سیستمِ اِلیت، هم اکنون بالای یک تریلیون دلار تولید نا خالص داخلی دارد. کرۀ جنوبی ( و قبلاً کره) همیشه درگیر ژاپن، چین و روسیه بوده اما با انسجام خارق العاده در سطح الیت ها، به یک کشور با اهمیتِ جهانی تبدیل شده است. بنابراین، استدلالِ حملۀ مغول ها و نقش روسیه و انگلستان را باید پایان داد. کشورها نیز مانند افراد به اعتماد به نفس نیاز دارند و با جمع کردن توانا ترین در یک سیستم اِلیت و جا باز کردن برای طیف دیدگاه ها (Inclusiveness)، نه تنها از خود حفاظت می‌کنند بلکه شروع به رشد می‌کنند. از منظر تاریخی، اگر ایرانی ها اِلیت داشتند، روسیه و انگلیس نمی توانستند رضاشاه را در چهار ساعت عزل کنند. طرف خارجی ها در ایران، فقط یک نفر بود. مادامی که ایرانی ها برای یک دیگر جا باز نکنند، با فکرهای گوناگون، طبیعی برخورد نکنند و اِلیت نسازند، هم چنان در فراز و نشیب های تاریخی مُعلق خواهند بود. ایران خاص نیست و به راحتی می تواند از چین، اندونزی، هند و کرۀ جنوبی بیاموزد. آشنا شدن با این جهانِ شگفت انگیز و بیرون آمدن از لوپِ بسته، اولین شرطِ فکری برای ساختنِ یک اِلیتِ منسجم جهت پیشرفت و توسعه یافتگی است.
✍️ دکترمحمود سریع القلم
مکزیک در 300 سال گذشته با سه قدرت ( فرانسه، اسپانیا و آمریکا) در گیر بوده اما با دیالوگ‌های درون حکومتی و به کار گیری بهترین‌ها در یک سیستمِ اِلیت، هم اکنون بالای یک تریلیون دلار تولید نا خالص داخلی دارد. کرۀ جنوبی ( و قبلاً کره) همیشه درگیر ژاپن، چین و روسیه بوده اما با انسجام خارق العاده در سطح الیت ها، به یک کشور با اهمیتِ جهانی تبدیل شده است. بنابراین، استدلالِ حملۀ مغول ها و نقش روسیه و انگلستان را باید پایان داد. کشورها نیز مانند افراد به اعتماد به نفس نیاز دارند و با جمع کردن توانا ترین در یک سیستم اِلیت و جا باز کردن برای طیف دیدگاه ها (Inclusiveness)، نه تنها از خود حفاظت می‌کنند بلکه شروع به رشد می‌کنند. از منظر تاریخی، اگر ایرانی ها اِلیت داشتند، روسیه و انگلیس نمی توانستند رضاشاه را در چهار ساعت عزل کنند. طرف خارجی ها در ایران، فقط یک نفر بود. مادامی که ایرانی ها برای یک دیگر جا باز نکنند، با فکرهای گوناگون، طبیعی برخورد نکنند و اِلیت نسازند، هم چنان در فراز و نشیب های تاریخی مُعلق خواهند بود. ایران خاص نیست و به راحتی می تواند از چین، اندونزی، هند و کرۀ جنوبی بیاموزد. آشنا شدن با این جهانِ شگفت انگیز و بیرون آمدن از لوپِ بسته، اولین شرطِ فکری برای ساختنِ یک اِلیتِ منسجم جهت پیشرفت و توسعه یافتگی است.
