یک_100_نکته_در_تصمیم_گیری_و_حل_مساله.pdf
6.3 MB
یکصد نکته در تصمیم گیری و حل مساله
👆🔰در جلسه‌ی سوپرویژن منتورینگ با یک مدیر، متوجه شدم که با وجود تجربه‌ی زیاد، در مواجهه با خیلی از چالش‌های کاری، الگوی رفتاری معیوبی را نشان می‌دهند که موجب شکست می‌شود. دوست داشتند در منتورینگ شرکت کنند، تا یاد بگیرند
چالش‌های‌شان را چطور باید حل و فصل کنند.
🔸در مورد مسائلی که گفتند، از ایشان پرسیدم. تقریبا در همه‌ی ۲-۳ مسأله‌ای که گفتند، نتایج نامناسبی گرفته بودند و فکر می‌کردند با مانعی روبرو بودند. پرسیدم آیا دوست دارید در منتورینگ یاد بگیرید که چطور می‌توانستید آن مانع‌ها را بردارید؟ گفتند خیر! آن مسأله‌ها که گذشته! دوست دارم چیزهایی یاد بگیرم که کمک کند موانع بعدی را از سر راهم بردارم.
🔸بعد از شنیدن این پاسخ، سوالی به ذهنم رسید و پرسیدم: «شما که این همه تجربه دارید، آیا نمی‌شود از تجارب قبلی‌تان در عبور از چالش جدید بهره ببرید؟» سرنخ اصلی مشکل تا حدی خودش را نشان داد، وقتی در جواب گفتند: «نه نمی‌شود! چون چالش‌های جدید با چالش‌های قبلی فرق دارد و تجارب قبلی کمکی به حل مسئله‌ی جدید نمی‌کند».
🔸فکر می‌کنم نکته‌ای که از آن غافل بودند، این بود: چالش‌ها با هم از جهاتی متفاوت هستند، ولی اگر روی تجارب گذشه تعمق کنیم، آن‌ها را از ابعاد مختلف بررسی کنیم، تصمیم‌ها و رفتار‌های قبلی را پایش کنیم و کارهای متفاوتی که می‌شد انجام داد را مشخص کنیم، این تجارب خاص تبدیل می‌شوند به تجارب بنیادینی که می‌توان از آن‌ها در مواجهه با گستره‌ی وسیعی از مسائل جدید، استفاده کرد و احتمال خطا و شکست را پایین آورد.
🔸تجارب ما، دارایی‌های خام ما هستند که اگر روی آن‌ها درنگ و «تأمل» کافی صورت نگیرد، به سرمایه‌ی عمرمان تبدیل نمی‌شوند و سودی از آن‌ها نمی‌بریم. اگر ۲۰ سال تجربه داشته باشیم، اما نتوانیم آن‌چه بر ما گذشته و آن‌چه کرده‌ایم و نکرده‌ایم را به درستی مورد نقد و بررسی قرار دهیم، ممکن است تجربه‌ی مؤثرمان از ۲ سال هم کم‌ارزش‌تر باشد و در عمل، بیشتر بر توهم و تکبرمان اضافه کند.
🔸در مورد اهمیت تأمل بر تجربه‌های پیشین صحبت کردیم، یکی دو مورد از چالش‌های گذشته‌ی دوست‌مان را با هم بررسی کردیم و وقتی سرنخ‌هایی از یک الگوی رفتاری مسأله‌ساز را باهم یافتیم، ایشان کاملاً برای تداوم مسیر در برنامه‌ی منتورینگ، مشتاق و آماده شدند.
چالش‌های‌شان را چطور باید حل و فصل کنند.
🔸در مورد مسائلی که گفتند، از ایشان پرسیدم. تقریبا در همه‌ی ۲-۳ مسأله‌ای که گفتند، نتایج نامناسبی گرفته بودند و فکر می‌کردند با مانعی روبرو بودند. پرسیدم آیا دوست دارید در منتورینگ یاد بگیرید که چطور می‌توانستید آن مانع‌ها را بردارید؟ گفتند خیر! آن مسأله‌ها که گذشته! دوست دارم چیزهایی یاد بگیرم که کمک کند موانع بعدی را از سر راهم بردارم.
🔸بعد از شنیدن این پاسخ، سوالی به ذهنم رسید و پرسیدم: «شما که این همه تجربه دارید، آیا نمی‌شود از تجارب قبلی‌تان در عبور از چالش جدید بهره ببرید؟» سرنخ اصلی مشکل تا حدی خودش را نشان داد، وقتی در جواب گفتند: «نه نمی‌شود! چون چالش‌های جدید با چالش‌های قبلی فرق دارد و تجارب قبلی کمکی به حل مسئله‌ی جدید نمی‌کند».
🔸فکر می‌کنم نکته‌ای که از آن غافل بودند، این بود: چالش‌ها با هم از جهاتی متفاوت هستند، ولی اگر روی تجارب گذشه تعمق کنیم، آن‌ها را از ابعاد مختلف بررسی کنیم، تصمیم‌ها و رفتار‌های قبلی را پایش کنیم و کارهای متفاوتی که می‌شد انجام داد را مشخص کنیم، این تجارب خاص تبدیل می‌شوند به تجارب بنیادینی که می‌توان از آن‌ها در مواجهه با گستره‌ی وسیعی از مسائل جدید، استفاده کرد و احتمال خطا و شکست را پایین آورد.
🔸تجارب ما، دارایی‌های خام ما هستند که اگر روی آن‌ها درنگ و «تأمل» کافی صورت نگیرد، به سرمایه‌ی عمرمان تبدیل نمی‌شوند و سودی از آن‌ها نمی‌بریم. اگر ۲۰ سال تجربه داشته باشیم، اما نتوانیم آن‌چه بر ما گذشته و آن‌چه کرده‌ایم و نکرده‌ایم را به درستی مورد نقد و بررسی قرار دهیم، ممکن است تجربه‌ی مؤثرمان از ۲ سال هم کم‌ارزش‌تر باشد و در عمل، بیشتر بر توهم و تکبرمان اضافه کند.
🔸در مورد اهمیت تأمل بر تجربه‌های پیشین صحبت کردیم، یکی دو مورد از چالش‌های گذشته‌ی دوست‌مان را با هم بررسی کردیم و وقتی سرنخ‌هایی از یک الگوی رفتاری مسأله‌ساز را باهم یافتیم، ایشان کاملاً برای تداوم مسیر در برنامه‌ی منتورینگ، مشتاق و آماده شدند.