✳️تفاوت ریسک و عدم قطعیت
مفاهیم مدیریتی
دو جعبه داریم. جعبه الف حاوی صد توپ است، پنجاه تا قرمز و پنجاه تا مشکی. جعبه ب هم صد تا توپ دارد، اما نمی دانی چندتای شان قرمزند و چندتای شان مشکی. اگر بدون نگاه کردن یکی از جعبه ها را برداری و توپ قرمز از آن بیرون بیاوری، صد دلار برنده می شوی. کدام جعبه را انتخاب می کنی؟ الف یا ب؟ اکثر مردم جعبه الف را انتخاب می کنند.
بیایید با همین جعبه ها یکبار دیگر بازی کنیم. این دفعه اگر توپ مشکی برداری، صد دلار می بری. الان سراغ کدام جعبه می روی؟ اغلب مردم دوباره جعبه الف را انتخاب می کنند. اما این غیر منطقی است! در دور اول، تو فرض کردی جعبه ب توپ قرمز کمتر (و توپ مشکی بیشتری) دارد. بنابراین، به لحاظ منطقی باید این بار جعبه ب را انتخاب کنی. نگران نباش. بر خلاف انتظار در این خطا تنها نیستی. به این نتیجه پارادوکس السبرگ می گویند که به احترام دانیل السبرگ (Daniel Ellsberg)، روان شناس سابق هاروارد، این طور نامگذاری شده است. پارادوکس السبرگ به طور تجربی ثابت می کند ما احتمالات معلوم را به احتمالات نامعلوم ترجیح می دهیم. بنابراین به مباحث ریسک و عدم قطعیت (یا ابهام) و تفاوت بین آنها می رسیم.
ریسک یعنی این که احتمالات معلوم اند. عدم قطعیت یعنی احتمالات نامعلوم اند. بر اساس ریسک، شما می توانید تصمیم بگیرید قمار بکنید یا نه، اما در قلمرو عدم قطعیت اتخاذ تصمیم بسیار دشوارتر است. واژه های ریسک و عدم قطعیت به اندازه کاپوچینو و اسپرسو اشتباه گرفته می شوند، البته با عواقب جدی تر. تو با ریسک می توانی محاسباتت را انجام بدهی، ولی با عدم قطعیت نمی توانی. دانش سیصد ساله ریسک، آمار نامیده می شود. استادان فراوانی با آن سروکار دارند، اما حتی یک کتاب درسی هم درباره موضوع عدم قطعیت وجود ندارد. به همین دلیل، تلاش می کنیم عدم قطعیت را در طبقه بندی های ریسک وارد کنیم، اما واقعاً جایی برایش نیست. به این دو مثال دقت کن: یکی درباره پزشکی (که صدق می کند) و یکی از اقتصاد (که صدق نمی کند).
میلیاردها انسان روی زمین زندگی می کنند. اندام های ما تفاوت زیادی با هم ندارند. همه مان قامت تقریباً یکسانی داریم (قد هیچ کس سی متر نیست) و سن و سال مشابه (هیچ کس ده هزار سال یا یک هزارم ثانیه عمر نمی کند). اغلب ما دو چشم، چهار دریچه قلب و سی و دو دندان داریم. در واقع، متجانس هستیم؛ شبیه به همدیگر، همان طور که موش ها شبیه هم اند. به همین دلیل، بیماری های مشابهی هم وجود دارند و کاملاً منطقی است اگر مثلاً بگوییم «سی درصد ریسک وجود دارد که به خاطر سرطان بمیری.»
به عبارت دیگر، این ادعا بی معناست «سی درصد احتمال دارد ارزش یورو ظرف پنج سال آینده با کاهش مواجه شود.» چرا؟ چون اقتصاد در حوزه عدم قطعیت قرار می گیرد. میلیاردها واحد پولی قابل مقایسه وجود ندارد که از پیشینه تاریخی آنها بتوانیم چنین احتمالاتی را محاسبه کنیم. تفاوت بین ریسک و عدم قطعیت تفاوت بین بیمه عمر و قرارداد معاوضه اعتباری (CDS) را توصیف می کند. CDS نوعی سیاست بیمه ای در قبال مشکلات خاص مانند ناتوانی شرکت در پرداخت هاست. در مورد اول (بیمه عمر)، در حوزه قابل محاسبه ریسک هستیم؛ در مورد دوم (سی.دی.اس)، با عدم قطعیت مواجه ایم. این سردرگمی در ایجاد بحران مالی سال ۲۰۰۸ نقش داشت. اگر چنین عباراتی را شنیدید، نگران نشوید «ریسک تورم حاد فلان درصد است» یا «ریسک ارزش خالص دارایی بهمان است».
برای اجتناب از قضاوت عجولانه، باید یاد بگیری عدم قطعیت را تحمل کنی، کار سختی است و نمی توانی همواره بر آن تأثیر بگذاری. آمیگدال تو نقشی حیاتی ایفا می کند. آمیگدال منطقه ای به اندازه بادام در وسط مغز انسان است که مسئولیت پردازش احساسات و خاطرات را بر عهده دارد. بسته به ساختار آمیگدال ذهنت، عدم قطعیت را آسان تر یا دشوارتر تحمل می کنی. این به خصوص در جهت گیری های سیاسی ات آشکار است. هر چه از عدم قطعیت متنفرتر باشی، محافظه کارانه تر رأی می دهی. دیدگاه های سیاسی تو تا حدی ریشه های بیولوژیکی هم دارند.
در هر دو حالت، هر کسی که امیدوار است شفاف فکر کند باید تفاوت بین ریسک و عدم قطعیت را متوجه بشود. فقط در چند حوزه محدود می توانیم روی احتمالات حساب کنیم: کازینوها، پرتاپ سکه و کتاب های احتمالات. اغلب اوقات با مشکل عدم قطعیت مواجه ایم. یاد بگیر با آن کنار بیایی.
