https://t.me/joinchat/AAAAADvrGrCgJ5lK7zNV0g لینک گروه انجمن مدیریت ایران. این گروه را به مدیران ،اساتید و دانشجویان رشته های مدیریت معرفی نمایید.
✳️5 راه عالی برای برخورد با انتقاد در محل کار
در برخورد با کسانی که از شما در محل کار انتقاد می کنند به مشکل خوردهاید؟ در این نوشتار ۵ شیوهی عالی برای برخورد با انتقاد در محل کار را به شما معرفی میکنیم. با ما همراه باشید.
۱. موضع تدافعی نگیرید:
اینکه در برابر ارزیابی یک شخص از خودتان، به سرعت وارد حالت تهاجمی شوید، هرگز چیز خوبی نیست. دلیل تراشیدن، برای آنچه انجام دادهاید، سبب میشود تقریباً همیشه، چهرهای انتقاد ناپذیر و ستیزهجو از شما در نگاه دیگران ایجاد شود و احتمالاً به تأیید بسیاری از دیدگاههای انتقادی آنها دربارهی شما میانجامد. به جای اینکه راه را برای آن حس تهاجمی اولیه باز بگذارید، نفسی عمیق بکشید، افکارشان را پذیرا باشید و چند سؤال راهگشا ازآنها بپرسید، پرسشهایی همچون: "ممنون که من را متوجه این موضوع کردید.
میتوانید به چند مورد خاص اشاره کنید که من در برقراری ارتباطات ناموفق بودم؟یا به نظر شما چگونه میتوانستم آن کار را به گونهای دیگر انجام دهم؟ پرسیدن سوالهایی که پاسخهای دیکته شده ندارند، موجب میشود در نظر دیگران به صورت فردی مشارکتپذیر، انعطافپذیر و روشنفکر جلوه کنید.
۲. نگویید "خودم میدانم”:
هیچگاه در پاسخ به یک انتقاد نگویید”خودم میدانم”. منتقد شما با شنیدن این جمله، موضع تدافعی میگیرد و گفتوگویی که میتوانست دوستانه و نتیجه بخش باشد، تبدیل به جدل یا جدال لفظی میشود. اگر این عادت را دارید، سعی کنید آن را با عبارت مثبتتری هم چون "متوجهام” جایگزین کنید.
۳. صبرکنید و بدگمان نباشید:
اینکه وقتی از شما انتقاد میشود، احساس کنید همه بر ضدتان هستند، امری طبیعی است. احتمالاً پیش خود احساس میکنید فرد انتقادکننده شما را هم از لحاظ احساسی و هم از لحاظ حرفهای بیکفایت میداند. ولی در حقیقت، آنها یک دیدگاه را بیان میکنند و میخواهند شما در مقام خود بمانید و پیشرفت کنید. اگر رییستان، اعتقادی به شما نداشته باشد، وقت خود را صرف صحبت با شما نمیکند که مکاتبات ایمیلیتان با مشتری بهتر شود.
اگر دیگران واقعاً از شما بیزار بودند و نمیخواستند شما را ببینند، دور و برتان حضور نداشتند. به جای اینکه دلسرد یا خشمگین شوید، خوشحال باشید که اطرافیانتان آنقدر با شما راحت هستند که مسائلشان را با شما در میان میگذارند و اطمینان دارند شما به حرفهایشان گوش میدهید و به دلیل طرح این حرفها، دربارهی آنها فکر بدی نمیکنید.
۴. عذرخواهی نکنید:
راهتان را تغییر دهید اما ضرورتی ندارد اظهار تأسف کنید، مگر در وضعیتی که عذرخواهی نیاز باشد (مثل زمانی که احساس کسی را جریحهدار کردهاید). اگر رییستان به شما میگوید چند گزارش قبلی شما، دارای غلطهای دستوری بود و از این پس گزارشهایتان را پیش از فرستادن، غلطگیری کنید، همان تغییر حالت ناگهانی شما، گویای تأسف شما است. به کار بردن عبارت "متاسفم” در جاهایی همچون محل کارتان که جای پیشرفت دارید، معمولاً حس ناامیدی را در شنونده القا میکند و تصویری مردد و غیرقابل اطمینان از شما ارائه میدهد. برای جایگزینی "متاسفم”، یک پاسخ قویتر را امتحان کنید، برای نمونه بگویید: "حتماً، من آن را تغییر خواهم داد.”
