✳️داستان جذاب تاسیس یکی از بزرگترین دانشگاه های جهان + سه درس راهبردی
نقل شده: خانمی با لباس کتان راه راه وشوهرش با کت وشلوار دست دوز و کهنه در شهر بوستن از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رییس دانشگاه هاروارد شدند.
منشی با خودش فکر می کرد این زوج روستایی هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالاً اشتباهی وارد دانشگاه شده اند.
مرد به آرامی گفت: «مایل هستیم رییس را ببینیم.» منشی با بی حوصلگی گفت: «ایشان امروز گرفتارند.» خانم جواب داد: « ما منتظر خواهیم شد.»
منشی ساعتها آنها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند. اما این طور نشد. منشی که دید زوج روستایی پی کارشان نمی روند سرانجام تصمیم گرفت برای ملاقات با رییس از او اجازه بگیرد و رییس نیز بالاجبار پذیرفت.
رییس با اوقات تلخی آهی کشید و از دل رضایت نداشت که با آنها ملاقات کند.
به علاوه از اینکه اشخاصی با لباس کتان و راه راه وکت وشلواری دست دوز و کهنه وارد دفترش شده،
خوشش نمی آمد.خانم به او گفت: ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند.
وی اینجا راضی بود. اما حدود یک سال پیش در حادثه ای کشته شد. شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم.
رییس با ناراحتی گفت: خانم محترم ما نمی توانیم برای هرکسی که به هاروارد می آید و می میرد، بنایی برپا کنیم. خانم به سرعت توضیح داد: آه نه، نمی خواهیم مجسمه بسازیم.
فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم. رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار دست دوز و کهنه آن دو را برانداز کرد و گفت: یک ساختمان!
می دانید هزینه یک ساختمان چقدر است؟
ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است. خانم یک لحظه سکوت کرد. رییس خشنود بود. شاید حالا می توانست از شرشان خلاص شود.
زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت: آیا هزینه راه اندازی دانشگاه همین قدر است؟
پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم؟ شوهرش سر تکان داد.
رییس سردرگم بود. آقا و خانم لیلاند_استنفورد بلند شدند و راهی کالیفرنیا شدند، یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که تا ابد نام آنها را برخود دارد. دانشگاه استنفورد از بزرگترین دانشگاههای جهان، یادبود پسری که هاروارد به او اهمیت نداد...
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
فارغ از واقعیت داشتن و صحت چنین روایتی، اینگونه اتفاقات مشابه پیرامون ما شکل می گیرد ولی ما می توانیم از این داستان واقعی یا خیالی سه نکته بیاموزیم:
1- توانمندی ها و قابلیت های انسان زبان ندارند. بنابراین نهفته هستند. پس بهتر است که همیشه فرض کنیم انسانی با مجموعه ای از توانمندی های نهفته پیش روی ما نشسته است. دست کم این است که هیچگاه به او بی احترامی نمی کنیم. شاید کارمند جوان و لاغر اندامی که هم اکنون پیش روی شما نشسته است صاحب بهترین ایده کسب وکاری در چند سال اخیر باشد!
2- در صورتی که با شما برخورد نامناسبی شد و شما طرد شدید. اصلا به فکر انتقام نباشید. بهترین روش انتقام گرفتن این است: کاری که دیگران می گویند و می گفتند نمی توانید را انجام دهید، به بهترین شکل ممکن انجام دهید. انرژی خود را در جهت ساختن و نه تخریب و انتقام هدایت کنید!
3- همیشه از خود بپرسید با این منابعی که دارم بهترین کاری که می توانم انجام دهم چیست؟ [منظور از منابع، دانش، پول، اعتبار، روابط، اطلاعات، زمین، نیروی انسانی و .... هر چیزی است که می تواند خلق ارزش کند] از خود بپرسید اگر همین منابع در اختیار دیگری بود با این منابع چه می کرد؟ آنگاه دریچه ای از ایده های خلاقانه پیش روی شما گشوده خواهد شد.
نقل شده: خانمی با لباس کتان راه راه وشوهرش با کت وشلوار دست دوز و کهنه در شهر بوستن از قطار پایین آمدند و بدون هیچ قرار قبلی راهی دفتر رییس دانشگاه هاروارد شدند.