✍️ دکترمحمود سریع القلم
✳️ *آینده آمریکا ، آینده خاورمیانه ، آینده ایران و آینده رئیسی*
🔸مصاحبه بادکترمحمد حسین ادیب
❓ راهبرد آمریکا در دوران بایدن در حوزه سیاست خارجی را چگونه ارزیابی می کنید ؟
🔹راهبرد چین یک کمربند - یک جاده است و به کمک این راهبرد ،به قدرت درجه اول اقتصادی جهان تبدیل می شود و تمرکز سیاست خارجی آمریکا برشکست راهبرد چین است، وقتی گفته می شود تمرکز سیاست خارجی آمریکا بر شکست یک کمربند - یک جاده استوار است به این معناست که مسائل دیگر اهمیت ثانوی دارد
❓برای شکست راهبرد یک کمر بند - یک جاده ، آمریکا چه اقداماتی انجام می دهد ؟
🔹 پیروزی طالبان در افغانستان و در مرحله بعد بی ثباتی در آسیای میانه و غرب چین بوسیله طالبان ، مسیر جغرافیایی ارتباط زمینی چین با غرب جهان را از وسط قطع می کند، بی ثباتی در غرب چین ، آسیای میانه و افغانستان به شکست پروژه چین منجر می شود
❓راهبرد آمریکا بی ثبات کردن ایران نیست ؟
🔹 مهم ترین عامل بی ثباتی در خاورمیانه در میان مدت و بلند مدت ( از پنج تا بیست سال آینده ) به حرکت در آمدن لشکر بیکاران در کشور های عربی است ، بزودی لشکر بیکاران در کشور های عربی به حرکت در می آید و لشکر بیکاران به بی ثباتی اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی در کشور های عربی منجر میشود عامل بی ثباتی ایران نیست لشکر بیکاران در کشور های عربی است . وقتی کشورهای عربی پتانسیل بی ثباتی با عیار قوی دارند و منافع آمریکا ایجاد بی ثباتی در غرب چین ، آسیای میانه و افغانستان است ؛ یک ایران نیرومند و با ثبات در جنوب غربی آسیا ، بالانس ایجاد می کند ، ایران نیرومند و قوی و با ثبات اجازه نمی دهد این دو موج بی ثباتی به هم وصل شود
❓عامل بی ثباتی دیگری در منطقه وجود ندارد ؟
🔹آب گیری نیل در اتیوپی آغاز شده و این به خشک شدن نیل در مصر می انجامد ، سدی که ترکیه زده معادل همه سد های ایران است و آب گیری این سد هم شروع شده احتمال خشک شدن عراق و سوریه هست ، در عین حال در افغانستان سیاست مشخصی برنامه ریزی کرد که با احداث سد ٨٠ درصد ورودی آب از افغانستان به ایران قطع شود اما آب پاکستان از افغانستان تامین میشود اگر استراتژی افغانستان با احداث سد ، قطع ٨٠ درصد آب ورودی به پاکستان باشد پاکستان می خشکد ، این سه واقعه منشأ دوم بی ثباتی در خاورمیانه است
👈 جمع بندی این بخش
🔹 کشور های عربی یک موج انفجار جمعیت بیست و پنج سال قبل داشتند که آثار اش به صورت بی ثباتی سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی طی پنج تا بیست سال آینده بروز می کند در عین حال غرب چین و آسیای میانه پتانسیل بی ثباتی به صورت طبیعی ندارد اما راهبرد آمریکا برای شکست چین در حوزه اقتصاد ، ایجاد بی ثباتی در این منطقه است ، این دو پهنه بی ثباتی نباید به هم وصل شود و این به سود هیچ کس نیست لذا ثبات ایران تنها راه حل جهان برای ایجاد موازنه قوا در خاورمیانه و غرب آسیا است.
