✳️به خاک سیاه نشسته اید؟ این مطلب را بخوانید!
شرکت پیتزادومینو خود را برای ورشکستگی آماده می کرد. ارزش هر سهم شرکت پیتزا دومینو در سال ۲۰۱۰ به کمتر از 9 دلار رسیده بود، در حالیکه که ارزش امروز هر سهمش به حدود ۱۶۰ دلار رسید است! بیش از ۱۲۵۰۰ شعبه در بیش از ۸۰ کشور دنیا دارد که این شرکت را به دومین پیتزافروشی زنجیره ای بزرگ دنیا تبدیل کرده است. این شرکت در سال ۲۰۱۰ به ورشکستگی نزدیک شده بود، اما امروز بخودش جرات داده است که در ایتالیا شعبه بزند! ایتالیایی که مهد پیتزا در دنیاست.
پژوهشگری ۱۸ ماه شرکت پیتزا دومینو را مطالعه کرده است تا بفهمد که چه اتفاقی در پیتزا دومینو افتاده است؟ نتیجه کارش این شد این شرکت خود را از نو آفرید. این شرکت دو دسته اقدام برای بازآفرینی خود کرد:
یک اینکه، پیتزا دومینو تصمیم گرفت تنها در تهیه و پخت پیتزا نوآوری نداشته باشد، بلکه به این جمع بندی رسید که بایستی در نحوه سفارش گیری و ارسال پیتزا هم نوآوری کند. مثلاً سفارش خودرو مخصوص حمل پیتزا، که یک فر با ظرفیت ۸۰ پیتزا دارد در همین راستا صورت گرفت. این است که در دفتر مرکزی خود ۸۰۰ نفر نیرو استخدام کرد که فقط ۴۰۰ نفر آن ها، روی نرم افزار و تحلیل رفتار مشتریان کار میکنند.
دو اینکه، پیتزادومینو تصمیم گرفت تصویر خود در ذهن بازار و مشتریان را بازآفرینی کند. مجموعه ای از کمپین های تبلیغاتی و بازاریابی را طراحی و اجرا کرد چرا که می دانست نوآفرینی بدون ایجاد تغییر در تصویری که در ذهن مشتریان دارد امکان پذیر نیست.
✅تجویز راهبردی:
علاوه بر حیات سازمانی در زندگی شخصی هم گاهی اوقات وضعیت آدم ها مثل ارزش سهام بالا و پایین می رود. ممکن است اعتبارمان پایین آمده باشد. ممکن است تمام ارزیابی ها از یک سقوط خبر بدهد. این جا همان جایی است که فرصت تفکر مجدد، طراحی دوباره و بازآفرینی است. شاید باید پوست بیندازیم و سازمان/کشور/آدم جدیدي بشویم.
تجربیات جهانی نشان می دهد که سازمان ها/کشورها/انسان ها در شرایط بحرانی، مستعد بازآفرینی هستند. این جمله معنایش چه می شود؟ یعنی اینکه خوب نیست که به وضعیت بحرانی دچار شویم ولی اگر شدیم این وضعیت بحرانی بهترین موقعیت برای بازآفرینی خودمان است. چرا که در حالت عادی ریسک پذیری مان کاهش پیدا می کند. علاقه مندی مان به نوآوری کاسته می شود و ترجیح می دهیم که همان راه قبلی را ادامه دهیم اما در بحران آماده این می شویم که تغییر کنیم.
هر سازمانی/فردی در زندگی پیتزایی می فروشد! مي خواهيم همان پيتزاي قبلي را بفروشيم يا پيتزاي جديدي در سر داريم؟ آیا نمی شود به این فکر کرد چرا به جایی نرسیم که پيتزاي خود را در ايتاليا بفروشيم؟
شرکت پیتزادومینو خود را برای ورشکستگی آماده می کرد. ارزش هر سهم شرکت پیتزا دومینو در سال ۲۰۱۰ به کمتر از 9 دلار رسیده بود، در حالیکه که ارزش امروز هر سهمش به حدود ۱۶۰ دلار رسید است! بیش از ۱۲۵۰۰ شعبه در بیش از ۸۰ کشور دنیا دارد که این شرکت را به دومین پیتزافروشی زنجیره ای بزرگ دنیا تبدیل کرده است. این شرکت در سال ۲۰۱۰ به ورشکستگی نزدیک شده بود، اما امروز بخودش جرات داده است که در ایتالیا شعبه بزند! ایتالیایی که مهد پیتزا در دنیاست.