مفاهیم مدیریتی
دو جعبه داریم. جعبه الف حاوی صد توپ است، پنجاه تا قرمز و پنجاه تا مشکی. جعبه ب هم صد تا توپ دارد، اما نمی دانی چندتای شان قرمزند و چندتای شان مشکی. اگر بدون نگاه کردن یکی از جعبه ها را برداری و توپ قرمز از آن بیرون بیاوری، صد دلار برنده می شوی. کدام جعبه را انتخاب می کنی؟ الف یا ب؟ اکثر مردم جعبه الف را انتخاب می کنند.
بیایید با همین جعبه ها یکبار دیگر بازی کنیم. این دفعه اگر توپ مشکی برداری، صد دلار می بری. الان سراغ کدام جعبه می روی؟ اغلب مردم دوباره جعبه الف را انتخاب می کنند. اما این غیر منطقی است! در دور اول، تو فرض کردی جعبه ب توپ قرمز کمتر (و توپ مشکی بیشتری) دارد. بنابراین، به لحاظ منطقی باید این بار جعبه ب را انتخاب کنی. نگران نباش. بر خلاف انتظار در این خطا تنها نیستی. به این نتیجه پارادوکس السبرگ می گویند که به احترام دانیل السبرگ (Daniel Ellsberg)، روان شناس سابق هاروارد، این طور نامگذاری شده است. پارادوکس السبرگ به طور تجربی ثابت می کند ما احتمالات معلوم را به احتمالات نامعلوم ترجیح می دهیم. بنابراین به مباحث ریسک و عدم قطعیت (یا ابهام) و تفاوت بین آنها می رسیم.
ریسک یعنی این که احتمالات معلوم اند. عدم قطعیت یعنی احتمالات نامعلوم اند. بر اساس ریسک، شما می توانید تصمیم بگیرید قمار بکنید یا نه، اما در قلمرو عدم قطعیت اتخاذ تصمیم بسیار دشوارتر است. واژه های ریسک و عدم قطعیت به اندازه کاپوچینو و اسپرسو اشتباه گرفته می شوند، البته با عواقب جدی تر. تو با ریسک می توانی محاسباتت را انجام بدهی، ولی با عدم قطعیت نمی توانی. دانش سیصد ساله ریسک، آمار نامیده می شود. استادان فراوانی با آن سروکار دارند، اما حتی یک کتاب درسی هم درباره موضوع عدم قطعیت وجود ندارد. به همین دلیل، تلاش می کنیم عدم قطعیت را در طبقه بندی های ریسک وارد کنیم، اما واقعاً جایی برایش نیست. به این دو مثال دقت کن: یکی درباره پزشکی (که صدق می کند) و یکی از اقتصاد (که صدق نمی کند).
میلیاردها انسان روی زمین زندگی می کنند. اندام های ما تفاوت زیادی با هم ندارند. همه مان قامت تقریباً یکسانی داریم (قد هیچ کس سی متر نیست) و سن و سال مشابه (هیچ کس ده هزار سال یا یک هزارم ثانیه عمر نمی کند). اغلب ما دو چشم، چهار دریچه قلب و سی و دو دندان داریم. در واقع، متجانس هستیم؛ شبیه به همدیگر، همان طور که موش ها شبیه هم اند. به همین دلیل، بیماری های مشابهی هم وجود دارند و کاملاً منطقی است اگر مثلاً بگوییم «سی درصد ریسک وجود دارد که به خاطر سرطان بمیری.»
به عبارت دیگر، این ادعا بی معناست «سی درصد احتمال دارد ارزش یورو ظرف پنج سال آینده با کاهش مواجه شود.» چرا؟ چون اقتصاد در حوزه عدم قطعیت قرار می گیرد. میلیاردها واحد پولی قابل مقایسه وجود ندارد که از پیشینه تاریخی آنها بتوانیم چنین احتمالاتی را محاسبه کنیم. تفاوت بین ریسک و عدم قطعیت تفاوت بین بیمه عمر و قرارداد معاوضه اعتباری (CDS) را توصیف می کند. CDS نوعی سیاست بیمه ای در قبال مشکلات خاص مانند ناتوانی شرکت در پرداخت هاست. در مورد اول (بیمه عمر)، در حوزه قابل محاسبه ریسک هستیم؛ در مورد دوم (سی.دی.اس)، با عدم قطعیت مواجه ایم. این سردرگمی در ایجاد بحران مالی سال ۲۰۰۸ نقش داشت. اگر چنین عباراتی را شنیدید، نگران نشوید «ریسک تورم حاد فلان درصد است» یا «ریسک ارزش خالص دارایی بهمان است».
برای اجتناب از قضاوت عجولانه، باید یاد بگیری عدم قطعیت را تحمل کنی، کار سختی است و نمی توانی همواره بر آن تأثیر بگذاری. آمیگدال تو نقشی حیاتی ایفا می کند. آمیگدال منطقه ای به اندازه بادام در وسط مغز انسان است که مسئولیت پردازش احساسات و خاطرات را بر عهده دارد. بسته به ساختار آمیگدال ذهنت، عدم قطعیت را آسان تر یا دشوارتر تحمل می کنی. این به خصوص در جهت گیری های سیاسی ات آشکار است. هر چه از عدم قطعیت متنفرتر باشی، محافظه کارانه تر رأی می دهی. دیدگاه های سیاسی تو تا حدی ریشه های بیولوژیکی هم دارند.
در هر دو حالت، هر کسی که امیدوار است شفاف فکر کند باید تفاوت بین ریسک و عدم قطعیت را متوجه بشود. فقط در چند حوزه محدود می توانیم روی احتمالات حساب کنیم: کازینوها، پرتاپ سکه و کتاب های احتمالات. اغلب اوقات با مشکل عدم قطعیت مواجه ایم. یاد بگیر با آن کنار بیایی.
✳️مدیریت بر خود
باورهای غیرمنطقی که ریشه تمام مشکلات انسان می باشند عبارتند از:
1. همه افراد جامعه باید مرا دوست بدارند و تأییدم کنند.
