* جامعه به «بقا» قفل میشود
* ظرفیت نوآوری فرو می‌ریزد
* جرم و آسیب اجتماعی افزایش
* نارضایتی گسترده + ریسک بی‌ثباتی
* شکاف اعتماد دولت–جامعه عمیق میشود
۵) پاسخ سیاستگذاری (Policy Response Framework)
پاسخ‌ها در چهار سطح ارائه می‌شوند:
الف) پاسخ فوری (Rapid Response – 0 تا 3 ماه)
برای جلوگیری از سقوط بیشتر جامعه به سطح ۱ و ۲ مازلو:
* مهار تورم غذا
* کنترل فوری بازار مسکن
* تثبیت ارز
* بازتوزیع هدفمند (نه فراگیر)
* اطمینان‌بخشی سریع به بازارها و خانوارها
ب) پاسخ کوتاه‌مدت (3 تا 12 ماه)
برای انتقال جامعه از «بقا» به «امنیت»:
* اصلاح نظام یارانه‌ای
* توسعه بیمه‌ها
* طرح‌های اشتغال سریع
* کاهش نوسانات اقتصادی
* شفاف‌سازی بودجه
* پایداری سیاست‌ها
ج) پاسخ میان‌مدت (1 تا 3 سال)
برای احیای طبقه متوسط:
* کنترل پایدار تورم
* تولید انبوه مسکن قابل‌خرید
* اصلاح نظام مالیاتی (به نفع طبقه متوسط)
* افزایش دسترسی به آموزش و درمان
* اصلاح بازار کار
* حمایت گسترده از کسب‌وکارهای کوچک
د) پاسخ بلندمدت (3 تا 10 سال)
برای بازگشت جامعه به سطوح ۳ تا ۵ مازلو:
* بازسازی سرمایه انسانی
* توسعه اقتصاد دانش‌بنیان
* تقویت آزادی‌های مدنی و مشارکت اجتماعی
* توسعه فرهنگ، هنر، کتاب
* نوآوری و خودآفرینی
→ این مرحله بازگشت به «خودشکوفایی جمعی» است.
۶) سیستم هشدار زودهنگام مازلو (Early Warning System – EWS-Maslow)
۵ شاخص کلیدی که اگر همزمان بالا روند، جامعه به سطح ۲ و ۳ وارد میشود:
1. تورم خوراکی‌ها > ۴۰٪
2. سهم مسکن از درآمد > ۴۵٪
3. شاخص امید اجتماعی < ۳۵٪
4. مصرف فرهنگی ↓ بیش از ۳۰٪
5. مهاجرت نخبگان ↑ به‌صورت پایدار
اگر ۳ مورد از ۵ شاخص بالا باشد → وضعیت بحرانی
اگر ۵ مورد همزمان فعال باشد → وضعیت اضطراری (Red Zone)
۷) خروجی نهایی: نقشه مدیریت ریسک مازلو (Maslow Risk Management Map)
این نقشه به سیاست‌گذار می‌گوید:
* جامعه در کدام سطح از هرم گیر کرده است
* چرا در آن سطح گیر کرده
* کدام شاخص‌ها هشدار می‌دهند
* چه پیامد رفتاری–اقتصادی–اجتماعی دارد
* چه اقداماتی برای خروج لازم است (کوتاه/بلندمدت)
* چگونه باید اولویت‌بندی شود
این نقشه، پایه‌ای برای تصمیم‌گیری در:
✅ برنامه‌ریزی توسعه
✅ سیاستگذاری اقتصادی
✅ حکمرانی اجتماعی
✅ امنیت اجتماعی
✅ مدیریت شهری
✅ تحلیل تاب‌آوری جامعه
* ظرفیت نوآوری فرو می‌ریزد
* جرم و آسیب اجتماعی افزایش
* نارضایتی گسترده + ریسک بی‌ثباتی
* شکاف اعتماد دولت–جامعه عمیق میشود
۵) پاسخ سیاستگذاری (Policy Response Framework)
پاسخ‌ها در چهار سطح ارائه می‌شوند:
الف) پاسخ فوری (Rapid Response – 0 تا 3 ماه)
برای جلوگیری از سقوط بیشتر جامعه به سطح ۱ و ۲ مازلو:
* مهار تورم غذا
* کنترل فوری بازار مسکن
* تثبیت ارز
* بازتوزیع هدفمند (نه فراگیر)
* اطمینان‌بخشی سریع به بازارها و خانوارها
ب) پاسخ کوتاه‌مدت (3 تا 12 ماه)
برای انتقال جامعه از «بقا» به «امنیت»:
* اصلاح نظام یارانه‌ای
* توسعه بیمه‌ها
* طرح‌های اشتغال سریع
* کاهش نوسانات اقتصادی
* شفاف‌سازی بودجه
* پایداری سیاست‌ها
ج) پاسخ میان‌مدت (1 تا 3 سال)
برای احیای طبقه متوسط:
* کنترل پایدار تورم
* تولید انبوه مسکن قابل‌خرید
* اصلاح نظام مالیاتی (به نفع طبقه متوسط)
* افزایش دسترسی به آموزش و درمان
* اصلاح بازار کار
* حمایت گسترده از کسب‌وکارهای کوچک
د) پاسخ بلندمدت (3 تا 10 سال)
برای بازگشت جامعه به سطوح ۳ تا ۵ مازلو:
* بازسازی سرمایه انسانی
* توسعه اقتصاد دانش‌بنیان
* تقویت آزادی‌های مدنی و مشارکت اجتماعی
* توسعه فرهنگ، هنر، کتاب
* نوآوری و خودآفرینی
→ این مرحله بازگشت به «خودشکوفایی جمعی» است.
۶) سیستم هشدار زودهنگام مازلو (Early Warning System – EWS-Maslow)
۵ شاخص کلیدی که اگر همزمان بالا روند، جامعه به سطح ۲ و ۳ وارد میشود:
1. تورم خوراکی‌ها > ۴۰٪
2. سهم مسکن از درآمد > ۴۵٪
3. شاخص امید اجتماعی < ۳۵٪
4. مصرف فرهنگی ↓ بیش از ۳۰٪
5. مهاجرت نخبگان ↑ به‌صورت پایدار
اگر ۳ مورد از ۵ شاخص بالا باشد → وضعیت بحرانی
اگر ۵ مورد همزمان فعال باشد → وضعیت اضطراری (Red Zone)
۷) خروجی نهایی: نقشه مدیریت ریسک مازلو (Maslow Risk Management Map)
این نقشه به سیاست‌گذار می‌گوید:
* جامعه در کدام سطح از هرم گیر کرده است
* چرا در آن سطح گیر کرده
* کدام شاخص‌ها هشدار می‌دهند
* چه پیامد رفتاری–اقتصادی–اجتماعی دارد
* چه اقداماتی برای خروج لازم است (کوتاه/بلندمدت)
* چگونه باید اولویت‌بندی شود
این نقشه، پایه‌ای برای تصمیم‌گیری در:
✅ برنامه‌ریزی توسعه
✅ سیاستگذاری اقتصادی
✅ حکمرانی اجتماعی
✅ امنیت اجتماعی
✅ مدیریت شهری
✅ تحلیل تاب‌آوری جامعه
✳️ مجازات شایستگی و مانع پنهان پذیرش فناوری‌های نو
✍️ تهیه و تنظیم: دکتر حسن بودلائی
✅ چرا این گزارش نوشته شد؟
این گزارش بر اساس مقاله Competence Penalty Is a Barrier to the Adoption of New Technology
«ترس از کم‌شایسته دیده‌شدن، سد راه استفاده از فناوری‌های جدید»
در پایگاه SSRN تهیه شده است. پژوهشگران می‌خواستند بدانند چرا در یک شرکت بزرگ فناوری، با وجود دسترسی کامل و تبلیغات گسترده، کمتر از نیمی از مهندسان حاضر شدند از ابزار برنامه‌نویسی هوش مصنوعی استفاده کنند.
■ سه مطالعه کلیدی:
۱. داده‌های واقعی از ۲۸,۶۹۸ مهندس.
پس از یک سال، تنها ۴۱ درصد از مهندسان از ابزار هوش مصنوعی استفاده کردند. شکاف‌ها آشکار بود: زنان (۳۱٪) کمتر از مردان (۴۳٪)، و کارکنان مسن‌تر کمتر از جوان‌ترها ابزار را پذیرفتند.
۲. آزمایش کنترل‌شده با ۱,۰۲۶ مهندس.
شرکت‌کنندگان یک کد یکسان را بررسی کردند. وقتی گفته می‌شد کد با کمک هوش مصنوعی نوشته شده، ارزیابی شایستگی نویسنده به‌طور میانگین ۹٪ پایین‌تر بود. این مجازات برای زنان شدیدتر بود (۱۳٪) در برابر مردان (۶٪).
🔸نکته جالب: کیفیت خود کد تغییر نکرده بود؛ تنها برچسب «استفاده از هوش مصنوعی» کافی بود تا تصویر نویسنده خدشه‌دار شود.
۳. نظرسنجی از ۹۱۹ مهندس.
بسیاری از مهندسان پیش‌بینی می‌کردند که اگر مدیرشان بداند از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، ارزیابی توانایی‌شان پایین می‌آید. این پیش‌بینی به‌طور مستقیم با کاهش نرخ پذیرش ابزار مرتبط بود. زنان و کارکنان مسن‌تر بیش از بقیه چنین ترسی داشتند.
🔵 یافته‌های اصلی مقاله:
- پذیرش فناوری‌های جدید همیشه به موانع سنتی (مثل آموزش یا هزینه) گره نخورده؛ نگاه اجتماعی و ترس از قضاوت هم می‌تواند مانع اصلی باشد.
- استفاده از هوش مصنوعی می‌تواند بهره‌وری را بالا ببرد، اما همزمان باعث شود دیگران فرد را «کم‌دانش‌تر» یا «وابسته‌تر» بدانند.
- این پدیده به‌ویژه برای گروه‌هایی که قبلاً هم زیر ذره‌بین هستند (زنان در حوزه‌های فنی، یا کارکنان مسن‌تر در محیط‌های پرشتاب فناوری) شدیدتر است.
🟤 راهکارهای پیشنهادی نویسندگان:
۱. بازتعریف نقش فناوری: هوش مصنوعی باید به‌عنوان تقویت‌کننده توانایی انسان معرفی شود، نه جایگزین او.
۲. تمرکز بر کیفیت واقعی خروجی: سیستم‌های ارزیابی باید از برداشت ذهنی شایستگی فاصله بگیرند.
۳. فرهنگ‌سازی برای شفافیت: اگر استفاده از فناوری به‌عنوان یک رفتار مثبت جا بیفتد، ترس از مجازات کاهش می‌یابد.
۴. توجه به عدالت جنسیتی و سنی: سیاست‌ها و آموزش‌های هدفمند می‌تواند مانع از تشدید شکاف‌های موجود شود.
🔺جمع‌بندی:
این پژوهش نشان می‌دهد که حتی در شرایطی که دسترسی، آموزش و امکانات کاملاً فراهم است، پذیرش فناوری‌های نو ممکن است به‌طور چشمگیری پایین باشد. دلیل اصلی نه کمبود ابزار، بلکه ترس از مجازات شایستگی است.
🔸افراد نگران‌اند که استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی باعث شود در نگاه دیگران توانایی‌شان زیر سؤال برود. همین نگرانی به کندی پذیرش فناوری منجر میشود و شکاف‌های جنسیتی و سنی را تعمیق می‌بخشد.
🔹پیام کلیدی مقاله این است که: برای پذیرش واقعی فناوری‌های نو، تنها آموزش و دسترسی کافی نیست؛ باید ذهنیت‌ها و قضاوت‌های اجتماعی تغییر کنند.
✍️ تهیه و تنظیم: دکتر حسن بودلائی
✅ چرا این گزارش نوشته شد؟
این گزارش بر اساس مقاله Competence Penalty Is a Barrier to the Adoption of New Technology
«ترس از کم‌شایسته دیده‌شدن، سد راه استفاده از فناوری‌های جدید»
در پایگاه SSRN تهیه شده است. پژوهشگران می‌خواستند بدانند چرا در یک شرکت بزرگ فناوری، با وجود دسترسی کامل و تبلیغات گسترده، کمتر از نیمی از مهندسان حاضر شدند از ابزار برنامه‌نویسی هوش مصنوعی استفاده کنند.
■ سه مطالعه کلیدی:
۱. داده‌های واقعی از ۲۸,۶۹۸ مهندس.
پس از یک سال، تنها ۴۱ درصد از مهندسان از ابزار هوش مصنوعی استفاده کردند. شکاف‌ها آشکار بود: زنان (۳۱٪) کمتر از مردان (۴۳٪)، و کارکنان مسن‌تر کمتر از جوان‌ترها ابزار را پذیرفتند.
۲. آزمایش کنترل‌شده با ۱,۰۲۶ مهندس.
