Forwarded from Kazem Basraei
**فکر می کنم یکی از دلایل این است که ما زمان زیادی از دوران فئودالیته را طی نکرده ایم. دوران فئودالیته دهه 40 با انقلاب سفید تقریبا از میان رفت در حالی که کشورهای اروپایی حداقل دو قرن پیش از ما به فئودالیته پایان دادند. آیا رسوبات گذشته در فرهنگ سیاسی مردم ایران باقی مانده است؟
سریع القلم: بله، هنوز رسوبات گذشته در فرهنگ سیاسی جامعه دیده می شود. وقتی زندگی و کار مردم آلمان را مطالعه می کنیم به درستی متوجه خواهیم شد افرادی که هیچ گاه همدیگر را ندیده و نمی شناسند در یک شرکت با یکدیگر کار می کنند اما در ایران کم تر چنین اتفاقی می افتد یا اینکه در صورت فعالیت در کنار یکدیگر موفقیت چندانی حاصل نمی شود. در آلمان و کشورهای توسعه یافته موفقیت و ضرورت تحقق اهداف شرکت مهم است. بنابراین، ارتباطات شخصی و خانوادگی تاثیری بر انجام کار ندارد. ما در رویکردهای اجتماعی خود همچنان در فاز ارادت و دوستی هستیم؛ برای همین وقتی شما اطراف یک مدیر را ملاحظه کنید به وضوح متوجه خواهید شد عموما کسانی اطراف مدیر هستند که به وی ارادت دارند. این رویکرد مدیریتی سبب شده است سطح تصمیم گیری کارآمد مدیران تنزل پیدا کند و به اصطلاح تصمیم گیری ها در کشور ما حتی المقدور تخصصی نشود.
**چرا شما مرتب از توسعه یافتگی صحبت می کنید؟ توسعه یافتگی چیست؟ و معتقدید ابزار توسعه یافتگی در ایران وجود ندارد؟
سریع القلم: توسعه یافتگی، تصمیم گیری های تخصصی برای بهینه سازی منابع در یک کشور است. برای توسعه یافتگی ما نیازمند افراد متخصص برای یک سیستم شایسته سالار هستیم. باید بدانیم سیستم شایسته سالار متمرکز بر پروژه ها و اهداف است. اینجا دیگر مناسبات فردی، دوستی و ارتباطات نقش بازی نمی کنند. آنچه که در سیستم شایسته سالار مهم است تخصص و دانش برای حرکت در جهت اهداف است. به نظر من ما هنوز در فرهنگ خود وارد این فاز نشده ایم و به کارگیری افراد بر اساس توانایی هایشان نیست. من توسعه را از منظر شایسته سالاری،تخصصی نگریستن به مسائل و تصمیم گیری علمی نگاه می کنم.
**یعنی هیچ گاه در تاریخ کشور ما چنین رویکردی وجود نداشته است؟
سریع القلم: یک زمانی در کشور ما در حدود دهه 40 تلاش شد افراد را بر اساس توانایی هایشان به کار بگیرند اما ناقص اتفاق افتاد و به دلایل متعدد ادامه پیدا نکرد.
** ما در تاریخ مشروطه، پهلوی و انقلاب اسلامی به تقابل دو دیدگاه سیاسی (مشروطه خواهی و مشروعه خواهی،دموکراسی خواهی و سنت گرایی) در نحوه اداره جامعه می رسیم. چرا حذف یکی از این دو دیدگاه توسط هیئت حاکمه در طول تاریخ سیاسی معاصر ایران تفاوتی در حرکت جامعه به سمت توسعه ایجاد نکرده است ؟
سریع القلم: به دلیل اینکه ما نباید به دنبال حذف باشیم. برای رسیدن به توسعه نیازمند تفاهم در مفاهیم هستیم. ما از زمانی که به اصطلاح به سمت مدرنیته حرکت کرده ایم هنوز در مفاهیم کلیدی به تفاهم نرسیده ایم. این عدم تفاهم در دوران مشروطه خواهان – مشروعه خواهان، اسلام گرایان – ملی گرایان و چپ ها و حتی امروز میان اصلاح طلبان و اصول گرایان وجود دارد.
سریع القلم: بله، هنوز رسوبات گذشته در فرهنگ سیاسی جامعه دیده می شود. وقتی زندگی و کار مردم آلمان را مطالعه می کنیم به درستی متوجه خواهیم شد افرادی که هیچ گاه همدیگر را ندیده و نمی شناسند در یک شرکت با یکدیگر کار می کنند اما در ایران کم تر چنین اتفاقی می افتد یا اینکه در صورت فعالیت در کنار یکدیگر موفقیت چندانی حاصل نمی شود. در آلمان و کشورهای توسعه یافته موفقیت و ضرورت تحقق اهداف شرکت مهم است. بنابراین، ارتباطات شخصی و خانوادگی تاثیری بر انجام کار ندارد. ما در رویکردهای اجتماعی خود همچنان در فاز ارادت و دوستی هستیم؛ برای همین وقتی شما اطراف یک مدیر را ملاحظه کنید به وضوح متوجه خواهید شد عموما کسانی اطراف مدیر هستند که به وی ارادت دارند. این رویکرد مدیریتی سبب شده است سطح تصمیم گیری کارآمد مدیران تنزل پیدا کند و به اصطلاح تصمیم گیری ها در کشور ما حتی المقدور تخصصی نشود.
**چرا شما مرتب از توسعه یافتگی صحبت می کنید؟ توسعه یافتگی چیست؟ و معتقدید ابزار توسعه یافتگی در ایران وجود ندارد؟
سریع القلم: توسعه یافتگی، تصمیم گیری های تخصصی برای بهینه سازی منابع در یک کشور است. برای توسعه یافتگی ما نیازمند افراد متخصص برای یک سیستم شایسته سالار هستیم. باید بدانیم سیستم شایسته سالار متمرکز بر پروژه ها و اهداف است. اینجا دیگر مناسبات فردی، دوستی و ارتباطات نقش بازی نمی کنند. آنچه که در سیستم شایسته سالار مهم است تخصص و دانش برای حرکت در جهت اهداف است. به نظر من ما هنوز در فرهنگ خود وارد این فاز نشده ایم و به کارگیری افراد بر اساس توانایی هایشان نیست. من توسعه را از منظر شایسته سالاری،تخصصی نگریستن به مسائل و تصمیم گیری علمی نگاه می کنم.
**یعنی هیچ گاه در تاریخ کشور ما چنین رویکردی وجود نداشته است؟
سریع القلم: یک زمانی در کشور ما در حدود دهه 40 تلاش شد افراد را بر اساس توانایی هایشان به کار بگیرند اما ناقص اتفاق افتاد و به دلایل متعدد ادامه پیدا نکرد.
** ما در تاریخ مشروطه، پهلوی و انقلاب اسلامی به تقابل دو دیدگاه سیاسی (مشروطه خواهی و مشروعه خواهی،دموکراسی خواهی و سنت گرایی) در نحوه اداره جامعه می رسیم. چرا حذف یکی از این دو دیدگاه توسط هیئت حاکمه در طول تاریخ سیاسی معاصر ایران تفاوتی در حرکت جامعه به سمت توسعه ایجاد نکرده است ؟
سریع القلم: به دلیل اینکه ما نباید به دنبال حذف باشیم. برای رسیدن به توسعه نیازمند تفاهم در مفاهیم هستیم. ما از زمانی که به اصطلاح به سمت مدرنیته حرکت کرده ایم هنوز در مفاهیم کلیدی به تفاهم نرسیده ایم. این عدم تفاهم در دوران مشروطه خواهان – مشروعه خواهان، اسلام گرایان – ملی گرایان و چپ ها و حتی امروز میان اصلاح طلبان و اصول گرایان وجود دارد.
Forwarded from Kazem Basraei
**تفاهم بر چه محورهایی؟ منظورتان از تفاهم چیست؟
سریع القلم: ما هنوز در خصوص نحوه رو به رو شدن و تعامل با نظام بین الملل به یک توافق جامع دست نیافته ایم و به اصطلاح نمی دانیم که چطور باید با جامعه بین الملل ارتباط برقرار کنیم. اینکه باید مقابل اش بایستیم، از آن بیاموزیم و یا آن را تغییر دهیم، مسائلی است که هنوز برای ما بی پاسخ است و یا حداقل در مورد آن، اجماع نداریم و در هر دوره، به یک روش عمل می کنیم. اینکه معنی آزادی یا عدالت چیست و از این مفاهیم چه می خواهیم هنوز مورد توافق شهروندان قرار نگرفته است. وظیفه دولت در قبال شهروندان از جمله مفاهیمی است که ما تعاریف متعددی را در مورد آن داریم اما توافقی نداشته ایم. درخصوص تمام مفاهیمی که ذکر کردم دهها تعریف در کشور وجود دارد. هر جریان فکری یک تعریف ارائه داده است اما برای توسعه نیازمند توافق بر روی مفاهیم مشترک هستیم. ما نمی توانیم هر چهار سال یک بار، تعریف مان را از نظام بین الملل،عدالت، آزادی، غرب، صنعت، کشاورزی و غیره تغییر دهیم. اگر می خواهیم یک کشور باشیم لازم است در خصوص مفاهیم کلیدی و مهم به یک تفاهم مشترک برسیم. این تفاهم ها سبب می شود که ما سیستم درست کنیم. وقتی توانستیم در یک کشور سیستم درست کنیم پس می توانیم از حرکت به سمت توسعه یافتگی جواب بگیریم. من مایلم در آینده یک یادداشت بنویسم که چرا در مدیریت صنعتی، کشاورزی، محیط زیست، سیاست خارجی و غیره یک رویکرد مشخص نداریم و دائم در حال سعی و خطا هستیم. ایرانی ها که معروف هستند به داشتن هوش بالا، ما که تاریخ غنی ادبیات و فلسفه داریم پس چرا هنوز در شناخت هایمان دچار نوسان هستیم و به اصطلاح رفتار سینوسی داریم. من فکر می کنم وقتی کشوری توسعه یافته خواهد شد که در نهایت، مسائل شناختی را حل کند و به نتیجه برسد. باید بدانیم که ایرباس و ماشین بنز قبل از آنکه محصولات صنعتی باشند نتیجه یک تفکر هستند. به نظرم به عنوان یک رویکرد رفتارشناسانه می توان گفت که عموما افراد جامعه ما با هوش هستند ولی بسیاری از تصمیم گیری ها تحت تاثیر غرایز ماست از جمله عجول بودن،عصبانی بودن، کوتاه مدت به مسائل نگریستن و امثالهم.
** در مورد تصمیم سازی ها ما با برخورد دوگانه نخبگان سیاسی همراه بوده ایم. آیا در مورد بدنه اجتماع و توده مردم هم با این دوگانگی ها مواجه هستیم؟
سریع القلم: بله در جامعه هم رویکردهای متفاوت و بعضا متضادی وجود دارد. جامعه ایران یک جامعه متکثر است. اما شما می بینید که در آلمان شخصی به نام ماکس وبر با چند کتاب مسائلی را در عصر خودش مطرح می کند که باعث می شود یک تحول اجتماعی رخ دهد. کارل مارکس هم زمینه ساز تغییرات گسترده ای در سطح جهان می شود. باید بدانیم برای رسیدن به تفاهم، نیازمند یک حس مشترک میان اعضای جامعه هستیم. به عنوان نمونه در کشور آلمان سندیکاهای کارگری، بخش خصوصی و دولتمردان کانون تفکر و همکاری شان، پیشرفت آلمان است. شهروندان آلمان، ژاپن و کره جنوبی هم بدین شکل فکر می کنند. اما ما در ایران به شدت ، بخشی و گروهی عمل می کنیم.
**برخی تصور می کنند ما حتی نه تنها در میان نخبگان سیاسی نتوانسته ایم به یک قرار داد اجتماعی برسیم بلکه در درون جامعه هم فهم های گوناگونی از ریز ترین مسائل وجود دارد. چرا ؟
سریع القلم: ما نتوانستیم در مورد مفاهیم کلی که سرنوشت یک کشور را می سازد به یک جمع بندی برسیم. این واقعیت درمورد اندیشمندان، سیاستمداران و عموم اعضای جامعه صدق می کند. در مورد گفتمان ها هم همین وضع را داریم. برای رسیدن به توسعه لازم است میان ملی گرایی، اسلام گرایی و گفتمان جهانی شدن به یک تفاهم جامع و پایدار فکری برسیم. نه تنها در ایران بلکه مصر هم با این چالش رو به روست. مصری ها هم با همین دیدگاه های متفاوت رو به رو هستند و همانطور که می دانید تفاهمی میان این گفتمان ها در جامعه مصر به وجود نیامده است. تفاهم اجتماعی زمانی به وقوع می پیوندد که تمام جریان های موجود در جامعه با هم گفت و گو کنند و از تلاقی آنها قرارداد اجتماعی شکل می گیرد که البته می تواند جنبه تکاملی پیدا کند و نهایی نیست.
**مگر در ایران سابقه تمدنی و هم زیستی وجود ندارد اما مردم ما در بسیاری از موارد درک های متفاوتی از یک موضوع دارند؟
سریع القلم: در کشور ما سخنرانی ها معطوف به مسائل فلسفی است. ما هنوز داریم مفاهیم فلسفی را تعریف می کنیم. ما در حوزه مبانی و فلسفی اختلاف نظرهای جدی داریم. ما سابقه همزیستی داریم اما هنوز به مفاهیم مشترک نرسیده ایم.