پژوهشگری ۱۸ ماه شرکت پیتزا دومینو را مطالعه کرده است تا بفهمد که چه اتفاقی در پیتزا دومینو افتاده است؟ نتیجه کارش این شد این شرکت خود را از نو آفرید. این شرکت دو دسته اقدام برای بازآفرینی خود کرد:
یک اینکه، پیتزا دومینو تصمیم گرفت تنها در تهیه و پخت پیتزا نوآوری نداشته باشد، بلکه به این جمع بندی رسید که بایستی در نحوه سفارش گیری و ارسال پیتزا هم نوآوری کند. مثلاً سفارش خودرو مخصوص حمل پیتزا، که یک فر با ظرفیت ۸۰ پیتزا دارد در همین راستا صورت گرفت. این است که در دفتر مرکزی خود ۸۰۰ نفر نیرو استخدام کرد که فقط ۴۰۰ نفر آن ها، روی نرم افزار و تحلیل رفتار مشتریان کار میکنند.
دو اینکه، پیتزادومینو تصمیم گرفت تصویر خود در ذهن بازار و مشتریان را بازآفرینی کند. مجموعه ای از کمپین های تبلیغاتی و بازاریابی را طراحی و اجرا کرد چرا که می دانست نوآفرینی بدون ایجاد تغییر در تصویری که در ذهن مشتریان دارد امکان پذیر نیست.
✅تجویز راهبردی:
علاوه بر حیات سازمانی در زندگی شخصی هم گاهی اوقات وضعیت آدم ها مثل ارزش سهام بالا و پایین می رود. ممکن است اعتبارمان پایین آمده باشد. ممکن است تمام ارزیابی ها از یک سقوط خبر بدهد. این جا همان جایی است که فرصت تفکر مجدد، طراحی دوباره و بازآفرینی است. شاید باید پوست بیندازیم و سازمان/کشور/آدم جدیدي بشویم.
تجربیات جهانی نشان می دهد که سازمان ها/کشورها/انسان ها در شرایط بحرانی، مستعد بازآفرینی هستند. این جمله معنایش چه می شود؟ یعنی اینکه خوب نیست که به وضعیت بحرانی دچار شویم ولی اگر شدیم این وضعیت بحرانی بهترین موقعیت برای بازآفرینی خودمان است. چرا که در حالت عادی ریسک پذیری مان کاهش پیدا می کند. علاقه مندی مان به نوآوری کاسته می شود و ترجیح می دهیم که همان راه قبلی را ادامه دهیم اما در بحران آماده این می شویم که تغییر کنیم.
هر سازمانی/فردی در زندگی پیتزایی می فروشد! مي خواهيم همان پيتزاي قبلي را بفروشيم يا پيتزاي جديدي در سر داريم؟ آیا نمی شود به این فکر کرد چرا به جایی نرسیم که پيتزاي خود را در ايتاليا بفروشيم؟
✳️ پاهای خارج از کادر
ريچارد زالتمن مانند خيلي از عكاسان پيش از خود، به مناطق مختلف جهان سفر مي كرد تا از مردم و فرهنگ و زندگيشان عكس بگيرد.
يك روز صبح كه در يكي از روستاهاي دورافتاده كشور بوتان قدم مي زد تا عكس هايي بگيرد، ناگهان ايده اي به نظرش رسيد. او دوربين را در جايي مستقر مي كرد و از روستاييان مي خواست از آنچه به نظرشان ارجحيت دارد كه به ديگران درباره خودشان نشان دهند، عكس بگيرند.
بعد از اينكه زالتمن عكس هاي گرفته شده را ظاهر كرد متوجه شد در بيشتر عكس ها، پاهاي مردم حدوداً از ناحيه مچ به پايين خارج از كادرند و در عكس نيافتاده اند.
زالتمن مي گويد: «ابتدا فكر كردم كه روستاييان در تنظيم كادر دقت نكرده اند. اما بعداً معلوم شد پابرهنگي نشانه اي از فقر است. اگر چه در آن روستا همه پابرهنه بودند اما مردم روستا مي خواستند آن را پنهان كنند؛ پيام مهمي براي گرفتن.»