۵. زیاد به خودتان سخت نگیرید:
انتقادها بخشی از زندگی هستند. به یاد داشته باشید هیچکس کامل نیست. اگر کسی خواستار تغییر شما است، در واقع دارد روی شما سرمایهگذاری میکند و دلیل این سرمایهگذاری هم این است که شما به دلیلهای گوناگون برای آنها ارزشمند هستید. ارزش خود را بدانید و سعی نکنید منتقدان خود را به مشقت بیندازید، هر چند برخی مواقع این کار دشوار است. شما کارهای مهمتری برای انجام دادن دارید.
در برخورد با کسانی که از شما در محل کار انتقاد می کنند به مشکل خوردهاید؟ در این نوشتار ۵ شیوهی عالی برای برخورد با انتقاد در محل کار را به شما معرفی میکنیم. با ما همراه باشید.
۱. موضع تدافعی نگیرید:
اینکه در برابر ارزیابی یک شخص از خودتان، به سرعت وارد حالت تهاجمی شوید، هرگز چیز خوبی نیست. دلیل تراشیدن، برای آنچه انجام دادهاید، سبب میشود تقریباً همیشه، چهرهای انتقاد ناپذیر و ستیزهجو از شما در نگاه دیگران ایجاد شود و احتمالاً به تأیید بسیاری از دیدگاههای انتقادی آنها دربارهی شما میانجامد. به جای اینکه راه را برای آن حس تهاجمی اولیه باز بگذارید، نفسی عمیق بکشید، افکارشان را پذیرا باشید و چند سؤال راهگشا ازآنها بپرسید، پرسشهایی همچون: "ممنون که من را متوجه این موضوع کردید.
میتوانید به چند مورد خاص اشاره کنید که من در برقراری ارتباطات ناموفق بودم؟یا به نظر شما چگونه میتوانستم آن کار را به گونهای دیگر انجام دهم؟ پرسیدن سوالهایی که پاسخهای دیکته شده ندارند، موجب میشود در نظر دیگران به صورت فردی مشارکتپذیر، انعطافپذیر و روشنفکر جلوه کنید.
۲. نگویید "خودم میدانم”:
هیچگاه در پاسخ به یک انتقاد نگویید”خودم میدانم”. منتقد شما با شنیدن این جمله، موضع تدافعی میگیرد و گفتوگویی که میتوانست دوستانه و نتیجه بخش باشد، تبدیل به جدل یا جدال لفظی میشود. اگر این عادت را دارید، سعی کنید آن را با عبارت مثبتتری هم چون "متوجهام” جایگزین کنید.
۳. صبرکنید و بدگمان نباشید:
اینکه وقتی از شما انتقاد میشود، احساس کنید همه بر ضدتان هستند، امری طبیعی است. احتمالاً پیش خود احساس میکنید فرد انتقادکننده شما را هم از لحاظ احساسی و هم از لحاظ حرفهای بیکفایت میداند. ولی در حقیقت، آنها یک دیدگاه را بیان میکنند و میخواهند شما در مقام خود بمانید و پیشرفت کنید. اگر رییستان، اعتقادی به شما نداشته باشد، وقت خود را صرف صحبت با شما نمیکند که مکاتبات ایمیلیتان با مشتری بهتر شود.
اگر دیگران واقعاً از شما بیزار بودند و نمیخواستند شما را ببینند، دور و برتان حضور نداشتند. به جای اینکه دلسرد یا خشمگین شوید، خوشحال باشید که اطرافیانتان آنقدر با شما راحت هستند که مسائلشان را با شما در میان میگذارند و اطمینان دارند شما به حرفهایشان گوش میدهید و به دلیل طرح این حرفها، دربارهی آنها فکر بدی نمیکنید.
۴. عذرخواهی نکنید:
راهتان را تغییر دهید اما ضرورتی ندارد اظهار تأسف کنید، مگر در وضعیتی که عذرخواهی نیاز باشد (مثل زمانی که احساس کسی را جریحهدار کردهاید). اگر رییستان به شما میگوید چند گزارش قبلی شما، دارای غلطهای دستوری بود و از این پس گزارشهایتان را پیش از فرستادن، غلطگیری کنید، همان تغییر حالت ناگهانی شما، گویای تأسف شما است. به کار بردن عبارت "متاسفم” در جاهایی همچون محل کارتان که جای پیشرفت دارید، معمولاً حس ناامیدی را در شنونده القا میکند و تصویری مردد و غیرقابل اطمینان از شما ارائه میدهد. برای جایگزینی "متاسفم”، یک پاسخ قویتر را امتحان کنید، برای نمونه بگویید: "حتماً، من آن را تغییر خواهم داد.”