2. برای اینکه فردی ارزشمند و محبوب باشم، باید در همه زمینهها توانمند و بالیاقت بوده، در همه عرصهها باید پیشرفت کنم و دستآوردهای قابل توجهی کسب کنم.
3. جهان باید جایگاه عدل و انصاف بوده، همیشه باید با من خوب رفتار شود.
4. باورها و ارزشهای دیگران باید مشابه باورها و ارزشهای من باشد. دیگران باید کارها را همانطوری انجام دهند که من انجام میدهم.
5. افراد خاصی وجود دارند که بدذات و شرورند. آنها باید برای رفتارهای زشت خود بهشدت مذمت و تنبیه شوند.
6. من وقتی از عهده کاری به خوبی برنیایم، نمایانگر این است که آدم بدی هستم؛ یک شکستخورده و یک آدم احمق.
7. روزگار باید آنچه را من لازم دارم برایم فراهم سازد. زندگی بایست آسوده و راحت باشد. من نباید سختی بکشم یا رنج ببرم.
8. اگر امور و وقایع زندگی آنطور نباشد که من میخواهم، موجب نهایت بدبختی میشود و فاجعهانگیز خواهد بود. وقتی امور بر وفق مراد نباشد، احساس شادمانی و خرسندی در زندگی محال است.
9. اجتناب کردن از مشکلات، آسانتر از رویاروشدن با و حل و فصل نمودن آنهاست.
10. ناخشنودی و بدبختی من بهوسیله عوامل بیرونی (خارج از کنترل من) به وجود آمده است.
11. اگر این احتمال وجود داشته باشد که واقعه ناگواری در زندگی من ممکن است رخ بدهد، از هماکنون باید آماده باشم و بکوشم تا امکان به وقوع پیوستن آنها را به تأخیر اندازم یا از آنها جلوگیری کنم.
12. برای هر مشکل و مسئلهای همواره یک راهحل کامل و درست وجود دارد. اگر من نتوانم به آن راهحل دست یابم، بسیار وحشتناک و فاجعهآمیز خواهد بود.
13. تجارب و وقایع گذشته و تاریخچه زندگیام تعیینکننده مطلق رفتارها و خصوصیات کنونی من هستند. اثر گذشته را در تعیین رفتارهای کنونیام نمیتوانم نادیده بگیرم.
#الیس این باورهای سیزدهگانه را در چهار مقوله کلی طبقهبندی کرده است
به اعتقاد او چهار مقوله باور ناسالم، هسته مرکزی تمام مشکلات روانشناختی هر فرد را تشکیل میدهند:
1. پرتوقعی (انتظار غیرمنطقی)
2. فاجعهپنداری (وحشتناک دیدن وقایع)
3. سطح پایین تحمل ناکامی (بیتحملی)
4. کمارزش شمردن خود (ناارزندهسازی خویشتن).
باورهای غیرمنطقی که ریشه تمام مشکلات انسان می باشند عبارتند از:
1. همه افراد جامعه باید مرا دوست بدارند و تأییدم کنند.
2. برای اینکه فردی ارزشمند و محبوب باشم، باید در همه زمینهها توانمند و بالیاقت بوده، در همه عرصهها باید پیشرفت کنم و دستآوردهای قابل توجهی کسب کنم.
3. جهان باید جایگاه عدل و انصاف بوده، همیشه باید با من خوب رفتار شود.
4. باورها و ارزشهای دیگران باید مشابه باورها و ارزشهای من باشد. دیگران باید کارها را همانطوری انجام دهند که من انجام میدهم.
5. افراد خاصی وجود دارند که بدذات و شرورند. آنها باید برای رفتارهای زشت خود بهشدت مذمت و تنبیه شوند.
6. من وقتی از عهده کاری به خوبی برنیایم، نمایانگر این است که آدم بدی هستم؛ یک شکستخورده و یک آدم احمق.
7. روزگار باید آنچه را من لازم دارم برایم فراهم سازد. زندگی بایست آسوده و راحت باشد. من نباید سختی بکشم یا رنج ببرم.
8. اگر امور و وقایع زندگی آنطور نباشد که من میخواهم، موجب نهایت بدبختی میشود و فاجعهانگیز خواهد بود. وقتی امور بر وفق مراد نباشد، احساس شادمانی و خرسندی در زندگی محال است.
9. اجتناب کردن از مشکلات، آسانتر از رویاروشدن با و حل و فصل نمودن آنهاست.
10. ناخشنودی و بدبختی من بهوسیله عوامل بیرونی (خارج از کنترل من) به وجود آمده است.
11. اگر این احتمال وجود داشته باشد که واقعه ناگواری در زندگی من ممکن است رخ بدهد، از هماکنون باید آماده باشم و بکوشم تا امکان به وقوع پیوستن آنها را به تأخیر اندازم یا از آنها جلوگیری کنم.
12. برای هر مشکل و مسئلهای همواره یک راهحل کامل و درست وجود دارد. اگر من نتوانم به آن راهحل دست یابم، بسیار وحشتناک و فاجعهآمیز خواهد بود.
13. تجارب و وقایع گذشته و تاریخچه زندگیام تعیینکننده مطلق رفتارها و خصوصیات کنونی من هستند. اثر گذشته را در تعیین رفتارهای کنونیام نمیتوانم نادیده بگیرم.
#الیس این باورهای سیزدهگانه را در چهار مقوله کلی طبقهبندی کرده است
به اعتقاد او چهار مقوله باور ناسالم، هسته مرکزی تمام مشکلات روانشناختی هر فرد را تشکیل میدهند:
1. پرتوقعی (انتظار غیرمنطقی)
2. فاجعهپنداری (وحشتناک دیدن وقایع)
3. سطح پایین تحمل ناکامی (بیتحملی)
4. کمارزش شمردن خود (ناارزندهسازی خویشتن).
✳️کاواساکی نظریه پرداز مدیریت و از موسسان شرکت اپل، پدیده ای را در سازمان های اداری و صنعتی عنوان می کند که استیو جابز از آن به عنوان «انفجار نادانی» نام می برد!