✅ براي شناخت افراد و سازمان ها به انتخاب هاي آنان توجه دقيق داشته باشيد. سازمان و كاركنان آن به عنوان سيستم هاي پيچيده از خود رفتاري ناشي از انتخابهايشان بروز مي دهند كه نشانه هاي دقيقي از ويژگي هاي آنان را با خود به همراه دارند. اين نشانه ها صرفنظر از اينكه هدف تظاهر يا پنهان كاري داشته باشند خصوصياتي از رفتار و فرهنگ سازماني آنها را بيان مي كند. در برخي موارد ممكن است افراد و سازمان به هر دليلي قادر به بيان صحيح و علمي ويژگي هاي خود نباشند اما وقتي در موضوعات مختلف براي انتخاب آزاد گذاشته شوند رفتار و انتخاب هايي خواهند داشت كه به صورت غيرمستقيم بيانگر خصوصيات آنها خواهند بود. براي شناخت افراد و سازمان ها به انتخاب هاي آنان توجه دقيق داشته باشيد و به آنها حق انتخاب دهيد.
ريچارد زالتمن مانند خيلي از عكاسان پيش از خود، به مناطق مختلف جهان سفر مي كرد تا از مردم و فرهنگ و زندگيشان عكس بگيرد.
يك روز صبح كه در يكي از روستاهاي دورافتاده كشور بوتان قدم مي زد تا عكس هايي بگيرد، ناگهان ايده اي به نظرش رسيد. او دوربين را در جايي مستقر مي كرد و از روستاييان مي خواست از آنچه به نظرشان ارجحيت دارد كه به ديگران درباره خودشان نشان دهند، عكس بگيرند.
بعد از اينكه زالتمن عكس هاي گرفته شده را ظاهر كرد متوجه شد در بيشتر عكس ها، پاهاي مردم حدوداً از ناحيه مچ به پايين خارج از كادرند و در عكس نيافتاده اند.
زالتمن مي گويد: «ابتدا فكر كردم كه روستاييان در تنظيم كادر دقت نكرده اند. اما بعداً معلوم شد پابرهنگي نشانه اي از فقر است. اگر چه در آن روستا همه پابرهنه بودند اما مردم روستا مي خواستند آن را پنهان كنند؛ پيام مهمي براي گرفتن.»
✅ براي شناخت افراد و سازمان ها به انتخاب هاي آنان توجه دقيق داشته باشيد. سازمان و كاركنان آن به عنوان سيستم هاي پيچيده از خود رفتاري ناشي از انتخابهايشان بروز مي دهند كه نشانه هاي دقيقي از ويژگي هاي آنان را با خود به همراه دارند. اين نشانه ها صرفنظر از اينكه هدف تظاهر يا پنهان كاري داشته باشند خصوصياتي از رفتار و فرهنگ سازماني آنها را بيان مي كند. در برخي موارد ممكن است افراد و سازمان به هر دليلي قادر به بيان صحيح و علمي ويژگي هاي خود نباشند اما وقتي در موضوعات مختلف براي انتخاب آزاد گذاشته شوند رفتار و انتخاب هايي خواهند داشت كه به صورت غيرمستقيم بيانگر خصوصيات آنها خواهند بود. براي شناخت افراد و سازمان ها به انتخاب هاي آنان توجه دقيق داشته باشيد و به آنها حق انتخاب دهيد.
✳️ قواعد کلیدی موفقیت
1⃣ از همان جایی که هستی شروع کن
2⃣ از هرآنچه داری استفاده کن
3⃣ هر آنچه در توان داری انجام بده
@executivemanagement
کانال مدیریت اجرایی
1⃣ از همان جایی که هستی شروع کن
2⃣ از هرآنچه داری استفاده کن
3⃣ هر آنچه در توان داری انجام بده
@executivemanagement
کانال مدیریت اجرایی
✳️وقتى دارى راهى كه پيدا كردی رو ميرى و بهت میخندند، دو اتفاق وجود داره ؛
يا اينكه دارى راهتو اشتباه ميرى...
يا قراره تاریخ ساز بشی...
@executivemanagement
يا اينكه دارى راهتو اشتباه ميرى...
يا قراره تاریخ ساز بشی...
@executivemanagement
اگر شما یک سیب بد طعم
را خورده باشید میتوانید
طعم سیب خوب را درک کنید
شکستها طعم پیروزی
را همیشه دو چندان میکند!!
