🌳 داستان درخت نیمه زندگی

شخصیت و ذهن انسان،
می تواند در نیمه عمر
همانند این درخت،
دارای ریشه هایی قوی از:
اصالت،
اخلاق،
تمامیت،
صداقت،
درستی،
راستگویی،
انسانیت،
مهربانی،
ایمان،
وفاداری،
امانت داری،
یک رنگی،
و.....
باشد،
تا او را در همه بحران های زندگی،
به سلامت عبور دهد.

به قول حافظ:
ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی بر کند
چون تو را نوح است کشتیبان، ز طوفان غم مخور

✳️ نیک خواهی

🔹نیک خواهی یا به تعبیری شفقت بزرگترین هنر آدمی است. در واقع نیک خواهی به این معناست که من انسان های دیگر را دوست بدارم. اولین شرط نیک‌خواهی برای دیگران این است که من باید خودم را دوست داشته باشم. اصلا منطق ندارد، هنگامیکه کسی خودش را دوست ندارد، دیگران را دوست بدارد. حال شرط اول اینکه خودم را دوست داشته باشم، این است از سلامت روان برخوردار باشم. کسی که سلامت روان ندارد خودش را دوست ندارد. اگر من افسرده باشم، اگر من یکپارچگی روانشناختی نداشته باشم، اگر من شاد نباشم، اگر من آرامش درون نداشته باشم، طبعاً نمی توانم خودم را دوست بدارم. به میزانی که من از این مطلوبهای روانشناختی دورم، از دوست داشتن خودم هم دور خواهم بود.

🔹برای اینکه خودم را دوست بدارم، کار دیگری هم باید بکنم و آن اینکه از اخلاقی زیستن هم برخوردار باشم. اگر دروغ گو باشم، اگر متکبر باشم، اگر بی صداقت و اهل تزویر و ریا و فریب کار باشم، اگر اهل انصاف نباشم، دیگر خودم را دوست نخواهم داشت. آدم وقتی که این کارها را بکند و این ویژگی ها را داشته باشد، از خودش کمابیش بیزار می شود و از خودش نفرت پیدا می کند. کسانی خودشان را دوست دارند که اولا از سلامت روانی برخوردارند و ثانیاً کما بیش از کمال اخلاقی هم برخوردارند. آن وقت، وقتی خودشان را دوست بدارند، آهسته آهسته می توانند دیگرانی را که غیر خودشان هستند را هم دوست بدارد
✍️ مصطفی ملکیان