این نظریه می گوید: مدیران درجه یک، کسانی را استخدام می کنند که از خودشان بهتر و تواناتر هستند؛ اما افراد درجه دو و پایین تر، با نگرانی از دست دادن جایگاه خود، افرادی از خود پایین تر را استخدام میکنند و همینطور نفرات رده های پایین تر نیز همین چرخه باطل را ادامه می دهند (چون مسلماً آنها هم نفرات درجه یک نیستند).
لذا پس از مدتی با موجی فراگیر از افراد ضعیف و ناتوان در ساختار سازمان مواجه می شوید که معدود افراد توانمند را نیز ناامید و فلج میکنند!
🔎⭕️نگاه راهبردی:
این نظریه را می شود هم در زندگی شخصی به کار برد، هم در راهبری سازمانی و هم در عرصه کشورداری:
از خودتان بپرسید آیا با کسانی دوست هستم، که از من باهوش ترند و مرا به نقد می کشند یا کسانی هستند که هم رده من یا پایین ترند و بیشتر مرا تایید می کنند؟
در سازمان، از خودتان بپرسید آیا از استخدام و بکارگیری کسانی که از من باهوش تر، مطلع تر و کاربلدتر هستم ترس دارم؟ آیا تعداد کسانی که از من باهوش تر هستند در سازمان من به تعداد انگشتان یک دست می رسد؟
در کشورداری از خود بپرسید آخرین باری که یکی از منتقدان باهوش خود مشورت یا کمک گرفته اید یا وی را به یک سمت کلیدی منصوب کرده اید کی بوده است؟ آیا از اینکه من از همه باهوش ترم لذت می برم یا اینکه از می توانم از باهوش ها بیشترین استفاده را بکنم خوشحالم؟
این نظریه می گوید: مدیران درجه یک، کسانی را استخدام می کنند که از خودشان بهتر و تواناتر هستند؛ اما افراد درجه دو و پایین تر، با نگرانی از دست دادن جایگاه خود، افرادی از خود پایین تر را استخدام میکنند و همینطور نفرات رده های پایین تر نیز همین چرخه باطل را ادامه می دهند (چون مسلماً آنها هم نفرات درجه یک نیستند).
لذا پس از مدتی با موجی فراگیر از افراد ضعیف و ناتوان در ساختار سازمان مواجه می شوید که معدود افراد توانمند را نیز ناامید و فلج میکنند!
🔎⭕️نگاه راهبردی:
این نظریه را می شود هم در زندگی شخصی به کار برد، هم در راهبری سازمانی و هم در عرصه کشورداری:
از خودتان بپرسید آیا با کسانی دوست هستم، که از من باهوش ترند و مرا به نقد می کشند یا کسانی هستند که هم رده من یا پایین ترند و بیشتر مرا تایید می کنند؟
در سازمان، از خودتان بپرسید آیا از استخدام و بکارگیری کسانی که از من باهوش تر، مطلع تر و کاربلدتر هستم ترس دارم؟ آیا تعداد کسانی که از من باهوش تر هستند در سازمان من به تعداد انگشتان یک دست می رسد؟
در کشورداری از خود بپرسید آخرین باری که یکی از منتقدان باهوش خود مشورت یا کمک گرفته اید یا وی را به یک سمت کلیدی منصوب کرده اید کی بوده است؟ آیا از اینکه من از همه باهوش ترم لذت می برم یا اینکه از می توانم از باهوش ها بیشترین استفاده را بکنم خوشحالم؟
✳️جان کویینسی آدامز:
اگر اقدامات شما این انگیزه را در افراد ایجاد می کند که رویاهای بیشتری در ذهن بپرورانند، چیزهای بیشتری بیاموزند، بیشتر عمل کنند و بزرگ تر شوند، شما یک رهبر هستید.
اگر اقدامات شما این انگیزه را در افراد ایجاد می کند که رویاهای بیشتری در ذهن بپرورانند، چیزهای بیشتری بیاموزند، بیشتر عمل کنند و بزرگ تر شوند، شما یک رهبر هستید.
✳️احساس غرور و سربلندی تزریق کنید
احساس غرور و سربلندي، احساس انرژی بخش و انگیزه بخشی است که وابسته به دستاوردها و موفقیت های فرد است هنگامی كه فرد تلاش می کند و كار ارزندهاي را به انجام مي رساند كه مورد پذيرش سازمان، مدیر و دیگران است و مورد احترام قرار ميگيرد احساس سربلندی و سرافرازی ميکند. و اين وضعيت موجب می شود که فرد احساس کند که فرد مفیدی است و سازمان برایش ارزش قائل می شود و این احساس عزت نفس را در او تقویت می کند. سازمانی كه اعضاي آن تلاش می کنند که دستاوردهاي مثبت داشته باشند سازمانی قدرتمند است.
شما به عنوان یک مدیر همانگونه که در قبال دستاوردها، پيشرفتها و موفقیتهایی كه به دست ميآورید احساس غرور و سربلندی ميكنید، باید تلاش کنید فضايي را به وجود آورید تا کارمندانتان نيز اینچنين احساسي را داشته باشند. باید آنچنان رفتار و برخوردی داشته باشید که کارمندانتان کاملا احساس کنند که آنها مايه غرور و سربلندی سازمان هستند.
🔴برای تزريق غرور به زيردستان باید موارد زیر را رعایت نموده و انجام دهید
✅ باید تلاش کنید که به كارمندان القا کنید که تلاشهايشان برای سازمان بسيار با اهميت و با معناست.
✅ برای آنها اهداف را مشخص و شفاف کنید سپس از مسير حركت آنها کنار بروید.
✅ دستور ندهید تنها جهت حركت را نشان دهید.
✅ برای کارمندان امنيت شغلي به ارمغان بیاورید بگذارید آنها ذهنشان از این مورد آزاد شود.