منشی با خودش فکر می کرد این زوج روستایی هیچ کاری در هاروارد ندارند و احتمالاً اشتباهی وارد دانشگاه شده اند.
مرد به آرامی گفت: «مایل هستیم رییس را ببینیم.» منشی با بی حوصلگی گفت: «ایشان امروز گرفتارند.» خانم جواب داد: « ما منتظر خواهیم شد.»
منشی ساعتها آنها را نادیده گرفت و به این امید بود که بالاخره دلسرد شوند و پی کارشان بروند. اما این طور نشد. منشی که دید زوج روستایی پی کارشان نمی روند سرانجام تصمیم گرفت برای ملاقات با رییس از او اجازه بگیرد و رییس نیز بالاجبار پذیرفت.
رییس با اوقات تلخی آهی کشید و از دل رضایت نداشت که با آنها ملاقات کند.
به علاوه از اینکه اشخاصی با لباس کتان و راه راه وکت وشلواری دست دوز و کهنه وارد دفترش شده،
خوشش نمی آمد.خانم به او گفت: ما پسری داشتیم که یک سال در هاروارد درس خواند.
وی اینجا راضی بود. اما حدود یک سال پیش در حادثه ای کشته شد. شوهرم و من دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم.
رییس با ناراحتی گفت: خانم محترم ما نمی توانیم برای هرکسی که به هاروارد می آید و می میرد، بنایی برپا کنیم. خانم به سرعت توضیح داد: آه نه، نمی خواهیم مجسمه بسازیم.
فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به هاروارد بدهیم. رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار دست دوز و کهنه آن دو را برانداز کرد و گفت: یک ساختمان!
می دانید هزینه یک ساختمان چقدر است؟
ارزش ساختمان های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است. خانم یک لحظه سکوت کرد. رییس خشنود بود. شاید حالا می توانست از شرشان خلاص شود.
زن رو به شوهرش کرد و آرام گفت: آیا هزینه راه اندازی دانشگاه همین قدر است؟
پس چرا خودمان دانشگاه راه نیندازیم؟ شوهرش سر تکان داد.
رییس سردرگم بود. آقا و خانم لیلاند_استنفورد بلند شدند و راهی کالیفرنیا شدند، یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که تا ابد نام آنها را برخود دارد. دانشگاه استنفورد از بزرگترین دانشگاههای جهان، یادبود پسری که هاروارد به او اهمیت نداد...
✅تحلیل و تجویز راهبردی:
فارغ از واقعیت داشتن و صحت چنین روایتی، اینگونه اتفاقات مشابه پیرامون ما شکل می گیرد ولی ما می توانیم از این داستان واقعی یا خیالی سه نکته بیاموزیم:
1- توانمندی ها و قابلیت های انسان زبان ندارند. بنابراین نهفته هستند. پس بهتر است که همیشه فرض کنیم انسانی با مجموعه ای از توانمندی های نهفته پیش روی ما نشسته است. دست کم این است که هیچگاه به او بی احترامی نمی کنیم. شاید کارمند جوان و لاغر اندامی که هم اکنون پیش روی شما نشسته است صاحب بهترین ایده کسب وکاری در چند سال اخیر باشد!
2- در صورتی که با شما برخورد نامناسبی شد و شما طرد شدید. اصلا به فکر انتقام نباشید. بهترین روش انتقام گرفتن این است: کاری که دیگران می گویند و می گفتند نمی توانید را انجام دهید، به بهترین شکل ممکن انجام دهید. انرژی خود را در جهت ساختن و نه تخریب و انتقام هدایت کنید!
3- همیشه از خود بپرسید با این منابعی که دارم بهترین کاری که می توانم انجام دهم چیست؟ [منظور از منابع، دانش، پول، اعتبار، روابط، اطلاعات، زمین، نیروی انسانی و .... هر چیزی است که می تواند خلق ارزش کند] از خود بپرسید اگر همین منابع در اختیار دیگری بود با این منابع چه می کرد؟ آنگاه دریچه ای از ایده های خلاقانه پیش روی شما گشوده خواهد شد.
✳️نه هرویین مصرف کنید و نه جوک سیاه گوش کنید، هر دو یک اثر را دارند!
اول بگذارید با هم یک جوک را مرور کنیم:
روزهای خوب هم میاد !!