سریع القلم: ما هنوز در خصوص نحوه رو به رو شدن و تعامل با نظام بین الملل به یک توافق جامع دست نیافته ایم و به اصطلاح نمی دانیم که چطور باید با جامعه بین الملل ارتباط برقرار کنیم. اینکه باید مقابل اش بایستیم، از آن بیاموزیم و یا آن را تغییر دهیم، مسائلی است که هنوز برای ما بی پاسخ است و یا حداقل در مورد آن، اجماع نداریم و در هر دوره، به یک روش عمل می کنیم. اینکه معنی آزادی یا عدالت چیست و از این مفاهیم چه می خواهیم هنوز مورد توافق شهروندان قرار نگرفته است. وظیفه دولت در قبال شهروندان از جمله مفاهیمی است که ما تعاریف متعددی را در مورد آن داریم اما توافقی نداشته ایم. درخصوص تمام مفاهیمی که ذکر کردم دهها تعریف در کشور وجود دارد. هر جریان فکری یک تعریف ارائه داده است اما برای توسعه نیازمند توافق بر روی مفاهیم مشترک هستیم. ما نمی توانیم هر چهار سال یک بار، تعریف مان را از نظام بین الملل،عدالت، آزادی، غرب، صنعت، کشاورزی و غیره تغییر دهیم. اگر می خواهیم یک کشور باشیم لازم است در خصوص مفاهیم کلیدی و مهم به یک تفاهم مشترک برسیم. این تفاهم ها سبب می شود که ما سیستم درست کنیم. وقتی توانستیم در یک کشور سیستم درست کنیم پس می توانیم از حرکت به سمت توسعه یافتگی جواب بگیریم. من مایلم در آینده یک یادداشت بنویسم که چرا در مدیریت صنعتی، کشاورزی، محیط زیست، سیاست خارجی و غیره یک رویکرد مشخص نداریم و دائم در حال سعی و خطا هستیم. ایرانی ها که معروف هستند به داشتن هوش بالا، ما که تاریخ غنی ادبیات و فلسفه داریم پس چرا هنوز در شناخت هایمان دچار نوسان هستیم و به اصطلاح رفتار سینوسی داریم. من فکر می کنم وقتی کشوری توسعه یافته خواهد شد که در نهایت، مسائل شناختی را حل کند و به نتیجه برسد. باید بدانیم که ایرباس و ماشین بنز قبل از آنکه محصولات صنعتی باشند نتیجه یک تفکر هستند. به نظرم به عنوان یک رویکرد رفتارشناسانه می توان گفت که عموما افراد جامعه ما با هوش هستند ولی بسیاری از تصمیم گیری ها تحت تاثیر غرایز ماست از جمله عجول بودن،عصبانی بودن، کوتاه مدت به مسائل نگریستن و امثالهم.
** در مورد تصمیم سازی ها ما با برخورد دوگانه نخبگان سیاسی همراه بوده ایم. آیا در مورد بدنه اجتماع و توده مردم هم با این دوگانگی ها مواجه هستیم؟
سریع القلم: بله در جامعه هم رویکردهای متفاوت و بعضا متضادی وجود دارد. جامعه ایران یک جامعه متکثر است. اما شما می بینید که در آلمان شخصی به نام ماکس وبر با چند کتاب مسائلی را در عصر خودش مطرح می کند که باعث می شود یک تحول اجتماعی رخ دهد. کارل مارکس هم زمینه ساز تغییرات گسترده ای در سطح جهان می شود. باید بدانیم برای رسیدن به تفاهم، نیازمند یک حس مشترک میان اعضای جامعه هستیم. به عنوان نمونه در کشور آلمان سندیکاهای کارگری، بخش خصوصی و دولتمردان کانون تفکر و همکاری شان، پیشرفت آلمان است. شهروندان آلمان، ژاپن و کره جنوبی هم بدین شکل فکر می کنند. اما ما در ایران به شدت ، بخشی و گروهی عمل می کنیم.
**برخی تصور می کنند ما حتی نه تنها در میان نخبگان سیاسی نتوانسته ایم به یک قرار داد اجتماعی برسیم بلکه در درون جامعه هم فهم های گوناگونی از ریز ترین مسائل وجود دارد. چرا ؟
سریع القلم: ما نتوانستیم در مورد مفاهیم کلی که سرنوشت یک کشور را می سازد به یک جمع بندی برسیم. این واقعیت درمورد اندیشمندان، سیاستمداران و عموم اعضای جامعه صدق می کند. در مورد گفتمان ها هم همین وضع را داریم. برای رسیدن به توسعه لازم است میان ملی گرایی، اسلام گرایی و گفتمان جهانی شدن به یک تفاهم جامع و پایدار فکری برسیم. نه تنها در ایران بلکه مصر هم با این چالش رو به روست. مصری ها هم با همین دیدگاه های متفاوت رو به رو هستند و همانطور که می دانید تفاهمی میان این گفتمان ها در جامعه مصر به وجود نیامده است. تفاهم اجتماعی زمانی به وقوع می پیوندد که تمام جریان های موجود در جامعه با هم گفت و گو کنند و از تلاقی آنها قرارداد اجتماعی شکل می گیرد که البته می تواند جنبه تکاملی پیدا کند و نهایی نیست.
**مگر در ایران سابقه تمدنی و هم زیستی وجود ندارد اما مردم ما در بسیاری از موارد درک های متفاوتی از یک موضوع دارند؟
سریع القلم: در کشور ما سخنرانی ها معطوف به مسائل فلسفی است. ما هنوز داریم مفاهیم فلسفی را تعریف می کنیم. ما در حوزه مبانی و فلسفی اختلاف نظرهای جدی داریم. ما سابقه همزیستی داریم اما هنوز به مفاهیم مشترک نرسیده ایم.
Forwarded from Kazem Basraei
**راه حل نزدیک کردن منابع هویت فکری ما ایرانیان چیست؟ شما در مصاحبه اخیرتان از قرار داد اجتماعی صحبت کردید. می توانید بیشتر توضیح دهید؟
سریع القلم: قرار داد اجتماعی بدین معناست که آحاد ملت، مجموعه اندیشمندان، افراد تاثیرگذار و حاکمیت در یک کشور به یک چارچوب کلان فلسفی و مفهومی نسبتا با ثباتی پیرامون حکمرانی و نظم اجتماعی دست پیدا کنند. جامعه باید بتواند از مرحله تعریف کلان عبور کرده و سپس به این مرحله برسد که چگونه تعاریف کلان را در جامعه عملیاتی کند. ما نه در مسائل کلان ملی و داخلی به قرارداد اجتماعی رسیده ایم و نه در ارتباطات مان با نظام بین المللی توانسته ایم به یک رویکرد مشخص دست پیدا کنیم. اخیرا مسئولی اظهار داشته بودند که اصلا نمی خواهیم یک کشور نرمال در نظام بین الملل باشیم. مسئول دیگری هم گفته بودند که نظام بین الملل فرصتی است برای همکاری و تعامل در همه عرصه ها. هر دو نفر در سطوح بالای حاکمیت هستند. در هر صورت هر دو دیدگاه را که با جزییات مطالعه می کنیم می بینیم که از دو مبنای متفاوت فلسفی و جهان بینی برخوردارند و دو منظومه متضاد فکری هستند. طبعا برای مدیریت و حکمرانی مطلوب باید آن تفاهم کلان تحقق یابد.
**چه چیزی باعث شده است تا ما به قرار داد اجتماعی نرسیم؟ من فکر می کنم، نظام آموزشی ایران ما باعث شده است به قرداد اجتماعی نرسیم؟!
سریع القلم: دو نکته در برقرار نشدن قرار داد اجتماعی درجامعه ایرانی تاثیر گذار بوده اند. نکته اول این است که من فکر می کنم ایران در اندیشه های ما محور نیست. اندیشه های ما باید در خدمت زندگی بهتر ایرانیان باشد. تصمیم گیری های ما در حوزه روابط خارجی و حتی مسائل داخلی، ایران محور نبوده است. به طور مثال در حوزه صنعت: آیا ما می توانیم در همه صنایع با وجود امکانات و محدودیت هایی که داریم، مزیت نسبی کسب کنیم؟ نکته دوم عدم وجود تفاهم میان شهروندان است. تاریخ اجتماعی ما ایرانیان نشان می دهد که تفاهم میان ما اساسا کار سختی است. به عنوان یک فرضیه معتقدم تفاهم نوعی عقب نشینی تلقی می شود. من فکر می کنم ما اجتماعی فکر نمی کنیم. به عنوان مثال اگر اجتماعی فکر می کردیم بهتر رانندگی می کردیم و از محیط زیست بهتر مراقبت می کردیم. شما به رفتار آلمانی ها نگاه کنید. چون خارج از ذهن و منافع شخصی شان هدف را تعیین می کنند بدین ترتیب می توانند به یک قرار داد اجتماعی برسند. بر اساس شواهد موجود می توانیم ادعا کنیم که خلقیات ما بر اساس تفرد شکل گرفته است. خلقیات ما اجتماعی نیست بلکه بیش از هر چیز خلقیات فردی است. خلقیات ما بیشتر نفی دیگران و بزرگ کردن خود است. برای همین است که میان ما همکاری بسیار ضعیف است. همکاری ضعیف میان ما در رانندگی،مدیریت ودیگر رفتارهای سیاسی و اجتماعی به وضوح هویداست. همکاری کردن برای ما نوعی عقب نشینی محسوب می شود. جامعه ای که بخواهد توسعه پیدا کند اعضای این جامعه نمی توانند بر اساس تفرد زندگی کنند. در نهایت علت اصلی تشکیل نشدن قرار داد اجتماعی محور نبودن ایران و خلقیات ما می باشد.
سریع القلم: قرار داد اجتماعی بدین معناست که آحاد ملت، مجموعه اندیشمندان، افراد تاثیرگذار و حاکمیت در یک کشور به یک چارچوب کلان فلسفی و مفهومی نسبتا با ثباتی پیرامون حکمرانی و نظم اجتماعی دست پیدا کنند. جامعه باید بتواند از مرحله تعریف کلان عبور کرده و سپس به این مرحله برسد که چگونه تعاریف کلان را در جامعه عملیاتی کند. ما نه در مسائل کلان ملی و داخلی به قرارداد اجتماعی رسیده ایم و نه در ارتباطات مان با نظام بین المللی توانسته ایم به یک رویکرد مشخص دست پیدا کنیم. اخیرا مسئولی اظهار داشته بودند که اصلا نمی خواهیم یک کشور نرمال در نظام بین الملل باشیم. مسئول دیگری هم گفته بودند که نظام بین الملل فرصتی است برای همکاری و تعامل در همه عرصه ها. هر دو نفر در سطوح بالای حاکمیت هستند. در هر صورت هر دو دیدگاه را که با جزییات مطالعه می کنیم می بینیم که از دو مبنای متفاوت فلسفی و جهان بینی برخوردارند و دو منظومه متضاد فکری هستند. طبعا برای مدیریت و حکمرانی مطلوب باید آن تفاهم کلان تحقق یابد.
**چه چیزی باعث شده است تا ما به قرار داد اجتماعی نرسیم؟ من فکر می کنم، نظام آموزشی ایران ما باعث شده است به قرداد اجتماعی نرسیم؟!
سریع القلم: دو نکته در برقرار نشدن قرار داد اجتماعی درجامعه ایرانی تاثیر گذار بوده اند. نکته اول این است که من فکر می کنم ایران در اندیشه های ما محور نیست. اندیشه های ما باید در خدمت زندگی بهتر ایرانیان باشد. تصمیم گیری های ما در حوزه روابط خارجی و حتی مسائل داخلی، ایران محور نبوده است. به طور مثال در حوزه صنعت: آیا ما می توانیم در همه صنایع با وجود امکانات و محدودیت هایی که داریم، مزیت نسبی کسب کنیم؟ نکته دوم عدم وجود تفاهم میان شهروندان است. تاریخ اجتماعی ما ایرانیان نشان می دهد که تفاهم میان ما اساسا کار سختی است. به عنوان یک فرضیه معتقدم تفاهم نوعی عقب نشینی تلقی می شود. من فکر می کنم ما اجتماعی فکر نمی کنیم. به عنوان مثال اگر اجتماعی فکر می کردیم بهتر رانندگی می کردیم و از محیط زیست بهتر مراقبت می کردیم. شما به رفتار آلمانی ها نگاه کنید. چون خارج از ذهن و منافع شخصی شان هدف را تعیین می کنند بدین ترتیب می توانند به یک قرار داد اجتماعی برسند. بر اساس شواهد موجود می توانیم ادعا کنیم که خلقیات ما بر اساس تفرد شکل گرفته است. خلقیات ما اجتماعی نیست بلکه بیش از هر چیز خلقیات فردی است. خلقیات ما بیشتر نفی دیگران و بزرگ کردن خود است. برای همین است که میان ما همکاری بسیار ضعیف است. همکاری ضعیف میان ما در رانندگی،مدیریت ودیگر رفتارهای سیاسی و اجتماعی به وضوح هویداست. همکاری کردن برای ما نوعی عقب نشینی محسوب می شود. جامعه ای که بخواهد توسعه پیدا کند اعضای این جامعه نمی توانند بر اساس تفرد زندگی کنند. در نهایت علت اصلی تشکیل نشدن قرار داد اجتماعی محور نبودن ایران و خلقیات ما می باشد.