✅ ارتباطات روشن و شفافی با کارمندانتان داشته باشید
احساس غرور و سربلندي، احساس انرژی بخش و انگیزه بخشی است که وابسته به دستاوردها و موفقیت های فرد است هنگامی كه فرد تلاش می کند و كار ارزندهاي را به انجام مي رساند كه مورد پذيرش سازمان، مدیر و دیگران است و مورد احترام قرار ميگيرد احساس سربلندی و سرافرازی ميکند. و اين وضعيت موجب می شود که فرد احساس کند که فرد مفیدی است و سازمان برایش ارزش قائل می شود و این احساس عزت نفس را در او تقویت می کند. سازمانی كه اعضاي آن تلاش می کنند که دستاوردهاي مثبت داشته باشند سازمانی قدرتمند است.
شما به عنوان یک مدیر همانگونه که در قبال دستاوردها، پيشرفتها و موفقیتهایی كه به دست ميآورید احساس غرور و سربلندی ميكنید، باید تلاش کنید فضايي را به وجود آورید تا کارمندانتان نيز اینچنين احساسي را داشته باشند. باید آنچنان رفتار و برخوردی داشته باشید که کارمندانتان کاملا احساس کنند که آنها مايه غرور و سربلندی سازمان هستند.
🔴برای تزريق غرور به زيردستان باید موارد زیر را رعایت نموده و انجام دهید
✅ باید تلاش کنید که به كارمندان القا کنید که تلاشهايشان برای سازمان بسيار با اهميت و با معناست.
✅ برای آنها اهداف را مشخص و شفاف کنید سپس از مسير حركت آنها کنار بروید.
✅ دستور ندهید تنها جهت حركت را نشان دهید.
✅ برای کارمندان امنيت شغلي به ارمغان بیاورید بگذارید آنها ذهنشان از این مورد آزاد شود.
✅ ارتباطات روشن و شفافی با کارمندانتان داشته باشید
✳️ساده ، شفاف و رسا باشید
مدیران بسیاری را دیده ام که آنقدر آرام صحبت می کنند که در فاصله نیم متری آنها هم به سختی می توان صدای آنها را شنید چه برسد فهم منظور آنها... هنگامی که آرام صحبت می کنید نباید انتظار داشته باشید کارمندانتان منظورتان را فهمیده باشند نمی گویم داد بزنید بلکه باید با صدای رسا صحبت کنید تنظیم میزان بلندی صدا در موقعیت های مختلف یک مهارت است آن را بیاموزید.
همچنین تلاش کنید که منظورتان را با کمترین کلمات و در عین حال واضح و مستقیم بیان کنید توضیح و تفسیر های بی حاصل و از این شاخه به آن شاخه پریدن در گفتار و بیان سخنان بی ربط به هم، فقط شنونده را گیج و خسته می نماید ( تاکنون چند بار از مقدمه های بلند و توضیحات اضافی و بی ربط موجود در کتابها که تنها نقش پر کننده را دارند خسته شده اید؟) با اینکار شنونده رشته کلام را از دست می دهد و دقیقا متوجه منظور شما نمیشود. برای اینکار بهتر است پیش از آنکه شروع به صحبت کردن نمایید در مورد حرفهای خود فکر کنید این کار از صحبت بیش از حد و حاشیه جلوگیری می کند. اینکار نیاز به تمرین دارد تا به عنوان یک الگوی ذهنی ثبت گردد.
مدیران بسیاری را دیده ام که آنقدر آرام صحبت می کنند که در فاصله نیم متری آنها هم به سختی می توان صدای آنها را شنید چه برسد فهم منظور آنها... هنگامی که آرام صحبت می کنید نباید انتظار داشته باشید کارمندانتان منظورتان را فهمیده باشند نمی گویم داد بزنید بلکه باید با صدای رسا صحبت کنید تنظیم میزان بلندی صدا در موقعیت های مختلف یک مهارت است آن را بیاموزید.
همچنین تلاش کنید که منظورتان را با کمترین کلمات و در عین حال واضح و مستقیم بیان کنید توضیح و تفسیر های بی حاصل و از این شاخه به آن شاخه پریدن در گفتار و بیان سخنان بی ربط به هم، فقط شنونده را گیج و خسته می نماید ( تاکنون چند بار از مقدمه های بلند و توضیحات اضافی و بی ربط موجود در کتابها که تنها نقش پر کننده را دارند خسته شده اید؟) با اینکار شنونده رشته کلام را از دست می دهد و دقیقا متوجه منظور شما نمیشود. برای اینکار بهتر است پیش از آنکه شروع به صحبت کردن نمایید در مورد حرفهای خود فکر کنید این کار از صحبت بیش از حد و حاشیه جلوگیری می کند. اینکار نیاز به تمرین دارد تا به عنوان یک الگوی ذهنی ثبت گردد.
✳️ خودآگاهی را در خود پرورش دهید
یکی از مهارتهای پیشرفته و مهم یک مدیر موفق، توانایی شناخت تمامی توانایی ها و ناتوانایی های کارکنان است. او همچنین باید بر نحوه نفوذ در کارکنان و نحوه پذیرش از سوی آنها را بخوبی درک کند و بتواند با شناخت هر فرد سیستم رفتاری خود را هم با آن فرد همسان نماید تا در حد اعلای پذیرش قرار گیرد.
برای تسلط بر این موضوع مدیر باید خودآگاهی را در خود پرورش دهد خود آگاهی یعنی بر رفتارها و اعمال خود تسلط داشته و قابلیت تغییر آنها را در هر زمانی داشته باشد و در هر موقعیتی که قرار گرفت رفتار متناسب با آن موقعیت را انتخاب کند. این خودآگاهی باعث می شود تا مدیر، رفتارهایی را که مانع اثربخشی می شود، را حذف و یا تغییر دهد و بالعکس رفتارهایی را که موجب افزایش اثربخشی می شود، تقویت و گسترش دهد.