.
.
.
.
.
.
.
فقط دادیم چین بسازه ارزون در بیاد!!!!!!!
صبر کنید میاد!
خندیدید؟ لبخند بر لبان تان نشست؟
باشد ایرادی ندارد. اما بگذارید کمی عمیق تر به این پدیده نگاه کنیم. مطالب این چنینی برای من و شما آشنا است. در کانال های طنز چنین جوک هایی زیاد نوشته می شود. یکی از اساتید اقتصاد مفهومی را مطرح کرده است به نام جوک های سیاه. جوک بالا هم یکی از همان جوک هاست.
برخی جملات، ضرب المثل ها، لطیفه ها، داستان ها تخدیر می کنند یعنی مانند مواد مخدر عمل می کنند. مانع حرکتند، بذر ناامیدی می پاشند و گرد تسلیم می پراکنند.
ممکن است بگویید، حالا خیلی هم نباید سخت گرفت! جواب این است: چون معمولا ما با ذهن نقادانه و تحلیلی به داستان ها و لطیفه ها وضرب المثل ها گوش نمی کنیم، بنابراین به راحتی در ذهن ما می نشیند و بعد از مدتی، به خاطر تکرار و انتقاد نکردن از آن، ته نشین می شود و رسوب می کند. آنگاه پنج سال آینده، همه ما بدون این که بدانیم چرا به این جمع بندی رسیده ایم که "خوشبختی ما در گرو چینی هاست".
قبول کنیم که همین شوخی ها و طنزها، روزی تبدیل می شود به باورهای ما.
بنابراین در جوک گفتن و جوک شنیدن هم عاقلانه عمل کنیم که فردای ما را می سازد یا می سوزاند.
✅تجویز راهبردی:
وظیفه ما در قبال جوک های سیاه چیست؟
1- از خودمان شروع کنیم. خود را در معرض جوک های سیاه قرار ندهیم و اگر قرار گرفتیم ذهن خود را حساس و آماده کنیم که نقادانه و آگاهانه به اینگونه مطالب گوش کنیم.
2- دوباره از خودمان شروع کنیم، خیلی از ماها از جمله خود من وقتی مطلبی طنزآلود را می خوانم، دوست دارم که آن را به اشتراک بگذارم، فیلتری بگذاریم برای ارسال مطالب طنزآلود آیا این یک جوک سیاه یا یک «هروئین فکری» نیست؟ اگر هست به عنوان توزیع این مواد مخدر را برای خود یک جرم تلقی کنیم.
3- اگر فردی جوکی سیاه گفت خیلی خیلی محترمانه با بیان مطالب نقض سعی کنیم از ذهن مخاطبین هروئین زدایی کنیم. این سومی خیلی باید مودبانه و غیرمستقیم باشد.
اول بگذارید با هم یک جوک را مرور کنیم:
روزهای خوب هم میاد !!
.
.
.
.
.
.
.
فقط دادیم چین بسازه ارزون در بیاد!!!!!!!
صبر کنید میاد!
خندیدید؟ لبخند بر لبان تان نشست؟
باشد ایرادی ندارد. اما بگذارید کمی عمیق تر به این پدیده نگاه کنیم. مطالب این چنینی برای من و شما آشنا است. در کانال های طنز چنین جوک هایی زیاد نوشته می شود. یکی از اساتید اقتصاد مفهومی را مطرح کرده است به نام جوک های سیاه. جوک بالا هم یکی از همان جوک هاست.
برخی جملات، ضرب المثل ها، لطیفه ها، داستان ها تخدیر می کنند یعنی مانند مواد مخدر عمل می کنند. مانع حرکتند، بذر ناامیدی می پاشند و گرد تسلیم می پراکنند.
ممکن است بگویید، حالا خیلی هم نباید سخت گرفت! جواب این است: چون معمولا ما با ذهن نقادانه و تحلیلی به داستان ها و لطیفه ها وضرب المثل ها گوش نمی کنیم، بنابراین به راحتی در ذهن ما می نشیند و بعد از مدتی، به خاطر تکرار و انتقاد نکردن از آن، ته نشین می شود و رسوب می کند. آنگاه پنج سال آینده، همه ما بدون این که بدانیم چرا به این جمع بندی رسیده ایم که "خوشبختی ما در گرو چینی هاست".