Forwarded from Kazem Basraei
**یکی از مفاهیمی که در درون نخبگان سیاسی محل بحث است، مفهوم «استقلال» است. شما در مصاحبه اخیرتان به این درک متفاوت آحاد نخبگان سیاسی جامعه پرداخته اید. می خواهم بپرسم تعریف شما از استقلال یک کشور چیست؟
من فکر می کنم پیش از آنکه بخواهیم استقلال را تعریف کنیم لازم است واقعیت های جهانی را درک کنیم. برای تعریف استقلال با مثال اتحادیه اروپا شروع می کنم. کشورهای حاضر در اتحادیه اروپا تصمیم گرفتند بخشی از حاکمیت ملی خودشان را به اتحادیه اروپا بدهند و به ازای آن یکسری امتیازاتی را از تشکیل یک اتحادیه به دست آورند. امتیاز تشکیل اتحادیه، وجود یک بازار مشترک، تعیین حداقل گمرک و رسیدن به یک شاخص ارزی مشترک بود. اروپایی ها برای رسیدن به هدف رشد اقتصادی، این اتحادیه را تشکیل دادند. من فکر می کنم همه کشورها استقلال سیاسی و امنیتی را می خواهند اما استقلال اقتصادی، فن آوری، آموزش، کشاورزی و صنعت مسائلی جهانشمول است. لازم است ما در خصوص واژه استقلال تفکیک قائل شویم. استقلال به چه معنا و در چه دوره ای، نکته مهم تعریف استقلال در دنیای امروز است. استقلال در مسائل امنیتی با استقلال در اقتصاد، کشاورزی، صنعت و غیره تفاوت دارد. استقلال در مسائل سیاسی و امنیتی حتما باید وجود داشته باشد. اما اگر بخواهیم استقلال را به شکل سنتی آن تعریف کنیم در نهایت به این رویکرد می رسیم که ارتباط با نظام بین المللی به معنای از دست دادن هویت است یا اینکه تصور می کنیم همه جهان دست به دست هم داده اند تا ما را نابود کنند. درواقع با این رویکرد، خود را محدود کرده و حوزه اثرگذاری خود را کاهش داده ایم. جهان عرصه فرصت هاست. هر قدر در داخل منسجم تر باشیم، بیشتر از نظام بین الملل استفاده می کنیم. استقلال سیاسی امری ضروری است اما استقلال فن آوری، تولید و عرصه های تخصصی، در سطح جهانی معنا خواهد داشت.
**یکی دیگر از مفاهیمی که ما نسبت به آن درک های متفاوتی داریم، ارتباط با جهان بین الملل و به اصطلاح، جهانی شدن است. من جهانی شدن را در طول سه سال اخیر در سخنان شما زیاد دیدم. تعریف شما از جهانی شدن به چه معناست و چرا با شما مخالفت می شود؟
من فکر می کنم پیشرفت یک کشور، یک بنگاه اقتصادی، یک استاد دانشگاه و غیره با ارتباطات بین المللی امکان پذیر است. یک صنعتگر اگر خودش را فقط در محدوده شهر تهران تعریف کند یک درصدی رشد می کند اما اگر بتواند با صنایع آلمان، کره جنوبی و هند ارتباط برقرار کند سطح بیشتری از رشد را تجربه می کند. من به ارتباطات معتقدم؛ آن هم در همه زمینه ها و همچنین معتقدم مسائل سیاسی تنها بخشی از مسائل جهان را تشکیل می دهد. ما برای اینکه یاد بگیریم و بهتر شویم لازم است با دنیای پیرامون ارتباط برقرار کنیم. حتی در پرورش گل، هتلداری و آپارتمان نشینی. دلیل مخالفت برخی با چنین دیدگاهی این است که آنها تصور می کنند که برقراری ارتباط با نظام بین الملل به معنای از دست رفتن استقلال کشور خواهد بود. من فکر می کنم ارتباطات جهانی باعث می شود که ما اعتماد به نفس بیشتری داشته باشیم. من جهانی شدن را یک پروسه برای یادگیری و حرکت به سمت توسعه می دانم؛ ضمن اینکه مانند عموم کشورها باید به استقلال سیاسی و امنیت ملی حساس باشیم.
**مفهوم قرار داد اجتماعی را ژان ژاک روسو متفکر فرانسوی در کتاب معروف خود به همین نام بسط داده است. من بعد از خواندن گفت و گوی اخیر شما متوجه بحث های این متفکر فرانسوی شدم. روسو بر آن است همان گونه که بدن انسان رشد کرده، جوامع هم رشد کرده و مراحلی همسان با گسترش اندام واره ای فردی دارند. به تعبیر شما جامعه ایرانی اکنون به شرایط ایجاد قرار دادهای اجتماعی رسیده است؟ جامعه ایران با توجه به این تقسیم بندی چه رویکردی دارد؟
سریع القلم: ضمن اینکه می توانیم راجع به این نظریه روسو هم بحث کنیم اما همچنان که در ابتدای مصاحبه گفتم من معتقدم که بزرگ ترین چالش ما برای رسیدن به توسعه دستیابی به یک قرار داد اجتماعی است. ما بسیار با هم تفاوت داریم. هر کدام از ما یک جزیره هستیم. اگر این موضوع را مبنا قرار دهیم ما هنوز جامعه تشکیل نداده ایم. ما در این کشور اجتماع داریم اما هنوز به معنای علمی کلمه یعنی داشتن هدف مشترک، داشتن قرارداد اجتماعی و افق مشترک، جامعه ای تشکیل نداده ایم. البته اضافه کنم که ما در علوم انسانی برای این واژه ها تعاریف خاص قائل هستیم مثل جامعه، اجتماع و اشتراکات فکری. طبیعی است افرادی که این متون را مطالعه نکرده اند و از رشته های دیگر وارد این مباحث می شوند ممکن است تلقیات متفاوتی از این واژه ها داشته باشند.
من فکر می کنم پیش از آنکه بخواهیم استقلال را تعریف کنیم لازم است واقعیت های جهانی را درک کنیم. برای تعریف استقلال با مثال اتحادیه اروپا شروع می کنم. کشورهای حاضر در اتحادیه اروپا تصمیم گرفتند بخشی از حاکمیت ملی خودشان را به اتحادیه اروپا بدهند و به ازای آن یکسری امتیازاتی را از تشکیل یک اتحادیه به دست آورند. امتیاز تشکیل اتحادیه، وجود یک بازار مشترک، تعیین حداقل گمرک و رسیدن به یک شاخص ارزی مشترک بود. اروپایی ها برای رسیدن به هدف رشد اقتصادی، این اتحادیه را تشکیل دادند. من فکر می کنم همه کشورها استقلال سیاسی و امنیتی را می خواهند اما استقلال اقتصادی، فن آوری، آموزش، کشاورزی و صنعت مسائلی جهانشمول است. لازم است ما در خصوص واژه استقلال تفکیک قائل شویم. استقلال به چه معنا و در چه دوره ای، نکته مهم تعریف استقلال در دنیای امروز است. استقلال در مسائل امنیتی با استقلال در اقتصاد، کشاورزی، صنعت و غیره تفاوت دارد. استقلال در مسائل سیاسی و امنیتی حتما باید وجود داشته باشد. اما اگر بخواهیم استقلال را به شکل سنتی آن تعریف کنیم در نهایت به این رویکرد می رسیم که ارتباط با نظام بین المللی به معنای از دست دادن هویت است یا اینکه تصور می کنیم همه جهان دست به دست هم داده اند تا ما را نابود کنند. درواقع با این رویکرد، خود را محدود کرده و حوزه اثرگذاری خود را کاهش داده ایم. جهان عرصه فرصت هاست. هر قدر در داخل منسجم تر باشیم، بیشتر از نظام بین الملل استفاده می کنیم. استقلال سیاسی امری ضروری است اما استقلال فن آوری، تولید و عرصه های تخصصی، در سطح جهانی معنا خواهد داشت.
**یکی دیگر از مفاهیمی که ما نسبت به آن درک های متفاوتی داریم، ارتباط با جهان بین الملل و به اصطلاح، جهانی شدن است. من جهانی شدن را در طول سه سال اخیر در سخنان شما زیاد دیدم. تعریف شما از جهانی شدن به چه معناست و چرا با شما مخالفت می شود؟
من فکر می کنم پیشرفت یک کشور، یک بنگاه اقتصادی، یک استاد دانشگاه و غیره با ارتباطات بین المللی امکان پذیر است. یک صنعتگر اگر خودش را فقط در محدوده شهر تهران تعریف کند یک درصدی رشد می کند اما اگر بتواند با صنایع آلمان، کره جنوبی و هند ارتباط برقرار کند سطح بیشتری از رشد را تجربه می کند. من به ارتباطات معتقدم؛ آن هم در همه زمینه ها و همچنین معتقدم مسائل سیاسی تنها بخشی از مسائل جهان را تشکیل می دهد. ما برای اینکه یاد بگیریم و بهتر شویم لازم است با دنیای پیرامون ارتباط برقرار کنیم. حتی در پرورش گل، هتلداری و آپارتمان نشینی. دلیل مخالفت برخی با چنین دیدگاهی این است که آنها تصور می کنند که برقراری ارتباط با نظام بین الملل به معنای از دست رفتن استقلال کشور خواهد بود. من فکر می کنم ارتباطات جهانی باعث می شود که ما اعتماد به نفس بیشتری داشته باشیم. من جهانی شدن را یک پروسه برای یادگیری و حرکت به سمت توسعه می دانم؛ ضمن اینکه مانند عموم کشورها باید به استقلال سیاسی و امنیت ملی حساس باشیم.
**مفهوم قرار داد اجتماعی را ژان ژاک روسو متفکر فرانسوی در کتاب معروف خود به همین نام بسط داده است. من بعد از خواندن گفت و گوی اخیر شما متوجه بحث های این متفکر فرانسوی شدم. روسو بر آن است همان گونه که بدن انسان رشد کرده، جوامع هم رشد کرده و مراحلی همسان با گسترش اندام واره ای فردی دارند. به تعبیر شما جامعه ایرانی اکنون به شرایط ایجاد قرار دادهای اجتماعی رسیده است؟ جامعه ایران با توجه به این تقسیم بندی چه رویکردی دارد؟
سریع القلم: ضمن اینکه می توانیم راجع به این نظریه روسو هم بحث کنیم اما همچنان که در ابتدای مصاحبه گفتم من معتقدم که بزرگ ترین چالش ما برای رسیدن به توسعه دستیابی به یک قرار داد اجتماعی است. ما بسیار با هم تفاوت داریم. هر کدام از ما یک جزیره هستیم. اگر این موضوع را مبنا قرار دهیم ما هنوز جامعه تشکیل نداده ایم. ما در این کشور اجتماع داریم اما هنوز به معنای علمی کلمه یعنی داشتن هدف مشترک، داشتن قرارداد اجتماعی و افق مشترک، جامعه ای تشکیل نداده ایم. البته اضافه کنم که ما در علوم انسانی برای این واژه ها تعاریف خاص قائل هستیم مثل جامعه، اجتماع و اشتراکات فکری. طبیعی است افرادی که این متون را مطالعه نکرده اند و از رشته های دیگر وارد این مباحث می شوند ممکن است تلقیات متفاوتی از این واژه ها داشته باشند.
Forwarded from Kazem Basraei
**شما اخیرا در حال تدوین کتابی تحت عنوان اقتدار گرایی ایرانی در عصر پهلوی هستید. کتاب به چه موضوعاتی می پردازد؟ آیا به درک متفاوت سیاستمداران و افراد مختلف جامعه می توان در عصر پهلوی اشاره داشت؟ آیا حکومت پهلوی سعی نکرد جامعه و نخبگان را به قرارداد اجتماعی نزدیک کند؟
سریع القلم: من حدود 10 سال پیش، یک سیر مطالعاتی را در رابطه با ایران شروع کردم. اولین کاری که در این رابطه انجام دادم کتاب 'فرهنگ سیاسی ایرانی' بود. در این کتاب مسائل تاریخی را بررسی کردم و همین طور کتاب' اقتدار گرایی ایرانی در عصر قاجار' را منتشر کردم که درآن رفتار فرهنگی و سیاسی را در عصر قاجار مورد نقد و بحث قرار دادم. قصدم در کتاب بعدی یعنی 'اقتدار گرایی ایرانی در عهد پهلوی' این است که مجموعه مطالعات و تحقیقاتم را در رابطه با مسائل داخلی و جهانی آن دوره، به لحاظ نظری و هم از حیث کاربردی بیان کنم. این کتاب، تاریخی نیست و من قصد نوشتن کتاب تاریخی ندارم کما اینکه کتاب های متعددی پیش تر در زمینه های تاریخ منتشر شده است. من می خواهم از خودم این سوال را بپرسم که چرا پهلوی ها نتوانستند در طول سال های حکمرانی یک سیستم اجتماعی درست کنند؟ چرا ما نتوانستیم در آن دوره به قرار داد اجتماعی برسیم؟ آیا این نرسیدن ما به تفاهم ، دلایل بنیادین داشت یا اینکه مقطعی بود و در نهایت چرا پهلوی ها سقوط کردند؟ چون معتقدم ما جدا از جهان پیرامون نیستیم. مطالعاتی که در حوزه توسعه دارم را می خواهم به دوره پهلوی دلالت دهم.