۵. زیاد به خودتان سخت نگیرید:
انتقادها بخشی از زندگی هستند. به یاد داشته باشید هیچکس کامل نیست. اگر کسی خواستار تغییر شما است، در واقع دارد روی شما سرمایهگذاری میکند و دلیل این سرمایهگذاری هم این است که شما به دلیلهای گوناگون برای آنها ارزشمند هستید. ارزش خود را بدانید و سعی نکنید منتقدان خود را به مشقت بیندازید، هر چند برخی مواقع این کار دشوار است. شما کارهای مهمتری برای انجام دادن دارید.
✳️داستان جذاب تاسیس یکی از بزرگترین دانشگاه های جهان + سه درس راهبردی
نقل شده: خانمی با لباس کتان راه راه وشوهرش با کت وشلوار دست دوز و کهنه در شهر بوستن از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رییس دانشگاه هاروارد شدند.
منشی با خودش فکر می کرد این زوج روستایی هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالاً اشتباهی وارد دانشگاه شده اند.
مرد به آرامی گفت: «مایل هستیم رییس را ببینیم.» منشی با بی حوصلگی گفت: «ایشان امروز گرفتارند.» خانم جواب داد: « ما منتظر خواهیم شد.»
منشی ساعتها آنها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند. اما این طور نشد. منشی که دید زوج روستایی پی کارشان نمی روند سرانجام تصمیم گرفت برای ملاقات با رییس از او اجازه بگیرد و رییس نیز بالاجبار پذیرفت.
رییس با اوقات تلخی آهی کشید و از دل رضایت نداشت که با آنها ملاقات کند.
به علاوه از اینکه اشخاصی با لباس کتان و راه راه وکت وشلواری دست دوز و کهنه وارد دفترش شده،
خوشش نمی آمد.خانم به او گفت: ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند.
وی اینجا راضی بود. اما حدود یک سال پیش در حادثه ای کشته شد. شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم.
رییس با ناراحتی گفت: خانم محترم ما نمی توانیم برای هرکسی که به هاروارد می آید و می میرد، بنایی برپا کنیم. خانم به سرعت توضیح داد: آه نه، نمی خواهیم مجسمه بسازیم.
فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم. رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار دست دوز و کهنه آن دو را برانداز کرد و گفت: یک ساختمان!
می دانید هزینه یک ساختمان چقدر است؟
ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است. خانم یک لحظه سکوت کرد. رییس خشنود بود. شاید حالا می توانست از شرشان خلاص شود.
زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت: آیا هزینه راه اندازی دانشگاه همین قدر است؟
پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم؟ شوهرش سر تکان داد.
رییس سردرگم بود. آقا و خانم لیلاند_استنفورد بلند شدند و راهی کالیفرنیا شدند، یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که تا ابد نام آنها را برخود دارد. دانشگاه استنفورد از بزرگترین دانشگاههای جهان، یادبود پسری که هاروارد به او اهمیت نداد...
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
فارغ از واقعیت داشتن و صحت چنین روایتی، اینگونه اتفاقات مشابه پیرامون ما شکل می گیرد ولی ما می توانیم از این داستان واقعی یا خیالی سه نکته بیاموزیم:
1- توانمندی ها و قابلیت های انسان زبان ندارند. بنابراین نهفته هستند. پس بهتر است که همیشه فرض کنیم انسانی با مجموعه ای از توانمندی های نهفته پیش روی ما نشسته است. دست کم این است که هیچگاه به او بی احترامی نمی کنیم. شاید کارمند جوان و لاغر اندامی که هم اکنون پیش روی شما نشسته است صاحب بهترین ایده کسب وکاری در چند سال اخیر باشد!
2- در صورتی که با شما برخورد نامناسبی شد و شما طرد شدید. اصلا به فکر انتقام نباشید. بهترین روش انتقام گرفتن این است: کاری که دیگران می گویند و می گفتند نمی توانید را انجام دهید، به بهترین شکل ممکن انجام دهید. انرژی خود را در جهت ساختن و نه تخریب و انتقام هدایت کنید!