در صورتی که قصد دارید مدیر باشید ضروری است که برنامه ای جامع برای رشد شخصیتی خود تنظیم نمایید که بتوانید چند ماه و سال آنرا دنبال و به درجه ی اعلای خودآگاهی برسید چراکه شرط اول مدیریت موثر و ثمربخش برای تحول و دگرگونی سازمانها این است که مدیران در ابتدا خودشان را متحول کنند.
یکی از مهارتهای پیشرفته و مهم یک مدیر موفق، توانایی شناخت تمامی توانایی ها و ناتوانایی های کارکنان است. او همچنین باید بر نحوه نفوذ در کارکنان و نحوه پذیرش از سوی آنها را بخوبی درک کند و بتواند با شناخت هر فرد سیستم رفتاری خود را هم با آن فرد همسان نماید تا در حد اعلای پذیرش قرار گیرد.
برای تسلط بر این موضوع مدیر باید خودآگاهی را در خود پرورش دهد خود آگاهی یعنی بر رفتارها و اعمال خود تسلط داشته و قابلیت تغییر آنها را در هر زمانی داشته باشد و در هر موقعیتی که قرار گرفت رفتار متناسب با آن موقعیت را انتخاب کند. این خودآگاهی باعث می شود تا مدیر، رفتارهایی را که مانع اثربخشی می شود، را حذف و یا تغییر دهد و بالعکس رفتارهایی را که موجب افزایش اثربخشی می شود، تقویت و گسترش دهد.
در صورتی که قصد دارید مدیر باشید ضروری است که برنامه ای جامع برای رشد شخصیتی خود تنظیم نمایید که بتوانید چند ماه و سال آنرا دنبال و به درجه ی اعلای خودآگاهی برسید چراکه شرط اول مدیریت موثر و ثمربخش برای تحول و دگرگونی سازمانها این است که مدیران در ابتدا خودشان را متحول کنند.
✳️ مدیر دائم الاولویت
باید بگویم این یکی از رایج ترین بیماریهاست و اولویت یکسان و مداوم گریبانگیر بسیاری از مدیران است. مدیرانی که مبتلا به این بیماری هستند هر دستور و هر برنامه و فعالیتی را حائز حداکثر اهمیت و دارای الویت یک می دانند به این ترتیب کلیه دستورهایی که در طول روز و هفته اعلام می شود الویت یک است... واقعا این الویت نسبت به چیست وقتی همه چیز الویت یک است. تکیه کلام این مدیران این است که "واقعا همه الویت هستند نمی شود گفت کدام به دیگری الویت دارد"
🔬 طرز تشخیص
طبیعی است که برای تشخیص این بیماری باید دید که الویت کارها را به چه ترتیب تعیین کرده و می کنید. البته همه مدیران عادت ندارند که جدول یا فهرستی برای تعیین تقدم و تاخر کارها آماده کنند و غالبا تعیین اولویت ها به طور ذهنی انجام می گیرد. از طرف دیگر وقتی که جدول و فهرستی در دست نباشد امکان تعیین اولویت ها وجود ندارد. بنابراین باید از همکاران خود بخواهید از الویت های شما صورت برداری کنند. اگر ساختار اولویت ها به طور افقی بود یعنی همه کارها در یک سطح از الویت قرار داشتند، شما مدیری دائم الاولویت هستید.
💊 طرز درمان
سعی کنید در تعیین اولویت ها تقدم و تاخر را رعایت کنید و کارها را به ترتیب تقدم در یک جدول و فهرست قرار دهید و تلاش کنید فهرستی عمودی از الویت ها را ایجاد کنید و این روند را ادامه دهید.
باید بگویم این یکی از رایج ترین بیماریهاست و اولویت یکسان و مداوم گریبانگیر بسیاری از مدیران است. مدیرانی که مبتلا به این بیماری هستند هر دستور و هر برنامه و فعالیتی را حائز حداکثر اهمیت و دارای الویت یک می دانند به این ترتیب کلیه دستورهایی که در طول روز و هفته اعلام می شود الویت یک است... واقعا این الویت نسبت به چیست وقتی همه چیز الویت یک است. تکیه کلام این مدیران این است که "واقعا همه الویت هستند نمی شود گفت کدام به دیگری الویت دارد"
🔬 طرز تشخیص
طبیعی است که برای تشخیص این بیماری باید دید که الویت کارها را به چه ترتیب تعیین کرده و می کنید. البته همه مدیران عادت ندارند که جدول یا فهرستی برای تعیین تقدم و تاخر کارها آماده کنند و غالبا تعیین اولویت ها به طور ذهنی انجام می گیرد. از طرف دیگر وقتی که جدول و فهرستی در دست نباشد امکان تعیین اولویت ها وجود ندارد. بنابراین باید از همکاران خود بخواهید از الویت های شما صورت برداری کنند. اگر ساختار اولویت ها به طور افقی بود یعنی همه کارها در یک سطح از الویت قرار داشتند، شما مدیری دائم الاولویت هستید.
💊 طرز درمان
سعی کنید در تعیین اولویت ها تقدم و تاخر را رعایت کنید و کارها را به ترتیب تقدم در یک جدول و فهرست قرار دهید و تلاش کنید فهرستی عمودی از الویت ها را ایجاد کنید و این روند را ادامه دهید.
✳️شنونده خوبي باشيد
📝برخی مدیران اجازه صحبت کردن به دیگران را نمی دهند که تکلیف مشخص است... اما بسیاری دیگر از مدیران گوش می دهند اما در هنگام صحبت دیگران در ذهن خود به دنبال جواب میگردند تا پاسخی تحویل دهند یعنی در واقع اصلا متوجه صحبت طرف مقابل نمی شوند چون در ذهن برنامه های خود را دارند و فقط میخواهند انها را پیش ببرند بنابراین گوش می دهند اما توجه نمی کنند.
📝شنونده خوبی باشید با گوش دادن به حرف و پيشنهادات سايرين موضوعات را تجزيه و تحليل و جمعبندي نمایید سپس اين فرصت را فراهم کنید تا کارکنان خود را در اتخاذ تصميمات سهيم بدانند.