**کتاب شما چه زمانی منتشر می شود؟
سریع القلم: من دو روش را معمولا در کار تحقیقاتی به کار می گیرم. روش اول مطالعه و جمع آوری داده ها است. برای تحقیق دوره پهلوی تا کنون 136 کتاب و همچنین اسناد زیادی را مطالعه کرده ام. بعد از مطالعه این اسناد و کتاب ها به روش استقرایی مطالبی را که به ذهن ام می آید را روی کاغذ می آورم. یعنی با مطالعه داده ها سعی می کنم به یک چارچوب نظری برسم. بعد از دوسال مطالعه متمرکز بر روی این موضوع به این نتیجه رسیده ام که لازم است مطالعه بیشتری داشته باشم و حتی احیانا با افراد بیشتری مصاحبه کنم تا اینکه به چارچوب نظری مشخصی پیرامون توسعه نیافتگی ایران دست پیدا کنم. از سوی دیگر می خواهم از داده های دوران پهلوی استفاده کنم و در رابطه با مسائل ایران به یک جمع بندی دقیق تری برسم. حدس می زنم که بتوانم نیمه دوم سال 96 این کتاب را آماده کنم. آنچه که امیدوارم در کتاب اقتدارگرایی ایرانی در عهد پهلوی تحلیل کنم این است که مدنیت باید به همراه توسعه عمرانی و صنعتی صورت پذیرد. ثروتمند شدن یک جامعه بدون مدنیت این می شود که راننده اتومبیل یک میلیارد تومانی، آشغال به بیرون پرتاب می کند. مدنیت فرانسوی یک قرن و نیم قبل از دموکراسی فرانسوی آغاز شد. مدنیت و یا فرهنگ تعامل فکری و تعامل رفتاری مقدم بر توسعه اقتصادی و بسیار مقدم بر توسعه سیاسی است. اگر جامعه ای نیاموزد که تفاوت های فکری و استنباطی امری طبیعی است چگونه می تواند در عرصه های دیگر توسعه، موفقیت پایدار داشته باشد. بسیار ضروری است که در یک کشور، سد و کارخانه و صنایع ساخته شود و شهر نشینی رشد کند ولی همزمان محتاج رشد و بسط مدنیت نیز می باشد. عدم تشخیص فرهنگ سازی و پرورش مدنیت چه در دوره مشروطه و چه در عصر پهلوی باعث شده که سه عنصر مهم مردم، اندیشمندان و حکمرانان نتوانند به تفاهم کلان و قرار داد اجتماعی برسند و حول مصالح ملی، این اجماع به رشد صنعتی،اقتصادی، تولید ثروت ملی و مزیت نسبی شود. پرورش مدنیت و رشد و توسعه اقتصادی حداقل باید همزمان و به موازات هم رشد کنند. اگر شخصیت و فرهنگ یک دانشگاهی همزمان با سطح دانش او رشد کند به یک فرد تاثیر گذار تبدیل می شود. دانش بدون شخصیت مفید نخواهد بود. در دوره پهلوی، به نظام عمرانی کشور بسیار توجه شد ولی به قرار داد اجتماعی، تفاهم ملی، انسجام داخلی و مدنیت بی توجهی شد و به طور طبیعی جواب نداد. مفهوم شهروندی، حقوق انسان ها، عدالت و آزادی از مشتقات مدنیت و قرار داد اجتماعی هستند. الیگارشی دوره پهلوی و انحصار تصمیم گیری در مدارهای محدود و در نهایت خلاصه شدن حکمرانی در ذهن و سلیقه یک فرد باعث شد تا قرار داد اجتماعی شکل نگیرد. جالب توجه اینکه اولین دوره مهاجرت از ایران در سال 1352 آغاز شد و همزمان بود با انحصار در تصمیم گیری و فکر در ایران. بی دلیل نیست که امروزه در کره جنوبی، ژاپن، سنگاپور، آلمان و منطقه اسکاندیناوی ثبات حکم فرماست چون نسبت به کشور و آینده آن، میان سه جریان اجتماعی، تفاهم فلسفی و فکری وجود دارد. تحقق این هدف، سهل نیست و محتاج احترام به فکر و اندیشه و تخصص از یک طرف و اولویت دادن به به مصالح کشور از طرف دیگر است. یک استاد اروپایی به من می گفت دلیل اینکه ما دروغ نمی گوییم این است که ما می خواهیم سیستم درست کنیم و به مسائل درازمدت نگاه می کنیم.
سریع القلم: من حدود 10 سال پیش، یک سیر مطالعاتی را در رابطه با ایران شروع کردم. اولین کاری که در این رابطه انجام دادم کتاب 'فرهنگ سیاسی ایرانی' بود. در این کتاب مسائل تاریخی را بررسی کردم و همین طور کتاب' اقتدار گرایی ایرانی در عصر قاجار' را منتشر کردم که درآن رفتار فرهنگی و سیاسی را در عصر قاجار مورد نقد و بحث قرار دادم. قصدم در کتاب بعدی یعنی 'اقتدار گرایی ایرانی در عهد پهلوی' این است که مجموعه مطالعات و تحقیقاتم را در رابطه با مسائل داخلی و جهانی آن دوره، به لحاظ نظری و هم از حیث کاربردی بیان کنم. این کتاب، تاریخی نیست و من قصد نوشتن کتاب تاریخی ندارم کما اینکه کتاب های متعددی پیش تر در زمینه های تاریخ منتشر شده است. من می خواهم از خودم این سوال را بپرسم که چرا پهلوی ها نتوانستند در طول سال های حکمرانی یک سیستم اجتماعی درست کنند؟ چرا ما نتوانستیم در آن دوره به قرار داد اجتماعی برسیم؟ آیا این نرسیدن ما به تفاهم ، دلایل بنیادین داشت یا اینکه مقطعی بود و در نهایت چرا پهلوی ها سقوط کردند؟ چون معتقدم ما جدا از جهان پیرامون نیستیم. مطالعاتی که در حوزه توسعه دارم را می خواهم به دوره پهلوی دلالت دهم.
**کتاب شما چه زمانی منتشر می شود؟
سریع القلم: من دو روش را معمولا در کار تحقیقاتی به کار می گیرم. روش اول مطالعه و جمع آوری داده ها است. برای تحقیق دوره پهلوی تا کنون 136 کتاب و همچنین اسناد زیادی را مطالعه کرده ام. بعد از مطالعه این اسناد و کتاب ها به روش استقرایی مطالبی را که به ذهن ام می آید را روی کاغذ می آورم. یعنی با مطالعه داده ها سعی می کنم به یک چارچوب نظری برسم. بعد از دوسال مطالعه متمرکز بر روی این موضوع به این نتیجه رسیده ام که لازم است مطالعه بیشتری داشته باشم و حتی احیانا با افراد بیشتری مصاحبه کنم تا اینکه به چارچوب نظری مشخصی پیرامون توسعه نیافتگی ایران دست پیدا کنم. از سوی دیگر می خواهم از داده های دوران پهلوی استفاده کنم و در رابطه با مسائل ایران به یک جمع بندی دقیق تری برسم. حدس می زنم که بتوانم نیمه دوم سال 96 این کتاب را آماده کنم. آنچه که امیدوارم در کتاب اقتدارگرایی ایرانی در عهد پهلوی تحلیل کنم این است که مدنیت باید به همراه توسعه عمرانی و صنعتی صورت پذیرد. ثروتمند شدن یک جامعه بدون مدنیت این می شود که راننده اتومبیل یک میلیارد تومانی، آشغال به بیرون پرتاب می کند. مدنیت فرانسوی یک قرن و نیم قبل از دموکراسی فرانسوی آغاز شد. مدنیت و یا فرهنگ تعامل فکری و تعامل رفتاری مقدم بر توسعه اقتصادی و بسیار مقدم بر توسعه سیاسی است. اگر جامعه ای نیاموزد که تفاوت های فکری و استنباطی امری طبیعی است چگونه می تواند در عرصه های دیگر توسعه، موفقیت پایدار داشته باشد. بسیار ضروری است که در یک کشور، سد و کارخانه و صنایع ساخته شود و شهر نشینی رشد کند ولی همزمان محتاج رشد و بسط مدنیت نیز می باشد. عدم تشخیص فرهنگ سازی و پرورش مدنیت چه در دوره مشروطه و چه در عصر پهلوی باعث شده که سه عنصر مهم مردم، اندیشمندان و حکمرانان نتوانند به تفاهم کلان و قرار داد اجتماعی برسند و حول مصالح ملی، این اجماع به رشد صنعتی،اقتصادی، تولید ثروت ملی و مزیت نسبی شود. پرورش مدنیت و رشد و توسعه اقتصادی حداقل باید همزمان و به موازات هم رشد کنند. اگر شخصیت و فرهنگ یک دانشگاهی همزمان با سطح دانش او رشد کند به یک فرد تاثیر گذار تبدیل می شود. دانش بدون شخصیت مفید نخواهد بود. در دوره پهلوی، به نظام عمرانی کشور بسیار توجه شد ولی به قرار داد اجتماعی، تفاهم ملی، انسجام داخلی و مدنیت بی توجهی شد و به طور طبیعی جواب نداد. مفهوم شهروندی، حقوق انسان ها، عدالت و آزادی از مشتقات مدنیت و قرار داد اجتماعی هستند. الیگارشی دوره پهلوی و انحصار تصمیم گیری در مدارهای محدود و در نهایت خلاصه شدن حکمرانی در ذهن و سلیقه یک فرد باعث شد تا قرار داد اجتماعی شکل نگیرد. جالب توجه اینکه اولین دوره مهاجرت از ایران در سال 1352 آغاز شد و همزمان بود با انحصار در تصمیم گیری و فکر در ایران. بی دلیل نیست که امروزه در کره جنوبی، ژاپن، سنگاپور، آلمان و منطقه اسکاندیناوی ثبات حکم فرماست چون نسبت به کشور و آینده آن، میان سه جریان اجتماعی، تفاهم فلسفی و فکری وجود دارد. تحقق این هدف، سهل نیست و محتاج احترام به فکر و اندیشه و تخصص از یک طرف و اولویت دادن به به مصالح کشور از طرف دیگر است. یک استاد اروپایی به من می گفت دلیل اینکه ما دروغ نمی گوییم این است که ما می خواهیم سیستم درست کنیم و به مسائل درازمدت نگاه می کنیم.
Forwarded from Kazem Basraei
از آن جایی که آینده مهم است و سیستم محتاج قاعده مندی و تفاهم است، راستگویی اهمیت پیدا می کند. سیستم درست کردن و قاعده مندی، راستگویی را به همراه می آورد. تفاوت میان پیکان و بنز تفاوت میان دو جهان بینی است. قرار داد اجتماعی آلمان ها، تکیه بر نظم، دقت، نگاه دراز مدت، یادگیری، تفاهم و از همه مهم تر همکاری است که جامعه آلمان را می سازد. اگر قرار داد اجتماعی نبود، یک مسلمان پاکستانی شهردار لندن نمی شد. اگر قرارداد اجتماعی نبود یک هندی وزیر دفاع کانادا نمی شد. با توجه به تجربه بشری و مبانی نظری توسعه، به نظر می رسد ما تا زمانی که پیرامون مفاهیم کلیدی برای رشد و توسعه کشور به قرارداد اجتماعی و تفاهم عمومی نرسیم، همچنان در فراز و نشیب های تاریخی، مجبور می شویم مدیریت بحران کنیم. امیدوارم بتوانم در کتاب 'اقتدار گرایی ایرانی در عهد پهلوی' به ریشه های تاریخ سینوسی جامعه بپردازم و اولویت بندی های تحول و تغییر کیفی را تبیین کنم.
گفت و گو : سعید سیف
سیام/1449
گفت و گو : سعید سیف
سیام/1449
✳️ یکی از شیوه جلب اعتماد کارکنان
اشتباهات خود را بپذیرید
آیا کسی را می شناسید که تاکنون مرتکب اشتباهی نشده باشد؟ یا وانمود کند هرگز اشتباهی نکرده است؟ مسلما این رفتار باعث می شود شما نسبت به تمام نظرات و رفتار چنین شخصی بی اعتماد شوید . هنگامی که یک رهبر اشتباهات خود را می پذیرید، دیگران وی را فردي صادق قلمداد می کنند. همزمان مجبور می شود در آینده حداکثر تلاش خود را صرف پرهیز از اشتباه کند. این رفتار از سوي او براي کارکنان نیز الگو خواهد شد. به این ترتیب هیچ کس اشتباهات خود را پنهان نمی کند .
اشتباهات خود را بپذیرید
آیا کسی را می شناسید که تاکنون مرتکب اشتباهی نشده باشد؟ یا وانمود کند هرگز اشتباهی نکرده است؟ مسلما این رفتار باعث می شود شما نسبت به تمام نظرات و رفتار چنین شخصی بی اعتماد شوید . هنگامی که یک رهبر اشتباهات خود را می پذیرید، دیگران وی را فردي صادق قلمداد می کنند. همزمان مجبور می شود در آینده حداکثر تلاش خود را صرف پرهیز از اشتباه کند. این رفتار از سوي او براي کارکنان نیز الگو خواهد شد. به این ترتیب هیچ کس اشتباهات خود را پنهان نمی کند .