شرکت‌کنندگان یک کد یکسان را بررسی کردند. وقتی گفته می‌شد کد با کمک هوش مصنوعی نوشته شده، ارزیابی شایستگی نویسنده به‌طور میانگین ۹٪ پایین‌تر بود. این مجازات برای زنان شدیدتر بود (۱۳٪) در برابر مردان (۶٪).
🔸نکته جالب: کیفیت خود کد تغییر نکرده بود؛ تنها برچسب «استفاده از هوش مصنوعی» کافی بود تا تصویر نویسنده خدشه‌دار شود.
۳. نظرسنجی از ۹۱۹ مهندس.
بسیاری از مهندسان پیش‌بینی می‌کردند که اگر مدیرشان بداند از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، ارزیابی توانایی‌شان پایین می‌آید. این پیش‌بینی به‌طور مستقیم با کاهش نرخ پذیرش ابزار مرتبط بود. زنان و کارکنان مسن‌تر بیش از بقیه چنین ترسی داشتند.
🔵 یافته‌های اصلی مقاله:
- پذیرش فناوری‌های جدید همیشه به موانع سنتی (مثل آموزش یا هزینه) گره نخورده؛ نگاه اجتماعی و ترس از قضاوت هم می‌تواند مانع اصلی باشد.
- استفاده از هوش مصنوعی می‌تواند بهره‌وری را بالا ببرد، اما همزمان باعث شود دیگران فرد را «کم‌دانش‌تر» یا «وابسته‌تر» بدانند.
- این پدیده به‌ویژه برای گروه‌هایی که قبلاً هم زیر ذره‌بین هستند (زنان در حوزه‌های فنی، یا کارکنان مسن‌تر در محیط‌های پرشتاب فناوری) شدیدتر است.
🟤 راهکارهای پیشنهادی نویسندگان:
۱. بازتعریف نقش فناوری: هوش مصنوعی باید به‌عنوان تقویت‌کننده توانایی انسان معرفی شود، نه جایگزین او.
۲. تمرکز بر کیفیت واقعی خروجی: سیستم‌های ارزیابی باید از برداشت ذهنی شایستگی فاصله بگیرند.
۳. فرهنگ‌سازی برای شفافیت: اگر استفاده از فناوری به‌عنوان یک رفتار مثبت جا بیفتد، ترس از مجازات کاهش می‌یابد.
۴. توجه به عدالت جنسیتی و سنی: سیاست‌ها و آموزش‌های هدفمند می‌تواند مانع از تشدید شکاف‌های موجود شود.
🔺جمع‌بندی:
این پژوهش نشان می‌دهد که حتی در شرایطی که دسترسی، آموزش و امکانات کاملاً فراهم است، پذیرش فناوری‌های نو ممکن است به‌طور چشمگیری پایین باشد. دلیل اصلی نه کمبود ابزار، بلکه ترس از مجازات شایستگی است.
🔸افراد نگران‌اند که استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی باعث شود در نگاه دیگران توانایی‌شان زیر سؤال برود. همین نگرانی به کندی پذیرش فناوری منجر میشود و شکاف‌های جنسیتی و سنی را تعمیق می‌بخشد.
🔹پیام کلیدی مقاله این است که: برای پذیرش واقعی فناوری‌های نو، تنها آموزش و دسترسی کافی نیست؛ باید ذهنیت‌ها و قضاوت‌های اجتماعی تغییر کنند.
*به راه‌حل‌هایی فکر کنیم که در برابر مشکلات امروز نادیده گرفته‌ایم*
دني رادريك/اقتصاددان
▫️باید برای مقابله با سه چالش عظیم اقتصادی عصر خویش اندیشه‌های نوین را به کار گیریم. این سه چالش عبارتند از ۱- دگرگونی‌های اقلیمی، ۲- فرسایش طبقه متوسط و ۳- فقر.
نخستین چالش، تهدیدی وجودی بر محیط فیزیکی ما به شمار می‌رود؛ دومین چالش، قطبی‌سازی را برمی‌انگیزد و دموکراسی را تضعیف می‌کند و سومین چالش، ننگی اخلاقی بر همگان است. با این حال، با برآمدن اقتدارگرایی و ناسیونالیسم اقتصادی، دلیلی برای خوش‌بینی در هیچ یک از این جبهه‌ها به چشم نمی‌خورد.
▫️راه‌حل‌های واقعی غالبا «زیر رادار» باقی می‌مانند (هواپیماها یا موشک‌هایی که در ارتفاع پایین پرواز می‌کنند از شناسایی رادارها در امان می‌مانند و راه‌حل‌هایی که در سطح یک شهرداری یا منطقه و بدون هیاهوی رسانه‌ای اجرا و ثمربخش می‌شوند، توجه سیاست‌گذاران مرکزی را جلب نمی‌کنند) یا به سبب فاصله‌ای که از رویکردهای فعلی و مصوب دارند، نادیده انگاشته می‌شوند.
▫️در ظاهر، سه چالش عظیم ما به شدت متفاوت‌اند و کوشش‌ها برای مقابله با آنها اغلب در تنش با یکدیگر جلوه می‌کنند. بسیاری گذار سبز را با رشد اقتصادی ناسازگار می‌پندارند و تقویت طبقه متوسط در اقتصادهای پیشرفته را مغایر با منافع کشورهای در حال توسعه می‌دانند. لیکن همه آنها رسالتی مشترک را در بر می‌گیرند که هدایت تحول ساختاری اقتصاد به سمت تقویت فعالیت‌هایی سبز و شغل‌های بهتر و مولدتر است.
▫️به طور سنتی، سیاست‌های صنعتی، ابتدا در اقتصادهای پیشرفته و سپس در کشورهای موفق شرق آسیا، نقشی حیاتی در فرآیند تحول اقتصادی ایفا کرده‌اند. امروزه، با در نظر گرفتن الزامات گذار سبز و این واقعیت که تولید دیگر منبع ایجاد اشتغال نیست (حتی در کشورهای در حال توسعه)، نسخه به‌روزرسانی‌شده همان راهبردها را طلب می‌کنیم.
▫️موفقیت‌های چشمگیری پیش‌تر در انرژی‌های تجدیدپذیر کسب شده است. در حالی که اقتصاددانان مدت‌هاست مالیات بر کربن یا «طرح‌های تعیین سقف و مبادله» را به عنوان کارآمدترین راه کاهش انتشارها ترویج نموده‌اند (در طرح‌های تعیین سقف و مبادله، برای مجوزهای انتشار گازهای گلخانه‌ای ایجاد بازار میشود، به شکلی که نهاد ناظر سقف کلی مجاز انتشار را برای یک دوره زمانی تعیین و آن را میان واحدهای مجاز به شکل رایگان یا حراج تقسیم می‌کند. شرکت‌هایی که انتشار کمتری نسبت به مجوز دارند، می‌توانند مازاد را در بازار ثانویه به شرکت‌های نیازمند بفروشند. در این سازوکار با کاهش تدریجی سقف در دوره‌های بعدی، انگیزه مالی برای کاهش انتشار فراهم میشود)، دستاوردهای واقعی و شگفت‌انگیز در این حوزه از طریق سیاست‌های صنعتی سبز چین حاصل شده است. این سیاست‌ها، که تقریبا همگی در ابتدا حول اهداف ملی سامان یافتند اما عمدتا در سطح محلی و توسط مقامات محلی به اجرا درآمده‌اند، هزینه‌های خورشیدی، بادی و باتری‌های الکتریکی را به سطحی کاهش داده‌اند که اکنون انرژی تجدیدپذیر را ارزان‌تر از سوخت‌های فسیلی نموده است. در نتیجه، امروز گذار سبز به چنان شتاب فزاینده‌ای دست یافته که حتی برخی از بدبین‌ترین ناظران را به این باور رسانده که فاجعه اقلیمی ممکن است برطرف شود.
▫️رویکرد چین نماد سبک نوینی از سیاست صنعتی است که به طور قابل توجهی از تصویر متداول متمایز است. این رویکرد همکاری گسترده‌ای میان دولت ملی، دولت‌های زیرمجموعه و منافع تجاری را در بر می‌گیرد. یارانه‌های دولتی حتما نقشی مهم ایفا نموده‌اند، اما تنها یکی از ابزارهای متعدد بوده‌اند و کارکرد موفق ابزارهای مهم دیگر در آنها مانند سیاست‌های تدارکاتی و سرمایه‌گذاری خطرپذیر عمومی مشهود است. قاعده کلیدی موفقیت سیاست‌های صنعتی چین «تجربه‌گرایانه بودن» (یعنی سیاست‌ها مبتنی بر آزمایش‌های کوچک‌مقیاس، اجراهای پایلوت، ارزیابی و پایش دائمی دلایل موفقیت و شکست، ثبت نظام‌مند فرایندهای یادگیری و نگاه منعطف و تکاملی، طراحی شوند) و «تکرارشونده بودن» (یعنی سیاست‌ها به صورت گام‌به‌گام طراحی شوند و با پایش مستمر و ارزیابی نتایج در اجرا بهبود پیدا کنند) آنها است که به هیچ وجه شباهتی به نسل پیشین این سیاست‌ها، که از بالا به پایین با شرطی‌سازی‌های سختگیرانه طراحی می‌شدند، ندارند.
▫️آیا رویکردی مشابه در این زمینه قادر است شغل‌های خوب و گذارهای مولد را برای حفاظت از طبقه متوسط و کاهش فقر به ارمغان آورد؟ متأسفانه، در کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه به طور یکسان، سیاست‌های صنعتی همچنان بر بخش‌های تولیدی تمرکز کرده‌اند، حتی هنگامی که هدف ایجاد یا حفظ اشتغال بوده است. به یقین، تولید همچنان برای گذار سبز، تضمین تاب‌آوری زنجیره تامین و امنیت ملی مهم است. اما اتوماسیون و رقابت جهانی آن را به بخشی «اشتغال‌زدا» تبدیل کرده و این شامل چین، به عنوان ابرقدرت صنعت ساخت جهان، نیز میشود.
دني رادريك/اقتصاددان
▫️باید برای مقابله با سه چالش عظیم اقتصادی عصر خویش اندیشه‌های نوین را به کار گیریم. این سه چالش عبارتند از ۱- دگرگونی‌های اقلیمی، ۲- فرسایش طبقه متوسط و ۳- فقر.
نخستین چالش، تهدیدی وجودی بر محیط فیزیکی ما به شمار می‌رود؛ دومین چالش، قطبی‌سازی را برمی‌انگیزد و دموکراسی را تضعیف می‌کند و سومین چالش، ننگی اخلاقی بر همگان است. با این حال، با برآمدن اقتدارگرایی و ناسیونالیسم اقتصادی، دلیلی برای خوش‌بینی در هیچ یک از این جبهه‌ها به چشم نمی‌خورد.
▫️راه‌حل‌های واقعی غالبا «زیر رادار» باقی می‌مانند (هواپیماها یا موشک‌هایی که در ارتفاع پایین پرواز می‌کنند از شناسایی رادارها در امان می‌مانند و راه‌حل‌هایی که در سطح یک شهرداری یا منطقه و بدون هیاهوی رسانه‌ای اجرا و ثمربخش می‌شوند، توجه سیاست‌گذاران مرکزی را جلب نمی‌کنند) یا به سبب فاصله‌ای که از رویکردهای فعلی و مصوب دارند، نادیده انگاشته می‌شوند.
▫️در ظاهر، سه چالش عظیم ما به شدت متفاوت‌اند و کوشش‌ها برای مقابله با آنها اغلب در تنش با یکدیگر جلوه می‌کنند. بسیاری گذار سبز را با رشد اقتصادی ناسازگار می‌پندارند و تقویت طبقه متوسط در اقتصادهای پیشرفته را مغایر با منافع کشورهای در حال توسعه می‌دانند. لیکن همه آنها رسالتی مشترک را در بر می‌گیرند که هدایت تحول ساختاری اقتصاد به سمت تقویت فعالیت‌هایی سبز و شغل‌های بهتر و مولدتر است.
▫️به طور سنتی، سیاست‌های صنعتی، ابتدا در اقتصادهای پیشرفته و سپس در کشورهای موفق شرق آسیا، نقشی حیاتی در فرآیند تحول اقتصادی ایفا کرده‌اند. امروزه، با در نظر گرفتن الزامات گذار سبز و این واقعیت که تولید دیگر منبع ایجاد اشتغال نیست (حتی در کشورهای در حال توسعه)، نسخه به‌روزرسانی‌شده همان راهبردها را طلب می‌کنیم.
