✳️ گسترش سازمانهای خلاق به کمک نوآوری تعاملی
اغلب مدیران جوان و تازهکار، علاقه زیادی به آزمودن راههای جدید، ابتکار عمل و خلاقیت دارند و این همان چیزی است که از آن با عنوان «نوآوری» یاد میشود. شاید کمتر مدیری را بتوان یافت که مشتاق نوآوری و خلاقیت نباشد. با این همه مشکل از آنجا شروع میشود که صحبت از پیدا کردن راههای منتهی به نوآوری و گسترش روحیه نوآوری در سازمانها به میان میآید و مشکلات اغلب مدیران تازهکار از همینجا آغاز میشود، چراکه آنها خود را با انبوهی از موانع و مشکلات بر سر راه نوآور بودن و نوآور کردن دیگران مواجه میبینند.
در سالهای اخیر مطالعات گستردهای در ارتباط با روشهای تحریک و تقویت نوآوری در درون سازمانها و شرکتها صورت پذیرفته و مقالات و کتب متعددی در این زمینه به رشته تحریر درآمدهاند به طوری که هماکنون تعاریف و مصادیق متفاوتی از مفهوم نوآوری در مجامع علمی مطرح است. با این همه اگر از تعریف نوآوری پا را فراتر نهاده و بخواهیم به راههای گسترش و تقویت نوآوری توجه کنیم به موضوع مهم و چالشبرانگیزی به نام «راههای تشویق نوآوری و تعاملات مربوط به آن» برمیخوریم بهطور کلی میتوان راههای دهگانهای را برای موفقیت در مسیر نوآوری تعاملی در درون سازمانها برشمرد که در دو بخش اول این مطلب در هفتههای گذشته به هشت مورد آنها اشاره شد. در بخش سوم و آخر این مطلب به دو مورد باقیمانده و همچنین توصیههایی برای مدیران تازهکار در این زمینه خواهیم پرداخت.
👈نگاه جدیتر به همکاریهای برون صنعتی
با توجه به کمرنگ شدن مرزها بین صنایع و بخشهای مختلف و به هم تنیده شدن فزاینده فرآیندها و حوزههای گوناگون کاری، توجه جدیتر به شراکت و همکاری با شرکتهایی بیرون از حوزه اصلی کاری امری ضروری و حیاتی به نظر میرسد. در واقع نوآوری و خلاقیت هیچ بخش یا صنعت خاصی را نمیشناسد و محدود و محصور باقی نمیماند. بنابراین میتوان نوآوریها و ایدههای ناب و بدیع را از هر منبع و صنعتی دریافت کرد و پرورش داد. برای مقابله با بسیاری از چالشهای پیچیده و متغیر امروز همکاریها و شراکتهای چندجانبه و فرابخشی امری ضروری به حساب میآید. نمونه بارز چنین شراکتهایی را میتوان در شرکت موفق «شهرهوشمند» سراغ گرفت که یکی از علل اصلی موفقیت آن شراکت کردن با شرکتهای متنوعی از حوزههای متنوعی چون حملونقل، انرژی، عمران، مخابرات و چند صنعت متفاوت دیگر بوده است.
با این همه باید به یاد داشت که برای نظاممند کردن فرآیند همکاری و شراکتهای درون صنعتی و برون صنعتی، طراحی و تدوین دقیق یک اساسنامه، استراتژی شرکتی درباره شریکهای بالقوه و پتانسیلهای همکاریهای نوآورانه و راههای عملی ساختن این طرحها و برنامهها ضرورت فراوانی پیدا میکند.
👈اجرای برنامههای جامع نوآوری و پیامدسنجی
شرکتها همیشه تحت فشارهای مضاعفی برای گزینش شرکای مناسب و پیگیری نتایج همکاریها و شراکتهای خود هستند. آنچه مسلم است اینکه هر نوآوری و ابتکاری لزوما به نتایج مثبت و درخشان منتهی نمیشود و همیشه امکان شکست و ناکامی در این میان وجود دارد. علاوهبر این نمیتوان فرمول واحد و حتمی برای همکاریهای نوآورانه در نظر گرفت، چراکه متغیرهای بسیاری در اینجا دخیل هستند که غافل شدن از آنها میتواند زیانهای جدی و دامنهداری را متوجه شرکتها و سازمانها کند. علاوهبر این مدیران تازهکار و کمتجربه باید آگاه باشند که جمعآوری اطلاعات و تصمیمگیری در مورد انتخاب شرکا و اجرای همکاریهای نوآورانه با سایر شرکتها فرآیندی نیست که فقط از عهده بخش تحقیقات و توسعه شرکت یا سازمان برآید بلکه این وظیفه تمام ارکان و کارکنان شرکت است که در این حوزه وارد شوند و به گونهای عمل کنند که در نتیجه آن نه شرکتها نسنجیده و کورکورانه وارد یک شراکت و همکاری نوآورانه شوند و نه اینکه از ترس شکست خوردن، ایدهها و ابتکارات ارزشمند را بدون هیچ دلیلی مردود بدانند و به اصطلاح «ایدهکشی راه بیندازند».
اغلب مدیران جوان و تازهکار، علاقه زیادی به آزمودن راههای جدید، ابتکار عمل و خلاقیت دارند و این همان چیزی است که از آن با عنوان «نوآوری» یاد میشود. شاید کمتر مدیری را بتوان یافت که مشتاق نوآوری و خلاقیت نباشد. با این همه مشکل از آنجا شروع میشود که صحبت از پیدا کردن راههای منتهی به نوآوری و گسترش روحیه نوآوری در سازمانها به میان میآید و مشکلات اغلب مدیران تازهکار از همینجا آغاز میشود، چراکه آنها خود را با انبوهی از موانع و مشکلات بر سر راه نوآور بودن و نوآور کردن دیگران مواجه میبینند.
در سالهای اخیر مطالعات گستردهای در ارتباط با روشهای تحریک و تقویت نوآوری در درون سازمانها و شرکتها صورت پذیرفته و مقالات و کتب متعددی در این زمینه به رشته تحریر درآمدهاند به طوری که هماکنون تعاریف و مصادیق متفاوتی از مفهوم نوآوری در مجامع علمی مطرح است. با این همه اگر از تعریف نوآوری پا را فراتر نهاده و بخواهیم به راههای گسترش و تقویت نوآوری توجه کنیم به موضوع مهم و چالشبرانگیزی به نام «راههای تشویق نوآوری و تعاملات مربوط به آن» برمیخوریم بهطور کلی میتوان راههای دهگانهای را برای موفقیت در مسیر نوآوری تعاملی در درون سازمانها برشمرد که در دو بخش اول این مطلب در هفتههای گذشته به هشت مورد آنها اشاره شد. در بخش سوم و آخر این مطلب به دو مورد باقیمانده و همچنین توصیههایی برای مدیران تازهکار در این زمینه خواهیم پرداخت.
👈نگاه جدیتر به همکاریهای برون صنعتی
با توجه به کمرنگ شدن مرزها بین صنایع و بخشهای مختلف و به هم تنیده شدن فزاینده فرآیندها و حوزههای گوناگون کاری، توجه جدیتر به شراکت و همکاری با شرکتهایی بیرون از حوزه اصلی کاری امری ضروری و حیاتی به نظر میرسد. در واقع نوآوری و خلاقیت هیچ بخش یا صنعت خاصی را نمیشناسد و محدود و محصور باقی نمیماند. بنابراین میتوان نوآوریها و ایدههای ناب و بدیع را از هر منبع و صنعتی دریافت کرد و پرورش داد. برای مقابله با بسیاری از چالشهای پیچیده و متغیر امروز همکاریها و شراکتهای چندجانبه و فرابخشی امری ضروری به حساب میآید. نمونه بارز چنین شراکتهایی را میتوان در شرکت موفق «شهرهوشمند» سراغ گرفت که یکی از علل اصلی موفقیت آن شراکت کردن با شرکتهای متنوعی از حوزههای متنوعی چون حملونقل، انرژی، عمران، مخابرات و چند صنعت متفاوت دیگر بوده است.
