.
انيميشن Danny Boy به كارگردانی #مارک_اسكرو_بتسكی و محصولِ لهستان است که عنوان بهترین انیمیشن سال ۲۰۱۱ را بدست آورده است.

🎞 این انیمیشن بسیار زیبا و مفهومی، داستان #شهر_انسان‌های_بدون_سر را روایت می کند. آن ها سری برای اندیشیدن ندارند. از همین رو، در این شهر تخیلی، تصادف و مرگ پدیده ای پیش پا افتاده است. هیچ حادثه‌ای چندان ناگوار نیست که خاطر کسی را مشوش کند. اما در این میان با فردی مواجه می شویم که متفاوت است. او تنها کسی است که می‌بیند و گونه دیگر می‌اندیشد و در عین حال هیچ همدم و هم سخنی ندارد که دغدغه او را فهم کند.

  قهرمان داستان در یک اتفاق ناگهانی با زنی برخورد می‌کند و دلباخته او می‌شود. عشق به زندگی رنگ و بویی تازه می‌بخشد و آن را زیبا می‌کند. مرد جوان دل زن را به دست می‌آورد، اما زن هنگام لمسِ گردن مرد جوان، متوجه وجود سر او می‌شود و او را متفاوت می‌یابد. پس آنگه، ترسیده و فرار می‌کند. مرد جوان برای گریز از این وضعیت تراژیک، سرش را به #گیوتین می سپارد و مجدداً در ازدحام خیابان‌های شهر با  آن زن مواجه می‌شود و این بار زن او را پذیرا می‌شود!

.
انیمیشن #والس_مکانیکی / La Valse Mécanique» به کارگردانی: #جولین_دیمکنز محصول سال 2015 فرانسه است.

شخصیت اول انیمیشن «والتز»، در حالی که ریسمانی که به حلقه‌ی پشت دستش بسته است، از دروازه‌ی آپارتمانی که زندگی می‌کند، وارد شهری می‌شود، شهر ماشینی‌ای که «والتز» در آن زندگی می‌کند، علاوه‌ بر اینکه واجد تمام نمادهای دربردارنده نظم و ساختار مشخص می باشد، ریسمان‌های نامرئی را به چهار دست و پای مردم بسته است که کار و حرکت شان را در زمان دقیق هدایت می‌کند و مانع حرکت خلاف مسؤولیت رسمی شان می‌شود. ریسمان پنجمی که اشاره به بستن راه فکر کردن توسط مدرنیته دارد، نمی‌تواند نقشش را بدرستی بازی کند.

والتز از منظر پسامدرن، مدرنیته را به چالش می‌کشد، از بی‌مسؤولیتی یا ناتوانی این ریسمان پنجمی شروع می‌شود که به درستی نتوانسته است، مانع فکر کردن افراد به بیرون زدن از ساختار یا به چالش کشیدن مدرنیته شود. واکنش والتز نسبت به دیدن دختری که روی صندلی‌ای در ایستگاه قطار گیتار می‌نوازد، و بیرون از ساختار است؛ و ریسمانی دست و پایش را نبسته است، بیانگر همین پیام ژرف این انیمیشنِ مفهومی و زیباست.
تحلیل و رصد

@tahlilvarasad

🔲⭕️سه نکبت بزرگ در برابر توسعه و دموکراسی
دکتر محمودسریع القلم

وقتی مشکلات روی هم انباشته میشوند ، بعضی به واژه دموکراسی متوسل میشوند و تحقق آن را به عنوان راه حل مطرح میکنند. البته اگر نروژ، سوئد و آلمان نمونه‌های دموکراتیک تلقی شوند، این قضاوت منطقی است. اما آیا افراد میدانند دموکراتیک شدن چه فرایندها، اصول و تمرینهای سختی در بر دارد؟

هزاران فیلسوف، اقتصاددان، جامعه شناس و دانشمند علوم در کنار هم و با اصلاح اندیشه‌های یکدیگر، متون نوشته اند و اثر گذاشته اند تا آنکه امروز، وزیر دانمارکی به عنوان یک قرارداد اجتماعی و بدون آنکه هزینه ای بر بودجه عمومی کشور تحمیل کند، با دوچرخه به محل کار خود میرود.

در نهایت، دموکراسی نتیجۀ همکاری کسانی است که «با هم فکر میکنند»، حال این فکر کردن برای فلسفه باشد یا کارآفرینی؛ برای قانون‌پذیری باشد یا تولید ثروت؛ برای افزایش امنیت ملّی باشد یا حفاظت از محیط زیست؛ برای اصلاح نظام بانکداری باشد یا تشویق شهروندان برای عبور از خطوط عابر پیاده. این حسِ اجتماعی از جمع بودن و کار مثبت برای جمع کردن، مبنای فلسفی دموکراسی است. جمعی تصمیم گرفتن، به فکر منافع و مصلحت عامه بودن و جلوگیری حقوقی از انحصار و عدم شفافیت، نتیجه چند قرن کار فکری است.

دموکراسی قرص مُسکّن نیست، بلکه باور است: باوری که در اعماق وجودی انسانها ریشه دوانده است. دموکراسی صرفاً میزگرد، سخنرانی و راهپیمایی نیست بلکه باورهای ناخودآگاهِ نخبگان سیاسی و فکری یک جامعه است که طی سالها و در یک نظام آموزشی مشترک، آنها را درونی کرده اند. اگر مجموعه حاکمیت یک کشور، متون مشترکی نخوانده باشند، به باورهای مشترک نیز دست نخواهند یافت. دلیل اصلی اینکه اروپا و آمریکا به‌راحتی به توافق دست می‌یابند، متون مشترک فلسفی و اقتصادی است که خوانده‌اند.