▫️موفقیت‌های چشمگیری پیش‌تر در انرژی‌های تجدیدپذیر کسب شده است. در حالی که اقتصاددانان مدت‌هاست مالیات بر کربن یا «طرح‌های تعیین سقف و مبادله» را به عنوان کارآمدترین راه کاهش انتشارها ترویج نموده‌اند (در طرح‌های تعیین سقف و مبادله، برای مجوزهای انتشار گازهای گلخانه‌ای ایجاد بازار میشود، به شکلی که نهاد ناظر سقف کلی مجاز انتشار را برای یک دوره زمانی تعیین و آن را میان واحدهای مجاز به شکل رایگان یا حراج تقسیم می‌کند. شرکت‌هایی که انتشار کمتری نسبت به مجوز دارند، می‌توانند مازاد را در بازار ثانویه به شرکت‌های نیازمند بفروشند. در این سازوکار با کاهش تدریجی سقف در دوره‌های بعدی، انگیزه مالی برای کاهش انتشار فراهم میشود)، دستاوردهای واقعی و شگفت‌انگیز در این حوزه از طریق سیاست‌های صنعتی سبز چین حاصل شده است. این سیاست‌ها، که تقریبا همگی در ابتدا حول اهداف ملی سامان یافتند اما عمدتا در سطح محلی و توسط مقامات محلی به اجرا درآمده‌اند، هزینه‌های خورشیدی، بادی و باتری‌های الکتریکی را به سطحی کاهش داده‌اند که اکنون انرژی تجدیدپذیر را ارزان‌تر از سوخت‌های فسیلی نموده است. در نتیجه، امروز گذار سبز به چنان شتاب فزاینده‌ای دست یافته که حتی برخی از بدبین‌ترین ناظران را به این باور رسانده که فاجعه اقلیمی ممکن است برطرف شود.
▫️رویکرد چین نماد سبک نوینی از سیاست صنعتی است که به طور قابل توجهی از تصویر متداول متمایز است. این رویکرد همکاری گسترده‌ای میان دولت ملی، دولت‌های زیرمجموعه و منافع تجاری را در بر می‌گیرد. یارانه‌های دولتی حتما نقشی مهم ایفا نموده‌اند، اما تنها یکی از ابزارهای متعدد بوده‌اند و کارکرد موفق ابزارهای مهم دیگر در آنها مانند سیاست‌های تدارکاتی و سرمایه‌گذاری خطرپذیر عمومی مشهود است. قاعده کلیدی موفقیت سیاست‌های صنعتی چین «تجربه‌گرایانه بودن» (یعنی سیاست‌ها مبتنی بر آزمایش‌های کوچک‌مقیاس، اجراهای پایلوت، ارزیابی و پایش دائمی دلایل موفقیت و شکست، ثبت نظام‌مند فرایندهای یادگیری و نگاه منعطف و تکاملی، طراحی شوند) و «تکرارشونده بودن» (یعنی سیاست‌ها به صورت گام‌به‌گام طراحی شوند و با پایش مستمر و ارزیابی نتایج در اجرا بهبود پیدا کنند) آنها است که به هیچ وجه شباهتی به نسل پیشین این سیاست‌ها، که از بالا به پایین با شرطی‌سازی‌های سختگیرانه طراحی می‌شدند، ندارند.
▫️آیا رویکردی مشابه در این زمینه قادر است شغل‌های خوب و گذارهای مولد را برای حفاظت از طبقه متوسط و کاهش فقر به ارمغان آورد؟ متأسفانه، در کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه به طور یکسان، سیاست‌های صنعتی همچنان بر بخش‌های تولیدی تمرکز کرده‌اند، حتی هنگامی که هدف ایجاد یا حفظ اشتغال بوده است. به یقین، تولید همچنان برای گذار سبز، تضمین تاب‌آوری زنجیره تامین و امنیت ملی مهم است. اما اتوماسیون و رقابت جهانی آن را به بخشی «اشتغال‌زدا» تبدیل کرده و این شامل چین، به عنوان ابرقدرت صنعت ساخت جهان، نیز میشود.
چاره‌ای جز تکیه بر بخش خدمات برای دستیابی طبقه متوسط به انواع شغل‌های مولد نداریم.
▫️خوشبختانه، در اقتصادهای پیشرفته و در حال توسعه به طور یکسان، آزمایش‌های محلی و منطقه‌ای متعددی موجود است که در آنها شراکت میان نهادهای دولتی و بخش خصوصی یا گروه‌های مدنی، تحولات اقتصادی معناداری را به بار آورده است. این ابتکارات محلی و مکان‌محور ممکن است شبیه سیاست‌های صنعتی سنتی جلوه نکنند، اما مشابه راهبرد صنعتی نوین چین هستند. آنها همکاری‌های تکرارشونده و تامین ورودی‌های عمومی (آموزش مهارت‌ها، گسترش کسب‌وکار، کمک‌های مقرراتی و سایت‌های سبز) را در کنار یارانه‌ها برای شناسایی فرصت‌های تجاری نوین و کاهش محدودیت‌ها در بر می‌گیرند.
▫️مقامات اقتصادی ملی می‌توانند از این مدل‌ها الگو بگیرند. دولت رئیس‌جمهور سابق آمریکا، جو بایدن، «چالش‌هایی» را شناسایی کرد و آژانس‌های توسعه اقتصادی در مناطق مختلف را با وعده تامین مالی دولتی دعوت به ارائه پیشنهادهایی برای نحوه برطرف کردن آنها ساخت. چنین رویکردی نه تنها منابع جدیدی فراهم می‌آورد، بلکه بازیگران محلی را به غلبه بر مشکلات اقدام جمعی و تدوین چشم‌اندازی مشترک برای توسعه آینده ترغیب می‌کند. متأسفانه، مقیاس این برنامه‌ها در مقایسه با سیاست‌های صنعتی برجسته دولت، یعنی «قانون تراشه‌ها و علم» و «قانون کاهش تورم»، که هر دو عمدتا به سوی تولید گرایش داشتند، ناچیز بود.
▫️دولت‌های ملی، به ویژه در اقتصادهای پیشرفته، می‌توانند نقشی عظیم در هدایت نوآوری به شیوه نوآوری‌های دوستدار نیروی کار ایفا کنند. بسیاری از صنایع خدماتی مانند خرده‌فروشی، انبارداری و لجستیک پیش‌تر از معرفی فناوری‌های دیجیتال نوین بهره برده‌اند، اما شرکت‌های خصوصی همیشه منافع کارگران را در نظر ندارند. آنها ترجیح می‌دهند از فناوری نوین به جای اعطای خودمختاری و امکان انجام طیف گسترده‌تری از وظایف به کارگران، برای نظارت و استثمار بیشتر آنها بهره جویند. تولید فناوری‌هایی که کارگران را در شغل‌های سنتی کم‌درآمد مانند مراقبت، خرده‌فروشی و خدمات غذایی توانمند سازد، نیازمند تلاش عمومی اختصاصی است، مشابه آنچه برای انرژی‌های تجدیدپذیر طلب میشود.
▫️فهرست سیاست‌های فعلی برای وظایف پیش رو ناکافی است و قطعا تعارضات جدی میان اهداف ایجاد خواهد کرد. برای مقابله همزمان با دگرگونی‌های اقلیمی، بازسازی طبقه متوسط و کاهش فقر، باید از شیوه‌های فکری تثبیت‌شده فاصله بگیریم و رویکردهای نوین را مد نظر قرار دهیم. خبر مسرت‌بخش این است که گام نهادن در مسیر سیاست‌های بهتر و فرهیخته‌تر نه ناممکن است و نه دیرهنگام. بذرهای این رویکردهای نوآورانه پیش از این در رویه‌های رایج در سراسر جهان پاشیده شده است. به انقلاب نیاز نیست، تنها به بازپیکربندی اولویت‌ها و سیاست‌ها نیاز داریم.
▫️گرچه با نگاه به داخل و امید کمتر داشتن به همکاری‌های جهانی بیشتر گزینه‌های مرجح اقتصاددانان و طبقه تکنوکرات‌های دیگر منتفی می‌شوند، اما این نگاه راه‌حل‌های دیگری را که اغلب در جهان واقعی مؤثرترند، روی میز می‌گذارد.
لينك مطلب؛
https://www.project-syndicate.org/commentary/climate-change-middle-class-erosion-global-poverty-solutions-already-exist-by-dani-rodrik-2025-10?referral=533c72
كانال قواعدبازی
▫️خوشبختانه، در اقتصادهای پیشرفته و در حال توسعه به طور یکسان، آزمایش‌های محلی و منطقه‌ای متعددی موجود است که در آنها شراکت میان نهادهای دولتی و بخش خصوصی یا گروه‌های مدنی، تحولات اقتصادی معناداری را به بار آورده است. این ابتکارات محلی و مکان‌محور ممکن است شبیه سیاست‌های صنعتی سنتی جلوه نکنند، اما مشابه راهبرد صنعتی نوین چین هستند. آنها همکاری‌های تکرارشونده و تامین ورودی‌های عمومی (آموزش مهارت‌ها، گسترش کسب‌وکار، کمک‌های مقرراتی و سایت‌های سبز) را در کنار یارانه‌ها برای شناسایی فرصت‌های تجاری نوین و کاهش محدودیت‌ها در بر می‌گیرند.
▫️مقامات اقتصادی ملی می‌توانند از این مدل‌ها الگو بگیرند. دولت رئیس‌جمهور سابق آمریکا، جو بایدن، «چالش‌هایی» را شناسایی کرد و آژانس‌های توسعه اقتصادی در مناطق مختلف را با وعده تامین مالی دولتی دعوت به ارائه پیشنهادهایی برای نحوه برطرف کردن آنها ساخت. چنین رویکردی نه تنها منابع جدیدی فراهم می‌آورد، بلکه بازیگران محلی را به غلبه بر مشکلات اقدام جمعی و تدوین چشم‌اندازی مشترک برای توسعه آینده ترغیب می‌کند. متأسفانه، مقیاس این برنامه‌ها در مقایسه با سیاست‌های صنعتی برجسته دولت، یعنی «قانون تراشه‌ها و علم» و «قانون کاهش تورم»، که هر دو عمدتا به سوی تولید گرایش داشتند، ناچیز بود.
▫️دولت‌های ملی، به ویژه در اقتصادهای پیشرفته، می‌توانند نقشی عظیم در هدایت نوآوری به شیوه نوآوری‌های دوستدار نیروی کار ایفا کنند. بسیاری از صنایع خدماتی مانند خرده‌فروشی، انبارداری و لجستیک پیش‌تر از معرفی فناوری‌های دیجیتال نوین بهره برده‌اند، اما شرکت‌های خصوصی همیشه منافع کارگران را در نظر ندارند. آنها ترجیح می‌دهند از فناوری نوین به جای اعطای خودمختاری و امکان انجام طیف گسترده‌تری از وظایف به کارگران، برای نظارت و استثمار بیشتر آنها بهره جویند. تولید فناوری‌هایی که کارگران را در شغل‌های سنتی کم‌درآمد مانند مراقبت، خرده‌فروشی و خدمات غذایی توانمند سازد، نیازمند تلاش عمومی اختصاصی است، مشابه آنچه برای انرژی‌های تجدیدپذیر طلب میشود.
▫️فهرست سیاست‌های فعلی برای وظایف پیش رو ناکافی است و قطعا تعارضات جدی میان اهداف ایجاد خواهد کرد. برای مقابله همزمان با دگرگونی‌های اقلیمی، بازسازی طبقه متوسط و کاهش فقر، باید از شیوه‌های فکری تثبیت‌شده فاصله بگیریم و رویکردهای نوین را مد نظر قرار دهیم. خبر مسرت‌بخش این است که گام نهادن در مسیر سیاست‌های بهتر و فرهیخته‌تر نه ناممکن است و نه دیرهنگام. بذرهای این رویکردهای نوآورانه پیش از این در رویه‌های رایج در سراسر جهان پاشیده شده است. به انقلاب نیاز نیست، تنها به بازپیکربندی اولویت‌ها و سیاست‌ها نیاز داریم.
▫️گرچه با نگاه به داخل و امید کمتر داشتن به همکاری‌های جهانی بیشتر گزینه‌های مرجح اقتصاددانان و طبقه تکنوکرات‌های دیگر منتفی می‌شوند، اما این نگاه راه‌حل‌های دیگری را که اغلب در جهان واقعی مؤثرترند، روی میز می‌گذارد.
لينك مطلب؛
https://www.project-syndicate.org/commentary/climate-change-middle-class-erosion-global-poverty-solutions-already-exist-by-dani-rodrik-2025-10?referral=533c72
كانال قواعدبازی
Project Syndicate
Neglected Solutions to Our Biggest Problems
Dani Rodrik argues that we already have the tools we need to address the world's biggest economic challenges.
*۱۰ کشور خشک جهان*
بسیاری از خشک‌ترین کشورهای جهان در صحرای بزرگ آفریقا و شبه‌جزیره عربستان (مانند مصر، لیبی و عربستان سعودی) قرار دارند و تحت تأثیر فشارهای بالای نیمه‌گرمسیری، تابش شدید خورشید و تابستان‌های طولانی و بی‌باران هستند.
زمانی که باران می‌بارد، کوتاه و نامنظم است و معمولاً به جبهه‌های زمستانی یا جریان‌های کوتاه‌مدت موسمی مربوط میشود؛ رگبارهای شدید از بستر رودهای خشک (وادی‌ها) عبور می‌کنند و سیلاب ایجاد می‌کنند، نه تغذیه‌ی آب زیرزمینی (مانند عربستان و اردن).