با این همه باید به یاد داشت که برای نظاممند کردن فرآیند همکاری و شراکتهای درون صنعتی و برون صنعتی، طراحی و تدوین دقیق یک اساسنامه، استراتژی شرکتی درباره شریکهای بالقوه و پتانسیلهای همکاریهای نوآورانه و راههای عملی ساختن این طرحها و برنامهها ضرورت فراوانی پیدا میکند.
👈اجرای برنامههای جامع نوآوری و پیامدسنجی
شرکتها همیشه تحت فشارهای مضاعفی برای گزینش شرکای مناسب و پیگیری نتایج همکاریها و شراکتهای خود هستند. آنچه مسلم است اینکه هر نوآوری و ابتکاری لزوما به نتایج مثبت و درخشان منتهی نمیشود و همیشه امکان شکست و ناکامی در این میان وجود دارد. علاوهبر این نمیتوان فرمول واحد و حتمی برای همکاریهای نوآورانه در نظر گرفت، چراکه متغیرهای بسیاری در اینجا دخیل هستند که غافل شدن از آنها میتواند زیانهای جدی و دامنهداری را متوجه شرکتها و سازمانها کند. علاوهبر این مدیران تازهکار و کمتجربه باید آگاه باشند که جمعآوری اطلاعات و تصمیمگیری در مورد انتخاب شرکا و اجرای همکاریهای نوآورانه با سایر شرکتها فرآیندی نیست که فقط از عهده بخش تحقیقات و توسعه شرکت یا سازمان برآید بلکه این وظیفه تمام ارکان و کارکنان شرکت است که در این حوزه وارد شوند و به گونهای عمل کنند که در نتیجه آن نه شرکتها نسنجیده و کورکورانه وارد یک شراکت و همکاری نوآورانه شوند و نه اینکه از ترس شکست خوردن، ایدهها و ابتکارات ارزشمند را بدون هیچ دلیلی مردود بدانند و به اصطلاح «ایدهکشی راه بیندازند».
✳️آیا می خواهید موفق باشید؟
به طور تقریبی می توان گفت از هر 30 نفری که وارد فضای کسب و کار می شوند فقط یک نفر می تواند به موفقیت واقعی دست یابد و بقیه مشغول صحبت درباره ی شانسی بودن موفقیت آن یک نفر هستند.
تا حالا واقعاً به این فکر کرده اید که چرا بعضی ها در شغل شان موفق هستند و به سرعت پیشرفت می کنند و برخی دیگر مدام در حال تغییر شغل و همیشه نگران درآمد خود هستند و تصور می کنند که کسی قدر آنها را نمی داند؟
به نظر من یکی از دلایل مهم موفقیت این افراد مدیریت صحیح خودشان است بدین معنی که آنها به خوبی کارها و رفتارهای خودشان را مدیریت می کنند و مدام سعی می کنند که بهره وری شان را بالاتر ببرند و بی خودی انتظارات شان را از بقیه بالا نمی برند.
🔴 برای بالا بردن بهره وری تان باید سه اصل زیر را بکار گیرید:
✅ اول باید متعهد باشید، به همه آن چیزی که باید متعهد باشید، به حرفهایتان، به کارتان، به اصول کار، به ساعت کارکرد تان، به سازمانتان و...
✅ دوم باید مدیریت زمان را یاد بگیرید و مدت زمانی را که به کار مشغول هستید را به خوبی مدیریت کنید تا بتوانید خروجی های بیشتری از فعالیت هایتان بگیرید.
✅ سوم دانش خودتان را در حوزه کاریتان بالا ببرید و به داشته های قبلی خود اکتفا نکنید.
سه اصل مدیریت زمان ، تعهد و افزایش دانش از اصول کلیدی موفقیت شغلی هستند که رموز اصلی پیشرفت را در خود دارند.
به طور تقریبی می توان گفت از هر 30 نفری که وارد فضای کسب و کار می شوند فقط یک نفر می تواند به موفقیت واقعی دست یابد و بقیه مشغول صحبت درباره ی شانسی بودن موفقیت آن یک نفر هستند.
تا حالا واقعاً به این فکر کرده اید که چرا بعضی ها در شغل شان موفق هستند و به سرعت پیشرفت می کنند و برخی دیگر مدام در حال تغییر شغل و همیشه نگران درآمد خود هستند و تصور می کنند که کسی قدر آنها را نمی داند؟
به نظر من یکی از دلایل مهم موفقیت این افراد مدیریت صحیح خودشان است بدین معنی که آنها به خوبی کارها و رفتارهای خودشان را مدیریت می کنند و مدام سعی می کنند که بهره وری شان را بالاتر ببرند و بی خودی انتظارات شان را از بقیه بالا نمی برند.
🔴 برای بالا بردن بهره وری تان باید سه اصل زیر را بکار گیرید:
✅ اول باید متعهد باشید، به همه آن چیزی که باید متعهد باشید، به حرفهایتان، به کارتان، به اصول کار، به ساعت کارکرد تان، به سازمانتان و...
✅ دوم باید مدیریت زمان را یاد بگیرید و مدت زمانی را که به کار مشغول هستید را به خوبی مدیریت کنید تا بتوانید خروجی های بیشتری از فعالیت هایتان بگیرید.
✅ سوم دانش خودتان را در حوزه کاریتان بالا ببرید و به داشته های قبلی خود اکتفا نکنید.
سه اصل مدیریت زمان ، تعهد و افزایش دانش از اصول کلیدی موفقیت شغلی هستند که رموز اصلی پیشرفت را در خود دارند.
✳️یادگیری سازمانی
در محیط کسب و کار امروزی، تغییرات با گام های سریع به وقوع می پیوندد. سازمان ها در عرصه ی رقابت، در محیط کسب و کار جهانی ملزم هستند تا نسبت به تغییرات مستمر واکنش مطلوب داشته و یا از بین بروند. در دنیای پیچیده و متغیر امروز رمز بقای سازمان ها، توانایی آن ها در کسب دانش و اطلاعات مورد نیاز است. از طرفی پیچیدگی روزافزون و پویایی محیط، منجر به ایجاد فضای عدم اطمینان و ناپایداری برای سازمان ها و گروه ها شده است و سازمان ها برای حفظ و بقای خود در این شرایط، نیازمند توسعه آگاهی خود نسبت به محیط و افزایش دانش سازمانی خود می باشند. در این فضای رقابتی و پر تغییر، سازمان هایی امکان بقا و رشد خواهند داشت که توانایی یادگیری سازمانی داشته و بتوانند از تغییر و تحولات محیطی و تجربیات درون سازمانی و برون سازمانی، دانش مورد نیاز سازمانی را فراگرفته و به سازمان های یادگیرنده تبدیل شوند. یادگیری به معنای شناخت و انطباق با سرعت فرایند تغییر است. در چنین شرایطی، سازمان ها همانند افراد باید سریع تر و بهتر خود را با این محیط متغیر تطبیق دهند، در غیر اینصورت شکست می خورند. امروزه در سازمان ها، یادگیری به قالب مدیریت و جوهر فعالیت ها تبدیل شده است، و باید اعتراف کرد که اگر سازمان ها یادگیری را نادیده بگیرند، این امر می تواند شبیه به پذیرش مرگ برای آن ها باشد. یادگیری سازمانی در سال های اخیر جز توانایی های سازمانی برای پاسخگویی مناسب برای تغییر در محیط خارجی شده است و همچنین دانشمندان معتقدند که در آینده، سازمان ها یادگیرنده خواهند بود و در غیر این صورت به تدریج رو به نابودی و زوال پیش خواهند رفت.
در اخر باید خاطر نشان شد که یادگیری سازمانی موثر دارای پنج جزء است که عبارتند از: تفکر سیستمی، مدل های ذهنی، قابلیت فردی، خود آموزی و مشارکت و گفتگو.