❓تحلیل شما از آینده خاورمیانه ؟
🔹سیاست در خاورمیانه بر بازدارندگی استوار است و بازدارندگی بر موازنه تهدید و موازنه تهدید بر موازنه قوا ، دو تهدید اصلی که عامل به هم خوردن موازنه قواست بین پنج تا بیست سال آینده به حرکت در آمدن لشکر بیکاران و خشکیدن چند کشور است تنها عامل موازنه بخش ایران است ، ایران است که می تواند در منطقه بالانس ایجاد کند ، یک ایران قوی ، نیرومند و با ثبات ، عامل ایجاد بالانس در منطقه است
❓برجام را چگونه ارزیابی می کنید ؟
🔹یک ایران ضعیف بالانس قدرت در خاورمیانه را دچار عدم تعادل می کند ، ایران بالانسر قدرت در خاورمیانه است ، سیاست جهانی بگونه ای عمل نمی کند که بالانس قدرت در خاورمیانه از تعادل خارج شود ، ایران جزئی از راه حل است نه جزئی از مشکل
❓به رئیسی چه توصیه ای دارید ؟
🔹رشد نقدینگی بسیار بیش از رشد تولید ناخالص ملی است و این روند دهه هاست که ادامه دارد وقتی رشد نقدینگی بیش از رشد تولید ناخالص ملی باشد اختلاف با تورم خنثی میشود و هشتاد درصد عامل اصلی تورم در ایران همین یک نکته است و عوامل دیگر بیست درصد وزن دارند اگر تیم رئیس جمهور نتواند بین رشد نقدینگی و رشد تولید ناخالص ملی تعادل ایجاد کند اوضاع همین است که هست و تغییری در روند موجود ایجاد نمی شود در حالیکه مردم از این روند خسته شده اند؛ رئیس جمهور باید روی یک نکته تمرکز کند : مردم از روند موجود خسته شده اند و بدون کنترل نقدینگی ، اوضاع تغییر جدی نمی کند
❓چه باید انجام شود ؟
🔹من به عنوان یک آدم بانکی به شما می گویم که بانکها اطلاعات بانکی را به رئیس جمهور نمی دهند چه رسد به اینکه رئیس جمهور بخواهد در خصوص بانکها سیاستگذاری کند احمدی نژاد تلاش کرد حداقل اطلاعات بانکها را دریافت کند و نتوانست ، رئیس جمهور اطلاعات اش از مردم عادی در امور بانکها بیشتر نیست و در عمل بانکها هستند که مسیر اقتصاد را با رشد نقدینگی بیش از تولید ناخالص ملی تعیین می
🔸مصاحبه بادکترمحمد حسین ادیب
❓ راهبرد آمریکا در دوران بایدن در حوزه سیاست خارجی را چگونه ارزیابی می کنید ؟
🔹راهبرد چین یک کمربند - یک جاده است و به کمک این راهبرد ،به قدرت درجه اول اقتصادی جهان تبدیل می شود و تمرکز سیاست خارجی آمریکا برشکست راهبرد چین است، وقتی گفته می شود تمرکز سیاست خارجی آمریکا بر شکست یک کمربند - یک جاده استوار است به این معناست که مسائل دیگر اهمیت ثانوی دارد
❓برای شکست راهبرد یک کمر بند - یک جاده ، آمریکا چه اقداماتی انجام می دهد ؟
🔹 پیروزی طالبان در افغانستان و در مرحله بعد بی ثباتی در آسیای میانه و غرب چین بوسیله طالبان ، مسیر جغرافیایی ارتباط زمینی چین با غرب جهان را از وسط قطع می کند، بی ثباتی در غرب چین ، آسیای میانه و افغانستان به شکست پروژه چین منجر می شود
❓راهبرد آمریکا بی ثبات کردن ایران نیست ؟
🔹 مهم ترین عامل بی ثباتی در خاورمیانه در میان مدت و بلند مدت ( از پنج تا بیست سال آینده ) به حرکت در آمدن لشکر بیکاران در کشور های عربی است ، بزودی لشکر بیکاران در کشور های عربی به حرکت در می آید و لشکر بیکاران به بی ثباتی اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی در کشور های عربی منجر میشود عامل بی ثباتی ایران نیست لشکر بیکاران در کشور های عربی است . وقتی کشورهای عربی پتانسیل بی ثباتی با عیار قوی دارند و منافع آمریکا ایجاد بی ثباتی در غرب چین ، آسیای میانه و افغانستان است ؛ یک ایران نیرومند و با ثبات در جنوب غربی آسیا ، بالانس ایجاد می کند ، ایران نیرومند و قوی و با ثبات اجازه نمی دهد این دو موج بی ثباتی به هم وصل شود
❓عامل بی ثباتی دیگری در منطقه وجود ندارد ؟
🔹آب گیری نیل در اتیوپی آغاز شده و این به خشک شدن نیل در مصر می انجامد ، سدی که ترکیه زده معادل همه سد های ایران است و آب گیری این سد هم شروع شده احتمال خشک شدن عراق و سوریه هست ، در عین حال در افغانستان سیاست مشخصی برنامه ریزی کرد که با احداث سد ٨٠ درصد ورودی آب از افغانستان به ایران قطع شود اما آب پاکستان از افغانستان تامین میشود اگر استراتژی افغانستان با احداث سد ، قطع ٨٠ درصد آب ورودی به پاکستان باشد پاکستان می خشکد ، این سه واقعه منشأ دوم بی ثباتی در خاورمیانه است
👈 جمع بندی این بخش
🔹 کشور های عربی یک موج انفجار جمعیت بیست و پنج سال قبل داشتند که آثار اش به صورت بی ثباتی سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی طی پنج تا بیست سال آینده بروز می کند در عین حال غرب چین و آسیای میانه پتانسیل بی ثباتی به صورت طبیعی ندارد اما راهبرد آمریکا برای شکست چین در حوزه اقتصاد ، ایجاد بی ثباتی در این منطقه است ، این دو پهنه بی ثباتی نباید به هم وصل شود و این به سود هیچ کس نیست لذا ثبات ایران تنها راه حل جهان برای ایجاد موازنه قوا در خاورمیانه و غرب آسیا است.
