.
انيميشن Danny Boy به كارگردانی #مارک_اسكرو_بتسكی و محصولِ لهستان است که عنوان بهترین انیمیشن سال ۲۰۱۱ را بدست آورده است.

🎞 این انیمیشن بسیار زیبا و مفهومی، داستان #شهر_انسان‌های_بدون_سر را روایت می کند. آن ها سری برای اندیشیدن ندارند. از همین رو، در این شهر تخیلی، تصادف و مرگ پدیده ای پیش پا افتاده است. هیچ حادثه‌ای چندان ناگوار نیست که خاطر کسی را مشوش کند. اما در این میان با فردی مواجه می شویم که متفاوت است. او تنها کسی است که می‌بیند و گونه دیگر می‌اندیشد و در عین حال هیچ همدم و هم سخنی ندارد که دغدغه او را فهم کند.

  قهرمان داستان در یک اتفاق ناگهانی با زنی برخورد می‌کند و دلباخته او می‌شود. عشق به زندگی رنگ و بویی تازه می‌بخشد و آن را زیبا می‌کند. مرد جوان دل زن را به دست می‌آورد، اما زن هنگام لمسِ گردن مرد جوان، متوجه وجود سر او می‌شود و او را متفاوت می‌یابد. پس آنگه، ترسیده و فرار می‌کند. مرد جوان برای گریز از این وضعیت تراژیک، سرش را به #گیوتین می سپارد و مجدداً در ازدحام خیابان‌های شهر با  آن زن مواجه می‌شود و این بار زن او را پذیرا می‌شود!

.
انیمیشن #والس_مکانیکی / La Valse Mécanique» به کارگردانی: #جولین_دیمکنز محصول سال 2015 فرانسه است.

شخصیت اول انیمیشن «والتز»، در حالی که ریسمانی که به حلقه‌ی پشت دستش بسته است، از دروازه‌ی آپارتمانی که زندگی می‌کند، وارد شهری می‌شود، شهر ماشینی‌ای که «والتز» در آن زندگی می‌کند، علاوه‌ بر اینکه واجد تمام نمادهای دربردارنده نظم و ساختار مشخص می باشد، ریسمان‌های نامرئی را به چهار دست و پای مردم بسته است که کار و حرکت شان را در زمان دقیق هدایت می‌کند و مانع حرکت خلاف مسؤولیت رسمی شان می‌شود. ریسمان پنجمی که اشاره به بستن راه فکر کردن توسط مدرنیته دارد، نمی‌تواند نقشش را بدرستی بازی کند.

والتز از منظر پسامدرن، مدرنیته را به چالش می‌کشد، از بی‌مسؤولیتی یا ناتوانی این ریسمان پنجمی شروع می‌شود که به درستی نتوانسته است، مانع فکر کردن افراد به بیرون زدن از ساختار یا به چالش کشیدن مدرنیته شود. واکنش والتز نسبت به دیدن دختری که روی صندلی‌ای در ایستگاه قطار گیتار می‌نوازد، و بیرون از ساختار است؛ و ریسمانی دست و پایش را نبسته است، بیانگر همین پیام ژرف این انیمیشنِ مفهومی و زیباست.
تحلیل و رصد

@tahlilvarasad