در محیط کسب و کار امروزی، تغییرات با گام های سریع به وقوع می پیوندد. سازمان ها در عرصه ی رقابت، در محیط کسب و کار جهانی ملزم هستند تا نسبت به تغییرات مستمر واکنش مطلوب داشته و یا از بین بروند. در دنیای پیچیده و متغیر امروز رمز بقای سازمان ها، توانایی آن ها در کسب دانش و اطلاعات مورد نیاز است. از طرفی پیچیدگی روزافزون و پویایی محیط، منجر به ایجاد فضای عدم اطمینان و ناپایداری برای سازمان ها و گروه ها شده است و سازمان ها برای حفظ و بقای خود در این شرایط، نیازمند توسعه آگاهی خود نسبت به محیط و افزایش دانش سازمانی خود می باشند. در این فضای رقابتی و پر تغییر، سازمان هایی امکان بقا و رشد خواهند داشت که توانایی یادگیری سازمانی داشته و بتوانند از تغییر و تحولات محیطی و تجربیات درون سازمانی و برون سازمانی، دانش مورد نیاز سازمانی را فراگرفته و به سازمان های یادگیرنده تبدیل شوند. یادگیری به معنای شناخت و انطباق با سرعت فرایند تغییر است. در چنین شرایطی، سازمان ها همانند افراد باید سریع تر و بهتر خود را با این محیط متغیر تطبیق دهند، در غیر اینصورت شکست می خورند. امروزه در سازمان ها، یادگیری به قالب مدیریت و جوهر فعالیت ها تبدیل شده است، و باید اعتراف کرد که اگر سازمان ها یادگیری را نادیده بگیرند، این امر می تواند شبیه به پذیرش مرگ برای آن ها باشد. یادگیری سازمانی در سال های اخیر جز توانایی های سازمانی برای پاسخگویی مناسب برای تغییر در محیط خارجی شده است و همچنین دانشمندان معتقدند که در آینده، سازمان ها یادگیرنده خواهند بود و در غیر این صورت به تدریج رو به نابودی و زوال پیش خواهند رفت.
در اخر باید خاطر نشان شد که یادگیری سازمانی موثر دارای پنج جزء است که عبارتند از: تفکر سیستمی، مدل های ذهنی، قابلیت فردی، خود آموزی و مشارکت و گفتگو.
✳️ 10 کاری که مدیران چابک باید متفاوت انجام دهند،
عبارتند از:
۱- کار کمتر:
کارٍ در جریان را در سطح سبد محصول محدود کنید، اتلاف را حذف نمایید، تمرکز ایجاد کنید، کارهای موازی کمتری انجام دهید، مسائل را ساده نگاه دارید.
۲- اکتشاف و تطبیق:
به جای دنبال کردن برنامه ای مشخص، اکتشاف کنید و خود را با آموخته هایتان تطبیق دهید.
۳- یادگیری سریع:
چرخه های بازخورد را کوتاه کنید، تحملِ پذیرش اشتباهات را داشته باشید و برای یادگیری و بهبود مستمر ارزش قائل شوید.
۴- یک تیم، یک هدف:
برای جلوگیری از انباشته شدن کارها، تیمهایی محصول محور ، متحد و چندتخصصی با هدفی مشترک تشکیل دهید و سیاسی کاری را سرکوب کنید.
۵- تمرکز روی ارزش:
به جای هزینه، روی ارزش تمرکز کنید، ارزش را هر چه زودتر و به تدریج تحویل دهید و روی ساخت محصولِ درست تمرکز کنید.
۶- توانمندسازی تیمها:
با الهام بخشیدن و تعامل با تیمها، فرصتی برای ایجاد محرک های ذاتی مانند اختیار ، تسلط و هدف فراهم کنید.
۷- پذیرش واقعیت های سخت:
در پذیرش مشکلات و واقعیت های سخت باز عمل کنید و تیم خود را در حل مشکلات یاری و حمایت نمایید و همواره به یاد داشته باشید که چابکی مشکلات شما را حل نمیکند، بلکه آنها را برایتان نمایان می سازد.
۸- افکار بزرگ، شروع کوچک:
چشم اندازی بزرگ داشته باشید ولی آنرا در بخش های کوچک تحویل دهید.
۹- همکاری:
نقش خود را به خوبی ایفا نمایید و اعضای تیم خود را حمایت کنید و به افراد فرصت دهید که حضوری فعال در پروژه ها داشته باشند.
۱۰- رهبری نمونه بودن :
ابتدا خود چابک باشید، از تکنیک های آن استفاده کنید، اصول چابکی را به معرض نمایش قرار دهید و مانند رهبری خدمتگزار رفتار نمایید.
عبارتند از:
۱- کار کمتر:
کارٍ در جریان را در سطح سبد محصول محدود کنید، اتلاف را حذف نمایید، تمرکز ایجاد کنید، کارهای موازی کمتری انجام دهید، مسائل را ساده نگاه دارید.
۲- اکتشاف و تطبیق:
به جای دنبال کردن برنامه ای مشخص، اکتشاف کنید و خود را با آموخته هایتان تطبیق دهید.
۳- یادگیری سریع:
چرخه های بازخورد را کوتاه کنید، تحملِ پذیرش اشتباهات را داشته باشید و برای یادگیری و بهبود مستمر ارزش قائل شوید.
۴- یک تیم، یک هدف:
برای جلوگیری از انباشته شدن کارها، تیمهایی محصول محور ، متحد و چندتخصصی با هدفی مشترک تشکیل دهید و سیاسی کاری را سرکوب کنید.
۵- تمرکز روی ارزش:
به جای هزینه، روی ارزش تمرکز کنید، ارزش را هر چه زودتر و به تدریج تحویل دهید و روی ساخت محصولِ درست تمرکز کنید.
۶- توانمندسازی تیمها:
با الهام بخشیدن و تعامل با تیمها، فرصتی برای ایجاد محرک های ذاتی مانند اختیار ، تسلط و هدف فراهم کنید.
۷- پذیرش واقعیت های سخت:
در پذیرش مشکلات و واقعیت های سخت باز عمل کنید و تیم خود را در حل مشکلات یاری و حمایت نمایید و همواره به یاد داشته باشید که چابکی مشکلات شما را حل نمیکند، بلکه آنها را برایتان نمایان می سازد.
۸- افکار بزرگ، شروع کوچک:
چشم اندازی بزرگ داشته باشید ولی آنرا در بخش های کوچک تحویل دهید.
۹- همکاری:
نقش خود را به خوبی ایفا نمایید و اعضای تیم خود را حمایت کنید و به افراد فرصت دهید که حضوری فعال در پروژه ها داشته باشند.
۱۰- رهبری نمونه بودن :
ابتدا خود چابک باشید، از تکنیک های آن استفاده کنید، اصول چابکی را به معرض نمایش قرار دهید و مانند رهبری خدمتگزار رفتار نمایید.
✳️برای سنجش عملکرد مدیران ارشد اجرایی در عالی ترین سطح سازمان از چه شاخصه هایی می توان استفاده کرد ؟و با توجه به حساسیت این سطح از مدیریت ،یک الگوی معتبر برای بهینه کاوی کدام است تا سطح پذیرش در مدیران را بالا ببریم؟
پاسخ: بر اساس مدل هی گروپ بر امده از تحقیق در بهترین شرکت های دنیا، برای ارزیابی عملکرد مدیران اجرایی از شاخص های زیر استفاده کنید:
👈عملکرد مالی
👈توسعه و اجرای استراتژی
👈مهارتهای رهبری
👈جانشین پروری و استفاده از استعدادهای داخلی
👈رابطه با مدیرعامل و هیئت مدیره
👈رضایت مشتری
👈رضایت کارکنان
👈ایمنی محیط کار
👈کیفیت محصول یا خدمت
👈میزان نوآوری
پاسخ: بر اساس مدل هی گروپ بر امده از تحقیق در بهترین شرکت های دنیا، برای ارزیابی عملکرد مدیران اجرایی از شاخص های زیر استفاده کنید:
👈عملکرد مالی
👈توسعه و اجرای استراتژی
👈مهارتهای رهبری
👈جانشین پروری و استفاده از استعدادهای داخلی
👈رابطه با مدیرعامل و هیئت مدیره
👈رضایت مشتری
👈رضایت کارکنان
👈ایمنی محیط کار
👈کیفیت محصول یا خدمت
👈میزان نوآوری
✳️مهمترین خصوصیاتی که یک سرمایه گذار موفق باید داشته باشد در ۴کلمه:"انگیزه،فروتنی،تلاش سخت و انضباط شخصی" خلاصه می شود.