طبیعی است وقتی نخبگان یک کشور از رشته‌های مختلف با ادبیات متنوع دور هم جمع شوند نمیتوانند به اشتراک نظر برسند و هر فرد، کار خود را انجام میدهد و برآیند این کارها، حداقل ناهماهنگی و حداکثر هرج و مرج خواهد بود.

ناهماهنگی و ناکارآمدی ریشه در از هم گسیختگی فکری دارد. وقتی ده ها مدیر و تصمیم گیرنده با دهها سابقۀ فکری و مطالعاتی و گرفتن مدرک [واقعی و یا غیرواقعی] در حین کار دور هم جمع شوند، هریک نوعی استنباط شخصی از مفاهیم حکمرانی و مدیریت خواهند داشت و نتیجه کار آنها نمیتواند مبتنی بر دقت، کارآمدی و انباشت پیشرفتها باشد.

دموکراسی را دستکم گرفته ایم ؛ کما اینکه در دوره قاجار نیز، نویسندگانی تصور میکردند با چند کتاب و گردهمایی میتوانند حکومت قانون بنا کنند.
کافی است خاطرات علی‌نقی عالیخانی ، وزیر اقتصاد ایران در دهۀ چهل را بخوانید تا ببینید سیستم و جامعه با افراد توانا چه نوع رفتارِ بدی میکند. خاورمیانه راه طولانی دارد تا از دایرۀ اطاعت به فضاهای مشترک فکری، استنباطی و کارکردی برسد.

یک دلیل اینکه وزیر خارجه کانادا فرصت میکند با تک‌تک بازماندگان سانحۀ هوایی ملاقات حضوری کند به این خاطر است که سیاست خارجی کانادا یک سیستم است و مرتب و منظم کار می‌کند
و وزیر خارجه فرصت دارد تا این کار را انجام دهد. اگر سیاست خارجی کانادا به دلیل ناهماهنگی ها، سوء استنباطها، خودخواهیها و انحصارها، هر نیم روز یک بحران داشت، چنین اهتمامی صورت نمی پذیرفت. توافق فکریِ جمعی است که باعث میشود مسئولین اجرایی در اروپا ساعت پنج عصر به بعد به زندگی خصوصی خود بپردازند تا آنکه تا ساعت دوازده شب در جلسات باشند.

☑️⭕️تجویز راهبردی
اگر جایی به دنبال دموکراسی میگردیم، مکان آن در مدارهای نخبگان فکری و سیاسی یک کشور است که چه نوع تعاملی با یکدیگر دارند و اصولاً با فکر و اندیشه چگونه برخورد می‌کنند .

با انباشته شدن اشتباهات و خطاهای محاسباتی به دلیل فقدان ساختار در یک کشور، یا خارجی در نهایت مسلط می شود و یا به زنگ زدگی نظام مدیریتی میانجامد. در دموکراسی ها هم، اشتباه میشود، ولی اشتباهِ جمع است که بسیار راحتتر اصلاح میشود و تکرار نمیشود.
اگر پهلوی دوم در رابطه با دموکراسی، متونی را خوانده بود و درونی کرده بود، به شهروندان کشور خود نمیگفت که اگر فردی راه او را نمیپسندد میتواند گذرنامه خود را مجانی گرفته و از کشور مهاجرت کند.

بیش از پانصد سال هزاران نفر زحمت کشیده اند تا مانع از این ویژگی‌ها شوند: خود بزرگ‌پنداری، خود درست پنداری ، خودبرترپنداری. [=سه نکتب بزرگ دموکراسی و توسعه]

از کسانی که حداقل ۵۰۰ کتاب از نویسندگان پنج قرن اخیر نخوانده اند، به زبانهای خارجی مسلط نیستند، دانشگاه نرفته اند و استاد ندیده اند و تمرین تفاهم و تعامل نکرده‌اند، طبعاً نباید انتظار دموکراتیک بودن را داشت. دموکراسی [و در نتیجه توسعه]، سالها تمرین می خواهد. (لینک مطلب کامل عنوان مقاله اصلی مقاله ایشان: آیا دموکراتیک شدن راحت است؟)

شبکه توسعه
@I_D_Network

چرا ۱۶هزار پزشک از ایران مهاجرت کردند؟

👈 بحران کمبود پزشک در آینده‌ای نزدیک؛

⭕️ موضوع فرار مغزها و نخبگان، حالا به مهاجرت دسته‌جمعی پزشکان و کادر درمان رسیده است. بر اساس آماری که به دست روزنامه «دنیای اقتصاد» رسیده، ظرف یک‌سال گذشته ۱۶۰متخصص قلب مهاجرت کرده‌اند. در همین مدت ۳۰هزار کادر درمان از دانشکده‌های علوم پزشکی درخواست good standing داشته‌اند که مقصدشان عمان بوده است. همچنین ظرف چهارسال گذشته ۱۶ هزار پزشک عمومی از کشور مهاجرت کرده‌اند.

⭕️ محمد رئیس‌زاده، رئیس‌کل نظام پزشکی ایران، چندی پیش از عدم تمایل به تحصیل در رشته‌ جراحی قلب، خبر داده که بدون متقاضی مانده و برای جراحی کودکان هم امسال تنها یک نفر شرکت کرده است. در حالی که ظرف دو سال اخیر، 63 جراحی پیوند قلب کودکان در کشور انجام شده و ایران در پله نخست دنیا ایستاد. کمبود متخصص در کشور یک موضوع کاملا جدی است.

⭕️ در سال ۱۴۰۰ بالغ بر چهار هزار و ۲۷ پزشک درخواست صدور گواهی عدم سوء‌پیشینه برای مهاجرت کرده‌اند...

کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir

yun.ir/zr0d44