✳️اهمیت مکالمات تلفنی در مدیریت
هر روزه همه ما تعداد قابلتوجهی تماس تلفنی با دیگران داریم که با اعمال مدیریت دقیق و قوی بر آنها قادر خواهیم بود تا ضمن صرفهجویی در زمان و جلوگیری از بههم خوردن تمرکز کاریمان، به اهداف و خواستههای خود نیز دست یابیم. آنچه در مورد توصیههایی که در ادامه خواهند آمد حائز اهمیت است این که اغلب آنها بهرغم ساده و پیش پا افتاده بودن، دارای تاثیر شگرفی بر خودمدیریتی زمانی مدیران و کارمندان داشته و بهرهوری کاری آنها را تا حد بسیار زیادی ارتقا میبخشد.
🔸مدیریت مکالمات تلفنی را خودتان در دست بگیرید
اگر کسی با شما تماس تلفنی گرفت و خواست که با شما صحبت کند در ابتدای مکالمه خود با آن فرد بهطور شفاف مشخص کنید که چقدر از وقتتان را میتوانید صرف صحبت کردن با او کنید. در این حالت او نیز سعی خواهد کرد تا صحبتهایش را خلاصه و مفید بیان کند. پس از آنکه اصل مطلب گفته شد نیز خیلی مودبانه و محترمانه پایان مکالمه تلفنی را با آن فرد اعلام کنید تا صحبتهایتان به حاشیه و طرح مطالب بیارزش کشیده نشود. در حین گفتوگوهای تلفنی همیشه به یاد داشته باشید که وقت طلاست و نباید آن را بیش از حد برای مکالمات کمارزش و حاشیهای صرف کرد.
🔸به تماسهای برنامهریزی نشده و ناشناس پاسخ ندهید
اگر شما در حال اجرای یک پروژه حساس و پیچیده هستید و به تمرکز بالایی نیاز دارید به هیچ عنوان نباید جواب تلفنهای ناشناس یا برنامهریزی نشده را بدهید چراکه این کار بهشدت به میزان بهرهوریتان لطمه خواهد زد. در این حالت بهترین کار قرار دادن تلفنتان در حالت پیام گیر است تا در زمان مناسب به آنها رسیدگی کنید.
🔸تماسهای ناموفقی که فاقد پیام هستند را پیگیری نکنید
چنانچه کسی با شما تماس گرفت و شما به هر دلیلی به آن پاسخ ندادید و او هیچ پیامی برای شما نگذاشت، از پیگیری آن تماس و یا تماس گرفتن با آن فرد اجتناب کنید چرا که اگر آن فرد کار ضروری و مهمی با شما داشت به طور حتم برای شما پیام میگذاشت.
🔸از دیگران بخواهید به جای زنگ زدن به شما پیام بگذارند
تا آنجایی که میتوانید از دیگران بخواهید تا تماسهای تلفنیشان با شما را به صورت پیام گذاشتن بر روی پیامگیر تلفنتان انجام دهند، نه اینکه بهطور مستقیم با شما سخن بگویند. شما با این کار بهگونهای عمل میکنید که اختیار وقتتان را در دست خودتان نگه میدارید، نه دیگران.
🔸فهرست تماسهای سریع خود را بهطور دورهای بهروز کنید
اگر شما میخواهید تماسهای تلفنیتان با دیگران را در کوتاهترین زمان ممکن انجام دهید لازم است که یک فهرست آماده از شمارههایی که بیشتر با آنها تماس میگیرید و با یک اشاره در اختیارتان قرار میگیرند داشته باشید. بنابراین لازم است این فهرست را بهطور دورهای بهروزرسانی کنید.
هر روزه همه ما تعداد قابلتوجهی تماس تلفنی با دیگران داریم که با اعمال مدیریت دقیق و قوی بر آنها قادر خواهیم بود تا ضمن صرفهجویی در زمان و جلوگیری از بههم خوردن تمرکز کاریمان، به اهداف و خواستههای خود نیز دست یابیم. آنچه در مورد توصیههایی که در ادامه خواهند آمد حائز اهمیت است این که اغلب آنها بهرغم ساده و پیش پا افتاده بودن، دارای تاثیر شگرفی بر خودمدیریتی زمانی مدیران و کارمندان داشته و بهرهوری کاری آنها را تا حد بسیار زیادی ارتقا میبخشد.
🔸مدیریت مکالمات تلفنی را خودتان در دست بگیرید
اگر کسی با شما تماس تلفنی گرفت و خواست که با شما صحبت کند در ابتدای مکالمه خود با آن فرد بهطور شفاف مشخص کنید که چقدر از وقتتان را میتوانید صرف صحبت کردن با او کنید. در این حالت او نیز سعی خواهد کرد تا صحبتهایش را خلاصه و مفید بیان کند. پس از آنکه اصل مطلب گفته شد نیز خیلی مودبانه و محترمانه پایان مکالمه تلفنی را با آن فرد اعلام کنید تا صحبتهایتان به حاشیه و طرح مطالب بیارزش کشیده نشود. در حین گفتوگوهای تلفنی همیشه به یاد داشته باشید که وقت طلاست و نباید آن را بیش از حد برای مکالمات کمارزش و حاشیهای صرف کرد.
🔸به تماسهای برنامهریزی نشده و ناشناس پاسخ ندهید
اگر شما در حال اجرای یک پروژه حساس و پیچیده هستید و به تمرکز بالایی نیاز دارید به هیچ عنوان نباید جواب تلفنهای ناشناس یا برنامهریزی نشده را بدهید چراکه این کار بهشدت به میزان بهرهوریتان لطمه خواهد زد. در این حالت بهترین کار قرار دادن تلفنتان در حالت پیام گیر است تا در زمان مناسب به آنها رسیدگی کنید.
🔸تماسهای ناموفقی که فاقد پیام هستند را پیگیری نکنید
چنانچه کسی با شما تماس گرفت و شما به هر دلیلی به آن پاسخ ندادید و او هیچ پیامی برای شما نگذاشت، از پیگیری آن تماس و یا تماس گرفتن با آن فرد اجتناب کنید چرا که اگر آن فرد کار ضروری و مهمی با شما داشت به طور حتم برای شما پیام میگذاشت.
🔸از دیگران بخواهید به جای زنگ زدن به شما پیام بگذارند
تا آنجایی که میتوانید از دیگران بخواهید تا تماسهای تلفنیشان با شما را به صورت پیام گذاشتن بر روی پیامگیر تلفنتان انجام دهند، نه اینکه بهطور مستقیم با شما سخن بگویند. شما با این کار بهگونهای عمل میکنید که اختیار وقتتان را در دست خودتان نگه میدارید، نه دیگران.
🔸فهرست تماسهای سریع خود را بهطور دورهای بهروز کنید
اگر شما میخواهید تماسهای تلفنیتان با دیگران را در کوتاهترین زمان ممکن انجام دهید لازم است که یک فهرست آماده از شمارههایی که بیشتر با آنها تماس میگیرید و با یک اشاره در اختیارتان قرار میگیرند داشته باشید. بنابراین لازم است این فهرست را بهطور دورهای بهروزرسانی کنید.
✳️ده نکته کوتاه برای ارایه سخنرانی موفق
سخنرانی در جمع برای بسیاری دلهره آور و سخت است؛
عموم مردم از آن می ترسند و در سخنرانی در جمع موفق ظاهر نمی شوند.
مدیران پروژه باید فنون سخنرانی موثر را بیاموزند و بارها تمرین کنند ۰
🎁 برای موفقیت در یک سخنرانی موثر باید :
1- داستان بسیار کوتاه بگویید
2- سخنرانی را از رو نخوانید
3-از ویدئو استفاده کنید
4-نقل کننده مطلب دیگران نباشید
5-پر انرژی باشید
6- لازم نیست جوک بگویید
7-ارتباط چشمی برقرار کنید
8-مخاطب را بشناسید
9-برنامه ای برای پایان داشته باشید
10- از حاضران با تبسم تشکر کنید
سخنرانی در جمع برای بسیاری دلهره آور و سخت است؛
عموم مردم از آن می ترسند و در سخنرانی در جمع موفق ظاهر نمی شوند.
مدیران پروژه باید فنون سخنرانی موثر را بیاموزند و بارها تمرین کنند ۰
🎁 برای موفقیت در یک سخنرانی موثر باید :
1- داستان بسیار کوتاه بگویید
2- سخنرانی را از رو نخوانید
3-از ویدئو استفاده کنید
4-نقل کننده مطلب دیگران نباشید
5-پر انرژی باشید
6- لازم نیست جوک بگویید
7-ارتباط چشمی برقرار کنید
8-مخاطب را بشناسید
9-برنامه ای برای پایان داشته باشید
10- از حاضران با تبسم تشکر کنید
چگونه یک مدیر موفق و کار آفرین باشیم؟!
زمانی که به خواندن سرگذشت کارآفرینان (ارزشآفرینان) برتر جهان و ایران از آغاز میپردازیم و به دوره کودکی، نوجوانی و جوانی کارآفرینان (ارزشآفرینان) نگاه میکنیم یاد میگیریم که داستان از یکی بود یکی نبود ی آغاز شده که این مدیران کارآفرین هیچ نداشتهانداما بودهاند- آنها کوشیدهاند و از کنج زیر پلهها و سردابهای سرد و تاریک ناامیدی و نداری با امیدواری به حرکت پرداختهاند و با سرعت منطقی و یکنواخت به حرکت ادامه دادهاند تا اینکه امروز برای ما به اسطورهای جذاب و خواندنی تبدیل شدهاند.
در بررسی دوران ابتدایی آغاز به کار این مدیران کارآفرین (ارزشآفرین) به دورهای تقریبا یکسان در میان آنها میرسیم که در منابع گوناگون از آن با نامهای گوناگون یاد کردهاند. یکی از این نامها که به نظر نویسنده واژهای منطقی و در نوع خود ابتکاری است اصطلاح «مدیران ساندویچی» است.
به زبان ساده مدیران ساندویچی به مدیران کارآفرینی گفته میشوند که در آغاز کار خود ناچارند همه امور کسبوکار خود را در پشت یک میز و صندلی معمولی و در حالی که در حال خوردن ساندویچ تخممرغ و گوجه خود هستند اداره کنند و این شروع منحنی رشد شرکتها و دادوستدهای بسیاری است که از بسیار کم آغاز کرده و به بسیار زیاد رسیدهاند.
👈برخی ویژگیهای مدیران ساندویچی
مدیران کارآفرین را که امروزه با القاب و نامهای گوناگونی میشناسند در آغاز و در ابتدای راه عموما دارای ویژگیهایی بودند که در ادامه به برخی از آنها اشاره میشود.
1- مدیران موفق ساندویچی سادهسازی فرآیندها را بلدند. به زبان دیگر یک مفهوم ساده و منطقی را نهتنها پیچیده نمیکنند بلکه در سادهسازی پیچیدگیها نیز کوشا هستند و اصل و جوهره موضوع را بهخوبی درک میکنند.
2- مدیران موفق ساندویچی انعطافپذیری خوبی دارند البته این به آن مفهوم نیست که در برابر اصول اخلاقی و پذیرفتهشده کوتاه بیایند.
3- مدیران موفق ساندویچی چندمهارتی هستند و میتوانند در زمان صرف صبحانه علاوه بر رسیدگی به برنامههای روزانه بهصورتهای مالی نیز رسیدگی کنند و برنامه فروش و تولید را سامان دهند.
4- ساندویچیها در آغاز بسیار سختکوشتر از بقیهاند و مردم آنها را عموما با سختکوشی و پیگیری میشناسند.
5- پایداری و ثبات در حرکت از ویژگیهای آنهاست. به بیان دیگر کمتر از این شاخه به آن شاخه میپرند و کوشش آنان در ارتقای هر روزه دستاوردها است. آنها معتقدند که بزرگترین فرصت شغلی هر فرد معمولی دقیقا توسط کاری ایجاد میشود که به آن مشغول است زیرا کاری که فرد انجام میدهد هر چقدر هم که دون پایه باشد باز در آن کار سریعتر از هر کار دیگر میتواند پیشرفت کند. (به زبان دیگر افراد معمولی که هیچ هنر خاصی ندارند بهتر است به کسبوکاری بچسبند که به آن وارد هستند.)
6- هنوز خود را گم نکردهاند و افتادگی از ویژگیهایی است که در این افراد به خوبی قابل مشاهده و در بسیاری از آنها تا آخر عمر ماندگار است.
بررسیهای بزرگان
در بررسی شرکتهای کارآفرین ملاحظه میشود که به قول جکولش شرکتهای کوچک ریخت و پاش کمتری دارند و تنها آنچه ضروری است انجام میشود کارکنان به جای صرف نیروی خود در مبارزه با دیوانسالاری به بازار و مشتریان توجه میکنند.
کالینز نیز در کتاب «از خوب به عالی» مینویسد؛ وقتی از مدیران برگزیده خواستیم پنج عامل را نام ببرند که سبب جهش شرکت آنها شده، گفتند:
عامل نخست کارکنان است- عامل دوم کارکنان است عامل سوم کارکنان است- عامل چهارم کارکنان است و عامل پنجم نیز کارکنان است. نقش کارکنان زمانی پررنگ میشود که مدیران در گامهای نخست خود با موفقیت روبهرو شوند.
جیمز کوک در کتاب ارزنده پیش به سوی کارآفرینی میگوید: مطالعات من درباره کارآفرینان تا اینجا به این نتیجه رسیده که بین رنج بردن و موفقیت یک همبستگی وجود دارد.