✳️دلایل عدم تمایل مدیران به اعمال انضباط
هر روزه مدیران و سرپرستان با مشکلات رفتاری کارکنان مواجه میشوند. این مشکلات از خوابیدن در محل کار، بیتوجهی به مقررات سازمان، عدم پاسخگویی سریع به مشتریان تا غیبت، دزدی و آزار جنسی را شامل میشود. در این موارد مسئله «انضباط کارکنان» مطرح میشود. اما، مدیران ممکن است به خاطر دلایلی به اجرای برنامههای انضباطی بیتمایل باشند. برخی از دلایل اصلی این بیتوجهی عبارتاند از:
فرهنگ سازمانی اجتناب از انضباط: اگر هنجارهای سازمانی از جریمه کردن کارکنان حمایت نکند، احتمال کمتری وجود دارد که مدیران برنامههای انضباطی در پیش بگیرند.
فقدان حمایت: بسیاری از مدیران به خاطر ترس عدم حمایت از تصمیماتشان، از انضباط استفاده نمیکنند.
خطاکار بودن: بیشتر مدیران اذعان دارند، قبل از اینکه مدیر شوند خودشان این خطاها را مرتکب میشدند و نمیتوانند کارکنان را بخاطر همان خطاهایی که خودشان قبلا انجام میدادند، ادب کنند.
ترس از دست دادن دوستان: مدیران به خاطر ترس از دست دادن دوستان یا آسیب دیدن روابط بین فردی دست به انضباط نمیزنند.
اجتناب از دست دادن زمان: فرایند انضباطی زمانبر است. مدیران به خاطر از دست ندادن زمان بخصوص زمانی که احساس کند مدیر بالا دستی تصمیمات او را برگشت میدهد، از اعمال انضباط خودداری میکند.
ترس از دادخواهی: مدیران به شدت از مورد بازخواست قرار گرفتن در رابطه با اعمال انضباط کارکنان اجتناب میکنند. بنابراین ترجیح میدهند که دست به اقدام انضباطی نزنند.
بنابراین، اگر احساس میکنید که نیاز است در شرکت یا سازمان شما اقدامات انضباطی انجام شود، موانع فوق را باید از پیشروی مدیران بر دارید.
هر روزه مدیران و سرپرستان با مشکلات رفتاری کارکنان مواجه میشوند. این مشکلات از خوابیدن در محل کار، بیتوجهی به مقررات سازمان، عدم پاسخگویی سریع به مشتریان تا غیبت، دزدی و آزار جنسی را شامل میشود. در این موارد مسئله «انضباط کارکنان» مطرح میشود. اما، مدیران ممکن است به خاطر دلایلی به اجرای برنامههای انضباطی بیتمایل باشند. برخی از دلایل اصلی این بیتوجهی عبارتاند از:
فرهنگ سازمانی اجتناب از انضباط: اگر هنجارهای سازمانی از جریمه کردن کارکنان حمایت نکند، احتمال کمتری وجود دارد که مدیران برنامههای انضباطی در پیش بگیرند.
فقدان حمایت: بسیاری از مدیران به خاطر ترس عدم حمایت از تصمیماتشان، از انضباط استفاده نمیکنند.
خطاکار بودن: بیشتر مدیران اذعان دارند، قبل از اینکه مدیر شوند خودشان این خطاها را مرتکب میشدند و نمیتوانند کارکنان را بخاطر همان خطاهایی که خودشان قبلا انجام میدادند، ادب کنند.
ترس از دست دادن دوستان: مدیران به خاطر ترس از دست دادن دوستان یا آسیب دیدن روابط بین فردی دست به انضباط نمیزنند.
اجتناب از دست دادن زمان: فرایند انضباطی زمانبر است. مدیران به خاطر از دست ندادن زمان بخصوص زمانی که احساس کند مدیر بالا دستی تصمیمات او را برگشت میدهد، از اعمال انضباط خودداری میکند.
ترس از دادخواهی: مدیران به شدت از مورد بازخواست قرار گرفتن در رابطه با اعمال انضباط کارکنان اجتناب میکنند. بنابراین ترجیح میدهند که دست به اقدام انضباطی نزنند.
بنابراین، اگر احساس میکنید که نیاز است در شرکت یا سازمان شما اقدامات انضباطی انجام شود، موانع فوق را باید از پیشروی مدیران بر دارید.
✳️بیماری اجتماعی ایرانیان: بدبینی نسبت به آینده
✏️به جملاتی که در گفتگوهای روزانه به کار می بریم دقت کنیم:
📍آب از آب تکون نخواهد خورد.
📍هزار وعده خوبان يکي وفا نکند.
📍بخور فردا معلوم نیست همین هم گیرت بیاد.
📍الان من هستم کمکت کنم فردا ممکنه من نباشم .
📍هرچیزی اومد اولش خوبه بد خراب میشه اولیش را بخر.
📍دیپلمه های قدیمی از لیسانسیه های امروزی باسوادترند.
✏️با این همه پیشرفت تکنولوژی، افزایش سطح بهداشت، لباس های شیک تر، محصولات بهتر، غذاهای متنوع تر، مدارس بیشتر، حمل و نقل آسان تر، درمان پذیری افزون تر و اینترنت سریع تر نسبت به گذشته این همه بدبینی نسبت به آینده به چه دلیل است؟
✏️پاسخ دقیق را نمی دانيم شاید تجربه جامعه ما این بوده که ما به سمت بهبود پیش نمی رویم. شاید عدم قطعیت های ناشی از خشکسالی و جنگ که هزاران سال بر سر ایرانیان رفته است ما را چنین کرده است. اصولا نگاه ما به تاریخ و گذشتگان هم همیشه این بوده است که دیگر افتخارات ما تکرار نخواهد شد. مثلا می گوییم ابوعلی سینا تکرار نشدنی است. در حوزه کشورداری، مفافر علمی، مراجع تقلید چنان از گذشتگان صحبت می کنیم که احساس می کنیم هیچگاه در آینده چنان موفقیت هایی ظهور نخواهند کرد. تا جایی این بدبینی نفوذ کرده است که خوش بینان، انسان های کم عقل و سفیهی به نظر می رسند.
✏️در هر صورت ما دلیل آن را نمی دانیم، آنچه می دانیم اینست که این بدبینی به آینده پشتش یک تجربه تاریخی است. ما این را می دانیم که بیماریم! و این بیماری ما را خانه نشین کرده است اگر نگویم فلج کرده است. اما چه می توان کرد؟
✏️ به نظر می رسد مهم ترین ابزار یک جامعه برای تغییر نگاه نسبت به آینده، رسانه های جمعی باشند. مثلا شما کافیست سریال های آسیای شرقی را ببینید داشتن نگاهی مثبت به آینده آن هم در شرایط بحرانی و تلاش دیوانه وار برای ساختن آن، وجه مشترک آنان است. این ابزار فعلا از دسترس ما خارج است که نه صدا و سیما و نه روزنامه ها به چنین اموری نمی پردازند که اولی بیشتر به برنامه های مخدر(طنزآلود) و تبلیغات لوازم آشپزی روی آورده است و دومی نیز افق پروازش در حد همین اخبار دیروز و امروز است.
✏️تنها جایی که می شود به آن امید بست خود «ماییم» و دو کار می توانیم بکنیم:
📍 ببینیم که از گذشته تا به امروز چه پیشرفت هایی کرده ایم و نشان دهیم که هر چه جلوتر می رویم اوضاع برخلاف بدبینی ما رو به پیشرفت است و این را در شبکه های اجتماعی گسترش دهیم تا زمانی که این مساله به کتاب های دبستان و دبیرستان نفوذ کند.
📍 واژه ها، جملات، ضرب المثل های منفی را از گفتار خود حذف کنیم. دلیل تداوم این بیماری مزمن (بدبینی نسبت به آینده) خوراکی هایی است که می خوریم یعنی همان گفتارهایی که می گوییم و می شنویم ما ایرانیان را مریض کرده است و تنها راهکار تغییر رژیم غذایی (گفتار و شنیدار) ماست.