@executivemanagement
را خورده باشید میتوانید
طعم سیب خوب را درک کنید
شکستها طعم پیروزی
را همیشه دو چندان میکند!!
@executivemanagement
✳️ این فوبیا (ترس)شما را متوقف خواهد کرد: تصمیم هراسی
مدتها است تصمیم به تعویض و ارتقای ماشینم دارم؛ اما باید چند میلیون تومان پول روی قیمت ماشین فعلی بگذارم تا ماشینی که بهتر است خریداری کنم. نه میتوانم این تصمیم را فراموش کنم و نه جرات دارم که به صورت قطعی تصمیم بگیرم. به سراغ راهحل دیگری میروم: «فعلا ضبط ماشین رو عوض میکنم. شاید بتوان با همین ضبط جدید تا مدتی همین ماشین را تحمل کرد.»
مدت هاست می دانم که این شیوه پرداخت یارانه ها اشتباه است، اما نه جرات دارم که آن را تغییر دهم و نه می توانم آن را به همین شیوه ادامه دهم. بنابراین فعلا ادامه می دهم تا ببینم چه می شود.
ما از فوبیا (ترسهای بیدلیل) زیاد شنیدهایم. فوبیای حشرات، فوبیای تاریکی یا ارتفاع. فوبیای تنهایی و سکوت. اما شاید هیچیک از آنها، به اندازه ترس از تصمیم گیری بر زندگی ما سایه نینداخته باشد. ترس از تصمیمگیری به حدی جدی است که برای آن یک نام اختصاصی هم در نظر گرفته شده است: Decidophobia. (تصمیم هراسی)
✅تحلیل راهبردی:
تاثیر مخرب این فوبیا بر زندگی شخصی/اداره سازمان/کشورداری چیست؟ اصلا نشانه های این بیماری چیست؟
1) فوبیای تصمیم گیری ، باعث میشود ما جرات انتخاب یک گزینه را از میان گزینههای موجود نداشته باشیم. این در حالی است که در بسیاری از موارد، گزینه درست را میتوانیم به سادگی از میان گزینههای پیش رو تشخیص دهیم.
2) فرار از تصميمهاي بزرگ به تصميمهاي كوچك، يكي از هنرهاي ما براي پنهان كردن ترس از تصميمگيري است. پیتر سنگه استاد دانشگاه ام.آی.تی می گوید: با تقسیم یک گاو به دو قسمت، دو گوساله نخواهیم داشت. بلکه یک گاو مرده خواهیم داشت، ما با خرد کردن یک تصمیم به تصمیمهای کوچکتر، عملا اصل آن تصمیم را کنار گذاشته و سرگرم انتخابهای دیگری شدهایم.
3) تعویق تصمیمات استراتژيک؛ فعلا اولویت من نیست: میدانیم که دیر یا زود باید راجع به ماندن یا رفتن از این سازمان تصمیم بگیریم؛ اما بهدلیل ترس از گرفتن این تصمیم، میگوییم: «فعلا مشغول درس خواندن هستم. بگذار لیسانسم را بگیرم. بعدا به این مساله فکر میکنم. الان اولویت من تغییر محل کار نیست. اولویت دانشگاه است.»
ما عموما فراموش ميكنيم كه تصميم نگرفتن، خود يك تصميم است. كسي كه تصميم مي گيرد فردا در مورد استعفا فكر كند، تصمیم گرفته است كه امروز استعفا ندهد.دلیل اینکه بسیاری از ما مشورت میگیریم، ندانستن پاسخ نیست، بلکه ترسیدن از پذیرش پاسخی است که در ذهن داریم.
✅تجویز راهبردی:
1- برای تصمیمات خود ضرب الاجل زمانی تعریف کنید.
2- با افرادی که دل و جرات بیشتری دارند همراه شوید.
3- زمانی که تصمیمات را در ضرب الاجل تعیین شده می گیرید به خودتان جایزه دهید. مثلا یک شیر موز یا دیدن یک فیلم با ارزش!
مدتها است تصمیم به تعویض و ارتقای ماشینم دارم؛ اما باید چند میلیون تومان پول روی قیمت ماشین فعلی بگذارم تا ماشینی که بهتر است خریداری کنم. نه میتوانم این تصمیم را فراموش کنم و نه جرات دارم که به صورت قطعی تصمیم بگیرم. به سراغ راهحل دیگری میروم: «فعلا ضبط ماشین رو عوض میکنم. شاید بتوان با همین ضبط جدید تا مدتی همین ماشین را تحمل کرد.»