در تاریخ کمتر مشاغلی ثبت شده است که در مراحل نخستین شکلگیری با مشکلات غیرعادی و تقریبا فوق انسانی مواجه نشده باشد.
- مشکلاتی که رفع آن ایمان و شجاعت فراوان میطلبیده است. سختترین و پایهایترین گام برای یک ارزشآفرین تصمیمگیری برای راهاندازی و آغاز کار است. آغاز کار به شجاعت و همت بسیاری نیاز دارد شخص تازه کار نمیتواند بر تمام مشکلات پیروز شود و جوابگوی هر حادثه ناشناخته باشد- هیچ امنیت و تضمینی وجود ندارد- تنها مخاطره است و انبوهی از ناشناختهها و کمکم احساسات مهیج و نشاطآوری که مدتی در تازهکاران وجود دارد جای خود را به شک و تردیدی عذابآور میدهد.
زمانی که به خواندن سرگذشت کارآفرینان (ارزشآفرینان) برتر جهان و ایران از آغاز میپردازیم و به دوره کودکی، نوجوانی و جوانی کارآفرینان (ارزشآفرینان) نگاه میکنیم یاد میگیریم که داستان از یکی بود یکی نبود ی آغاز شده که این مدیران کارآفرین هیچ نداشتهانداما بودهاند- آنها کوشیدهاند و از کنج زیر پلهها و سردابهای سرد و تاریک ناامیدی و نداری با امیدواری به حرکت پرداختهاند و با سرعت منطقی و یکنواخت به حرکت ادامه دادهاند تا اینکه امروز برای ما به اسطورهای جذاب و خواندنی تبدیل شدهاند.
در بررسی دوران ابتدایی آغاز به کار این مدیران کارآفرین (ارزشآفرین) به دورهای تقریبا یکسان در میان آنها میرسیم که در منابع گوناگون از آن با نامهای گوناگون یاد کردهاند. یکی از این نامها که به نظر نویسنده واژهای منطقی و در نوع خود ابتکاری است اصطلاح «مدیران ساندویچی» است.
به زبان ساده مدیران ساندویچی به مدیران کارآفرینی گفته میشوند که در آغاز کار خود ناچارند همه امور کسبوکار خود را در پشت یک میز و صندلی معمولی و در حالی که در حال خوردن ساندویچ تخممرغ و گوجه خود هستند اداره کنند و این شروع منحنی رشد شرکتها و دادوستدهای بسیاری است که از بسیار کم آغاز کرده و به بسیار زیاد رسیدهاند.
👈برخی ویژگیهای مدیران ساندویچی
مدیران کارآفرین را که امروزه با القاب و نامهای گوناگونی میشناسند در آغاز و در ابتدای راه عموما دارای ویژگیهایی بودند که در ادامه به برخی از آنها اشاره میشود.
1- مدیران موفق ساندویچی سادهسازی فرآیندها را بلدند. به زبان دیگر یک مفهوم ساده و منطقی را نهتنها پیچیده نمیکنند بلکه در سادهسازی پیچیدگیها نیز کوشا هستند و اصل و جوهره موضوع را بهخوبی درک میکنند.
2- مدیران موفق ساندویچی انعطافپذیری خوبی دارند البته این به آن مفهوم نیست که در برابر اصول اخلاقی و پذیرفتهشده کوتاه بیایند.
3- مدیران موفق ساندویچی چندمهارتی هستند و میتوانند در زمان صرف صبحانه علاوه بر رسیدگی به برنامههای روزانه بهصورتهای مالی نیز رسیدگی کنند و برنامه فروش و تولید را سامان دهند.
4- ساندویچیها در آغاز بسیار سختکوشتر از بقیهاند و مردم آنها را عموما با سختکوشی و پیگیری میشناسند.
5- پایداری و ثبات در حرکت از ویژگیهای آنهاست. به بیان دیگر کمتر از این شاخه به آن شاخه میپرند و کوشش آنان در ارتقای هر روزه دستاوردها است. آنها معتقدند که بزرگترین فرصت شغلی هر فرد معمولی دقیقا توسط کاری ایجاد میشود که به آن مشغول است زیرا کاری که فرد انجام میدهد هر چقدر هم که دون پایه باشد باز در آن کار سریعتر از هر کار دیگر میتواند پیشرفت کند. (به زبان دیگر افراد معمولی که هیچ هنر خاصی ندارند بهتر است به کسبوکاری بچسبند که به آن وارد هستند.)
6- هنوز خود را گم نکردهاند و افتادگی از ویژگیهایی است که در این افراد به خوبی قابل مشاهده و در بسیاری از آنها تا آخر عمر ماندگار است.
بررسیهای بزرگان
در بررسی شرکتهای کارآفرین ملاحظه میشود که به قول جکولش شرکتهای کوچک ریخت و پاش کمتری دارند و تنها آنچه ضروری است انجام میشود کارکنان به جای صرف نیروی خود در مبارزه با دیوانسالاری به بازار و مشتریان توجه میکنند.
کالینز نیز در کتاب «از خوب به عالی» مینویسد؛ وقتی از مدیران برگزیده خواستیم پنج عامل را نام ببرند که سبب جهش شرکت آنها شده، گفتند:
عامل نخست کارکنان است- عامل دوم کارکنان است عامل سوم کارکنان است- عامل چهارم کارکنان است و عامل پنجم نیز کارکنان است. نقش کارکنان زمانی پررنگ میشود که مدیران در گامهای نخست خود با موفقیت روبهرو شوند.
جیمز کوک در کتاب ارزنده پیش به سوی کارآفرینی میگوید: مطالعات من درباره کارآفرینان تا اینجا به این نتیجه رسیده که بین رنج بردن و موفقیت یک همبستگی وجود دارد.
در تاریخ کمتر مشاغلی ثبت شده است که در مراحل نخستین شکلگیری با مشکلات غیرعادی و تقریبا فوق انسانی مواجه نشده باشد.
- مشکلاتی که رفع آن ایمان و شجاعت فراوان میطلبیده است. سختترین و پایهایترین گام برای یک ارزشآفرین تصمیمگیری برای راهاندازی و آغاز کار است. آغاز کار به شجاعت و همت بسیاری نیاز دارد شخص تازه کار نمیتواند بر تمام مشکلات پیروز شود و جوابگوی هر حادثه ناشناخته باشد- هیچ امنیت و تضمینی وجود ندارد- تنها مخاطره است و انبوهی از ناشناختهها و کمکم احساسات مهیج و نشاطآوری که مدتی در تازهکاران وجود دارد جای خود را به شک و تردیدی عذابآور میدهد.
✳️ربع نقدینگی چیست ؟
📌اکثر افراد جامعه صرف نظر از شغل و کسب و کاری که دارند اغلب با مشکلات مختلف مالی دست به گریبان هستند. و ما تمام کسب و کار ها را بر اساس نوع نگرش صاحبان آن به چهار قسمت تقسیم کرده ایم:
📝ربع اول Employee یا ربع کارمندی :
افراد شاغل در این گروه به دنبال شغل دائمی و مطمئن با در آمدی متوسط ولی مستمر میباشند ، این دسته از افراد همیشه در حال کار کردن برای دیگران هستند و به ازای میزان کارکردشان دستمزد دریافت میکنند.
این گروه سعی میکنند با بیشتر یا بهتر کار کردنشان درآمدشان را افزایش دهند.
ارزش اصلی این گروه امنیت میباشد ، امنیت در کار ، امنیت در درآمد ، امنیت در دوران بازنشستگی.
📝ربع دوم Small business dh کسب و کار کوچک :
افراد شاغل در این دسته صاحبان مشاغل خویش فرما و کوچک میباشند ، صاحبان فروشگا ها ، موسسات کوچک ، خرده فروشان و ...
این افراد بر اساس آرمان ها و ارزشهای خود میگویند : اگر میخواهی کاری درست انجام شود خودت انجامش بده و بر این اساس سعی دارند همیشه کار را مستقل انجام دهند. در این گروه بیشترین مسئولیتها بر دوش صاحبان کسب و کار میباشد و کیفیت کار بر اساس میزان توانایی فردی آنهاست.
ارزش این افراد حفظ درآمد متوسط در کسب و کار میباشد.
📝ربع سوم Big business یا کسب و کار بزرگ :
افرادی مثل بیل گیتس ، این گروه سعی دارند با راه اندازی بنگاهها ، شرکتها ، و موسسات بزرگ به درآمدی ایده آل برسند ، افراد مدیر در این گروه حداقل ۵۰۰ کارمند را در خدمت شرکت خود دارند و سعی میکنند با استفاده از تعدادی افراد خبره ، توانمند و با تجربه کارهای شرکت خود را انجام دهند و به صورت گروهی به درآمدی بالا برسند.
شعار افراد این گروه این است : سیستم مناسب ، شبکه کار گروهی قوی ، استفاده از باهوش ترین و بهترین افراد ، دقیقا بر خلاف گروه دوم که میخواهند خودشان همه کارها را انجام دهند.
📝ربع چهارم Investorُs یا گروه سرمایه گذاران :
افراد مربوط به این گروه با شناسایی بازارها ، مطالعات دقیق ، معاملات ، تغیرات بازار ، بورسها و با سرمایه گذاریهای کوچک و بزرگ سعی میکنند از پولشان بهترین استفاده را میکنند. این گروه سعی دارند از پول ، پول بسازند.
این گروه بر این باورند : سرمایه گذاری مناسب و به موقع مساوی است با سود بالا و باورنکردنی.
✏️دسته چهارم از پول بیشترین استفاده را میبردند ، دسته سوم از افراد و کار گروهی بیشترین سود را میبردند اما دسته اول و دوم در خدمت این دو گروه هستند.
📌تفاوت اصلی سمت را ست و چپ :
📝سمت چپ : تلاش میکنند تا با کار سخت درآمدی مناسب داشته باشند ، درآمدی همراه با امنیت ، آنها میکوشند تا از طریق کار بیشتر درآمد خود را افزایش دهند.
📝سمت راست : آنها منظورشان از درآمد چیز دیگریست، آنها سعی میکنند با کار و تلاش به استقلال مالی برسند ، آنها به دنبال آزادی مالی هستند و نمیخواهند تا آخر عمر خود را درگیر شغلی خاص کنند و تا آخر عمر در حال کار کردن باشند.
📌اکثر افراد جامعه صرف نظر از شغل و کسب و کاری که دارند اغلب با مشکلات مختلف مالی دست به گریبان هستند. و ما تمام کسب و کار ها را بر اساس نوع نگرش صاحبان آن به چهار قسمت تقسیم کرده ایم:
📝ربع اول Employee یا ربع کارمندی :
افراد شاغل در این گروه به دنبال شغل دائمی و مطمئن با در آمدی متوسط ولی مستمر میباشند ، این دسته از افراد همیشه در حال کار کردن برای دیگران هستند و به ازای میزان کارکردشان دستمزد دریافت میکنند.
این گروه سعی میکنند با بیشتر یا بهتر کار کردنشان درآمدشان را افزایش دهند.
ارزش اصلی این گروه امنیت میباشد ، امنیت در کار ، امنیت در درآمد ، امنیت در دوران بازنشستگی.
📝ربع دوم Small business dh کسب و کار کوچک :
افراد شاغل در این دسته صاحبان مشاغل خویش فرما و کوچک میباشند ، صاحبان فروشگا ها ، موسسات کوچک ، خرده فروشان و ...
این افراد بر اساس آرمان ها و ارزشهای خود میگویند : اگر میخواهی کاری درست انجام شود خودت انجامش بده و بر این اساس سعی دارند همیشه کار را مستقل انجام دهند. در این گروه بیشترین مسئولیتها بر دوش صاحبان کسب و کار میباشد و کیفیت کار بر اساس میزان توانایی فردی آنهاست.
ارزش این افراد حفظ درآمد متوسط در کسب و کار میباشد.
📝ربع سوم Big business یا کسب و کار بزرگ :
افرادی مثل بیل گیتس ، این گروه سعی دارند با راه اندازی بنگاهها ، شرکتها ، و موسسات بزرگ به درآمدی ایده آل برسند ، افراد مدیر در این گروه حداقل ۵۰۰ کارمند را در خدمت شرکت خود دارند و سعی میکنند با استفاده از تعدادی افراد خبره ، توانمند و با تجربه کارهای شرکت خود را انجام دهند و به صورت گروهی به درآمدی بالا برسند.
شعار افراد این گروه این است : سیستم مناسب ، شبکه کار گروهی قوی ، استفاده از باهوش ترین و بهترین افراد ، دقیقا بر خلاف گروه دوم که میخواهند خودشان همه کارها را انجام دهند.
📝ربع چهارم Investorُs یا گروه سرمایه گذاران :
افراد مربوط به این گروه با شناسایی بازارها ، مطالعات دقیق ، معاملات ، تغیرات بازار ، بورسها و با سرمایه گذاریهای کوچک و بزرگ سعی میکنند از پولشان بهترین استفاده را میکنند. این گروه سعی دارند از پول ، پول بسازند.
این گروه بر این باورند : سرمایه گذاری مناسب و به موقع مساوی است با سود بالا و باورنکردنی.
✏️دسته چهارم از پول بیشترین استفاده را میبردند ، دسته سوم از افراد و کار گروهی بیشترین سود را میبردند اما دسته اول و دوم در خدمت این دو گروه هستند.