✏️به جملاتی که در گفتگوهای روزانه به کار می بریم دقت کنیم:
📍آب از آب تکون نخواهد خورد.
📍هزار وعده خوبان يکي وفا نکند.
📍بخور فردا معلوم نیست همین هم گیرت بیاد.
📍الان من هستم کمکت کنم فردا ممکنه من نباشم .
📍هرچیزی اومد اولش خوبه بد خراب میشه اولیش را بخر.
📍دیپلمه های قدیمی از لیسانسیه های امروزی باسوادترند.
✏️با این همه پیشرفت تکنولوژی، افزایش سطح بهداشت، لباس های شیک تر، محصولات بهتر، غذاهای متنوع تر، مدارس بیشتر، حمل و نقل آسان تر، درمان پذیری افزون تر و اینترنت سریع تر نسبت به گذشته این همه بدبینی نسبت به آینده به چه دلیل است؟
✏️پاسخ دقیق را نمی دانيم شاید تجربه جامعه ما این بوده که ما به سمت بهبود پیش نمی رویم. شاید عدم قطعیت های ناشی از خشکسالی و جنگ که هزاران سال بر سر ایرانیان رفته است ما را چنین کرده است. اصولا نگاه ما به تاریخ و گذشتگان هم همیشه این بوده است که دیگر افتخارات ما تکرار نخواهد شد. مثلا می گوییم ابوعلی سینا تکرار نشدنی است. در حوزه کشورداری، مفافر علمی، مراجع تقلید چنان از گذشتگان صحبت می کنیم که احساس می کنیم هیچگاه در آینده چنان موفقیت هایی ظهور نخواهند کرد. تا جایی این بدبینی نفوذ کرده است که خوش بینان، انسان های کم عقل و سفیهی به نظر می رسند.
✏️در هر صورت ما دلیل آن را نمی دانیم، آنچه می دانیم اینست که این بدبینی به آینده پشتش یک تجربه تاریخی است. ما این را می دانیم که بیماریم! و این بیماری ما را خانه نشین کرده است اگر نگویم فلج کرده است. اما چه می توان کرد؟
✏️ به نظر می رسد مهم ترین ابزار یک جامعه برای تغییر نگاه نسبت به آینده، رسانه های جمعی باشند. مثلا شما کافیست سریال های آسیای شرقی را ببینید داشتن نگاهی مثبت به آینده آن هم در شرایط بحرانی و تلاش دیوانه وار برای ساختن آن، وجه مشترک آنان است. این ابزار فعلا از دسترس ما خارج است که نه صدا و سیما و نه روزنامه ها به چنین اموری نمی پردازند که اولی بیشتر به برنامه های مخدر(طنزآلود) و تبلیغات لوازم آشپزی روی آورده است و دومی نیز افق پروازش در حد همین اخبار دیروز و امروز است.
✏️تنها جایی که می شود به آن امید بست خود «ماییم» و دو کار می توانیم بکنیم:
📍 ببینیم که از گذشته تا به امروز چه پیشرفت هایی کرده ایم و نشان دهیم که هر چه جلوتر می رویم اوضاع برخلاف بدبینی ما رو به پیشرفت است و این را در شبکه های اجتماعی گسترش دهیم تا زمانی که این مساله به کتاب های دبستان و دبیرستان نفوذ کند.
📍 واژه ها، جملات، ضرب المثل های منفی را از گفتار خود حذف کنیم. دلیل تداوم این بیماری مزمن (بدبینی نسبت به آینده) خوراکی هایی است که می خوریم یعنی همان گفتارهایی که می گوییم و می شنویم ما ایرانیان را مریض کرده است و تنها راهکار تغییر رژیم غذایی (گفتار و شنیدار) ماست.
✳️ هنر بازاریابی
“نه” مشتری یعنی “مرا قانع کن” یا به معنای واقعی یعنی “نه”
⬇️مشتری با فرض اینکه شما اطمینان کامل دارید که مشتری بالقوه شما در گروه مشتریانی قرار میگیرند که “نه” آنها به معنای “من را قانع کن” است، راههای مختلفی برای تبدیل کردن این “نه” به “بله” وجود دارد.
۱- از او بازخورد بخواهید.
🔻مجموعهای از چند سؤال مشخص تهیه کنید و جلسهای کوتاه برای صحبت با مشتری بالقوه خود در مورد دلیل عدم مناسب بودن پیشنهاد شما برای وی ترتیب دهید. گاهی عدم پذیرش یک پیشنهاد توسط مشتری موردنظر ممکن است تنها از یک مسئله کوچک در رابطه با نحوه ارتباط شما با وی ناشی شده باشد که منجر میشود وی تصور کند فاصله بین راهحل شما و مشکل وی خیلی بزرگتر و گستردهتر از واقعیت است. یک جلسه و گفتگو قدری غیررسمی و با فشار کمتر تأثیر بسیار زیادی در رفع و حل این مشکل میتواند داشته باشد و منجر به افزایش اعتماد و نزدیکتر شدن وی به دادن پاسخ مثبت به پیشنهاد محصول شما شود.
🔻البته توجه داشته باشید که چنین جلساتی در رابطه با دریافت بازخورد باید تا حدودی غیررسمی و از روی کنجکاوی باشد. باید از جلسه موردنظر جهت یافتن دلیل عدم استقبال وی استفاده کنید، نه اینکه در این جلسه به دنبال اطلاعاتی باشید که از طریق آنها وی را بیشتر تحتفشار قرار دهید.
۲- آنها را به چالش بکشید.
🔻مشتریان اغلب به دلایل مختلف دچار ترس شده و در زمان تصمیمگیری عقب میکشند. مثلاً ممکن است تحت تأثیر اندازه و وسعت پروژه پیشنهادشده قرا گرفته باشند. شاید تصور کنند که نیاز به بودجه بسیار زیادی دارد. ممکن است ارزش لازم و واقعی را در پروژه پیشنهادی مشاهده نکرده باشند. بههرحال هر دلیلی که برای خودشان دارند، باید بامهارت تمام آنها را در این رابطه به چالش بکشید. به یاد داشته باشید: پروپوزال ارائهشده باید تنها نسخهای کتبی از صحبتهای پیشین ردوبدل شده بین شما باشد و شامل هیچ نکته جدید و عامل شگفتی نباشد.
🔻باید به مشتری اعلام کنید که متوجه نگرانیهای وی هستید و شرایط وی را درک میکنید، اما همچنین یادآور شوید که این ترس و مکث از طرف آنها نیز هیچ پایه و اساس منطقی ندارد. بهعنوانمثال اگر یک مشتری اعلام میکند که اندازه و وسعت یک پروژه چگونه و چه حجمی از استرس را بر تیم کاری وی وارد میآورد، مزایای حاصل از آن در بلندمدت را برای وی یادآور شوید. یا مثلاً اگر از قیمت یک پروژه نگرانی دارند، میزان بازگشت سرمایه ناشی از آن را برای آنها پررنگ کنید.
و زمانی که نوبت به موضوع قیمت میرسد .
۳- نسبت به قیمتها خود انعطافپذیر باشید.
🔻اگر به این نتیجه رسیدید که یک مشتری نگرانیهایی درزمینهٔ بودجه را مطرح نمیکند و تلاشهای شما برای مطرح کردن ارزش در برابر قیمت با شکست مواجه میشوند، سعی کنید قیمت پیشنهادی خودتان را مورد ارزیابی مجدد قرار دهید. این به این معنا نیست که لزوماً باید قیمتهای خود را کاهش دهید. بهطورکلی کاهش دادن قیمت به نفع شما نیست و حتی ممکن است به ضرر شما هم تمام شود. اما اگر بتوانید با کم یا زیاد کردن خدماتی که ارائه میکنید با مشتری به توافق برسید، مطمئناً موفق به تبدیل کردن یک “نه” به “بله” خواهید شد.
۴- اعتمادسازی کنید.
