✳️ اینجا کلاس درس در یکی از دانشگاه های فرانسه است.
✅ ما شاهد آخرین نسل های سواد کلاسیک هستیم. امروز دیگر نمیشود به روش های سنتی کلاس درسی گذاشت.
تلفن همراه ابزار نیست معلم است و پدر مادر غائب.برنامه های درسی از واقعیت گسسته اند ولی هنوز معلمان به تکرار محفوظاتشان می پردازند.
نسل فعلی قادر به تفکر عمیق، همدلی واقعی یا تفکر علت و معلولی نیست.
نیاز به نظام آموزشی هستیم که در آن صفحه های دیجیتالی یک مرز باشند نه ارباب.
نورن های مغز جوانان توسط صفحه نمایش ها باز نویسی شده است.
مغز جوانان مدام در پی تحریک سریع تصاویر لحظه ای و پاداش های فوری است.
جوانان باید با بدن خود بیاموزند از طریق پروژهای عینی، خطا کردن. راهنمایی گرفتن، و ساختن نه با لایک و اسکرول کردن.

✳️ بنظر می آید رقابت اصلی امروز در دنیا بر سر تکنولوژی AI و میزان پردازش اطلاعات است. جایی که تا ۵ سال پیش چین و آمریکا گردن به گردن هم پیش می رفتند و جایی که آمریکا تصمیم گرفته این مسابقه را ببرد می‌توانید ببینید.⁉️

✳️ ۱۰ عادت وحشتناکی که
خوشبختی شما را از بین می‌برند کدامند؟

۱. مقایسه‌ی دائمی خود با دیگران
نگاه کردن به ظاهر زندگی دیگران و تصور اینکه آنها عالی‌ترین شغل و شادترین روابط را دارند یا پول بیشتر و قیافه‌ی بهتری دارند، کار آسانی است، اما این مقایسه‌ها همیشه منصفانه نیستند، زیرا تک‌تک ما انسان‌ها در جایگاه خودمان منحصربه‌فرد هستیم و استعدادها، ترس‌ها، تمایلات و اهداف خودمان را داریم.

۲. ناسپاس بودن
قدردانی، زندگی‌تان را دگرگون می‌کند. شاکر‌بودن، فکر شما را به داشته‌های شگفت‌انگیزتان معطوف می‌کند. اگر درک نکنید که در زندگی از چه نعمت‌هایی برخوردار هستید و قدردان آنها نباشید، هرگز در زندگی احساس رضایت نخواهید کرد. قدردانی از استرس شما می‌کاهد، به ذهن شما آرامش می‌دهد و از شما یک شخصیت منعطف و مهربان می‌سازد.

۳. گرفتار ترس یا نفرت شدن
نفرت هم به اندازه‌ی ترس مخرب است. اگر بگذارید خشم، شما را کنترل کند؛ در باتلاقی از بدبینی و ستیزه‌جویی فرو می‌روید. خاطره‌ی تجربیات تلخ در ذهن ما انباشته می‌شوند، اما اگر بخواهیم بر اساس خشم یا نفرت تصمیم‌گیری کنیم، توانایی تمرکز خود را روی مسائل مهم زندگی از دست می‌دهیم. نفرت، شادی‌هایمان را ذره‌ذره از ما می‌گیرد.

۴. تمرکز محض روی گذشته یا آینده
اگر توجه شما فقط معطوف به گذشته یا آینده باشد، احتمال دارد تجربیات و فرصت‌هایی را که درست مقابل چشمان‌تان است، نادیده بگیرید. شما باید در لحظه زندگی کنید تا توجه‌تان را معطوفِ شرایط و اطرافیان‌تان کنید. اگر این‌گونه نباشد، بدون اینکه تشخیص بدهید، ر‌وزها و سال‌های زیادی را پشت می‌گذارید؛ درحالی‌که در هیچ‌یک از آنها زندگی‌کردن در لحظه را تجربه نکرده‌اید. ‌

۵. تمرکز روی مسائل غیرقابل‌کنترل
اکثر مواقع تمایل ما به کنترل همه مسائل پیرامون‌مان، ریشه در اضطراب و ترس دارد؛ ما باور داریم که اگر فرمان دست خودمان نباشد، بدترین اتفاقات خواهد افتاد. تلاش بیش‌ازحد برای کنترل همه‌ چیز، درست مانند جنگیدن با دنیاست و درنتیجه‌ی این طرز تفکر، خودمان را از شادی و آرامش محروم می‌کنیم. به‌جای تلاش برای کنترل‌کردن تمام جزئیات پیرامون، اجازه بدهید زندگی روال عادی‌اش را طی کند. روی مسائل غیرقابل‌کنترل زندگی بیش‌ازحد تمرکز نکنید و سعی کنید از آزادی این نگرش جدید لذت ببرید.