زمین‌های هموار و فاصله از منابع رطوبتی، صعود هوای لازم برای تشکیل ابر را محدود می‌کند. بادهای داغ بیابانی و فلات‌های داخلی مانند نجد در عربستان، تبخیر را به‌مراتب بیش از میزان بارش افزایش می‌دهند.
میانگین‌های کشوری نیز تفاوت‌ها را پنهان می‌کنند: مناطق کوهستانی لیبی و سواحل مدیترانه‌ای مصر در زمستان اندکی بارش دارند، در حالی که نواحی داخلی تقریباً هیچ بارانی دریافت نمی‌کنند. با توجه به نبود رودخانه‌های دائمی، کشورهایی مانند قطر، بحرین و امارات متحده عربی به سفره‌های آب فسیلی، آب‌شیرین‌کنی و مدیریت تقاضا متکی‌اند.
مجموع بارش می‌تواند بر اثر خشکسالی‌های چندساله یا طوفان‌های نادر (مانند بقایای طوفان مکنو) تغییر کند، اما الگوی کلی ثابت است.
در این مقاله، کشورهای خشک جهان بر اساس میانگین بارش سالانه رتبه‌بندی شده‌اند تا نشان داده شود چگونه جغرافیا و گردش جوّی، بارش را محدود می‌کند.
*فهرست ۱۰ کشور خشک جهان*
میانگین بارش سالانه (میلی‌متر در سال)
مصر – ۵۱
لیبی – ۵۶
عربستان سعودی – ۵۹
قطر – ۷۴
امارات متحده عربی – ۷۸
بحرین – ۸۳
الجزایر – ۸۹
موریتانی – ۹۲
اردن – ۱۱۱
کویت – ۱۲۱
ایران- ۲۵۰
۱. مصر
مصر از خشک‌ترین کشورهای جهان است زیرا بیشتر خاک آن در صحرای شرقی واقع شده که تحت سلطه فشار بالای نیمه‌گرمسیری و آسمان صاف قرار دارد.
بارش تقریباً فقط در سواحل مدیترانه‌ای در زمستان رخ می‌دهد و حتی در آن‌جا نیز اندک است؛ شهرهایی مانند اقصر و اسوان تقریباً هیچ بارانی در طول سال دریافت نمی‌کنند. تابستان‌ها طولانی، بسیار گرم و همراه با تبخیر شدیدند. بادهای گرم و خشک خماسين نیز بر خشکی می‌افزایند.
۲. لیبی
لیبی تقریباً به‌طور کامل در صحرای بزرگ آفریقا قرار دارد و به دلیل فشار بالای نیمه‌گرمسیری، تابش مداوم و بارش ناچیز، از خشک‌ترین کشورهاست. بارش محدود به نوار باریکی در ساحل مدیترانه است و بیشتر سال‌ها خشکسالی دارد.
درون کشور گاه سال‌ها هیچ بارانی نمی‌بارد و تنها واحه‌ها محل زیست هستند. دمای تابستان تا ۴۸ درجه می‌رسد و باد داغ «غِبلی» خشکی را تشدید می‌کند.
۳. عربستان سعودی
عربستان آب‌وهوای بیابانی دارد و تقریباً هیچ منطقه‌ای از آن از گرما و خشکی در امان نیست. میانگین بارش سالانه ۵۰ تا ۱۵۰ میلی‌متر است و بخش‌هایی مانند نجد و ربع‌الخالی حتی کمتر دریافت می‌کنند.
تبخیر شدید تابستانی رطوبت اندک را از بین می‌برد. هیچ رودخانه دائمی وجود ندارد و فقط پس از طوفان‌های نادر، وادی‌ها برای مدت کوتاهی جریان می‌یابند. تنها مناطق کوهستانی جنوب‌غربی گاه بیش از ۲۵۰ میلی‌متر باران دارند.
۴. قطر
قطر شبه‌جزیره‌ای مسطح با اقلیم بیابانی است. میانگین بارش حدود ۷۵ میلی‌متر در سال است و بیشتر آن بین دسامبر تا آوریل می‌بارد. تابستان‌ها بسیار گرم‌اند و دمای هوا گاه از ۴۳ درجه می‌گذرد.
بادهای خشک جنوبی و طوفان‌های گرد و غبار، همراه با نبود بارش در نیمه سال، سبب خشکی مزمن می‌شوند.
۵. امارات متحده عربی
امارات نیز آب‌وهوای بیابانی دارد و میانگین بارش آن کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر در سال است که بیشتر در زمستان رخ می‌دهد. بارش‌ها کوتاه و شدیدند و معمولاً موجب سیلاب می‌شوند نه تغذیه آب زیرزمینی.
گرمای تابستانی، تبخیر را بسیار بالا می‌برد و حتی کوه‌های حجر در شرق کشور نیز بارش اندکی دارند.
۶. بحرین
بحرین اقلیمی بیابانی و ساحلی دارد با میانگین بارش حدود ۸۵ میلی‌متر در سال. باران اندک و نامنظم، تبخیر بالا و گرمای تابستان (تا ۴۰ درجه و بالاتر) باعث خشکی شدید شده است. بادهای شمال‌غربی مرطوب «شمال» اغلب مه‌آلودند اما بارش نمی‌آورند، و باد گرم «قوس» در بهار، دما و گردوغبار را افزایش می‌دهد.
۷. الجزایر
بخش اعظم الجزایر در صحرای بزرگ قرار دارد و بارش در آن معمولاً کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر در سال است. تابستان‌ها بسیار گرم‌اند و دمای برخی مناطق به بیش از ۵۰ درجه می‌رسد. تنها سواحل مدیترانه‌ای و کوه‌های شمالی مقداری بارش فصلی دارند، در حالی که مرکز و جنوب کشور به‌شدت خشک‌اند.
بسیاری از خشک‌ترین کشورهای جهان در صحرای بزرگ آفریقا و شبه‌جزیره عربستان (مانند مصر، لیبی و عربستان سعودی) قرار دارند و تحت تأثیر فشارهای بالای نیمه‌گرمسیری، تابش شدید خورشید و تابستان‌های طولانی و بی‌باران هستند.
زمانی که باران می‌بارد، کوتاه و نامنظم است و معمولاً به جبهه‌های زمستانی یا جریان‌های کوتاه‌مدت موسمی مربوط میشود؛ رگبارهای شدید از بستر رودهای خشک (وادی‌ها) عبور می‌کنند و سیلاب ایجاد می‌کنند، نه تغذیه‌ی آب زیرزمینی (مانند عربستان و اردن).
زمین‌های هموار و فاصله از منابع رطوبتی، صعود هوای لازم برای تشکیل ابر را محدود می‌کند. بادهای داغ بیابانی و فلات‌های داخلی مانند نجد در عربستان، تبخیر را به‌مراتب بیش از میزان بارش افزایش می‌دهند.
میانگین‌های کشوری نیز تفاوت‌ها را پنهان می‌کنند: مناطق کوهستانی لیبی و سواحل مدیترانه‌ای مصر در زمستان اندکی بارش دارند، در حالی که نواحی داخلی تقریباً هیچ بارانی دریافت نمی‌کنند. با توجه به نبود رودخانه‌های دائمی، کشورهایی مانند قطر، بحرین و امارات متحده عربی به سفره‌های آب فسیلی، آب‌شیرین‌کنی و مدیریت تقاضا متکی‌اند.
مجموع بارش می‌تواند بر اثر خشکسالی‌های چندساله یا طوفان‌های نادر (مانند بقایای طوفان مکنو) تغییر کند، اما الگوی کلی ثابت است.
در این مقاله، کشورهای خشک جهان بر اساس میانگین بارش سالانه رتبه‌بندی شده‌اند تا نشان داده شود چگونه جغرافیا و گردش جوّی، بارش را محدود می‌کند.
*فهرست ۱۰ کشور خشک جهان*
میانگین بارش سالانه (میلی‌متر در سال)
مصر – ۵۱
لیبی – ۵۶
عربستان سعودی – ۵۹
قطر – ۷۴
امارات متحده عربی – ۷۸
بحرین – ۸۳
الجزایر – ۸۹
موریتانی – ۹۲
اردن – ۱۱۱
کویت – ۱۲۱
ایران- ۲۵۰
۱. مصر
مصر از خشک‌ترین کشورهای جهان است زیرا بیشتر خاک آن در صحرای شرقی واقع شده که تحت سلطه فشار بالای نیمه‌گرمسیری و آسمان صاف قرار دارد.
بارش تقریباً فقط در سواحل مدیترانه‌ای در زمستان رخ می‌دهد و حتی در آن‌جا نیز اندک است؛ شهرهایی مانند اقصر و اسوان تقریباً هیچ بارانی در طول سال دریافت نمی‌کنند. تابستان‌ها طولانی، بسیار گرم و همراه با تبخیر شدیدند. بادهای گرم و خشک خماسين نیز بر خشکی می‌افزایند.
۲. لیبی
لیبی تقریباً به‌طور کامل در صحرای بزرگ آفریقا قرار دارد و به دلیل فشار بالای نیمه‌گرمسیری، تابش مداوم و بارش ناچیز، از خشک‌ترین کشورهاست. بارش محدود به نوار باریکی در ساحل مدیترانه است و بیشتر سال‌ها خشکسالی دارد.
درون کشور گاه سال‌ها هیچ بارانی نمی‌بارد و تنها واحه‌ها محل زیست هستند. دمای تابستان تا ۴۸ درجه می‌رسد و باد داغ «غِبلی» خشکی را تشدید می‌کند.
۳. عربستان سعودی
عربستان آب‌وهوای بیابانی دارد و تقریباً هیچ منطقه‌ای از آن از گرما و خشکی در امان نیست. میانگین بارش سالانه ۵۰ تا ۱۵۰ میلی‌متر است و بخش‌هایی مانند نجد و ربع‌الخالی حتی کمتر دریافت می‌کنند.
تبخیر شدید تابستانی رطوبت اندک را از بین می‌برد. هیچ رودخانه دائمی وجود ندارد و فقط پس از طوفان‌های نادر، وادی‌ها برای مدت کوتاهی جریان می‌یابند. تنها مناطق کوهستانی جنوب‌غربی گاه بیش از ۲۵۰ میلی‌متر باران دارند.
۴. قطر
قطر شبه‌جزیره‌ای مسطح با اقلیم بیابانی است. میانگین بارش حدود ۷۵ میلی‌متر در سال است و بیشتر آن بین دسامبر تا آوریل می‌بارد. تابستان‌ها بسیار گرم‌اند و دمای هوا گاه از ۴۳ درجه می‌گذرد.
بادهای خشک جنوبی و طوفان‌های گرد و غبار، همراه با نبود بارش در نیمه سال، سبب خشکی مزمن می‌شوند.
۵. امارات متحده عربی
امارات نیز آب‌وهوای بیابانی دارد و میانگین بارش آن کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر در سال است که بیشتر در زمستان رخ می‌دهد. بارش‌ها کوتاه و شدیدند و معمولاً موجب سیلاب می‌شوند نه تغذیه آب زیرزمینی.
گرمای تابستانی، تبخیر را بسیار بالا می‌برد و حتی کوه‌های حجر در شرق کشور نیز بارش اندکی دارند.
۶. بحرین
بحرین اقلیمی بیابانی و ساحلی دارد با میانگین بارش حدود ۸۵ میلی‌متر در سال. باران اندک و نامنظم، تبخیر بالا و گرمای تابستان (تا ۴۰ درجه و بالاتر) باعث خشکی شدید شده است. بادهای شمال‌غربی مرطوب «شمال» اغلب مه‌آلودند اما بارش نمی‌آورند، و باد گرم «قوس» در بهار، دما و گردوغبار را افزایش می‌دهد.
۷. الجزایر
بخش اعظم الجزایر در صحرای بزرگ قرار دارد و بارش در آن معمولاً کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر در سال است. تابستان‌ها بسیار گرم‌اند و دمای برخی مناطق به بیش از ۵۰ درجه می‌رسد. تنها سواحل مدیترانه‌ای و کوه‌های شمالی مقداری بارش فصلی دارند، در حالی که مرکز و جنوب کشور به‌شدت خشک‌اند.
🔺🔺🔺🔺
۸. موریتانی
موریتانی در حاشیه غربی صحرای بزرگ واقع شده و بیشتر آن بیابانی است. دما در تابستان تا ۵۰ درجه می‌رسد و بارش در بیشتر مناطق تقریباً صفر است. سواحل اقیانوس اطلس نیز به‌دلیل جریان‌های سرد دریایی مه‌آلودند اما باران نمی‌بارد. تنها نواحی جنوبی نزدیک مرز سنگال گاه در فصل موسمی (جولای تا سپتامبر) باران اندکی می‌گیرند.
۹. اردن
اردن آب‌وهوایی نیمه‌خشک تا بیابانی دارد. بیشتر بارش بین نوامبر تا آوریل رخ می‌دهد و تابستان‌ها خشک و بسیار گرم‌اند. بیشتر مناطق کشور کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر بارش سالانه دارند و تبخیر بالا رطوبت را کاهش می‌دهد. تنها مناطق شمال‌غربی کمی بارش بیشتری (۲۵۰ تا ۴۵۰ میلی‌متر) دارند. بادهای گرم از مصر گردوغبار می‌آورند نه باران.