🔻اگر موفق به دریافت بله در رابطه با پیشنهاد خود پس از در نظر گرفتن این تغییرات و … نشدید، سعی کنید بر سر یک پروژه کوچکتر با آنها به توافق برسید. اگر دقت کرده باشید، هدف در این مرحله دیگر کسب سود اقتصادی نیست، بلکه هدف از کسب منفعت مالی، تنها به ایجاد اعتماد بین دو طرف تغییر پیدا میکند. پسازاین مرحله توانایی شما در فراهم آوردن خدمات مشتری فوقالعاده و با استاندارد بالا – حتی در ابعاد کوچک – بهخوبی به آنها نشان میدهد که شما شریکی خوبی برای همکاری حتی در ابعاد بزرگتر هستید.
🔻نوشته “نه” مشتری یعنی “مرا قانع کن” یا به معنای واقعی یعنی “نه” اولین بار در مشاوره بازاریابی و آموزش بازاریابی ، تبلیغات و فروش پدیدار شد.
“نه” مشتری یعنی “مرا قانع کن” یا به معنای واقعی یعنی “نه”
⬇️مشتری با فرض اینکه شما اطمینان کامل دارید که مشتری بالقوه شما در گروه مشتریانی قرار میگیرند که “نه” آنها به معنای “من را قانع کن” است، راههای مختلفی برای تبدیل کردن این “نه” به “بله” وجود دارد.
۱- از او بازخورد بخواهید.
🔻مجموعهای از چند سؤال مشخص تهیه کنید و جلسهای کوتاه برای صحبت با مشتری بالقوه خود در مورد دلیل عدم مناسب بودن پیشنهاد شما برای وی ترتیب دهید. گاهی عدم پذیرش یک پیشنهاد توسط مشتری موردنظر ممکن است تنها از یک مسئله کوچک در رابطه با نحوه ارتباط شما با وی ناشی شده باشد که منجر میشود وی تصور کند فاصله بین راهحل شما و مشکل وی خیلی بزرگتر و گستردهتر از واقعیت است. یک جلسه و گفتگو قدری غیررسمی و با فشار کمتر تأثیر بسیار زیادی در رفع و حل این مشکل میتواند داشته باشد و منجر به افزایش اعتماد و نزدیکتر شدن وی به دادن پاسخ مثبت به پیشنهاد محصول شما شود.
🔻البته توجه داشته باشید که چنین جلساتی در رابطه با دریافت بازخورد باید تا حدودی غیررسمی و از روی کنجکاوی باشد. باید از جلسه موردنظر جهت یافتن دلیل عدم استقبال وی استفاده کنید، نه اینکه در این جلسه به دنبال اطلاعاتی باشید که از طریق آنها وی را بیشتر تحتفشار قرار دهید.
۲- آنها را به چالش بکشید.
🔻مشتریان اغلب به دلایل مختلف دچار ترس شده و در زمان تصمیمگیری عقب میکشند. مثلاً ممکن است تحت تأثیر اندازه و وسعت پروژه پیشنهادشده قرا گرفته باشند. شاید تصور کنند که نیاز به بودجه بسیار زیادی دارد. ممکن است ارزش لازم و واقعی را در پروژه پیشنهادی مشاهده نکرده باشند. بههرحال هر دلیلی که برای خودشان دارند، باید بامهارت تمام آنها را در این رابطه به چالش بکشید. به یاد داشته باشید: پروپوزال ارائهشده باید تنها نسخهای کتبی از صحبتهای پیشین ردوبدل شده بین شما باشد و شامل هیچ نکته جدید و عامل شگفتی نباشد.
🔻باید به مشتری اعلام کنید که متوجه نگرانیهای وی هستید و شرایط وی را درک میکنید، اما همچنین یادآور شوید که این ترس و مکث از طرف آنها نیز هیچ پایه و اساس منطقی ندارد. بهعنوانمثال اگر یک مشتری اعلام میکند که اندازه و وسعت یک پروژه چگونه و چه حجمی از استرس را بر تیم کاری وی وارد میآورد، مزایای حاصل از آن در بلندمدت را برای وی یادآور شوید. یا مثلاً اگر از قیمت یک پروژه نگرانی دارند، میزان بازگشت سرمایه ناشی از آن را برای آنها پررنگ کنید.
و زمانی که نوبت به موضوع قیمت میرسد .
۳- نسبت به قیمتها خود انعطافپذیر باشید.
🔻اگر به این نتیجه رسیدید که یک مشتری نگرانیهایی درزمینهٔ بودجه را مطرح نمیکند و تلاشهای شما برای مطرح کردن ارزش در برابر قیمت با شکست مواجه میشوند، سعی کنید قیمت پیشنهادی خودتان را مورد ارزیابی مجدد قرار دهید. این به این معنا نیست که لزوماً باید قیمتهای خود را کاهش دهید. بهطورکلی کاهش دادن قیمت به نفع شما نیست و حتی ممکن است به ضرر شما هم تمام شود. اما اگر بتوانید با کم یا زیاد کردن خدماتی که ارائه میکنید با مشتری به توافق برسید، مطمئناً موفق به تبدیل کردن یک “نه” به “بله” خواهید شد.
۴- اعتمادسازی کنید.
🔻اگر موفق به دریافت بله در رابطه با پیشنهاد خود پس از در نظر گرفتن این تغییرات و … نشدید، سعی کنید بر سر یک پروژه کوچکتر با آنها به توافق برسید. اگر دقت کرده باشید، هدف در این مرحله دیگر کسب سود اقتصادی نیست، بلکه هدف از کسب منفعت مالی، تنها به ایجاد اعتماد بین دو طرف تغییر پیدا میکند. پسازاین مرحله توانایی شما در فراهم آوردن خدمات مشتری فوقالعاده و با استاندارد بالا – حتی در ابعاد کوچک – بهخوبی به آنها نشان میدهد که شما شریکی خوبی برای همکاری حتی در ابعاد بزرگتر هستید.
🔻نوشته “نه” مشتری یعنی “مرا قانع کن” یا به معنای واقعی یعنی “نه” اولین بار در مشاوره بازاریابی و آموزش بازاریابی ، تبلیغات و فروش پدیدار شد.
✳️ درست واگذار کنید!
زمانی که کار جدیدی پیش می آید آنرا بر چه اساسی به کارمندانتان واگذار می کنید؟ آیا کار را به کارمندی که زمان خالی دارد واگذار می کنید؟ و یا اینکه کارمندی که خودش برای انجام کار داوطلب می شود؟ و یا اینکه رفتار دیگری در پیش می گیرید؟
اغلب مدیران می بینند که کدام یک از کارمندان زمان خالی برای انجام اینکار دارند... اما باید گفت این روش به هیچ وجه روش درست و کارآمدی نیست و ممکن است کار فقط انجام شود اما درست انجام شدنش ، موثر انجام شدنش، به موقع انجام شدنش معلوم نیست. لذا ضروری است که هنگامی که در اینچنین موقعیتی قرار می گیریم، درصورتی که علاقمندیم کار به درستی و به بهترین وجه انجام پذیرد باید ببینیم که فرد مناسب برای انجام اینکارکیست و چه کسی دانش و توانایی انجام اینکار را دارد و کار را به آن فرد بسپاریم.
زمانی که کار جدیدی پیش می آید آنرا بر چه اساسی به کارمندانتان واگذار می کنید؟ آیا کار را به کارمندی که زمان خالی دارد واگذار می کنید؟ و یا اینکه کارمندی که خودش برای انجام کار داوطلب می شود؟ و یا اینکه رفتار دیگری در پیش می گیرید؟
اغلب مدیران می بینند که کدام یک از کارمندان زمان خالی برای انجام اینکار دارند... اما باید گفت این روش به هیچ وجه روش درست و کارآمدی نیست و ممکن است کار فقط انجام شود اما درست انجام شدنش ، موثر انجام شدنش، به موقع انجام شدنش معلوم نیست. لذا ضروری است که هنگامی که در اینچنین موقعیتی قرار می گیریم، درصورتی که علاقمندیم کار به درستی و به بهترین وجه انجام پذیرد باید ببینیم که فرد مناسب برای انجام اینکارکیست و چه کسی دانش و توانایی انجام اینکار را دارد و کار را به آن فرد بسپاریم.
✳️کارها را نظام مند کنید!