۶. اسیر‌شدن در بازی سرزنش
سرزنش کردن مداوم دیگران به‌خاطر مشکلات یا شرایط خودتان، عادت مخربی‌ست که هم به خودتان و هم به اطرافیان‌تان آسیب می‌رساند. وقتی دیگران را سرزنش می‌کنید، از مسئولیت احساسات و اعمال خودتان چشم‌پوشی می‌کنید. ما مسئولیت مشکلات‌مان را به گردن دیگران می‌اندازیم، چون نمی‌خواهیم خودمان را مقصر بدانیم. در‌عوض، با مقصر‌دانستن دیگران، شکست خودمان را توجیه می‌کنیم تا احساس بهتری پیدا کنیم.

۷. چشم‌دوختن به دارایی‌ها
وقتی تمرکز زندگی‌تان فقط روی پول و مادیات باشد، نمی‌توانید شادی‌های واقعی و حقیقی زندگی را ببینید. منکر نمی‌شویم که پول به رفاه ما و اطرافیان‌مان کمک می‌کند، اما زمانی که تمرکزمان به‌طور کامل روی ثروت و اندوختن آن باشد، چیزهایی را که سبب آرامش و شادی واقعی‌مان می‌شوند، فراموش می‌کنیم. در زندگی به‌دنبال تعادل باشید و بدانید که فقط با ثروت نمی‌توانید شادی بخرید و این حقیقتی است که باید آن را به طور درونی باور داشته باشید.

۸. احاطه‌شدن با افراد سمی
ارتباط با افراد سمی، شادی و آرامش را از شما می‌گیرد. اگر مراقب نباشید، ذهنیت بدبینانه‌ی آنها به شما سرایت می‌کند. واقعیت غم‌انگیز این است که انسان‌های سمی ذره‌ای به اطرافیان‌شان اهمیت نمی‌دهند و برایشان فرقی نمی‌کند دیگران چقدر برای آنها وقت صرف کرده‌اند.

۹. از بین‌رفتن آرزوها به‌واسطه‌ی تنبلی
همه‌ی ما هرازگاهی وظایفی را به تعویق می‌اندازیم که از انجام‌شان می‌ترسیم یا بهانه‌تراشی می‌کنیم تا دلیلِ انجام‌ندادن کاری که قول انجامش را داده بودیم، توضیح بدهیم. به تعویق انداختنِ همیشگی، بدون شک به شادی بلند‌مدت ما لطمه می‌زند. انسان با تنبلی، زمان باارزش و انرژیش را هدر می‌دهد، درحالی‌که ما می‌توانیم از این دو منبع باارزش برای پی‌گیری اهداف و آرزوهای‌مان استفاده کنیم.

۱۰. بدترین منتقدِ خود ‌بودن
برای ارتباط برقرار ‌کردن با خود واقعی‌تان حوصله به خرج دهید. شما واقعا از خودتان چه انتظاری دارید؟ می‌خواهید چه کسی باشید؟ چه چیزهایی را دوست دارید؟ چه چیزهایی را دوست ندارید؟ برای اینکه خودتان را پیدا کنید و کسی را که هستید دوست بدارید، باید راهی پیدا کنید. افکار منفی را کنار بگذارید و فقط به انتقادات سازنده فکر کنید. فراموش نکنید که با خودتان مهربان باشید، همین‌طور با دیگران، چون این راه رسیدن به شادی واقعی است.
مدیران منابع انسانی
https://t.me/ExecutiveManagement

✳️ ۳ اصل برای کارکردن و توسعه نسل بعدی
(در کشور ویا سازمان)

۱. با الگو بودن رهبری کن.

افراد به‌ویژه جوانان از آنچه انجام می‌دهی پیروی می‌کنند، نه آنچه می‌گویی.

[تماشای کار بی‌وقفه پدرم بر روی کتاب‌ها و مقالات علمی متعدد، به من و برادرم معنای فداکاری را نشان داد و الهام‌بخش ما برای سخت‌کوشی بود.]

۲. بر نکات مثبت افراد وامور تمرکز کن.

[پدرم که در لنینگراد پس از جنگ بزرگ شده بود، یاد گرفت احساساتش را کنترل کند تا نیروی مثبتی برای خانواده، همکاران و جامعه باشد. او به من آموخت که افکارم را به گونه‌ای شکل دهم که حتی در زمان‌های سخت، بیشترین خیر را به همراه داشته باشد.]