۱۰. کویت
کویت اقلیمی بیابانی با تابش شدید و بارندگی بسیار اندک دارد؛ میانگین بارش حدود ۱۰۰ تا ۱۱۵ میلی‌متر در سال است. بیشتر بارش در زمستان رخ می‌دهد و کوتاه‌مدت است. دمای تابستان تا ۴۷ درجه می‌رسد و رطوبت به زیر ۱۰ درصد می‌رسد. تبخیر بسیار بیشتر از بارش است و این کشور از گرم‌ترین مناطق جهان محسوب میشود.
این ده کشور نمونه‌ای از یک واقعیت مشترک اقلیمی هستند: فشارهای بالای نیمه‌گرمسیری، زمین‌های هموار و گرمای شدید موجب کاهش بارش و افزایش تبخیر می‌شوند. باران‌های ناگهانی معمولاً باعث سیلاب می‌شوند، نه تغذیه‌ی منابع آب. کمبود رودخانه‌های دائمی و وسعت نواحی خشک، کشورها را به سوی استفاده از آب‌های فسیلی، آب‌شیرین‌کنی، بازیافت و مدیریت دقیق مصرف سوق داده است. اگرچه بارش سالانه ممکن است با طوفان‌های نادر یا خشکسالی‌های چندساله تغییر کند، اما عوامل ساختاری خشکی پایدارند و برنامه‌ریزی بلندمدت، زیرساخت مقاوم و حکمرانی کارآمد آب را امری ضروری می‌سازند.
ایران
ایران از جمله کشورهای خشک و نیمه‌خشک جهان است، زیرا بخش وسیعی از سرزمین آن در کمربند خشک جهانی و در زیر نفوذ پرفشار جنب‌حاره‌ای قرار دارد. این شرایط موجب آسمان صاف، تابش شدید خورشید، بارش اندک و تبخیر بسیار بالا در بیشتر ماه‌های سال میشود. میانگین بارش سالانه در ایران یک‌سوم میانگین جهانی است.
در حالی که بخش‌های شمالی و غربی کشور گاه بارش‌های قابل توجه دارند، نواحی مرکزی، شرقی و جنوب شرقی در زمره خشک‌ترین مناطق آسیا قرار می‌گیرند.
در نبود رودخانه‌های دائمی پرآب (جز معدود رودهای شمال و غرب)، بیشتر مناطق کشور به منابع آب زیرزمینی، قنات‌ها، سدها و سامانه‌های انتقال آب وابسته‌اند.
تبخیر سالانه در برخی نواحی مرکزی بیش از ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ میلی‌متر است؛ یعنی چندین برابر میانگین بارش. این عدم تعادل، بحران آب را به یکی از چالش‌های اصلی کشور تبدیل کرده است.
با تغییرات اقلیمی، کاهش بارش‌های زمستانی و افزایش دما، احتمال خشکسالی‌های چندساله افزایش یافته است. بسیاری از تالاب‌ها مانند هورالعظیم، بختگان و گاوخونی خشک یا کم‌جان شده‌اند و فرونشست زمین به یکی از نشانه‌های بحران آب زیرزمینی بدل گشته است.
ایران نمونه‌ای روشن از واقعیت اقلیم خشک جهانی است: فشار بالای جنب‌حاره‌ای، زمین‌های هموار داخلی، گرمای شدید و تبخیر بالا موجب می‌شوند که بارش اندک و نامنظم، پاسخگوی نیازهای آبی جمعیت رو به رشد نباشد. آینده‌ی پایدار این سرزمین، در گرو مدیریت هوشمند منابع آب، بازیافت و بازچرخانی، اصلاح الگوی کشت، و سازگاری با کم‌آبی است.
🔻منبع:
https://www.worldatlas.com/climate/the-10-driest-countries-in-the-world.html
كانال قواعدبازی
۸. موریتانی
موریتانی در حاشیه غربی صحرای بزرگ واقع شده و بیشتر آن بیابانی است. دما در تابستان تا ۵۰ درجه می‌رسد و بارش در بیشتر مناطق تقریباً صفر است. سواحل اقیانوس اطلس نیز به‌دلیل جریان‌های سرد دریایی مه‌آلودند اما باران نمی‌بارد. تنها نواحی جنوبی نزدیک مرز سنگال گاه در فصل موسمی (جولای تا سپتامبر) باران اندکی می‌گیرند.
۹. اردن
اردن آب‌وهوایی نیمه‌خشک تا بیابانی دارد. بیشتر بارش بین نوامبر تا آوریل رخ می‌دهد و تابستان‌ها خشک و بسیار گرم‌اند. بیشتر مناطق کشور کمتر از ۱۰۰ میلی‌متر بارش سالانه دارند و تبخیر بالا رطوبت را کاهش می‌دهد. تنها مناطق شمال‌غربی کمی بارش بیشتری (۲۵۰ تا ۴۵۰ میلی‌متر) دارند. بادهای گرم از مصر گردوغبار می‌آورند نه باران.
۱۰. کویت
کویت اقلیمی بیابانی با تابش شدید و بارندگی بسیار اندک دارد؛ میانگین بارش حدود ۱۰۰ تا ۱۱۵ میلی‌متر در سال است. بیشتر بارش در زمستان رخ می‌دهد و کوتاه‌مدت است. دمای تابستان تا ۴۷ درجه می‌رسد و رطوبت به زیر ۱۰ درصد می‌رسد. تبخیر بسیار بیشتر از بارش است و این کشور از گرم‌ترین مناطق جهان محسوب میشود.
این ده کشور نمونه‌ای از یک واقعیت مشترک اقلیمی هستند: فشارهای بالای نیمه‌گرمسیری، زمین‌های هموار و گرمای شدید موجب کاهش بارش و افزایش تبخیر می‌شوند. باران‌های ناگهانی معمولاً باعث سیلاب می‌شوند، نه تغذیه‌ی منابع آب. کمبود رودخانه‌های دائمی و وسعت نواحی خشک، کشورها را به سوی استفاده از آب‌های فسیلی، آب‌شیرین‌کنی، بازیافت و مدیریت دقیق مصرف سوق داده است. اگرچه بارش سالانه ممکن است با طوفان‌های نادر یا خشکسالی‌های چندساله تغییر کند، اما عوامل ساختاری خشکی پایدارند و برنامه‌ریزی بلندمدت، زیرساخت مقاوم و حکمرانی کارآمد آب را امری ضروری می‌سازند.
ایران
ایران از جمله کشورهای خشک و نیمه‌خشک جهان است، زیرا بخش وسیعی از سرزمین آن در کمربند خشک جهانی و در زیر نفوذ پرفشار جنب‌حاره‌ای قرار دارد. این شرایط موجب آسمان صاف، تابش شدید خورشید، بارش اندک و تبخیر بسیار بالا در بیشتر ماه‌های سال میشود. میانگین بارش سالانه در ایران یک‌سوم میانگین جهانی است.
در حالی که بخش‌های شمالی و غربی کشور گاه بارش‌های قابل توجه دارند، نواحی مرکزی، شرقی و جنوب شرقی در زمره خشک‌ترین مناطق آسیا قرار می‌گیرند.
در نبود رودخانه‌های دائمی پرآب (جز معدود رودهای شمال و غرب)، بیشتر مناطق کشور به منابع آب زیرزمینی، قنات‌ها، سدها و سامانه‌های انتقال آب وابسته‌اند.
تبخیر سالانه در برخی نواحی مرکزی بیش از ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ میلی‌متر است؛ یعنی چندین برابر میانگین بارش. این عدم تعادل، بحران آب را به یکی از چالش‌های اصلی کشور تبدیل کرده است.
با تغییرات اقلیمی، کاهش بارش‌های زمستانی و افزایش دما، احتمال خشکسالی‌های چندساله افزایش یافته است. بسیاری از تالاب‌ها مانند هورالعظیم، بختگان و گاوخونی خشک یا کم‌جان شده‌اند و فرونشست زمین به یکی از نشانه‌های بحران آب زیرزمینی بدل گشته است.
ایران نمونه‌ای روشن از واقعیت اقلیم خشک جهانی است: فشار بالای جنب‌حاره‌ای، زمین‌های هموار داخلی، گرمای شدید و تبخیر بالا موجب می‌شوند که بارش اندک و نامنظم، پاسخگوی نیازهای آبی جمعیت رو به رشد نباشد. آینده‌ی پایدار این سرزمین، در گرو مدیریت هوشمند منابع آب، بازیافت و بازچرخانی، اصلاح الگوی کشت، و سازگاری با کم‌آبی است.
🔻منبع:
https://www.worldatlas.com/climate/the-10-driest-countries-in-the-world.html
كانال قواعدبازی
WorldAtlas
The 10 Driest Countries In The World
From the sandy plains of Africa and the Middle East to the rugged, windswept landscapes of Central Asia, these 10 countries are the driest in the world.
*چرا بازارهای نوظهور، عرصه آزمایش کربن‌زدایی خواهند بود؟*
۴ نوامبر ۲۰۲۵
بازارهای نوظهور بخش عمده‌ای از رشد جمعیت جهانی، گسترش زیرساخت‌ها و فعالیت اقتصادی را در دهه‌های آینده هدایت خواهند کرد - که آنها را به یک میدان آزمایش حیاتی برای راه‌حل‌های اقلیمی تبدیل می‌کند.
بر این اساس، سرمایه‌گذارانی که صرفاً بر کربن‌زدایی بازارهای توسعه‌یافته تمرکز می‌کنند، ممکن است برخی از جذاب‌ترین فرصت‌ها را نادیده بگیرند - فرصت‌هایی که حاشیه سود بهتر، دسترسی گسترده‌تر و منحنی‌های پذیرش سریع‌تری را ارائه می‌دهند.
بازارهای نوظهور و اقتصادهای در حال توسعه (به استثنای چین) تقریباً یک چهارم تولید ناخالص داخلی جهانی را تشکیل می‌دهند، اما تا به امروز تنها ۱۴ درصد از جریان‌های مالی جهانی در زمینه آب و هوا را جذب می‌کنند.
برای باقی ماندن در مسیر صفر خالص، این اقتصادها تا سال ۲۰۳۰ به ۴۵۰ تا ۵۵۰ میلیارد دلار اضافی در سال از طریق تأمین مالی خارجی نیاز خواهند داشت - افزایشی تا ۱۸ برابر.
ادامه مطلب؛
https://www.weforum.org/stories/2025/11/emerging-markets-test-ground-decarbonization/?
كانال قواعدبازی
۴ نوامبر ۲۰۲۵
بازارهای نوظهور بخش عمده‌ای از رشد جمعیت جهانی، گسترش زیرساخت‌ها و فعالیت اقتصادی را در دهه‌های آینده هدایت خواهند کرد - که آنها را به یک میدان آزمایش حیاتی برای راه‌حل‌های اقلیمی تبدیل می‌کند.
بر این اساس، سرمایه‌گذارانی که صرفاً بر کربن‌زدایی بازارهای توسعه‌یافته تمرکز می‌کنند، ممکن است برخی از جذاب‌ترین فرصت‌ها را نادیده بگیرند - فرصت‌هایی که حاشیه سود بهتر، دسترسی گسترده‌تر و منحنی‌های پذیرش سریع‌تری را ارائه می‌دهند.
بازارهای نوظهور و اقتصادهای در حال توسعه (به استثنای چین) تقریباً یک چهارم تولید ناخالص داخلی جهانی را تشکیل می‌دهند، اما تا به امروز تنها ۱۴ درصد از جریان‌های مالی جهانی در زمینه آب و هوا را جذب می‌کنند.
برای باقی ماندن در مسیر صفر خالص، این اقتصادها تا سال ۲۰۳۰ به ۴۵۰ تا ۵۵۰ میلیارد دلار اضافی در سال از طریق تأمین مالی خارجی نیاز خواهند داشت - افزایشی تا ۱۸ برابر.
ادامه مطلب؛
https://www.weforum.org/stories/2025/11/emerging-markets-test-ground-decarbonization/?
كانال قواعدبازی
World Economic Forum
Emerging markets are a testing ground for decarbonization
The most scalable climate solutions in emerging markets are not those that transplant global technologies, they are those built within their local context.
✳️ کدام مدل کارمند هستید؟
✅ معرفی ۴ تیپ معروف: I، T، V و M-Shaped
▫️ کارمند I-Shaped
این افراد در یک حوزه خاص تخصص عمیق دارند و مهارت‌هایشان تقریباً محدود به همان زمینه است؛ مثل برنامه‌نویسی که فقط یک زبان را خیلی خوب بلد است و در کار تیمی یا حوزه‌های دیگر چندان فعال نیست. این مدل بیشتر مناسب کارهای تخصصی و عمیق است که نیاز به تمرکز بالا روی یک مهارت دارد.