3- همیشه از خود بپرسید با این منابعی که دارم بهترین کاری که می توانم انجام دهم چیست؟ [منظور از منابع، دانش، پول، اعتبار، روابط، اطلاعات، زمین، نیروی انسانی و .... هر چیزی است که می تواند خلق ارزش کند] از خود بپرسید اگر همین منابع در اختیار دیگری بود با این منابع چه می کرد؟ آنگاه دریچه ای از ایده های خلاقانه پیش روی شما گشوده خواهد شد.
نقل شده: خانمی با لباس کتان راه راه وشوهرش با کت وشلوار دست دوز و کهنه در شهر بوستن از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رییس دانشگاه هاروارد شدند.
منشی با خودش فکر می کرد این زوج روستایی هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالاً اشتباهی وارد دانشگاه شده اند.
مرد به آرامی گفت: «مایل هستیم رییس را ببینیم.» منشی با بی حوصلگی گفت: «ایشان امروز گرفتارند.» خانم جواب داد: « ما منتظر خواهیم شد.»
منشی ساعتها آنها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند. اما این طور نشد. منشی که دید زوج روستایی پی کارشان نمی روند سرانجام تصمیم گرفت برای ملاقات با رییس از او اجازه بگیرد و رییس نیز بالاجبار پذیرفت.
رییس با اوقات تلخی آهی کشید و از دل رضایت نداشت که با آنها ملاقات کند.
به علاوه از اینکه اشخاصی با لباس کتان و راه راه وکت وشلواری دست دوز و کهنه وارد دفترش شده،
خوشش نمی آمد.خانم به او گفت: ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند.
وی اینجا راضی بود. اما حدود یک سال پیش در حادثه ای کشته شد. شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم.
رییس با ناراحتی گفت: خانم محترم ما نمی توانیم برای هرکسی که به هاروارد می آید و می میرد، بنایی برپا کنیم. خانم به سرعت توضیح داد: آه نه، نمی خواهیم مجسمه بسازیم.
فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم. رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار دست دوز و کهنه آن دو را برانداز کرد و گفت: یک ساختمان!
می دانید هزینه یک ساختمان چقدر است؟
ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است. خانم یک لحظه سکوت کرد. رییس خشنود بود. شاید حالا می توانست از شرشان خلاص شود.
زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت: آیا هزینه راه اندازی دانشگاه همین قدر است؟
پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم؟ شوهرش سر تکان داد.
رییس سردرگم بود. آقا و خانم لیلاند_استنفورد بلند شدند و راهی کالیفرنیا شدند، یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که تا ابد نام آنها را برخود دارد. دانشگاه استنفورد از بزرگترین دانشگاههای جهان، یادبود پسری که هاروارد به او اهمیت نداد...
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
فارغ از واقعیت داشتن و صحت چنین روایتی، اینگونه اتفاقات مشابه پیرامون ما شکل می گیرد ولی ما می توانیم از این داستان واقعی یا خیالی سه نکته بیاموزیم:
1- توانمندی ها و قابلیت های انسان زبان ندارند. بنابراین نهفته هستند. پس بهتر است که همیشه فرض کنیم انسانی با مجموعه ای از توانمندی های نهفته پیش روی ما نشسته است. دست کم این است که هیچگاه به او بی احترامی نمی کنیم. شاید کارمند جوان و لاغر اندامی که هم اکنون پیش روی شما نشسته است صاحب بهترین ایده کسب وکاری در چند سال اخیر باشد!
2- در صورتی که با شما برخورد نامناسبی شد و شما طرد شدید. اصلا به فکر انتقام نباشید. بهترین روش انتقام گرفتن این است: کاری که دیگران می گویند و می گفتند نمی توانید را انجام دهید، به بهترین شکل ممکن انجام دهید. انرژی خود را در جهت ساختن و نه تخریب و انتقام هدایت کنید!
3- همیشه از خود بپرسید با این منابعی که دارم بهترین کاری که می توانم انجام دهم چیست؟ [منظور از منابع، دانش، پول، اعتبار، روابط، اطلاعات، زمین، نیروی انسانی و .... هر چیزی است که می تواند خلق ارزش کند] از خود بپرسید اگر همین منابع در اختیار دیگری بود با این منابع چه می کرد؟ آنگاه دریچه ای از ایده های خلاقانه پیش روی شما گشوده خواهد شد.
✳️نه هرویین مصرف کنید و نه جوک سیاه گوش کنید، هر دو یک اثر را دارند!
اول بگذارید با هم یک جوک را مرور کنیم:
روزهای خوب هم میاد !!
.
.
.
.
.