۳. وجدان را در اولویت قرار بده.

[ پدرم با مطالعه و ترجمه متفکرانی از ژولیوس سزار تا سنکا، دریافت که اخلاق از استعداد ماندگارتر است. قطب‌نمای اخلاقی، برخلاف هوش یا خلاقیت، ویژگی نهایی انسانی است که حتی در عصر هوش مصنوعی ارزش خود را از دست نمی‌دهد.]

https://t.me/ExecutiveManagement

👆 تلخیص شده از پیام دوروف به مناسبت ۱۲ سالگی تلگرام

● پاول دوروف، موسس تلگرام در کانال رسمی‌اش نوشت:

یک ماه پیش، پدرم متخصص برجسته ادبیات روم باستان ۸۰ ساله شد. از او پرسیدم چه توصیه‌ای برای نسل بعدی داری. او سه مورد را به من گفت.

تاب آوری درشرایط تعلیق اقتصادی

✳️ فن بیان ، ۱۰ راهکار ساده که شما را به یک فرد خوش صحبت تبدیل می‌کنند.

۱. به هیچ وجه، تاکید می‌شود، به هیچ وجه در حین مکالمه کار دیگری انجام ندهید( مثل کار کردن با گوشی) .

۲- اظهار فضل نکنید. بدین شکل که از تعصب بی‌جا و استفاده از کلمات سنگین پرهیز کرده و خود را دانای کل ندانید.

۳- سوالاتی با پایان باز بپرسید. سوالات باز در واقع سوالاتی هستند که در مخاطب شور و اشتیاقی مضاعف ایجاد کرده و پاسخ‌های مطلبوب تری را نتیجه می‌دهند.

‌۴- با جریان و ریتم صحبت همراه شوید. بعضی مواقع طرف مقابل علاقه دارد تا از موضوع اصلی فاصله گرفته و گریزی به مطالب مختلف بزند. شما نباید با گرفتن موضع تدافعی، شوق و شور فرد مقابل را سلب کنید.

۵- اگر مطلبی را نمی‌دانید، بهتر است طفره نرفته و اعتراف به ندانستن آن مطلب کنید.

۶- تجربیات خود را با دیگران مقایسه نکنید. امکان ندارد دو فرد متفاوت روند مشابه و یکسانی در مواجه با زندگی در پیش گیرند. این که سعی کنید تجربیات هر فرد را با خود یکی در نظر بگیرید ممکن است فرد مقابل را به موضع دفاعی ببرد.

۷- تلاش کنید که صحبت‌های خود را بارها تکرار نکنید. تکرار کردن چند باره‌ی هر مطلب مسلماً حوصله مخاطبین را سر‌ می‌برد.

۸- از ذکر جزییات بپرهیزید و بکوشید اصل مطلب و موضوع را در صحبت  کردن دنبال کنید.

۹- سعی کنید صحبت‌های مخاطب خود را تمام و کمال بشنوید تا منظور وی را به طور کامل درک کنید.

۱۰- خلاصه و مختصر نکات خود را ارائه کنید. با زیاده روی در مکالمه قطعاً مخاطب خسته خواهد شد.
https://t.me/ExecutiveManagement

✳️ خودکامگان رشدگرا در دستیابی به اهداف‌شان ناکام مانده‌اند
اکونومیست،۱۴ آگوست ۲۰۲۵