▫️ کارمند T-Shaped
علاوه بر داشتن تخصص عمیق در یک زمینه خاص (پای عمودی T)، در حوزه‌های دیگر هم دانش و مهارت سطحی دارند (پای افقی T). مثلاً یک طراح گرافیک که در طراحی حرفه‌ای است اما کمی هم از بازاریابی و تولید محتوا سر در می‌آورد. این افراد برای کار تیمی، پروژه‌های چندرشته‌ای و موقعیت‌هایی که به انعطاف و همکاری نیاز دارد، فوق‌العاده‌اند.
▫️ کارمند V-Shaped
این مدل نسخه پیشرفته‌تر T است؛ یعنی فرد علاوه بر تخصص عمیق در یک حوزه، در زمینه‌های مرتبط و نزدیک به تخصصش هم مهارت متوسط و کاربردی دارد (نه فقط سطحی!). مثلاً یک مدیر پروژه که در مدیریت قوی است و در تحلیل داده و مارکتینگ نیز مهارت خوبی دارد. این افراد سریع‌تر یاد می‌گیرند و برای نقش‌های رهبری و پروژه‌های پیچیده عالی‌اند.
▫️ کارمند M-Shaped
این افراد در دو یا چند حوزه مختلف تخصص عمیق دارند (مثل دو یا چند پای عمودی در حرف M). مثلاً کسی که هم برنامه‌نویسی را حرفه‌ای بلده و هم در مدیریت محصول یا بازاریابی تخصص دارد. این مدل برای نقش‌های مدیریتی، پروژه‌های بزرگ و کارهای چندجانبه خیلی ارزشمند است چون می‌تواند چند نقش کلیدی را همزمان اجرا کند.
برای حرکت از مدل I به مدل T یا حتی M، لازم است علاوه بر تعمیق تخصص اصلی خود، به یادگیری مهارت‌های جانبی یا حوزه‌های مرتبط نیز بپردازید. به عنوان مثال، اگر تخصص شما برنامه‌نویسی است، می‌توانید دانش خود را در زمینه‌هایی مانند طراحی، مدیریت پروژه یا مهارت‌های ارتباطی و کار تیمی نیز گسترش دهید تا توانمندی‌های خود را افقی‌تر کنید.
برای تبدیل شدن به مدل M، باید در دو یا چند حوزه مختلف به سطح تخصص عمیق برسید؛ یعنی مثلاً همزمان در برنامه‌نویسی و مدیریت محصول یا بازاریابی به صورت حرفه‌ای فعالیت داشته باشید.
شرکت در پروژه‌های چندرشته‌ای، همکاری با افراد دارای تخصص‌های متفاوت و یادگیری مبتنی بر پروژه از جمله راهکارهایی هستند که می‌توانند در این مسیر به شما کمک کنند.
این مدل‌ها به ما کمک می‌کنند بفهمیم هر فرد برای چه نوع کار یا تیمی مناسب‌تر است و چطور می‌تواند مسیر رشدش را هدفمندتر انتخاب کند.
مدیران تولیدوعملیات ایران زمین
✅ معرفی ۴ تیپ معروف: I، T، V و M-Shaped
▫️ کارمند I-Shaped
این افراد در یک حوزه خاص تخصص عمیق دارند و مهارت‌هایشان تقریباً محدود به همان زمینه است؛ مثل برنامه‌نویسی که فقط یک زبان را خیلی خوب بلد است و در کار تیمی یا حوزه‌های دیگر چندان فعال نیست. این مدل بیشتر مناسب کارهای تخصصی و عمیق است که نیاز به تمرکز بالا روی یک مهارت دارد.
▫️ کارمند T-Shaped
علاوه بر داشتن تخصص عمیق در یک زمینه خاص (پای عمودی T)، در حوزه‌های دیگر هم دانش و مهارت سطحی دارند (پای افقی T). مثلاً یک طراح گرافیک که در طراحی حرفه‌ای است اما کمی هم از بازاریابی و تولید محتوا سر در می‌آورد. این افراد برای کار تیمی، پروژه‌های چندرشته‌ای و موقعیت‌هایی که به انعطاف و همکاری نیاز دارد، فوق‌العاده‌اند.
▫️ کارمند V-Shaped
این مدل نسخه پیشرفته‌تر T است؛ یعنی فرد علاوه بر تخصص عمیق در یک حوزه، در زمینه‌های مرتبط و نزدیک به تخصصش هم مهارت متوسط و کاربردی دارد (نه فقط سطحی!). مثلاً یک مدیر پروژه که در مدیریت قوی است و در تحلیل داده و مارکتینگ نیز مهارت خوبی دارد. این افراد سریع‌تر یاد می‌گیرند و برای نقش‌های رهبری و پروژه‌های پیچیده عالی‌اند.
▫️ کارمند M-Shaped
این افراد در دو یا چند حوزه مختلف تخصص عمیق دارند (مثل دو یا چند پای عمودی در حرف M). مثلاً کسی که هم برنامه‌نویسی را حرفه‌ای بلده و هم در مدیریت محصول یا بازاریابی تخصص دارد. این مدل برای نقش‌های مدیریتی، پروژه‌های بزرگ و کارهای چندجانبه خیلی ارزشمند است چون می‌تواند چند نقش کلیدی را همزمان اجرا کند.
برای حرکت از مدل I به مدل T یا حتی M، لازم است علاوه بر تعمیق تخصص اصلی خود، به یادگیری مهارت‌های جانبی یا حوزه‌های مرتبط نیز بپردازید. به عنوان مثال، اگر تخصص شما برنامه‌نویسی است، می‌توانید دانش خود را در زمینه‌هایی مانند طراحی، مدیریت پروژه یا مهارت‌های ارتباطی و کار تیمی نیز گسترش دهید تا توانمندی‌های خود را افقی‌تر کنید.
برای تبدیل شدن به مدل M، باید در دو یا چند حوزه مختلف به سطح تخصص عمیق برسید؛ یعنی مثلاً همزمان در برنامه‌نویسی و مدیریت محصول یا بازاریابی به صورت حرفه‌ای فعالیت داشته باشید.
شرکت در پروژه‌های چندرشته‌ای، همکاری با افراد دارای تخصص‌های متفاوت و یادگیری مبتنی بر پروژه از جمله راهکارهایی هستند که می‌توانند در این مسیر به شما کمک کنند.
این مدل‌ها به ما کمک می‌کنند بفهمیم هر فرد برای چه نوع کار یا تیمی مناسب‌تر است و چطور می‌تواند مسیر رشدش را هدفمندتر انتخاب کند.
مدیران تولیدوعملیات ایران زمین
✳️ بدهی رفتاری و تهدید حافظه سازمان
🖊️دکتر علیرضا کوشکی جهرمی
✅ گفت: من مدیرعاملی رو قبول نکردم چون موضوعات مالی خیلی بلد نبودم. برام خیلی جالب شد چون این صحبت رو از خیلی ها شنیده بودم ولی تا حالا از هیچ کسی نشنیدم که چون در مهارت های انسانی و کار کردن با آدم ها ضعیف بودم پیشنهاد مدیر عاملی رو رد کردم! (یه نکته توی پرانتز: موضوعات مالی شرکت را خیلی ساده میشه از طریق دیگران دنبال کرد و فقط کنترل استراتژیک داشت؛ ولی موضوعات انسانی و احساسی ذره ای قابل واگذاری نیست. موضوعات مالی را با آموزش میشود یاد گرفت ولی یادگیری موضوعات انسانی به مراتب دشوارتر و زمانبرتر است.).
● با این مقدمه بریم سراغ اصل داستان بدهی های رفتاری.
تو دنیای حسابداری یک مفهومی وجود داره به اسم "حسابداری تعهدی" (Accrual Accounting). مثال ساده اش اینه که فرض کنین شرکت شما در آذرماه خدماتی ارائه می‌ده ولی مشتری قراره هزینه را توی دی‌ماه پرداخت کنه. بر اساس حسابداری نقدی (Cash Accounting)، تا وقتی پول نرسیده، هیچ درآمدی ثبت نمی‌شه ولی در حسابداری تعهدی (Accrual Accounting) درآمد در همان آذرماه ثبت میشه، چون خدمات در آن ماه انجام شده.
بنابراین : در حسابداری، «آکیو» یعنی "ثبت و شناسایی تدریجی هزینه‌ها یا درآمدها" حتی "اگر هنوز پرداخت نشده باشن".
● در دنیای سازمان ها هم، احساسات و واکنش‌ها دقیقاً هینجوری هستن؛ یعنی اگر «بی‌توجهی‌های کوچک» ثبت و ترمیم نشن، مثل بدهی‌های انباشته، بالاخره باعث میشن روزی سیستم فرو بپاشه. به عبارتی، "چیزهای منفی که توی زندگی به مرور انباشته میشن اگر به‌موقع شناسایی و مدیریت نشن، تبدیل به بحران میشن."
● هر دلخوریِ نگفته، یک هزینه‌ی معوق میشه؛ و هر سکوتِ معنادار تکراری، یک بدهیِ جدید به جا میذاره. اگر مراقب Accrualهای احساسی نباشیم، به صورت ناگهانی اعلام ورشکستگی می‌کنیم نه در دفتر مالی، بلکه اینبار در دفتر احساسات و تعاملات انسانی.
● با اجازتون با چند تا مثال بحث رو دنبال کنیم:
اول: در سطح خانواده
در روابط زناشویی یا کاری، هر بار که احساس ناراحتی، خشم، ناامیدی یا بی‌توجهی اتفاق می‌افته ولی کسی درباره‌اش حرف نمی‌زنه، در واقع داره یک «بدهی عاطفی» ثبت میشه. این بدهی‌ها اگر ثبت بشن ولی تسویه نشن، کم‌کم انباشته میشن و روزی سیستم رابطه ورشکسته میشه. همون‌طور که در حسابداری، «هزینه پرداخت‌نشده» بحران مالی می‌سازه، در رابطه هم «احساس پرداخت‌نشده» بحران عاطفی می‌سازه.
دوم: مثال در سطح سازمان
در سازمان‌ها هم Accrual می‌تونه استعاره‌ای از تعلل در حل مشکلات کوچک باشه. وقتی مدیرها خطاهای کوچک، دلخوری‌های تیم یا ضعف‌های فرآیند رو نادیده می‌گیرن، دارن بدهی‌های فرهنگی و رفتاری بزرگ انباشته می‌کنن.
نتیجه؟ بعد از مدتی، انفجار بی‌اعتمادی یا استعفاهای زنجیره‌ای رو شاهد هستیم.
سوم: در سطح جامعه
در سطح جامعه هم، Accrual یعنی «انباشت تدریجیِ نادیده‌گرفتن‌ها. هر بار که عدالت به تعویق می‌افته، هر بار که صدای گروهی شنیده نمی‌شه، هر بار که وعده‌ای داده میشه اما به فراموشی سپرده میشه، در واقع جامعه داره «بدهی اجتماعی» انباشته می‌کنه. این بدهی‌ها در عمق احساس مردم ثبت میشن و روزی که نشانه‌هاش بیرون می‌زنه، همه با تعجب می‌پرسن: «چطور یه‌دفعه این‌طور شد؟
🔺بحث پایانی
حافظه سازمانی موضوع بسیار قدرتمند و جدیه. حافظه سازمانی خوبی و بدی ها نسبت به کارکنان و مشتریان، موفقیت و شکست ها، ملایمات و سخت گیری ها رو اصلا فراموش نمیکنه. ما با «آکیو» می توانیم هم حافظه سازمانی مثبت بسازیم هم منفی.
● زمانی منفی میشه که «آکیو» به بدهی‌های نادیده‌ی انسانی منجر بشه. بی‌توجهی‌های کوچک، قول‌های عمل‌نشده، رفتارهای غیرشفاف، تصمیم‌های یک‌طرفه، همه‌اش مثل اقساطی هستن که دیر یا زود باید پرداخت بشن.
● سازمان‌هایی که به موقع این بدهی‌ها رو شناسایی و تسویه نمی‌کنن، ممکنه از بیرون موفق به‌نظر برسن، اما از درون پر از خستگی، بی‌اعتمادی و دل‌زدگی هستن و در حافظه سازمان به عنوان نکته منفی باقی میمونن.
در مقابل، مدیرانی که «تفکر تعهدی انسانی» دارن، مثل حسابدارانی هستن که هر تراکنش کوچک رو در لحظه ثبت می‌کنن: احساس‌ها، بازخوردها و نیازهای پنهان تیمشون رو می‌بینن، می‌شنون و به موقع پاسخ می‌دن و حافظه مثبت سازمانی رو رقم میزنن.
● میخوام خواهش کنم در انتها در مورد این جمله فکر کنید: "مدیریت واقعی، فقط درباره‌ی پول و پروژه نیست بلکه درباره‌ی احساس، اعتماد و تداوم روابطی است که حافظه مثبت سازمانی را می سازند."