.
.
فقط دادیم چین بسازه ارزون در بیاد!!!!!!!
صبر کنید میاد!
خندیدید؟ لبخند بر لبان تان نشست؟
باشد ایرادی ندارد. اما بگذارید کمی عمیق تر به این پدیده نگاه کنیم. مطالب این چنینی برای من و شما آشنا است. در کانال های طنز چنین جوک هایی زیاد نوشته می شود. یکی از اساتید اقتصاد مفهومی را مطرح کرده است به نام جوک های سیاه. جوک بالا هم یکی از همان جوک هاست.
برخی جملات، ضرب المثل ها، لطیفه ها، داستان ها تخدیر می کنند یعنی مانند مواد مخدر عمل می کنند. مانع حرکتند، بذر ناامیدی می پاشند و گرد تسلیم می پراکنند.
ممکن است بگویید، حالا خیلی هم نباید سخت گرفت! جواب این است: چون معمولا ما با ذهن نقادانه و تحلیلی به داستان ها و لطیفه ها وضرب المثل ها گوش نمی کنیم، بنابراین به راحتی در ذهن ما می نشیند و بعد از مدتی، به خاطر تکرار و انتقاد نکردن از آن، ته نشین می شود و رسوب می کند. آنگاه پنج سال آینده، همه ما بدون این که بدانیم چرا به این جمع بندی رسیده ایم که "خوشبختی ما در گرو چینی هاست".
قبول کنیم که همین شوخی ها و طنزها، روزی تبدیل می شود به باورهای ما.
بنابراین در جوک گفتن و جوک شنیدن هم عاقلانه عمل کنیم که فردای ما را می سازد یا می سوزاند.
✅تجویز راهبردی:
وظیفه ما در قبال جوک های سیاه چیست؟
1- از خودمان شروع کنیم. خود را در معرض جوک های سیاه قرار ندهیم و اگر قرار گرفتیم ذهن خود را حساس و آماده کنیم که نقادانه و آگاهانه به اینگونه مطالب گوش کنیم.
2- دوباره از خودمان شروع کنیم، خیلی از ماها از جمله خود من وقتی مطلبی طنزآلود را می خوانم، دوست دارم که آن را به اشتراک بگذارم، فیلتری بگذاریم برای ارسال مطالب طنزآلود آیا این یک جوک سیاه یا یک «هروئین فکری» نیست؟ اگر هست به عنوان توزیع این مواد مخدر را برای خود یک جرم تلقی کنیم.
3- اگر فردی جوکی سیاه گفت خیلی خیلی محترمانه با بیان مطالب نقض سعی کنیم از ذهن مخاطبین هروئین زدایی کنیم. این سومی خیلی باید مودبانه و غیرمستقیم باشد.
اول بگذارید با هم یک جوک را مرور کنیم:
روزهای خوب هم میاد !!
.
.
.
.
.
.
.
فقط دادیم چین بسازه ارزون در بیاد!!!!!!!
صبر کنید میاد!
خندیدید؟ لبخند بر لبان تان نشست؟
باشد ایرادی ندارد. اما بگذارید کمی عمیق تر به این پدیده نگاه کنیم. مطالب این چنینی برای من و شما آشنا است. در کانال های طنز چنین جوک هایی زیاد نوشته می شود. یکی از اساتید اقتصاد مفهومی را مطرح کرده است به نام جوک های سیاه. جوک بالا هم یکی از همان جوک هاست.
برخی جملات، ضرب المثل ها، لطیفه ها، داستان ها تخدیر می کنند یعنی مانند مواد مخدر عمل می کنند. مانع حرکتند، بذر ناامیدی می پاشند و گرد تسلیم می پراکنند.
ممکن است بگویید، حالا خیلی هم نباید سخت گرفت! جواب این است: چون معمولا ما با ذهن نقادانه و تحلیلی به داستان ها و لطیفه ها وضرب المثل ها گوش نمی کنیم، بنابراین به راحتی در ذهن ما می نشیند و بعد از مدتی، به خاطر تکرار و انتقاد نکردن از آن، ته نشین می شود و رسوب می کند. آنگاه پنج سال آینده، همه ما بدون این که بدانیم چرا به این جمع بندی رسیده ایم که "خوشبختی ما در گرو چینی هاست".
قبول کنیم که همین شوخی ها و طنزها، روزی تبدیل می شود به باورهای ما.
بنابراین در جوک گفتن و جوک شنیدن هم عاقلانه عمل کنیم که فردای ما را می سازد یا می سوزاند.