وارد سازمان جدیدی شدم و در مورد نحوه و رویه انجام کارها پرسشهایی کردم. از هر کدام از مدیران واحدها می پرسیدم چرا اینطور این کار را انجام می دهید پاسخ این بود "همیشه همینطور انجام می شده" ...
این پاسخ یک مدیر به رویه انجام کارها نیست اگر شما نمی دانید چرا اینکار اینطور انجام می شود پس چه چیزی را مدیریت می کنید؟ بنابراین بدانید چرا اینطور؟ چرا از این راه؟
فرایندها و رویه ها را بررسی و آنها را بهینه کنید. شاید مسیرهای قدیمی برای زمان خودشان خوب بوده اند اما امروز نیازها متفاوت است، افراد متفاوت هستند و بهره وری حرف اول را می زند و فعالیتی که ارزش اقزوده ای برای سازمان ندارد باید حذف شود بنابراین به ساده سازی فعالیتها و موثر بودن انها بیندیشید و بهترین راه را انتخاب و آنرا نظام مند کنید.
وارد سازمان جدیدی شدم و در مورد نحوه و رویه انجام کارها پرسشهایی کردم. از هر کدام از مدیران واحدها می پرسیدم چرا اینطور این کار را انجام می دهید پاسخ این بود "همیشه همینطور انجام می شده" ...
این پاسخ یک مدیر به رویه انجام کارها نیست اگر شما نمی دانید چرا اینکار اینطور انجام می شود پس چه چیزی را مدیریت می کنید؟ بنابراین بدانید چرا اینطور؟ چرا از این راه؟
فرایندها و رویه ها را بررسی و آنها را بهینه کنید. شاید مسیرهای قدیمی برای زمان خودشان خوب بوده اند اما امروز نیازها متفاوت است، افراد متفاوت هستند و بهره وری حرف اول را می زند و فعالیتی که ارزش اقزوده ای برای سازمان ندارد باید حذف شود بنابراین به ساده سازی فعالیتها و موثر بودن انها بیندیشید و بهترین راه را انتخاب و آنرا نظام مند کنید.
✳️اندیشههای روز مردانِ موثر
استفان کاوی
همانند فلسفه ای از خاور دور که میگوید: "ما جویای تقلید از استادکاران نیستیم، جویای چیزهایی هستیم که آنها جویایش بودند.
نمیخواهیم کارهای تیمی خلاق گذشته را تقلید کنیم؛ بلکه قصد داریم تجربههای تازهای را حول هدفهای متفاوت، تازه و گاه والاتر جستجو کنیم!
خوب باشید ومانا
روزتان عالی
استفان کاوی
همانند فلسفه ای از خاور دور که میگوید: "ما جویای تقلید از استادکاران نیستیم، جویای چیزهایی هستیم که آنها جویایش بودند.
نمیخواهیم کارهای تیمی خلاق گذشته را تقلید کنیم؛ بلکه قصد داریم تجربههای تازهای را حول هدفهای متفاوت، تازه و گاه والاتر جستجو کنیم!
خوب باشید ومانا
روزتان عالی
✳️اصول تکریم کارکنان (قدردانی)
اصولی که هنگام ارائه این طرحها باید در نظر بگیریم اینست که :
• باید به رفتارهای ارزشمند، تلاشی استثنایی و دستاوردهای ویژه اختصاص یابد؛
• درباره ارزشگذاری افراد است؛ باید به صورت فردی اجرا شود تا افراد آگاه گردند که از آنها قدردانی خواهد شد؛
• باید فردی و رو در رو باشد اما میتوان آن را با یک تشکر کتبی همراه نمود؛
• باید عادلانه، منصفانه و هماهنگ در سراسر سازمان به کار رود؛
• باید به کرّات رخ بدهد؛
• باید طوری باشد که همه افراد حس کنند محترمند و از آنها قدردانی میشود؛
• باید واقعی و صادقانه باشد و همچون ابزاری مصنوعی در ایجاد انگیزش به کار نرود؛
• اگر مثلا در یک طرح فوقالعاده پرداخت از خدمات فرد قدردانی گردد، نباید به عنوان بخش رسمی طرح در نظر گرفته شود؛
• باید بلافاصله بعد از دستاورد موردنظر اختصاص داده شود؛
• باید در دسترس همگان باشد یعنی تعداد افرادی که قرار است مورد تکریم و قدردانی قرار گیرند، محدود نیست؛
• نباید براساس این باور باشد که این طرحها مختص جبران خدمات افراد برنده است.
بسیاری از صاجبنظران با هر سیستمی با این مشخصات مخالف هستند چون "در مقابل هر فرد برنده، بازندگان زیادی وجود دارد؛"
• باید هم برای تیمها و هم برای افراد مهیا باشد تا به تلاش جمعی پاداش داده شود و برندگان مجزا و منفردی وجود نداشته باشد؛
• نباید به اهدای جوایز محدود شود یعنی میتوان تکریم را با جایزه تقویت کرد اما حتی یک "تشکر" خشک و خالی هم، خصوصی یا در جمع، میتواند بسیار موثر باشد؛
• نباید بر پایه طرحی بیش از حد پیچیده قرار گیرد؛
اصولی که هنگام ارائه این طرحها باید در نظر بگیریم اینست که :
• باید به رفتارهای ارزشمند، تلاشی استثنایی و دستاوردهای ویژه اختصاص یابد؛
• درباره ارزشگذاری افراد است؛ باید به صورت فردی اجرا شود تا افراد آگاه گردند که از آنها قدردانی خواهد شد؛
• باید فردی و رو در رو باشد اما میتوان آن را با یک تشکر کتبی همراه نمود؛
• باید عادلانه، منصفانه و هماهنگ در سراسر سازمان به کار رود؛
• باید به کرّات رخ بدهد؛
• باید طوری باشد که همه افراد حس کنند محترمند و از آنها قدردانی میشود؛
• باید واقعی و صادقانه باشد و همچون ابزاری مصنوعی در ایجاد انگیزش به کار نرود؛
• اگر مثلا در یک طرح فوقالعاده پرداخت از خدمات فرد قدردانی گردد، نباید به عنوان بخش رسمی طرح در نظر گرفته شود؛
• باید بلافاصله بعد از دستاورد موردنظر اختصاص داده شود؛
• باید در دسترس همگان باشد یعنی تعداد افرادی که قرار است مورد تکریم و قدردانی قرار گیرند، محدود نیست؛
• نباید براساس این باور باشد که این طرحها مختص جبران خدمات افراد برنده است.
بسیاری از صاجبنظران با هر سیستمی با این مشخصات مخالف هستند چون "در مقابل هر فرد برنده، بازندگان زیادی وجود دارد؛"
• باید هم برای تیمها و هم برای افراد مهیا باشد تا به تلاش جمعی پاداش داده شود و برندگان مجزا و منفردی وجود نداشته باشد؛
• نباید به اهدای جوایز محدود شود یعنی میتوان تکریم را با جایزه تقویت کرد اما حتی یک "تشکر" خشک و خالی هم، خصوصی یا در جمع، میتواند بسیار موثر باشد؛
• نباید بر پایه طرحی بیش از حد پیچیده قرار گیرد؛
✳️ آیا سازمان شما یک سازمان رو به افول یا (خاموشی) است؟!
نیروی انسانی متخصص و صاحب دانش مهمترین دارایی یک سازمان و به عنوان مهمترین مزیت رقابتی و کمیاب ترین منبع در مدیریت سازمانهای امروز است، درواقع زمانی که ما صحبت از نیروی انسانی به عنوان سرمایه میکنیم بیشترین روی صحبتمان با نیروهای متخصص و نیروهای باتجربه سازمان است.
اگر در سازمان شما درصد خروج نیروهای متخصص نسبت به ورود نیروهای غیرمتخصص بیشتر است سازمان شما یک سازمان رو به افول است. درواقع سازمانی که قدرت حفظ نیروهای متخصص خود را ندارد و نیروهای با تجربه اش را به سادگی از دست میدهد به یک بیماری جدی مبتلاست.
از دست دادن نیروهای متخصص از دو جهت اهمیت میابد، نخست اینکه با خروج این نیروها، سازمان در انجام وظیفه ذاتی خود با معضل مواجه میشود و مهمتر از همه اینکه سازمان وزن استراتژیک خود را به سرعت از دست داده و از آنجا که این خلا معمولاَ با نیروی انسانی خبره هم جبران نمیشود سازمان کم کم رو به افول خواهد رفت.