گاهنامه مدیر
https://t.me/ExecutiveManagement
🖊️دکتر علیرضا کوشکی جهرمی
✅ گفت: من مدیرعاملی رو قبول نکردم چون موضوعات مالی خیلی بلد نبودم. برام خیلی جالب شد چون این صحبت رو از خیلی ها شنیده بودم ولی تا حالا از هیچ کسی نشنیدم که چون در مهارت های انسانی و کار کردن با آدم ها ضعیف بودم پیشنهاد مدیر عاملی رو رد کردم! (یه نکته توی پرانتز: موضوعات مالی شرکت را خیلی ساده میشه از طریق دیگران دنبال کرد و فقط کنترل استراتژیک داشت؛ ولی موضوعات انسانی و احساسی ذره ای قابل واگذاری نیست. موضوعات مالی را با آموزش میشود یاد گرفت ولی یادگیری موضوعات انسانی به مراتب دشوارتر و زمانبرتر است.).
● با این مقدمه بریم سراغ اصل داستان بدهی های رفتاری.
تو دنیای حسابداری یک مفهومی وجود داره به اسم "حسابداری تعهدی" (Accrual Accounting). مثال ساده اش اینه که فرض کنین شرکت شما در آذرماه خدماتی ارائه می‌ده ولی مشتری قراره هزینه را توی دی‌ماه پرداخت کنه. بر اساس حسابداری نقدی (Cash Accounting)، تا وقتی پول نرسیده، هیچ درآمدی ثبت نمی‌شه ولی در حسابداری تعهدی (Accrual Accounting) درآمد در همان آذرماه ثبت میشه، چون خدمات در آن ماه انجام شده.
بنابراین : در حسابداری، «آکیو» یعنی "ثبت و شناسایی تدریجی هزینه‌ها یا درآمدها" حتی "اگر هنوز پرداخت نشده باشن".
● در دنیای سازمان ها هم، احساسات و واکنش‌ها دقیقاً هینجوری هستن؛ یعنی اگر «بی‌توجهی‌های کوچک» ثبت و ترمیم نشن، مثل بدهی‌های انباشته، بالاخره باعث میشن روزی سیستم فرو بپاشه. به عبارتی، "چیزهای منفی که توی زندگی به مرور انباشته میشن اگر به‌موقع شناسایی و مدیریت نشن، تبدیل به بحران میشن."
● هر دلخوریِ نگفته، یک هزینه‌ی معوق میشه؛ و هر سکوتِ معنادار تکراری، یک بدهیِ جدید به جا میذاره. اگر مراقب Accrualهای احساسی نباشیم، به صورت ناگهانی اعلام ورشکستگی می‌کنیم نه در دفتر مالی، بلکه اینبار در دفتر احساسات و تعاملات انسانی.
● با اجازتون با چند تا مثال بحث رو دنبال کنیم:
اول: در سطح خانواده
در روابط زناشویی یا کاری، هر بار که احساس ناراحتی، خشم، ناامیدی یا بی‌توجهی اتفاق می‌افته ولی کسی درباره‌اش حرف نمی‌زنه، در واقع داره یک «بدهی عاطفی» ثبت میشه. این بدهی‌ها اگر ثبت بشن ولی تسویه نشن، کم‌کم انباشته میشن و روزی سیستم رابطه ورشکسته میشه. همون‌طور که در حسابداری، «هزینه پرداخت‌نشده» بحران مالی می‌سازه، در رابطه هم «احساس پرداخت‌نشده» بحران عاطفی می‌سازه.
دوم: مثال در سطح سازمان
در سازمان‌ها هم Accrual می‌تونه استعاره‌ای از تعلل در حل مشکلات کوچک باشه. وقتی مدیرها خطاهای کوچک، دلخوری‌های تیم یا ضعف‌های فرآیند رو نادیده می‌گیرن، دارن بدهی‌های فرهنگی و رفتاری بزرگ انباشته می‌کنن.
نتیجه؟ بعد از مدتی، انفجار بی‌اعتمادی یا استعفاهای زنجیره‌ای رو شاهد هستیم.
سوم: در سطح جامعه
در سطح جامعه هم، Accrual یعنی «انباشت تدریجیِ نادیده‌گرفتن‌ها. هر بار که عدالت به تعویق می‌افته، هر بار که صدای گروهی شنیده نمی‌شه، هر بار که وعده‌ای داده میشه اما به فراموشی سپرده میشه، در واقع جامعه داره «بدهی اجتماعی» انباشته می‌کنه. این بدهی‌ها در عمق احساس مردم ثبت میشن و روزی که نشانه‌هاش بیرون می‌زنه، همه با تعجب می‌پرسن: «چطور یه‌دفعه این‌طور شد؟
🔺بحث پایانی
حافظه سازمانی موضوع بسیار قدرتمند و جدیه. حافظه سازمانی خوبی و بدی ها نسبت به کارکنان و مشتریان، موفقیت و شکست ها، ملایمات و سخت گیری ها رو اصلا فراموش نمیکنه. ما با «آکیو» می توانیم هم حافظه سازمانی مثبت بسازیم هم منفی.
● زمانی منفی میشه که «آکیو» به بدهی‌های نادیده‌ی انسانی منجر بشه. بی‌توجهی‌های کوچک، قول‌های عمل‌نشده، رفتارهای غیرشفاف، تصمیم‌های یک‌طرفه، همه‌اش مثل اقساطی هستن که دیر یا زود باید پرداخت بشن.
● سازمان‌هایی که به موقع این بدهی‌ها رو شناسایی و تسویه نمی‌کنن، ممکنه از بیرون موفق به‌نظر برسن، اما از درون پر از خستگی، بی‌اعتمادی و دل‌زدگی هستن و در حافظه سازمان به عنوان نکته منفی باقی میمونن.
در مقابل، مدیرانی که «تفکر تعهدی انسانی» دارن، مثل حسابدارانی هستن که هر تراکنش کوچک رو در لحظه ثبت می‌کنن: احساس‌ها، بازخوردها و نیازهای پنهان تیمشون رو می‌بینن، می‌شنون و به موقع پاسخ می‌دن و حافظه مثبت سازمانی رو رقم میزنن.
● میخوام خواهش کنم در انتها در مورد این جمله فکر کنید: "مدیریت واقعی، فقط درباره‌ی پول و پروژه نیست بلکه درباره‌ی احساس، اعتماد و تداوم روابطی است که حافظه مثبت سازمانی را می سازند."
گاهنامه مدیر
https://t.me/ExecutiveManagement
Telegram
مدیریت اجرایی
ارایه به روز ترین اطلاعات ، دانش، مهارت وتوانایی در خصوص مدیریت ،سازمان واقتصاد زیر نظر دکتر امیرصادقی(پژوهشگر،مشاور و مدرس درزمینه کسب وکار) تاسیس کانال ۲۰۱۵
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
✳️ شش خطای رایج مدیران در مدیریت ریسک
✳️ در یکی از ماندگارترین مقالات Harvard Business Review، نسیم طالب (Nassim Taleb)، دنیل گلدستاین (Daniel Goldstein) و مارک اسپیتزناگل (Mark Spitznagel) به یک توهم خطرناک حمله می‌کنند: اینکه تصور کنیم می‌توان آینده را پیش‌بینی کرد.
🟢 در جهانی سرشار از رویدادهای غیرقابل‌پیش‌بینی، آنچه سازمان‌ها را نجات می‌دهد «پیش‌بینی» نیست، بلکه کاهش آسیب‌پذیری و تقویت تاب‌آوری است.
🔵 نویسندگان شش خطای کلاسیک را معرفی می‌کنند که هنوز در تفکر مدیران درباره‌ی ریسک تکرار میشود:
🟫 باور به توان پیش‌بینی رویدادهای افراطی: هیچ‌کس قادر به پیش‌بینی قوی‌ترین شوک‌ها نیست. تمرکز بر پیش‌بینی، ما را از آماده‌سازی برای پیامدها غافل می‌کند.
🟧 اعتماد به گذشته برای پیش‌بینی آینده: در نظام‌های پیچیدۀ امروزی، تاریخ تکرار نمی‌شود؛ بلکه گمراه‌کننده است.
🟨 بی‌توجهی به توصیه‌های «چه نباید کرد»: در مدیریت ریسک، اجتناب از خطا مهم‌تر از جستجوی سود است. استادان شطرنج می‌دانند که برد با پرهیز از اشتباه حاصل میشود.
🟪 اندازه‌گیری ریسک با انحراف معیار: هیچ عددی نمی‌تواند پیچیدگی و شدت واقعی ریسک را نمایندگی کند.
⬛️ نادیده‌گرفتن روان‌شناسی ریسک: نحوۀ بیان ریسک به‌همان اندازه مهم است که محاسبۀ آن.
⬜️ حذف افزونگی به‌نام کارایی: سازمانی که هیچ ظرفیت اضافی ندارد، با یک شوک کوچک فرو می‌ریزد. طبیعت با دو کلیه و دو ریه‌اش نشان داده که بقا یعنی «ظرفیت اضافی».
🔴 نکتۀ کلیدی: مدیریت ریسک یعنی ساختن سازمان‌هایی که نه‌تنها از بحران‌ها جان سالم به در می‌برند، بلکه از دل آنها قوی‌تر بیرون می‌آیند.
همان‌طور که طالب می‌گوید:
«بزرگ‌ترین ریسک در درون ماست؛ در اعتمادبه‌نفس بیش‌ازحد و غرورمان».
گاهنامه مدیر
https://t.me/ExecutiveManagement
✳️ در یکی از ماندگارترین مقالات Harvard Business Review، نسیم طالب (Nassim Taleb)، دنیل گلدستاین (Daniel Goldstein) و مارک اسپیتزناگل (Mark Spitznagel) به یک توهم خطرناک حمله می‌کنند: اینکه تصور کنیم می‌توان آینده را پیش‌بینی کرد.
🟢 در جهانی سرشار از رویدادهای غیرقابل‌پیش‌بینی، آنچه سازمان‌ها را نجات می‌دهد «پیش‌بینی» نیست، بلکه کاهش آسیب‌پذیری و تقویت تاب‌آوری است.
🔵 نویسندگان شش خطای کلاسیک را معرفی می‌کنند که هنوز در تفکر مدیران درباره‌ی ریسک تکرار میشود:
🟫 باور به توان پیش‌بینی رویدادهای افراطی: هیچ‌کس قادر به پیش‌بینی قوی‌ترین شوک‌ها نیست. تمرکز بر پیش‌بینی، ما را از آماده‌سازی برای پیامدها غافل می‌کند.
🟧 اعتماد به گذشته برای پیش‌بینی آینده: در نظام‌های پیچیدۀ امروزی، تاریخ تکرار نمی‌شود؛ بلکه گمراه‌کننده است.
🟨 بی‌توجهی به توصیه‌های «چه نباید کرد»: در مدیریت ریسک، اجتناب از خطا مهم‌تر از جستجوی سود است. استادان شطرنج می‌دانند که برد با پرهیز از اشتباه حاصل میشود.
🟪 اندازه‌گیری ریسک با انحراف معیار: هیچ عددی نمی‌تواند پیچیدگی و شدت واقعی ریسک را نمایندگی کند.
⬛️ نادیده‌گرفتن روان‌شناسی ریسک: نحوۀ بیان ریسک به‌همان اندازه مهم است که محاسبۀ آن.
⬜️ حذف افزونگی به‌نام کارایی: سازمانی که هیچ ظرفیت اضافی ندارد، با یک شوک کوچک فرو می‌ریزد. طبیعت با دو کلیه و دو ریه‌اش نشان داده که بقا یعنی «ظرفیت اضافی».
🔴 نکتۀ کلیدی: مدیریت ریسک یعنی ساختن سازمان‌هایی که نه‌تنها از بحران‌ها جان سالم به در می‌برند، بلکه از دل آنها قوی‌تر بیرون می‌آیند.
همان‌طور که طالب می‌گوید:
«بزرگ‌ترین ریسک در درون ماست؛ در اعتمادبه‌نفس بیش‌ازحد و غرورمان».
گاهنامه مدیر
https://t.me/ExecutiveManagement
Telegram
مدیریت اجرایی
ارایه به روز ترین اطلاعات ، دانش، مهارت وتوانایی در خصوص مدیریت ،سازمان واقتصاد زیر نظر دکتر امیرصادقی(پژوهشگر،مشاور و مدرس درزمینه کسب وکار) تاسیس کانال ۲۰۱۵
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
✳️ درس زندگی ؟!
✅ تیم ملی مصر داشت بعد از 28 سال به جام جهانی صعود می‌کرد… اما دقیقه 86 گل تساوی را خوردن و رویای یه کشور از بین می‌ره…
گاهی وقتا درست همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی همه چیز خراب شده، مثل اون دقیقه ۸۶ که کنگو بازی رو مساوی کرد و انگار رؤیای یه ملت به باد رفت، همون‌جاست که زندگی یه پنالتی دیگه جلوت میذاره درست مثل محمد صلاح که توی آخرین لحظه اون پنالتی رو گل کرد
توی کسب وکار و زندگی هم همون‌جا که فکر می‌کنی همه چیز از دست رفته، شاید یه پنجره جدید برای یه حرکت جسورانه‌تر باز بشه، مهم اینه که اون لحظه رو درک کنی، خودت رو نبازی و بدونی که...