✅تجویز راهبردی:
وظیفه ما در قبال جوک های سیاه چیست؟
1- از خودمان شروع کنیم. خود را در معرض جوک های سیاه قرار ندهیم و اگر قرار گرفتیم ذهن خود را حساس و آماده کنیم که نقادانه و آگاهانه به اینگونه مطالب گوش کنیم.
2- دوباره از خودمان شروع کنیم، خیلی از ماها از جمله خود من وقتی مطلبی طنزآلود را می خوانم، دوست دارم که آن را به اشتراک بگذارم، فیلتری بگذاریم برای ارسال مطالب طنزآلود آیا این یک جوک سیاه یا یک «هروئین فکری» نیست؟ اگر هست به عنوان توزیع این مواد مخدر را برای خود یک جرم تلقی کنیم.
3- اگر فردی جوکی سیاه گفت خیلی خیلی محترمانه با بیان مطالب نقض سعی کنیم از ذهن مخاطبین هروئین زدایی کنیم. این سومی خیلی باید مودبانه و غیرمستقیم باشد.
✳️ چرا پلاسکوها از نوستالژی به تراژدی تبدیل می شوند؟
یکی از ویژگی های مهم سازمان های چابک در بخش های تولید و خدمات (بالاخص) وشایستگی های مدیران "مسئولیت پذیری و پاسخگویی" است.
هر مدیری، مسئولیت پذیری را به عنوان یک عنصر بنیادی در فرهنگ سالم و پایدار می بیند. مشکل اغلب در مورد ایده های رهبری و مدیریت است. ما از کلمات استفاده می کنیم، بدون اینکه معنی آنها را درک کنیم.
و معمولا این اشتباه را به یکی یا هر دوی این باورهای پنهان ربط می دهیم:
1)به این معتقدیم که ارتباط عمیقی بین مسئولیت پذیری و مجازات وجود دارد- به جای اینکه آن را به عنوان ابزاری در نظر بگیریم که به افراد کمک می کند تابالاترین سطح اعتماد به نفس خودشان را آشکار کنند.
2)ما به این فرض اشتباه معتقدیم که پاسخگویی یک رویداد خاموش است، به جای فکر کردن به این که یک مکالمه طولانی مدت بین مدیر و کارمند است.
کمبودفضابرای ابرازافکار عمومی ورسانه های مطالبه گر که بدون تخریب فعالیت نمایند و انحصارهای مرتبط در سازمان به هر اندازه که وسعت داشته باشند فرهنگ سازمان را به مادون می برد ومدیریت بر منابع را ناممکن می سازد.
ترویج دو مقوله پاسخگویی و مسئولیت پذیری در تمام سطوح فردی تا اجتماعی راه گشا وبرون رفت از مسایل فعلی را به همراه می آورد.
یکی از ویژگی های مهم سازمان های چابک در بخش های تولید و خدمات (بالاخص) وشایستگی های مدیران "مسئولیت پذیری و پاسخگویی" است.
هر مدیری، مسئولیت پذیری را به عنوان یک عنصر بنیادی در فرهنگ سالم و پایدار می بیند. مشکل اغلب در مورد ایده های رهبری و مدیریت است. ما از کلمات استفاده می کنیم، بدون اینکه معنی آنها را درک کنیم.
و معمولا این اشتباه را به یکی یا هر دوی این باورهای پنهان ربط می دهیم:
1)به این معتقدیم که ارتباط عمیقی بین مسئولیت پذیری و مجازات وجود دارد- به جای اینکه آن را به عنوان ابزاری در نظر بگیریم که به افراد کمک می کند تابالاترین سطح اعتماد به نفس خودشان را آشکار کنند.
2)ما به این فرض اشتباه معتقدیم که پاسخگویی یک رویداد خاموش است، به جای فکر کردن به این که یک مکالمه طولانی مدت بین مدیر و کارمند است.
کمبودفضابرای ابرازافکار عمومی ورسانه های مطالبه گر که بدون تخریب فعالیت نمایند و انحصارهای مرتبط در سازمان به هر اندازه که وسعت داشته باشند فرهنگ سازمان را به مادون می برد ومدیریت بر منابع را ناممکن می سازد.
ترویج دو مقوله پاسخگویی و مسئولیت پذیری در تمام سطوح فردی تا اجتماعی راه گشا وبرون رفت از مسایل فعلی را به همراه می آورد.