مدت هاست می دانم که این شیوه پرداخت یارانه ها اشتباه است، اما نه جرات دارم که آن را تغییر دهم و نه می توانم آن را به همین شیوه ادامه دهم. بنابراین فعلا ادامه می دهم تا ببینم چه می شود.
ما از فوبیا (ترسهای بیدلیل) زیاد شنیدهایم. فوبیای حشرات، فوبیای تاریکی یا ارتفاع. فوبیای تنهایی و سکوت. اما شاید هیچیک از آنها، به اندازه ترس از تصمیم گیری بر زندگی ما سایه نینداخته باشد. ترس از تصمیمگیری به حدی جدی است که برای آن یک نام اختصاصی هم در نظر گرفته شده است: Decidophobia. (تصمیم هراسی)
✅تحلیل راهبردی:
تاثیر مخرب این فوبیا بر زندگی شخصی/اداره سازمان/کشورداری چیست؟ اصلا نشانه های این بیماری چیست؟
1) فوبیای تصمیم گیری ، باعث میشود ما جرات انتخاب یک گزینه را از میان گزینههای موجود نداشته باشیم. این در حالی است که در بسیاری از موارد، گزینه درست را میتوانیم به سادگی از میان گزینههای پیش رو تشخیص دهیم.
2) فرار از تصميمهاي بزرگ به تصميمهاي كوچك، يكي از هنرهاي ما براي پنهان كردن ترس از تصميمگيري است. پیتر سنگه استاد دانشگاه ام.آی.تی می گوید: با تقسیم یک گاو به دو قسمت، دو گوساله نخواهیم داشت. بلکه یک گاو مرده خواهیم داشت، ما با خرد کردن یک تصمیم به تصمیمهای کوچکتر، عملا اصل آن تصمیم را کنار گذاشته و سرگرم انتخابهای دیگری شدهایم.
3) تعویق تصمیمات استراتژيک؛ فعلا اولویت من نیست: میدانیم که دیر یا زود باید راجع به ماندن یا رفتن از این سازمان تصمیم بگیریم؛ اما بهدلیل ترس از گرفتن این تصمیم، میگوییم: «فعلا مشغول درس خواندن هستم. بگذار لیسانسم را بگیرم. بعدا به این مساله فکر میکنم. الان اولویت من تغییر محل کار نیست. اولویت دانشگاه است.»
ما عموما فراموش ميكنيم كه تصميم نگرفتن، خود يك تصميم است. كسي كه تصميم مي گيرد فردا در مورد استعفا فكر كند، تصمیم گرفته است كه امروز استعفا ندهد.دلیل اینکه بسیاری از ما مشورت میگیریم، ندانستن پاسخ نیست، بلکه ترسیدن از پذیرش پاسخی است که در ذهن داریم.
✅تجویز راهبردی:
1- برای تصمیمات خود ضرب الاجل زمانی تعریف کنید.
2- با افرادی که دل و جرات بیشتری دارند همراه شوید.
3- زمانی که تصمیمات را در ضرب الاجل تعیین شده می گیرید به خودتان جایزه دهید. مثلا یک شیر موز یا دیدن یک فیلم با ارزش!
✳️تقلید در دنیای کارآفرینای همیشه هم بگد نیست؟!