🔺هر شکست می‌تونه
شروع یه پیروزی دیگه باشه
https://t.me/ExecutiveManagement
✅ تیم ملی مصر داشت بعد از 28 سال به جام جهانی صعود می‌کرد… اما دقیقه 86 گل تساوی را خوردن و رویای یه کشور از بین می‌ره…
گاهی وقتا درست همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی همه چیز خراب شده، مثل اون دقیقه ۸۶ که کنگو بازی رو مساوی کرد و انگار رؤیای یه ملت به باد رفت، همون‌جاست که زندگی یه پنالتی دیگه جلوت میذاره درست مثل محمد صلاح که توی آخرین لحظه اون پنالتی رو گل کرد
توی کسب وکار و زندگی هم همون‌جا که فکر می‌کنی همه چیز از دست رفته، شاید یه پنجره جدید برای یه حرکت جسورانه‌تر باز بشه، مهم اینه که اون لحظه رو درک کنی، خودت رو نبازی و بدونی که...
🔺هر شکست می‌تونه
شروع یه پیروزی دیگه باشه
https://t.me/ExecutiveManagement
✳️ معنی عملی حرف مدیرعامل Nvidia درآینده دنیای کسب وکار چیست؟
✅ وقتی عمده کارهای فکری توسط هوش مصنوعی انجام بشه و دوباره سهم مشاغل یدی بیشتر بشه، یعنی کاهش مزیت رقابتی زنان، یعنی دوباره اهمیت فیزیک و زور بازو، یعنی در آینده دوباره مشاغل بیشتر برای مردان، برگشت به مشابه سبک زندگی‌ای که در اون مرد شکارچی بود و زن تربیت کننده فرزندان.
این یعنی پررنگ تر شدن برخی سنت‌های خودجوش چند هزارساله.
مگر اینکه با مداخله دولتی، تعادل دست ساز مخرب دیگری پدید بیاد که بیشتر به فروپاشی انسان منتهی بشه.
✅ وقتی عمده کارهای فکری توسط هوش مصنوعی انجام بشه و دوباره سهم مشاغل یدی بیشتر بشه، یعنی کاهش مزیت رقابتی زنان، یعنی دوباره اهمیت فیزیک و زور بازو، یعنی در آینده دوباره مشاغل بیشتر برای مردان، برگشت به مشابه سبک زندگی‌ای که در اون مرد شکارچی بود و زن تربیت کننده فرزندان.
این یعنی پررنگ تر شدن برخی سنت‌های خودجوش چند هزارساله.
مگر اینکه با مداخله دولتی، تعادل دست ساز مخرب دیگری پدید بیاد که بیشتر به فروپاشی انسان منتهی بشه.
مرکز پژوهش‌های اتاق ایران گزارش داد
📱 *ویتنام چگونه به سی و پنجمین اقتصاد بزرگ دنیا تبدیل شد؟*
مرکز پژوهش‌های اتاق ایران در گزارشی به بررسی شرایط اقتصادی کشور ویتنام، پرداخته است.
🔹 در این گزارش آمده است: به لحاظ اقتصادی ویتنام نمونه یک داستان موفق توسعه است. اصلاحات اقتصادی از زمان Doi Moi در 1986 به همراه بهره‌برداری مناسب از روندهای اقتصادی جهانی موجب شده است که این کشور تنها طی یک نسل از یکی از فقیرترین ملت‌های جهان به کشوری با درآمد متوسط تبدیل شود.
🔹 تنها بین 2002 تا 2021 سرانه تولید ناخالص داخلی ویتنام 3.6 برابر شده است و به نزدیک 3700 دلار امریکا رسیده است. نرخ فقر نیز تنها طی 10 سال یعنی از 2010 تا 2020 از 14 درصد به 3.8 درصد رسیده است.
🔹در نتیجه این روند، ویتنام در ابتدای دهه دوم هزارهٔ جدید، سی و پنجمین اقتصاد بزرگ دنیا به شمار می‌رود.
🔹متن کامل این گزارش را در لینک زیر بخوانید:
https://otaghiranonline.ir/news/87920
📱 *ویتنام چگونه به سی و پنجمین اقتصاد بزرگ دنیا تبدیل شد؟*
مرکز پژوهش‌های اتاق ایران در گزارشی به بررسی شرایط اقتصادی کشور ویتنام، پرداخته است.
🔹 در این گزارش آمده است: به لحاظ اقتصادی ویتنام نمونه یک داستان موفق توسعه است. اصلاحات اقتصادی از زمان Doi Moi در 1986 به همراه بهره‌برداری مناسب از روندهای اقتصادی جهانی موجب شده است که این کشور تنها طی یک نسل از یکی از فقیرترین ملت‌های جهان به کشوری با درآمد متوسط تبدیل شود.
🔹 تنها بین 2002 تا 2021 سرانه تولید ناخالص داخلی ویتنام 3.6 برابر شده است و به نزدیک 3700 دلار امریکا رسیده است. نرخ فقر نیز تنها طی 10 سال یعنی از 2010 تا 2020 از 14 درصد به 3.8 درصد رسیده است.
🔹در نتیجه این روند، ویتنام در ابتدای دهه دوم هزارهٔ جدید، سی و پنجمین اقتصاد بزرگ دنیا به شمار می‌رود.
🔹متن کامل این گزارش را در لینک زیر بخوانید:
https://otaghiranonline.ir/news/87920
otaghiranonline
ویتنام چگونه به سی و پنجمین اقتصاد بزرگ دنیا تبدیل شد؟
تنها بین 2002 تا 2021 سرانهٔ تولید ناخالص داخلی ویتنام 3.6 برابر شده و به نزدیک 3700 دلار امریکا رسیده است. نرخ فقر نیز تنها طی 10 سال یعنی از 2010 تا 2020 از 14 درصد به 3.8 درصد رسیده است.
🔻 تحریم علیه نوآوری
چرا با وجود تحریم‌ها حرکت بر لبه فناوری ناممکن است؟
🔹 تحریم یک جنگ پیچیده با آثاری گسترده و عمیق است که زمان می‌برد تا خودش را نشان دهد.
نه فقط بحران ارز، تورم بالا، کم‌رشدی مزمن و رکود، کاهش فروش نفت و افزایش گسترده فقر در جامعه، که در تشدید بحران آب و محیط زیست، فروکاست شاخص‌های اخلاقی و زدودن شادمانی از جامعه و حتی افت فوتبال و اشتباهات داوری هم تحریم موثر است.
بستن دریچه ورود فناوری به کشور یکی از مهم‌ترین پیامدهای تحریم است که تمام زندگی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
🔹 در مورد هزینه‌های ناشی از تحریم بر اقتصاد ایران برآوردهای متفاوتی در حوزه‌های مختلف شده است.
در مقاله رضا زمانی با عنوان «آیا هزینه میلیارددلاری تحریم برای توسعه اقتصادی ایران حائز اهمیت است؟»، عنوان شده که تحریم‌ها در فاصله سال‌های 2011 تا 2022 بر بخش خدمات 600 میلیون، بخش صنعت 450 میلیون و بخش کشاورزی 150 میلیون دلار هزینه وارد کرده که مجموع آن را به 1 /2 میلیارد دلار بالغ می‌کند.
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
چرا با وجود تحریم‌ها حرکت بر لبه فناوری ناممکن است؟
🔹 تحریم یک جنگ پیچیده با آثاری گسترده و عمیق است که زمان می‌برد تا خودش را نشان دهد.
نه فقط بحران ارز، تورم بالا، کم‌رشدی مزمن و رکود، کاهش فروش نفت و افزایش گسترده فقر در جامعه، که در تشدید بحران آب و محیط زیست، فروکاست شاخص‌های اخلاقی و زدودن شادمانی از جامعه و حتی افت فوتبال و اشتباهات داوری هم تحریم موثر است.
بستن دریچه ورود فناوری به کشور یکی از مهم‌ترین پیامدهای تحریم است که تمام زندگی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
🔹 در مورد هزینه‌های ناشی از تحریم بر اقتصاد ایران برآوردهای متفاوتی در حوزه‌های مختلف شده است.
در مقاله رضا زمانی با عنوان «آیا هزینه میلیارددلاری تحریم برای توسعه اقتصادی ایران حائز اهمیت است؟»، عنوان شده که تحریم‌ها در فاصله سال‌های 2011 تا 2022 بر بخش خدمات 600 میلیون، بخش صنعت 450 میلیون و بخش کشاورزی 150 میلیون دلار هزینه وارد کرده که مجموع آن را به 1 /2 میلیارد دلار بالغ می‌کند.
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
Telegram
مدیریت اجرایی
ارایه به روز ترین اطلاعات ، دانش، مهارت وتوانایی در خصوص مدیریت ،سازمان واقتصاد زیر نظر دکتر امیرصادقی(پژوهشگر،مشاور و مدرس درزمینه کسب وکار) تاسیس کانال ۲۰۱۵
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
✳️ آزار جنسی چگونه زنان را در بازار کار محافظه‌کار می‌کند؟
✅ راه‌حل اقتصاددانان برای کاهش آزار زنان در محیط کار
🔹بنا بر گزارش مریم رحیمی در هفته نامه تجارت فردا، زنان در حالی وارد بازار کار می‌شوند که معمولاً جایگاه شغلی‌شان از مردان نازل‌تر است و حقوق کمتری نسبت به آنها دریافت می‌کنند.
حال تصور کنید چه اتفاقی رخ می‌دهد اگر تمام این نابرابری‌ها توامان با آزار جنسی در فقدان قوانین و سازوکارهای بازدارنده از آزار جنسی در محیط کار رخ دهد؟
🔹اقتصاددانان تاکید می‌کنند آزار جنسی نه‌فقط مسئله‌ای اخلاقی، بلکه عامل موثری بر بهره‌وری نیروی کار و توسعه اقتصادی است.
🔹 نبود سازوکارهای حمایتی، ضعف نهادهای نظارتی و فرهنگ سازمانی مردسالار، زمینه تکرار این رفتارها را فراهم کرده است.
🔹در سال 2023، کلودیا گلدین نوبل اقتصاد را برای تحلیل تاریخی مشارکت زنان در بازار کار، فاصله حقوق بین زنان و مردان، تاثیر مسئولیت‌های خانوادگی بر مسیر شغلی زنان و چگونگی تحول این مسائل در طول زمان دریافت کرد. آزار جنسی باعث آسیب روانی، اجتناب از ارتقای شغلی و انتقال زنان به مشاغل کم‌درآمد میشود.
🔹 اگر عواقب شدیدی برای متخلفان در نظر گرفته شده و عملی شود، می‌توان نیروهای انسانی زن را در سازمان‌ها حفظ کرد.
⬅️ جزئیات بیشتر
https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-752913
✅ راه‌حل اقتصاددانان برای کاهش آزار زنان در محیط کار
🔹بنا بر گزارش مریم رحیمی در هفته نامه تجارت فردا، زنان در حالی وارد بازار کار می‌شوند که معمولاً جایگاه شغلی‌شان از مردان نازل‌تر است و حقوق کمتری نسبت به آنها دریافت می‌کنند.
حال تصور کنید چه اتفاقی رخ می‌دهد اگر تمام این نابرابری‌ها توامان با آزار جنسی در فقدان قوانین و سازوکارهای بازدارنده از آزار جنسی در محیط کار رخ دهد؟
🔹اقتصاددانان تاکید می‌کنند آزار جنسی نه‌فقط مسئله‌ای اخلاقی، بلکه عامل موثری بر بهره‌وری نیروی کار و توسعه اقتصادی است.
🔹 نبود سازوکارهای حمایتی، ضعف نهادهای نظارتی و فرهنگ سازمانی مردسالار، زمینه تکرار این رفتارها را فراهم کرده است.
🔹در سال 2023، کلودیا گلدین نوبل اقتصاد را برای تحلیل تاریخی مشارکت زنان در بازار کار، فاصله حقوق بین زنان و مردان، تاثیر مسئولیت‌های خانوادگی بر مسیر شغلی زنان و چگونگی تحول این مسائل در طول زمان دریافت کرد. آزار جنسی باعث آسیب روانی، اجتناب از ارتقای شغلی و انتقال زنان به مشاغل کم‌درآمد میشود.
🔹 اگر عواقب شدیدی برای متخلفان در نظر گرفته شده و عملی شود، می‌توان نیروهای انسانی زن را در سازمان‌ها حفظ کرد.
⬅️ جزئیات بیشتر
https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-752913
اقتصادنیوز
آزار جنسی چگونه زنان را در بازار کار محافظه‌کار می‌کند؟ | راه‌حل اقتصاددانان برای کاهش آزار زنان در محیط کار
اقتصادنیوز: با گذشت چند سال از گسترش جنبش «می‌تو» در ایران، بحث درباره آزار و تجاوز جنسی به یکی از چالش‌های اجتماعی و اقتصادی جدی بدل شده است.
❤1
✳️ آشنایی با اصطلاحات تخصصی در حوزه منابع انسانی
✍ سعید پاکدل
✍ سعید پاکدل