✅ محمد بن سلمان یکی از چندین خودکامه‌ای است که بر رشد اقتصادی تمرکز کرده است. پادشاهان خلیج فارس، رهبران شرق آفریقا و مردان قدرتمند در کشورهایی که (تقریباً) دموکراتیک‌اند — همه از چین و سنگاپور الهام گرفته‌اند؛ کشورهایی که توانستند حکومت اقتدارگرا را با موفقیت اقتصادی ترکیب کنند. بسیاری از آنها حاضرند سیاست‌های اقتصادی کلاسیک را بپذیرند. آنها رشد را منبعی برای مشروعیت می‌بینند و به دنبال ثروتمند کردن مردم خود هستند، نه فقط نخبگان.
به همین دلیل، تکنوکرات‌های ماهری را برای تدوین سیاست‌ها به کار می‌گیرند، با وعده ثبات سرمایه‌گذاران را جذب می‌کنند و سیاست‌های صنعتی پرهزینه اجرا می‌کنند. با این حال، با وجود همه این تلاش‌ها، روزبه‌روز در تحقق رشد اقتصادی با مشکل بیشتری روبه‌رو می‌شوند
در دهه ۲۰۰۰، اقتصاددانان از «معاملات اقتدارگرایانه» سخن می‌گفتند؛ یعنی جایی که دیکتاتورها، نبود آزادی‌های سیاسی را با پرداخت‌های نقدی و مزایا جبران می‌کردند.
اما امروز جمعیت‌ها بیش از حد بزرگ و جوان شده‌اند و چنین معامله‌ای دیگر جواب نمی‌دهد. خلیج فارس با سرعتی فزاینده در حال رقابت با تمام شدن ذخایر نفتی است؛ جمعیت اتیوپی هم پیش‌بینی می‌شود بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۵۰ حدود ۹۰ میلیون نفر افزایش یابد.
پیوند دادن سیاست‌های حامی رشد اقتصادی با یک اقتصاد سیاسی اقتدارگرا به معنای واگذاری بخشی از کنترل است.
دولت رواندا سرمایه‌گذاری خطرپذیر را برای هر چیزی از تولید شیر گرفته تا استخراج زغال‌سنگ نارس تأمین کرده است. سپس سهام خود در پروژه‌های موفق را به سرمایه‌گذاران خصوصی می‌فروشد (برای مثال، بخشی از یک شرکت مخابراتی اخیراً به تی-موبایل، غول آمریکایی، واگذار شد).
یکی از نخستین سیاست‌های «تو لام» در ویتنام، معاف کردن کسب‌وکارهای کوچک از مالیات بر شرکت‌ها بود. بحرین نیز دو سال پیش، برای کسانی که بیش از ۵۰ میلیون دلار در کشور سرمایه‌گذاری کنند، تقریباً تمام تشریفات اداری متداول برای سرمایه‌گذاران خارجی را حذف کرد. تازه‌ترین اصلاحات محمد بن سلمان، که در فوریه معرفی شد، به دنبال همسو کردن رویه‌های کاری با استانداردهای آمریکا است.
با وجود تبلیغات جذاب، در سال‌های اخیر مشکلاتی پدیدار شده است. بازرگانان خارجی از مدیریت بیش‌ازحد جزئی شکایت دارند.
شرکت‌های دولتی کسب‌وکارهای خصوصی را به حاشیه می‌رانند: برنامه‌های دولت آنقدر جاه‌طلبانه است که عربستان با کمبود مصالح ساختمانی روبه‌رو شده؛ صندوق بین‌المللی پول به اتیوپی هشدار داده که بانک‌هایش آنقدر درگیر وام‌دهی به دولت هستند که توان حمایت از کسب‌وکارهای محلی را ندارند.
در برخی کشورها، وقتی اهداف برآورده نمی‌شود، مقامات آمار را دستکاری می‌کنند تا از تنبیه در امان بمانند. یک مقام IMF حتی نشان داده که نرخ واقعی رشد تولید ناخالص داخلی رواندا چند درصد کمتر از آمار رسمی است. به نظر می‌رسد اتیوپی نیز تولید گندم خود را بیش‌برآورد کرده باشد.
در بسیاری از موارد رشد به هزینه‌های دولتی وابسته است. صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان، که صندوق ثروت ملی این کشور است، مسئول یک‌دهم تولید ناخالص داخلی غیرنفتی است.
سال گذشته بیش از نیمی از سرمایه‌گذاری‌های رواندا از سوی شرکت‌های دولتی انجام شد. ورود نقدینگی از بخش خصوصی خارجی نشانه یک جهش واقعی سرمایه‌داری خواهد بود.
سال گذشته، عربستان به‌عنوان سهمی از GDP، کمتر از میانگین منطقه سرمایه‌گذاری خارجی دریافت کرد؛ بحرین کمتر از نیکاراگوئه.
ترازهای تجاری تقریباً بهبود نیافته‌اند. عربستان سه برابر بیشتر از صادرات غیرنفتی خود، کالا و خدمات غیرنفتی وارد می‌کند.هرچند سیاست‌های تکنوکراتیک نتایج بهتری به همراه داشته و تا حدی محبوبیت ایجاد کرده‌اند، رهبران به زودی ممکن است با یک انتخاب مواجه شوند: آزادسازی واقعی، توسل به روش‌های سرکوبگرانه‌تر برای کسب رضایت، یا تلاش برای خرید محبوبیت با یارانه‌ها در دوران سخت‌تر.
پرسش اینجاست که تعهد آنها به تغییر اقتصادی، واقعاً تا چه اندازه عمیق است؟
لينك مطلب؛
https://www.economist.com/finance-and-economics/2025/08/14/growth-loving-authoritarians-are-failing-on-their-own-terms
برنامه ريزي استراتژيك
https://t.me/ExecutiveManagement