📌تفاوت اصلی سمت را ست و چپ :
📝سمت چپ : تلاش میکنند تا با کار سخت درآمدی مناسب داشته باشند ، درآمدی همراه با امنیت ، آنها میکوشند تا از طریق کار بیشتر درآمد خود را افزایش دهند.
📝سمت راست : آنها منظورشان از درآمد چیز دیگریست، آنها سعی میکنند با کار و تلاش به استقلال مالی برسند ، آنها به دنبال آزادی مالی هستند و نمیخواهند تا آخر عمر خود را درگیر شغلی خاص کنند و تا آخر عمر در حال کار کردن باشند.
✅ 10 نکته در زندگی که ای کاش 10 سال پیش میدانستیم
1⃣مبارزه کردن
هیچ وقت نگو “من نمی توانم به آن برسم” بگو “من به آن میرسم”
2⃣شکایت کردن
شکات کردن یکی از بزرگترین اتلاف وقت هاست. اگر میتوانید کاری انجام دهید، در غیر این صورت ساکت بنشینید و کاری نکنید اما شکایت کردن و بهانه آوردن را کنار بگذارید!
3⃣هیچ رابطهای را بدون وجود عشق شروع نکنید!
خودتان را گول نزنید و رابطهای را بدون وجود عشق آغاز نکنید، این نه برای شما منصفانه است نه برای شخص مقابلتان!
ورزش روزانه
4⃣شکر گزار و سپاسگزار بودن
تشکر کردن را هیچ گاه فراموش نکنید و از همه چیز و همهکس سپاسگزاری کنید. میتوانید بگویید” خدا برای این روز زیبا سپاسگزارم” و یا در هنگام دریافت پیامی بنویسید “برای پیامتان متشکرم”. تشکر کردن باعث میشود وجود شما بیشتر حس شود هم برای خودتان و هم برای دیگران.
5⃣به حرفها و فکر مردم اهمیت ندهید
این مشکل بیشتر مردم دنیاست! گاهی اوقات فراموش میکنیم که ما برای خودمان زندگی میکنیم نه برای دیگران! نقابتان را کنار بگذارید و به این فکر کنید که روزی همه خواهند مرد و به حرفهای مردم اهمیت ندهید.
6⃣پول مهم نیست
شاید بدانید پول در زندگی آنقدرها اهمیت ندارد، اما باید به خودتان این آموزش را دهید که این موضوع را با تمامی وجود قبول کنید. زیاد خودتان را درگیر مادیات نکنید چون اگر این کار را نکنید، غرق در آن خواهید شد!
7⃣از قضاوت کردن دست بردارید
دیگران را فقط برای اینکه انتخابی بر خلاف انتخاب شما دارند، احمق فرض نکنید! در حقیقت شما همه چیز را در مورد دیگران نمیدانید، بنابراین از قضاوت کردن دست بردارید و به آنها کمک کنید.
8⃣ از چیزهای کوچک لذت ببرید
من چیزهای کوچک و کلیشهای را دوست دارم، چرا که آنان حقیقت دارند، لذتهای بزرگ آنقدرها ارزش ندارند که شما خنده و شادیهای کوچک را از خودتان دریغ کنید.
9⃣خیلی خودتان را جدی نگیرید!
به طور حتم شما در نوع خود منحصر به فرد هستید و مردم همگی شما را جدی میگیرند و احترام زیادی نیز برای شما قائل هستند. اما در نهایت ما همگی مانند مورچههایی هستیم که میخواهند چیزی برای خود دست و پا کنند، به خودتان سخت نگیرید و نقابتان را حداقل برای خود و خانوادتان کنار بگذارید!
🔟 به گذشته دل ندوزید و زیاد به آن نپردازید
نگاه به گذشته فقط در یک مورد میتواند خوب باشد، یادگیری و کسب تجربه! به یاد داشته باشید که در گذشته هیچ چیزی برای زندگی وجود ندارد!
1⃣مبارزه کردن
هیچ وقت نگو “من نمی توانم به آن برسم” بگو “من به آن میرسم”
2⃣شکایت کردن
شکات کردن یکی از بزرگترین اتلاف وقت هاست. اگر میتوانید کاری انجام دهید، در غیر این صورت ساکت بنشینید و کاری نکنید اما شکایت کردن و بهانه آوردن را کنار بگذارید!
3⃣هیچ رابطهای را بدون وجود عشق شروع نکنید!
خودتان را گول نزنید و رابطهای را بدون وجود عشق آغاز نکنید، این نه برای شما منصفانه است نه برای شخص مقابلتان!
ورزش روزانه
4⃣شکر گزار و سپاسگزار بودن
تشکر کردن را هیچ گاه فراموش نکنید و از همه چیز و همهکس سپاسگزاری کنید. میتوانید بگویید” خدا برای این روز زیبا سپاسگزارم” و یا در هنگام دریافت پیامی بنویسید “برای پیامتان متشکرم”. تشکر کردن باعث میشود وجود شما بیشتر حس شود هم برای خودتان و هم برای دیگران.
5⃣به حرفها و فکر مردم اهمیت ندهید
این مشکل بیشتر مردم دنیاست! گاهی اوقات فراموش میکنیم که ما برای خودمان زندگی میکنیم نه برای دیگران! نقابتان را کنار بگذارید و به این فکر کنید که روزی همه خواهند مرد و به حرفهای مردم اهمیت ندهید.
6⃣پول مهم نیست
شاید بدانید پول در زندگی آنقدرها اهمیت ندارد، اما باید به خودتان این آموزش را دهید که این موضوع را با تمامی وجود قبول کنید. زیاد خودتان را درگیر مادیات نکنید چون اگر این کار را نکنید، غرق در آن خواهید شد!
7⃣از قضاوت کردن دست بردارید
دیگران را فقط برای اینکه انتخابی بر خلاف انتخاب شما دارند، احمق فرض نکنید! در حقیقت شما همه چیز را در مورد دیگران نمیدانید، بنابراین از قضاوت کردن دست بردارید و به آنها کمک کنید.
8⃣ از چیزهای کوچک لذت ببرید
من چیزهای کوچک و کلیشهای را دوست دارم، چرا که آنان حقیقت دارند، لذتهای بزرگ آنقدرها ارزش ندارند که شما خنده و شادیهای کوچک را از خودتان دریغ کنید.
9⃣خیلی خودتان را جدی نگیرید!
به طور حتم شما در نوع خود منحصر به فرد هستید و مردم همگی شما را جدی میگیرند و احترام زیادی نیز برای شما قائل هستند. اما در نهایت ما همگی مانند مورچههایی هستیم که میخواهند چیزی برای خود دست و پا کنند، به خودتان سخت نگیرید و نقابتان را حداقل برای خود و خانوادتان کنار بگذارید!
🔟 به گذشته دل ندوزید و زیاد به آن نپردازید
نگاه به گذشته فقط در یک مورد میتواند خوب باشد، یادگیری و کسب تجربه! به یاد داشته باشید که در گذشته هیچ چیزی برای زندگی وجود ندارد!
بیماری مدیریتی از دیدگاه دمینگ:
1-فقدان هدفی مشخص و پایدار
این بیماری وقتی رخ میدهد که اهداف و استراتژیهای سازمان مکرراً تغییر میکنند یا اصلاً سازمان هدف مشخص و تعریفشدهای ندارد. در این حالت تلاشها هدر خواهد رفت زیرا هیچ مقصد مشخص و ثابتی وجود ندارد که کارکنان در راستای آن تلاش کنند.
2-تمرکز بر سود کوتاهمدت
برخی مواقع لازم است برای موفقیت در بلندمدت از سود در کوتاهمدت بگذرید ولی در برخی سازمانها، تمرکز بر سود کوتاهمدت باعث میشود درنهایت به همین سود بلندمدت هم دست نیابند.
3-مدیریت بهوسیله ترس
ارزیابی عملکرد وسیلهای قدرتمند برای اهداف متعدد است ولی وقتی بهجای تأکید بر رشد و بالندگی کارکنان، فقط بر جنبه منفی و تنبیهی آن توجه میشود، ثمرات منفی آن بسی بیشتر از ثمرات مثبت آن خواهد شد.
4-جابهجایی بالا در پستهای مدیریتی
مدتزمان نسبتاً زیادی طول میکشد که مدیران با فرهنگ سازمان آشنا شده و روابط مبتنی بر اعتماد ایجاد کنند و نحوه به انجام رساندن کار در سازمان را یاد بگیرند.
جابهجایی مکرر نیرو در پستهای مدیریتی چیزی جز دور ریختن سرمایه و شروع مجدد راههای پیموده شده نیست.
5-تمرکز صرف بر اعداد و ارقام
برخی سازمانها معیار قضاوتشان فقط اعداد و ارقام مالی همچون فروش ماهانه، هزینه تولید و مالیات است.
این اعداد اهمیت بالایی دارند ولی تمرکز صرف بر آنها منجر به نادیده گرفتن جنبههای نرم و ذهنی سازمان همچون محیط کاری سالم، رضایت شغلی، کیفیت خدمات و … خواهد شد.
1-فقدان هدفی مشخص و پایدار
این بیماری وقتی رخ میدهد که اهداف و استراتژیهای سازمان مکرراً تغییر میکنند یا اصلاً سازمان هدف مشخص و تعریفشدهای ندارد. در این حالت تلاشها هدر خواهد رفت زیرا هیچ مقصد مشخص و ثابتی وجود ندارد که کارکنان در راستای آن تلاش کنند.
2-تمرکز بر سود کوتاهمدت
برخی مواقع لازم است برای موفقیت در بلندمدت از سود در کوتاهمدت بگذرید ولی در برخی سازمانها، تمرکز بر سود کوتاهمدت باعث میشود درنهایت به همین سود بلندمدت هم دست نیابند.
3-مدیریت بهوسیله ترس
ارزیابی عملکرد وسیلهای قدرتمند برای اهداف متعدد است ولی وقتی بهجای تأکید بر رشد و بالندگی کارکنان، فقط بر جنبه منفی و تنبیهی آن توجه میشود، ثمرات منفی آن بسی بیشتر از ثمرات مثبت آن خواهد شد.
4-جابهجایی بالا در پستهای مدیریتی
مدتزمان نسبتاً زیادی طول میکشد که مدیران با فرهنگ سازمان آشنا شده و روابط مبتنی بر اعتماد ایجاد کنند و نحوه به انجام رساندن کار در سازمان را یاد بگیرند.
جابهجایی مکرر نیرو در پستهای مدیریتی چیزی جز دور ریختن سرمایه و شروع مجدد راههای پیموده شده نیست.
5-تمرکز صرف بر اعداد و ارقام
برخی سازمانها معیار قضاوتشان فقط اعداد و ارقام مالی همچون فروش ماهانه، هزینه تولید و مالیات است.
این اعداد اهمیت بالایی دارند ولی تمرکز صرف بر آنها منجر به نادیده گرفتن جنبههای نرم و ذهنی سازمان همچون محیط کاری سالم، رضایت شغلی، کیفیت خدمات و … خواهد شد.
📘 #معرفی_کتاب
Leaders Eat Last; Why Some Teams Pull Together & Others Don't, 2014
⭕️نام کتاب: #رهبران_آخر_از_همه_غذا_میخورند .
جهانی را تصور کنید که در آن تقریباً همه با انگیزۀ سر کار رفتن از خواب بیدار میشوند، زمانیکه در محل کار حضور دارند احساس امنیت و ارزشمندی میکنند و بعد با احساس کامیابی به خانه بازمیگردند. رهبران آخر غذا میخورند برای آن دسته از رهبران و سازمانها نوشته شده است که خود را به ایجاد محیطهایی متعهد میکنند که در آنها مردم بهطور طبیعی با هم برای انجام کارهای چشمگیر همکاری میکنند.
هیج سازمانی در خلال بحران، خود به خود مدیریت نمی شود. همیشه بحران موجود را رهبر برطرف کرده است. موفقیت یا شکست سازمان به کمالات و فضیلت های رهبری بستگی داردف نه به فراست و تیزهوشی
Leaders Eat Last; Why Some Teams Pull Together & Others Don't, 2014
⭕️نام کتاب: #رهبران_آخر_از_همه_غذا_میخورند .
جهانی را تصور کنید که در آن تقریباً همه با انگیزۀ سر کار رفتن از خواب بیدار میشوند، زمانیکه در محل کار حضور دارند احساس امنیت و ارزشمندی میکنند و بعد با احساس کامیابی به خانه بازمیگردند. رهبران آخر غذا میخورند برای آن دسته از رهبران و سازمانها نوشته شده است که خود را به ایجاد محیطهایی متعهد میکنند که در آنها مردم بهطور طبیعی با هم برای انجام کارهای چشمگیر همکاری میکنند.