❓تحلیل شما از آینده خاورمیانه ؟
🔹سیاست در خاورمیانه بر بازدارندگی استوار است و بازدارندگی بر موازنه تهدید و موازنه تهدید بر موازنه قوا ، دو تهدید اصلی که عامل به هم خوردن موازنه قواست بین پنج تا بیست سال آینده به حرکت در آمدن لشکر بیکاران و خشکیدن چند کشور است تنها عامل موازنه بخش ایران است ، ایران است که می تواند در منطقه بالانس ایجاد کند ، یک ایران قوی ، نیرومند و با ثبات ، عامل ایجاد بالانس در منطقه است
❓برجام را چگونه ارزیابی می کنید ؟
🔹یک ایران ضعیف بالانس قدرت در خاورمیانه را دچار عدم تعادل می کند ، ایران بالانسر قدرت در خاورمیانه است ، سیاست جهانی بگونه ای عمل نمی کند که بالانس قدرت در خاورمیانه از تعادل خارج شود ، ایران جزئی از راه حل است نه جزئی از مشکل
❓به رئیسی چه توصیه ای دارید ؟
🔹رشد نقدینگی بسیار بیش از رشد تولید ناخالص ملی است و این روند دهه هاست که ادامه دارد وقتی رشد نقدینگی بیش از رشد تولید ناخالص ملی باشد اختلاف با تورم خنثی میشود و هشتاد درصد عامل اصلی تورم در ایران همین یک نکته است و عوامل دیگر بیست درصد وزن دارند اگر تیم رئیس جمهور نتواند بین رشد نقدینگی و رشد تولید ناخالص ملی تعادل ایجاد کند اوضاع همین است که هست و تغییری در روند موجود ایجاد نمی شود در حالیکه مردم از این روند خسته شده اند؛ رئیس جمهور باید روی یک نکته تمرکز کند : مردم از روند موجود خسته شده اند و بدون کنترل نقدینگی ، اوضاع تغییر جدی نمی کند
❓چه باید انجام شود ؟
🔹من به عنوان یک آدم بانکی به شما می گویم که بانکها اطلاعات بانکی را به رئیس جمهور نمی دهند چه رسد به اینکه رئیس جمهور بخواهد در خصوص بانکها سیاستگذاری کند احمدی نژاد تلاش کرد حداقل اطلاعات بانکها را دریافت کند و نتوانست ، رئیس جمهور اطلاعات اش از مردم عادی در امور بانکها بیشتر نیست و در عمل بانکها هستند که مسیر اقتصاد را با رشد نقدینگی بیش از تولید ناخالص ملی تعیین می
کنند ، من ندیدم مدیر عامل بانکها پس از انتخاب رﯨیس جمهور با ایشان ملاقات کنند در حالیکه همه گروه های دیگر دیدار داشتند ، گونه ای نمایش قدرت بود ؛ بقیه مطالب تفسیر همین جمله آخر است !
👈حرف آخر ؟
🔹 من یک فرد معتبر که به امور بانکی مسلط باشد در اطرافیان رﯨیس جمهور نمی بینم و این برای کشور هزینه دارد.
👈حرف آخر ؟
🔹 من یک فرد معتبر که به امور بانکی مسلط باشد در اطرافیان رﯨیس جمهور نمی بینم و این برای کشور هزینه دارد.
20210727231736.mp4
4.5 MB
طرزفکر یک قهرمان المپیک از منظر روانشناسی!