📝به پيشنهادات سازنده و انتقادات صحيح کارکنان خود اهميت دهيد و با ايجاد تغييرات مناسب در شرايط کاري، اعتمادشان را جلب نماييد. در روابط کاري از به کاربردن کلمات با بار ''مطلق'' پرهيز نماييد و با شناخت و احترام به باورها و ارزشهاي مورد قبول کارکنان خود زمينه شکوفايي خلاقيتهاي آنها را در حيطه کار فراهم آوريد.
📝به جاي واژهي ''من'' از واژهي ''ما'' در روابط خود با ديگران بهره بگيريد. اجازه ندهيد شيوهي برخورد توأم با منييت در کار اثر گذاشته و مانع انجام آن شود. همواره به عنوان عضوي برابر و همسان در کارها شرکت کنيد و در عمل نشان دهيد که براي نيل به اهداف مشترک همواره در کنار کارکنان خود حضور فکري و فيزيکي داريد.
📝 در مورد عقايد و باورهاي کارکنان خود فردي قضاوت نکنيد. براي نمونه چنانچه يکي از کارکنان اشتباه ميکند يا پيشنهادات نادرستي را ارائه ميدهد به جاي انتقاد فردي نظر ديگر کارکنان را درحضور آن کارمند جويا شويد.
به عقايد آن دسته از کارکنان که خود انرژي مثبت دارند و با منفيگرايي برخورد ميکنند، اهميت دهيد و سايرين را هم تشويق به اين عمل ارزشمند کنيد.
📝به منظور ايجاد ارتباط صميمانه با کارکنان خود در موقع توضيح اهداف کاری به جاي واژه ''شما'' از واژه ''ما'' استفاده نماييد. بيان کلماتي مانند ''شرکت ما'' ، ''سرنوشت کاري ما'' ، ''موفقيت ما'' و ''مشتريان ما'' در کارکنان شما اعتماد و انگيزه تعلق به سرنوشت سازمان را شکل ميدهد، به گونهاي که آنها نيز خود را در موفقيت و ناملايمات سازمان سهيم ميدانند و آنچه را که در توان دارند در جهت رشد و ارتقاء سازمان به کار خواهند گرفت.
📝برخی مدیران اجازه صحبت کردن به دیگران را نمی دهند که تکلیف مشخص است... اما بسیاری دیگر از مدیران گوش می دهند اما در هنگام صحبت دیگران در ذهن خود به دنبال جواب میگردند تا پاسخی تحویل دهند یعنی در واقع اصلا متوجه صحبت طرف مقابل نمی شوند چون در ذهن برنامه های خود را دارند و فقط میخواهند انها را پیش ببرند بنابراین گوش می دهند اما توجه نمی کنند.
📝شنونده خوبی باشید با گوش دادن به حرف و پيشنهادات سايرين موضوعات را تجزيه و تحليل و جمعبندي نمایید سپس اين فرصت را فراهم کنید تا کارکنان خود را در اتخاذ تصميمات سهيم بدانند.
📝به پيشنهادات سازنده و انتقادات صحيح کارکنان خود اهميت دهيد و با ايجاد تغييرات مناسب در شرايط کاري، اعتمادشان را جلب نماييد. در روابط کاري از به کاربردن کلمات با بار ''مطلق'' پرهيز نماييد و با شناخت و احترام به باورها و ارزشهاي مورد قبول کارکنان خود زمينه شکوفايي خلاقيتهاي آنها را در حيطه کار فراهم آوريد.
📝به جاي واژهي ''من'' از واژهي ''ما'' در روابط خود با ديگران بهره بگيريد. اجازه ندهيد شيوهي برخورد توأم با منييت در کار اثر گذاشته و مانع انجام آن شود. همواره به عنوان عضوي برابر و همسان در کارها شرکت کنيد و در عمل نشان دهيد که براي نيل به اهداف مشترک همواره در کنار کارکنان خود حضور فکري و فيزيکي داريد.
📝 در مورد عقايد و باورهاي کارکنان خود فردي قضاوت نکنيد. براي نمونه چنانچه يکي از کارکنان اشتباه ميکند يا پيشنهادات نادرستي را ارائه ميدهد به جاي انتقاد فردي نظر ديگر کارکنان را درحضور آن کارمند جويا شويد.
به عقايد آن دسته از کارکنان که خود انرژي مثبت دارند و با منفيگرايي برخورد ميکنند، اهميت دهيد و سايرين را هم تشويق به اين عمل ارزشمند کنيد.
📝به منظور ايجاد ارتباط صميمانه با کارکنان خود در موقع توضيح اهداف کاری به جاي واژه ''شما'' از واژه ''ما'' استفاده نماييد. بيان کلماتي مانند ''شرکت ما'' ، ''سرنوشت کاري ما'' ، ''موفقيت ما'' و ''مشتريان ما'' در کارکنان شما اعتماد و انگيزه تعلق به سرنوشت سازمان را شکل ميدهد، به گونهاي که آنها نيز خود را در موفقيت و ناملايمات سازمان سهيم ميدانند و آنچه را که در توان دارند در جهت رشد و ارتقاء سازمان به کار خواهند گرفت.
Forwarded from خبرگزاری جمهوری اسلامی - ایرنا
✳️داشتن" یا "بودن"
اریک فروم در کتاب "داشتن یا بودن" توضیح می دهد که ما آدم ها به جای آنکه زندگی کنیم و باشیم فقط در حال جمع کردن و "داشتن" هستیم.
ما به پدیده ها به چشم مایملک نگاه می کنیم و به آنها چنگ می زنیم تا پیش خودمان نگه داریمشان.
ما به جای آنکه دنبال دانستن باشیم، دنبال جمع کردن اطلاعات هستیم،
به جای آنکه از پول لذت ببریم، دنبال ذخیره کردن برای آینده هستیم، به جای آنکه به بچه هایمان فرصت حضور و زندگی کردن بدهیم، سعی می کنیم مثل یک دارایی آنها را داشته باشیم، تا آنطور که ما می خواهیم زندگی کنند و به آنچه ما باور داریم، ایمان بیاورند ....