هیج سازمانی در خلال بحران، خود به خود مدیریت نمی شود. همیشه بحران موجود را رهبر برطرف کرده است. موفقیت یا شکست سازمان به کمالات و فضیلت های رهبری بستگی داردف نه به فراست و تیزهوشی
✳️پایان عصر سنت در آکادمی ها
دانشگاه های چالش محور چگونه کار می کنند؟
هنگامی که کریستین ارتیز دانشگاه آرمانی خود را تصور میکند او مکانی بدون سخنرانی، کلاس درس، رشته یا گروه درسی را میبیند. دانشجویان در فضای بزرگ و باز بر روی مشکلات سخت عملی کار میکنند. اگر به مطالعه سخت نیاز باشد آنها به اینترنت مراجعه میکنند نه استاد. این تصور با الگوی سنتی تحصیلات عالی فاصله زیادی دارد اما بهزودی یک واقعیت خواهد شد: او که شش سال رئیس واحد کارشناسی در دانشگاه امایتی بوده است از ماه جولای کار خود را رها میکند تا دانشگاهی جدید را بنیان گذارد. این دانشگاه ظرف پنج سال افتتاح خواهد شد. نمونهای از تحول یادگیری در برخی دانشجویان است. جف مالگان از اندیشکده بریتانیایی نستا (Nesta) آن را «ظهور دانشگاه چالشمحور» مینامد. در 15 سال گذشته دهها نمونه از این موسسات از شیلی تا چین افتتاح شدند و تعداد بیشتری نیز در برنامه قرار دارند. هرچند حوزه آنها متفاوت است اما یک رویکرد یکسان دارند. آنها مخالف روش سنتی آموزش به بزرگسالان هستند: سخنرانی، کتاب درسی، کار سخت در کتابخانه، امتحانات و استادان دانشگاه. در عوض، دانشجویان به صورت تیمی روی پروژهها کار میکنند و تلاش دارند معماهایی بدون پاسخ را حل کنند. شرکتها اغلب حامیان مالی این پروژهها هستند و استادان را فراهم میسازند. رشتههایی تحصیلی ترکیبی از هنر، علوم انسانی و علوم تجربی هستند. شعار دانشگاه زپلین که سال 2003 در آلمان تاسیس شد این بود: «مشکلات جامعه ما هیچ نظم و انضباطی ندارند، ما هم همینطور.»
طرفداران نظریه «یادگیری عمیقتر» که در بخش آموزش در آمریکا محبوبیت زیادی پیدا کرده است عقیده دارند که روشهای آموزشی امروزی درک و فهم را سرکوب میکنند. تونی واگنر نویسنده کتاب «نوآوران خلاق» میگوید مدارس و دانشگاهها نمیتوانند کنجکاوی دانشجویان را برانگیزند. او به مطالعه انجامشده توسط ریچارد آروم از دانشگاه نیویورک و جاسپیا روکسا از دانشگاه ویرجینیا اشاره میکند که نتیجه گرفت به رغم چهار سال تحصیل، 36 درصد از فارغالتحصیلان آمریکایی در سال 2011 نتوانستند نمرات خود را در آزمون «یادگیری دانشگاهی» بهبود بخشند. این آزمون یک امتحان از یادگیری انتقادی است.
این آزمونها تعریف محدودی از تفکر انتقادی و خلاقیت دارند. با وجود این برخی یادگیرندگان جوان مشتاقند بهطور متفاوتی آموزش ببینند. با افزایش شهریهها و هزینه دورههای کارشناسی ارشد با دانشجویان بیشتر شبیه مشتری رفتار میشود. حدود 96 درصد از 27 هزار دانشجویی که سال گذشته در نظرسنجی بنگاه پژوهشی زاگبی شرکت کرده بودند اظهار داشتند که علاقهمندند دانشگاهها مشوق محیط کارآفرینی باشند.
دانشکده الگوی جدید فناوری و مهندسی (NMITE) در سال 2017 در انگلستان افتتاح میشود. همانند اُلین که مشاور این دانشگاه بوده است، NMITE استادان خود را بر اساس مهارت استخدام میکند نه تعداد آثار چاپشده آنها. دانشجویان باید با موفقیت دوره را به پایان برسانند اما نیازی ندارند که ریاضی یا فیزیک بخوانند. آنها باید هنر و علوم اجتماعی را مطالعه کنند. کلاسها کوچک (20 تا 30 نفر) هستند و دانشجویان در روز 5/3 ساعت با معلمان دیدار دارند.
نمونه دیگر برنامه «کارخانه طراحی» در دانشگاه آلتو در هلسینکی است که دانشجویان مهندسی، هنر و تجارت را برای طراحی، ساخت و بازاریابی یک محصول گرد هم میآورد. کالوی اکمن بنیانگذار این برنامه میگوید تلاش میکند تا نظریه و عمل را به یکدیگر نزدیکتر سازد. الگوی او به 9 کشور از جمله آمریکا، استرالیا و کره جنوبی نفوذ کرده است.
این موسسات جدید از نظر فناوری زیرک و پیشرفته هستند. بسیاری از آ نها از روش «یادگیری فشرده» استفاده میکنند که در آن مفاهیم اصلی را از طریق دورههای آنلاین میآموزند و هنگام ورود به دانشگاه برای شروع عملی آماده هستند. استادان دانشگاه انگیزه زیادی برای تدریس به روشهای جدید ندارند. وبسایتهایی که دانشجویان را رتبهبندی میکنند اغلب آبروی استادان را میبرند. اما دولتها میتوانند بهتر کار کنند. به عنوان مثال بریتانیا در حال معرفی برنامهای برای تشویق و پاداشدهی به آموزش مناسب است. این کار آقای اکمن را خوشحال میکند. به گفته او «تعداد افراد خودساختهای مانند لئوناردو داوینچی بسیار اندک است. این ما هستیم که وظیفه داریم دانشجویان را برای آینده آماده کنیم».
دانشگاه های چالش محور چگونه کار می کنند؟
هنگامی که کریستین ارتیز دانشگاه آرمانی خود را تصور میکند او مکانی بدون سخنرانی، کلاس درس، رشته یا گروه درسی را میبیند. دانشجویان در فضای بزرگ و باز بر روی مشکلات سخت عملی کار میکنند. اگر به مطالعه سخت نیاز باشد آنها به اینترنت مراجعه میکنند نه استاد. این تصور با الگوی سنتی تحصیلات عالی فاصله زیادی دارد اما بهزودی یک واقعیت خواهد شد: او که شش سال رئیس واحد کارشناسی در دانشگاه امایتی بوده است از ماه جولای کار خود را رها میکند تا دانشگاهی جدید را بنیان گذارد. این دانشگاه ظرف پنج سال افتتاح خواهد شد. نمونهای از تحول یادگیری در برخی دانشجویان است. جف مالگان از اندیشکده بریتانیایی نستا (Nesta) آن را «ظهور دانشگاه چالشمحور» مینامد. در 15 سال گذشته دهها نمونه از این موسسات از شیلی تا چین افتتاح شدند و تعداد بیشتری نیز در برنامه قرار دارند. هرچند حوزه آنها متفاوت است اما یک رویکرد یکسان دارند. آنها مخالف روش سنتی آموزش به بزرگسالان هستند: سخنرانی، کتاب درسی، کار سخت در کتابخانه، امتحانات و استادان دانشگاه. در عوض، دانشجویان به صورت تیمی روی پروژهها کار میکنند و تلاش دارند معماهایی بدون پاسخ را حل کنند. شرکتها اغلب حامیان مالی این پروژهها هستند و استادان را فراهم میسازند. رشتههایی تحصیلی ترکیبی از هنر، علوم انسانی و علوم تجربی هستند. شعار دانشگاه زپلین که سال 2003 در آلمان تاسیس شد این بود: «مشکلات جامعه ما هیچ نظم و انضباطی ندارند، ما هم همینطور.»
طرفداران نظریه «یادگیری عمیقتر» که در بخش آموزش در آمریکا محبوبیت زیادی پیدا کرده است عقیده دارند که روشهای آموزشی امروزی درک و فهم را سرکوب میکنند. تونی واگنر نویسنده کتاب «نوآوران خلاق» میگوید مدارس و دانشگاهها نمیتوانند کنجکاوی دانشجویان را برانگیزند. او به مطالعه انجامشده توسط ریچارد آروم از دانشگاه نیویورک و جاسپیا روکسا از دانشگاه ویرجینیا اشاره میکند که نتیجه گرفت به رغم چهار سال تحصیل، 36 درصد از فارغالتحصیلان آمریکایی در سال 2011 نتوانستند نمرات خود را در آزمون «یادگیری دانشگاهی» بهبود بخشند. این آزمون یک امتحان از یادگیری انتقادی است.
این آزمونها تعریف محدودی از تفکر انتقادی و خلاقیت دارند. با وجود این برخی یادگیرندگان جوان مشتاقند بهطور متفاوتی آموزش ببینند. با افزایش شهریهها و هزینه دورههای کارشناسی ارشد با دانشجویان بیشتر شبیه مشتری رفتار میشود. حدود 96 درصد از 27 هزار دانشجویی که سال گذشته در نظرسنجی بنگاه پژوهشی زاگبی شرکت کرده بودند اظهار داشتند که علاقهمندند دانشگاهها مشوق محیط کارآفرینی باشند.
دانشکده الگوی جدید فناوری و مهندسی (NMITE) در سال 2017 در انگلستان افتتاح میشود. همانند اُلین که مشاور این دانشگاه بوده است، NMITE استادان خود را بر اساس مهارت استخدام میکند نه تعداد آثار چاپشده آنها. دانشجویان باید با موفقیت دوره را به پایان برسانند اما نیازی ندارند که ریاضی یا فیزیک بخوانند. آنها باید هنر و علوم اجتماعی را مطالعه کنند. کلاسها کوچک (20 تا 30 نفر) هستند و دانشجویان در روز 5/3 ساعت با معلمان دیدار دارند.
نمونه دیگر برنامه «کارخانه طراحی» در دانشگاه آلتو در هلسینکی است که دانشجویان مهندسی، هنر و تجارت را برای طراحی، ساخت و بازاریابی یک محصول گرد هم میآورد. کالوی اکمن بنیانگذار این برنامه میگوید تلاش میکند تا نظریه و عمل را به یکدیگر نزدیکتر سازد. الگوی او به 9 کشور از جمله آمریکا، استرالیا و کره جنوبی نفوذ کرده است.
این موسسات جدید از نظر فناوری زیرک و پیشرفته هستند. بسیاری از آ نها از روش «یادگیری فشرده» استفاده میکنند که در آن مفاهیم اصلی را از طریق دورههای آنلاین میآموزند و هنگام ورود به دانشگاه برای شروع عملی آماده هستند. استادان دانشگاه انگیزه زیادی برای تدریس به روشهای جدید ندارند. وبسایتهایی که دانشجویان را رتبهبندی میکنند اغلب آبروی استادان را میبرند. اما دولتها میتوانند بهتر کار کنند. به عنوان مثال بریتانیا در حال معرفی برنامهای برای تشویق و پاداشدهی به آموزش مناسب است. این کار آقای اکمن را خوشحال میکند. به گفته او «تعداد افراد خودساختهای مانند لئوناردو داوینچی بسیار اندک است. این ما هستیم که وظیفه داریم دانشجویان را برای آینده آماده کنیم».
✳️اگر جزء افرادی هستید که کارها را به تعویق میاندازید، روشهای زیر برای رهایی از مناسب هستند:
۱. لیستی از همه کارهایی که باید انجام دهید، تهیه کنید.
۲. بیانیه هدف برای خود بنویسید.
۳. اهداف واقعگرایانه برای خود تدوین کنید.
۴. اهداف را به وظایف بشکنید.
۵. مطمئن شوید که وظایف تعریفشده، معنادار و مهم هستند.
۶. به خودتان قولِ پاداش بدهید.
۷. وظایفی که هیچ وقت آنها را انجام نمیدهید، کنار بگذارید؛ با خودتان رو راست باشید.
۸. زمان مورد نیاز برای انجام هر وظیفه را تخمین بزنید.
۹. به انجام وظایف متعهد باشید.
۱۰. روند پیشرفت خود را ارزیابی کنید.
۱. لیستی از همه کارهایی که باید انجام دهید، تهیه کنید.
۲. بیانیه هدف برای خود بنویسید.
۳. اهداف واقعگرایانه برای خود تدوین کنید.
۴. اهداف را به وظایف بشکنید.
۵. مطمئن شوید که وظایف تعریفشده، معنادار و مهم هستند.
۶. به خودتان قولِ پاداش بدهید.
۷. وظایفی که هیچ وقت آنها را انجام نمیدهید، کنار بگذارید؛ با خودتان رو راست باشید.
۸. زمان مورد نیاز برای انجام هر وظیفه را تخمین بزنید.
۹. به انجام وظایف متعهد باشید.
۱۰. روند پیشرفت خود را ارزیابی کنید.
Forwarded from ایسنا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
انیمیشن المپیک ریو 2016
telegram.me/joinchat/BduonTvxO3NAkR3Ec3bEFw
telegram.me/joinchat/BduonTvxO3NAkR3Ec3bEFw
✳️ هشت فرمان مدیران موثر
1. می پرسند«چه باید کرد؟»
2. می اندیشند« صلاح سازمان در چیست؟»
3. برنامه اجرایی درست می کنند
4. تقسیم کار می کنند و مسئولیت نتایج را می پذیرند
5. ارتباط برقرار می کنند
6. به جای دشواری ها بر فرصت ها متمرکز می شوند
7. نشست های پربار برگزار می کنند
8. و به جای «من» می گویند و می اندیشند«ما»
1. می پرسند«چه باید کرد؟»
2. می اندیشند« صلاح سازمان در چیست؟»
3. برنامه اجرایی درست می کنند
4. تقسیم کار می کنند و مسئولیت نتایج را می پذیرند
5. ارتباط برقرار می کنند
6. به جای دشواری ها بر فرصت ها متمرکز می شوند
7. نشست های پربار برگزار می کنند
8. و به جای «من» می گویند و می اندیشند«ما»