به زبان ساده تر اینکه سازمان هزینه های هنگفتی برای تربیت نیروهای با تجربه و متخصص انجام میدهد اما در زمان استفاده از این نیروها به دلایل مختلف این نیروها را به راحتی از دست میدهد و این آغاز یک فاجعه سازمانی است.
از دیگر آفتهای جایگزینی این افراد با افراد غیر خبره در این است که افراد تازه روی کار آمده به دلیل فقدان دانش تخصصی از سازمان و تجربه کافی همیشه جایگاه خود را در خطر دیده و مبتنی بر یک فرآیند اداری خودخواهانه و از روی ترس تمایل سازمان برای خروج راحتتر افراد متخصص را بالا میبرند و این یعنی آغاز فاجعه دوم.
سازمانهای رو به افول در این حالت اگر رقیبی در کنار خود داشته باشند به سرعت حذف میشوند و اگر رقیبی در کار نباشد نیز به سازمانهای کم اثر و کم ارزش تبدیل میشوند که کم کم دیگران به فکر جایگزینی یک مجموعه جدید بجای آن افتاده و در نهایت با ادغام و انحلال این خلا را پر خواهند کرد و در نهایت فاجعه آخر نیز برای سازمان منفعل رقم خواهد خورد.
بنابراین مدیران ارشد سازمان لازم است در حوزه مدیریت استراتژیک سازمان خود در یک فرآیند مکرر مدیران لایه میانی و نیروی انسانی خود را با نمودارهای ورود و خروج نیروهای متخصص و بررسی میزان انگیزش به کار نیروهای متخصص در وضعیت سبز، زرد و قرمز مشخص کرده و مرتباَ عواقب فاجعه بار ماندن سازمان در وضعیت زرد یا ورود به وضعیت قرمز را هشدار دهند.
واقعیت مطلب این است که اگر سازمان شما بیشتر از ۸۰ درصد نیروهایش متخصص یا خبره هستند در وضعیت سبز قرار داشته و با کم شدن این تعداد کم کم در وضعیت زرد و قرمز قرار گرفته و سازمانی که کمتر از نیمی از نیروهایش متخصص و خبره در امور آن سازمان هستند سازمانهای رو به افول هستند.
سازمانها بدین جهت میبایست بدنه مدیریتی خود در حوزه های استراتژیک و نیروی انسانی را به سرعت اصلاح کرده و ریسک سرمایه انسانی خود را هم از قبل تنوع داده و آن را سرشکن کند، توجه کنید که موارد تشابه نزدیکی نیز بین سرمایه انسانی و سرمایه مادی وجود دارد که بارزترین آنها استهلاک هر دو در یک خط است، مفهوم سرمایه گذاری روی انسان حوزه گسترده ای را در بر می گیرد و رابطه آن با حیات سازمان یک رابطه مستقیم است.
حالا وقت آن رسیده که بررسی کنید آیا سازمانی که در آن مشغول به کار هستید یک سازمان استراتژیک، پویا و یا روبه افول و خاموشی است و اگر سازمان خود را از این منظر فقیر ارزیابی میکنید لازم است عواقب فاجعه بار آنرا مستقیماَ با بالاترین راس هرم آن مطرح کنید و نسبت به بقا و حیات سازمان خود بی تفاوت نباشید.
🔙 حالا و با این تعاریف آیا سازمان شما یک سازمان رو به افول و خاموشی است یا خیر؟
نیروی انسانی متخصص و صاحب دانش مهمترین دارایی یک سازمان و به عنوان مهمترین مزیت رقابتی و کمیاب ترین منبع در مدیریت سازمانهای امروز است، درواقع زمانی که ما صحبت از نیروی انسانی به عنوان سرمایه میکنیم بیشترین روی صحبتمان با نیروهای متخصص و نیروهای باتجربه سازمان است.
اگر در سازمان شما درصد خروج نیروهای متخصص نسبت به ورود نیروهای غیرمتخصص بیشتر است سازمان شما یک سازمان رو به افول است. درواقع سازمانی که قدرت حفظ نیروهای متخصص خود را ندارد و نیروهای با تجربه اش را به سادگی از دست میدهد به یک بیماری جدی مبتلاست.
از دست دادن نیروهای متخصص از دو جهت اهمیت میابد، نخست اینکه با خروج این نیروها، سازمان در انجام وظیفه ذاتی خود با معضل مواجه میشود و مهمتر از همه اینکه سازمان وزن استراتژیک خود را به سرعت از دست داده و از آنجا که این خلا معمولاَ با نیروی انسانی خبره هم جبران نمیشود سازمان کم کم رو به افول خواهد رفت.
به زبان ساده تر اینکه سازمان هزینه های هنگفتی برای تربیت نیروهای با تجربه و متخصص انجام میدهد اما در زمان استفاده از این نیروها به دلایل مختلف این نیروها را به راحتی از دست میدهد و این آغاز یک فاجعه سازمانی است.
از دیگر آفتهای جایگزینی این افراد با افراد غیر خبره در این است که افراد تازه روی کار آمده به دلیل فقدان دانش تخصصی از سازمان و تجربه کافی همیشه جایگاه خود را در خطر دیده و مبتنی بر یک فرآیند اداری خودخواهانه و از روی ترس تمایل سازمان برای خروج راحتتر افراد متخصص را بالا میبرند و این یعنی آغاز فاجعه دوم.
سازمانهای رو به افول در این حالت اگر رقیبی در کنار خود داشته باشند به سرعت حذف میشوند و اگر رقیبی در کار نباشد نیز به سازمانهای کم اثر و کم ارزش تبدیل میشوند که کم کم دیگران به فکر جایگزینی یک مجموعه جدید بجای آن افتاده و در نهایت با ادغام و انحلال این خلا را پر خواهند کرد و در نهایت فاجعه آخر نیز برای سازمان منفعل رقم خواهد خورد.
بنابراین مدیران ارشد سازمان لازم است در حوزه مدیریت استراتژیک سازمان خود در یک فرآیند مکرر مدیران لایه میانی و نیروی انسانی خود را با نمودارهای ورود و خروج نیروهای متخصص و بررسی میزان انگیزش به کار نیروهای متخصص در وضعیت سبز، زرد و قرمز مشخص کرده و مرتباَ عواقب فاجعه بار ماندن سازمان در وضعیت زرد یا ورود به وضعیت قرمز را هشدار دهند.
واقعیت مطلب این است که اگر سازمان شما بیشتر از ۸۰ درصد نیروهایش متخصص یا خبره هستند در وضعیت سبز قرار داشته و با کم شدن این تعداد کم کم در وضعیت زرد و قرمز قرار گرفته و سازمانی که کمتر از نیمی از نیروهایش متخصص و خبره در امور آن سازمان هستند سازمانهای رو به افول هستند.
سازمانها بدین جهت میبایست بدنه مدیریتی خود در حوزه های استراتژیک و نیروی انسانی را به سرعت اصلاح کرده و ریسک سرمایه انسانی خود را هم از قبل تنوع داده و آن را سرشکن کند، توجه کنید که موارد تشابه نزدیکی نیز بین سرمایه انسانی و سرمایه مادی وجود دارد که بارزترین آنها استهلاک هر دو در یک خط است، مفهوم سرمایه گذاری روی انسان حوزه گسترده ای را در بر می گیرد و رابطه آن با حیات سازمان یک رابطه مستقیم است.
حالا وقت آن رسیده که بررسی کنید آیا سازمانی که در آن مشغول به کار هستید یک سازمان استراتژیک، پویا و یا روبه افول و خاموشی است و اگر سازمان خود را از این منظر فقیر ارزیابی میکنید لازم است عواقب فاجعه بار آنرا مستقیماَ با بالاترین راس هرم آن مطرح کنید و نسبت به بقا و حیات سازمان خود بی تفاوت نباشید.
🔙 حالا و با این تعاریف آیا سازمان شما یک سازمان رو به افول و خاموشی است یا خیر؟