به جای آنکه از لحظه ای که در آن هستیم لذت ببریم، سعی می کنیم با عکس گرفتن، آن لحظه و خاطره را تصاحب کنیم و....
شاید یک نتیجهء این تمایل ما به داشتن و نگه داشتن، این باشد که مرتب دنبال ثبات می گردیم؛
می خواهیم همه چیز را در بهترین حالت آن حفظ کنیم، دوست داریم همیشه جوان بمانیم و سالم،
دوست داریم وسایلی که به ما مربوط است، نو و سالم باقی بمانند...
در همهء اینها ما دنبال "ثبات" و "قرار" هستیم، و از این بابت متحمل اضطراب و رنج می شویم،
نگرانی اینکه ثبات در مسائلی که به ما مربوط است، از بین برود..
در حالی که در دنیا هیچ چیز ثبات و قرار ندارد، هیچ چیزی "همانطوری که هست باقی نمی ماند".
و این قانونی است که ما مدام آن را از یاد می بریم.
اگر جرات داشته باشیم این قانون را بپذیریم که دنیا بی ثبات است و هیچ چیز پایدار نیست، به آرامش بزرگی می رسیم .
" همه چیز گذرا و فانی است، فقط اوست که می ماند"
و چون مولانا این قانون را از شمس آموخته بود، به یک شادی و آرامش عمیق رسیده بود .
تمام تلاش ما برای آنکه " قرار" و "ثبات" را در این دنیا حفظ کنیم، محکوم به شکست است.
ما برای آنکه "قرار" را حفظ کنیم، بی قرار می شویم،
هرگاه سعی می کنیم پدیده ای را همانطوری که هست حفظ کنیم، دچار اضطراب و رنج فراوان برای "حفظ قرار" آن پدیده می شویم.
بی قراری آدم ها عمدتا نتیجهء این است که به دنبال قرار می گردند.
یکی از نتایج ملاقات شمس با مولانا آن بود که فهمید تنها اصل ثابت جهان، بی ثباتی است.
فقط بی ثباتی است که ثبات دارد.
و ما مدام در حال نقض این مهم ترین قانون جهان هستیم. مدام می خواهیم قرار و ثبات را حفظ کنیم در حالی که اصل جهان بر بی ثباتی است.
اگر مانند مولانا یاد بگیریم که از جستجوی "قرار "بگذریم، و دیگر "قرار" برای ما مهم نباشد تازه در آن صورت است که به "قرار" می رسیم:
جملهء بی قراری ات از طلب قرار توست
طالب بی قرار شو، تا که قرار آیدت
اریک فروم در کتاب "داشتن یا بودن" توضیح می دهد که ما آدم ها به جای آنکه زندگی کنیم و باشیم فقط در حال جمع کردن و "داشتن" هستیم.
ما به پدیده ها به چشم مایملک نگاه می کنیم و به آنها چنگ می زنیم تا پیش خودمان نگه داریمشان.
ما به جای آنکه دنبال دانستن باشیم، دنبال جمع کردن اطلاعات هستیم،
به جای آنکه از پول لذت ببریم، دنبال ذخیره کردن برای آینده هستیم، به جای آنکه به بچه هایمان فرصت حضور و زندگی کردن بدهیم، سعی می کنیم مثل یک دارایی آنها را داشته باشیم، تا آنطور که ما می خواهیم زندگی کنند و به آنچه ما باور داریم، ایمان بیاورند ....
به جای آنکه از لحظه ای که در آن هستیم لذت ببریم، سعی می کنیم با عکس گرفتن، آن لحظه و خاطره را تصاحب کنیم و....
شاید یک نتیجهء این تمایل ما به داشتن و نگه داشتن، این باشد که مرتب دنبال ثبات می گردیم؛
می خواهیم همه چیز را در بهترین حالت آن حفظ کنیم، دوست داریم همیشه جوان بمانیم و سالم،
دوست داریم وسایلی که به ما مربوط است، نو و سالم باقی بمانند...
در همهء اینها ما دنبال "ثبات" و "قرار" هستیم، و از این بابت متحمل اضطراب و رنج می شویم،
نگرانی اینکه ثبات در مسائلی که به ما مربوط است، از بین برود..
در حالی که در دنیا هیچ چیز ثبات و قرار ندارد، هیچ چیزی "همانطوری که هست باقی نمی ماند".
و این قانونی است که ما مدام آن را از یاد می بریم.
اگر جرات داشته باشیم این قانون را بپذیریم که دنیا بی ثبات است و هیچ چیز پایدار نیست، به آرامش بزرگی می رسیم .
" همه چیز گذرا و فانی است، فقط اوست که می ماند"
و چون مولانا این قانون را از شمس آموخته بود، به یک شادی و آرامش عمیق رسیده بود .
تمام تلاش ما برای آنکه " قرار" و "ثبات" را در این دنیا حفظ کنیم، محکوم به شکست است.
ما برای آنکه "قرار" را حفظ کنیم، بی قرار می شویم،
هرگاه سعی می کنیم پدیده ای را همانطوری که هست حفظ کنیم، دچار اضطراب و رنج فراوان برای "حفظ قرار" آن پدیده می شویم.
بی قراری آدم ها عمدتا نتیجهء این است که به دنبال قرار می گردند.
یکی از نتایج ملاقات شمس با مولانا آن بود که فهمید تنها اصل ثابت جهان، بی ثباتی است.
فقط بی ثباتی است که ثبات دارد.
و ما مدام در حال نقض این مهم ترین قانون جهان هستیم. مدام می خواهیم قرار و ثبات را حفظ کنیم در حالی که اصل جهان بر بی ثباتی است.
اگر مانند مولانا یاد بگیریم که از جستجوی "قرار "بگذریم، و دیگر "قرار" برای ما مهم نباشد تازه در آن صورت است که به "قرار" می رسیم:
جملهء بی قراری ات از طلب قرار توست
طالب بی قرار شو، تا که قرار آیدت