بسیار شنیدهایم که گفتهاند «خلق را تقلیدشان بر باد داد / ای دو صد لعنت بر آن تقلید باد» یا در فرهنگ فولکلور شنیدهایم که «کلاغ خواست راه رفتن کبک را بیاموزد، راه رفتن خودش را هم گم کرد.» این اشارات اگرچه سویههای پررنگی از حقیقت را به دنبال خود میکشند از جمله اینکه می خواهند بگویند که به جای بدل بودن باید به اصل وجود خود برگشت و به جای عاشق بودن صرفاً مدعی نبود اما واضح است که مثلاً پرهیز از هرگونه تقلید را وقتی به ساحت کارآفرینی و ایدهپردازی و خلاقیت میآوریم، میبینیم که معناها آن چیزی نیست که در سپهر اول به آن اشاره رفت. از ژاپنیها بگیرید تا چینیها با مهندسی معکوس و تقلید از تولیدات امریکایی ها و اروپاییها راه را رفتهاند، یعنی اول به کارکردها نگاه انداختهاند که این محصول دقیقاً بر چه اسلوبی قرار دارد؟ چگونه میتواند این محصول کارکرد خود را حفظ کند و چگونه چالشی را که برای آن ساخته شده مرتفع میکند؟ وقتی این موضوع بدرستی فهم شد، تلاشها برای تقلید از ساختههای دیگران آغاز میشود. البته دنیای امروز مقررات، قوانین و حق مالکیت مادی و معنوی را در جهت حفظ حقوق شرکتها و کارخانجات و برندها تدوین کرده است که از یک زاویه بسیار هم قابل دفاع است اما آن سوی ماجرا این است که دنیای امروز دنیای پرهیاهو و پر از رقابت است و کسی چشم خود را به آن چیزی که ممکن است رقیب را جلو بیندازد نخواهد بست. ما اگر لوکوموتیو نیستیم پس نباید ابایی داشته باشیم از اینکه برای شتاب گرفتن خودمان را به یک لوکوموتیو ببندیم و آموزش بگیریم از روی دست ساختههای دیگران اما صد البته این هشیاری دگردیسی سریع و بموقع از واگن بودن به لوکوموتیو بودن است که میتواند ما را به سمت ابتکار برساند، مثل شاگرد توانمندی که مدتی نزد استاد، مدارج مشق را در عالیترین سطوح آموخته اما او به یک نقطهای میرسد که میتواند امضای شخصی خود را داشته باشد و خطی بنویسد که با خط استاد خود متفاوت است، اما پیش از رسیدن به آن نقطه چه اشکالی دارد دقیق نگاه کنیم و تقلید کنیم؟
بسیار شنیدهایم که گفتهاند «خلق را تقلیدشان بر باد داد / ای دو صد لعنت بر آن تقلید باد» یا در فرهنگ فولکلور شنیدهایم که «کلاغ خواست راه رفتن کبک را بیاموزد، راه رفتن خودش را هم گم کرد.» این اشارات اگرچه سویههای پررنگی از حقیقت را به دنبال خود میکشند از جمله اینکه می خواهند بگویند که به جای بدل بودن باید به اصل وجود خود برگشت و به جای عاشق بودن صرفاً مدعی نبود اما واضح است که مثلاً پرهیز از هرگونه تقلید را وقتی به ساحت کارآفرینی و ایدهپردازی و خلاقیت میآوریم، میبینیم که معناها آن چیزی نیست که در سپهر اول به آن اشاره رفت. از ژاپنیها بگیرید تا چینیها با مهندسی معکوس و تقلید از تولیدات امریکایی ها و اروپاییها راه را رفتهاند، یعنی اول به کارکردها نگاه انداختهاند که این محصول دقیقاً بر چه اسلوبی قرار دارد؟ چگونه میتواند این محصول کارکرد خود را حفظ کند و چگونه چالشی را که برای آن ساخته شده مرتفع میکند؟ وقتی این موضوع بدرستی فهم شد، تلاشها برای تقلید از ساختههای دیگران آغاز میشود. البته دنیای امروز مقررات، قوانین و حق مالکیت مادی و معنوی را در جهت حفظ حقوق شرکتها و کارخانجات و برندها تدوین کرده است که از یک زاویه بسیار هم قابل دفاع است اما آن سوی ماجرا این است که دنیای امروز دنیای پرهیاهو و پر از رقابت است و کسی چشم خود را به آن چیزی که ممکن است رقیب را جلو بیندازد نخواهد بست. ما اگر لوکوموتیو نیستیم پس نباید ابایی داشته باشیم از اینکه برای شتاب گرفتن خودمان را به یک لوکوموتیو ببندیم و آموزش بگیریم از روی دست ساختههای دیگران اما صد البته این هشیاری دگردیسی سریع و بموقع از واگن بودن به لوکوموتیو بودن است که میتواند ما را به سمت ابتکار برساند، مثل شاگرد توانمندی که مدتی نزد استاد، مدارج مشق را در عالیترین سطوح آموخته اما او به یک نقطهای میرسد که میتواند امضای شخصی خود را داشته باشد و خطی بنویسد که با خط استاد خود متفاوت است، اما پیش از رسیدن به آن نقطه چه اشکالی دارد دقیق نگاه کنیم و تقلید کنیم؟