قبول کنیم که همین شوخی ها و طنزها، روزی تبدیل می شود به باورهای ما.
بنابراین در جوک گفتن و جوک شنیدن هم عاقلانه عمل کنیم که فردای ما را می سازد یا می سوزاند.
✅تجویز راهبردی:
وظیفه ما در قبال جوک های سیاه چیست؟
1- از خودمان شروع کنیم. خود را در معرض جوک های سیاه قرار ندهیم و اگر قرار گرفتیم ذهن خود را حساس و آماده کنیم که نقادانه و آگاهانه به اینگونه مطالب گوش کنیم.
2- دوباره از خودمان شروع کنیم، خیلی از ماها از جمله خود من وقتی مطلبی طنزآلود را می خوانم، دوست دارم که آن را به اشتراک بگذارم، فیلتری بگذاریم برای ارسال مطالب طنزآلود آیا این یک جوک سیاه یا یک «هروئین فکری» نیست؟ اگر هست به عنوان توزیع این مواد مخدر را برای خود یک جرم تلقی کنیم.
3- اگر فردی جوکی سیاه گفت خیلی خیلی محترمانه با بیان مطالب نقض سعی کنیم از ذهن مخاطبین هروئین زدایی کنیم. این سومی خیلی باید مودبانه و غیرمستقیم باشد.
✳️ چرا پلاسکوها از نوستالژی به تراژدی تبدیل می شوند؟
یکی از ویژگی های مهم سازمان های چابک در بخش های تولید و خدمات (بالاخص) وشایستگی های مدیران "مسئولیت پذیری و پاسخگویی" است.
هر مدیری، مسئولیت پذیری را به عنوان یک عنصر بنیادی در فرهنگ سالم و پایدار می بیند. مشکل اغلب در مورد ایده های رهبری و مدیریت است. ما از کلمات استفاده می کنیم، بدون اینکه معنی آنها را درک کنیم.
و معمولا این اشتباه را به یکی یا هر دوی این باورهای پنهان ربط می دهیم:
1)به این معتقدیم که ارتباط عمیقی بین مسئولیت پذیری و مجازات وجود دارد- به جای اینکه آن را به عنوان ابزاری در نظر بگیریم که به افراد کمک می کند تابالاترین سطح اعتماد به نفس خودشان را آشکار کنند.
2)ما به این فرض اشتباه معتقدیم که پاسخگویی یک رویداد خاموش است، به جای فکر کردن به این که یک مکالمه طولانی مدت بین مدیر و کارمند است.
کمبودفضابرای ابرازافکار عمومی ورسانه های مطالبه گر که بدون تخریب فعالیت نمایند و انحصارهای مرتبط در سازمان به هر اندازه که وسعت داشته باشند فرهنگ سازمان را به مادون می برد ومدیریت بر منابع را ناممکن می سازد.
ترویج دو مقوله پاسخگویی و مسئولیت پذیری در تمام سطوح فردی تا اجتماعی راه گشا وبرون رفت از مسایل فعلی را به همراه می آورد.
یکی از ویژگی های مهم سازمان های چابک در بخش های تولید و خدمات (بالاخص) وشایستگی های مدیران "مسئولیت پذیری و پاسخگویی" است.
هر مدیری، مسئولیت پذیری را به عنوان یک عنصر بنیادی در فرهنگ سالم و پایدار می بیند. مشکل اغلب در مورد ایده های رهبری و مدیریت است. ما از کلمات استفاده می کنیم، بدون اینکه معنی آنها را درک کنیم.
و معمولا این اشتباه را به یکی یا هر دوی این باورهای پنهان ربط می دهیم:
1)به این معتقدیم که ارتباط عمیقی بین مسئولیت پذیری و مجازات وجود دارد- به جای اینکه آن را به عنوان ابزاری در نظر بگیریم که به افراد کمک می کند تابالاترین سطح اعتماد به نفس خودشان را آشکار کنند.
2)ما به این فرض اشتباه معتقدیم که پاسخگویی یک رویداد خاموش است، به جای فکر کردن به این که یک مکالمه طولانی مدت بین مدیر و کارمند است.
کمبودفضابرای ابرازافکار عمومی ورسانه های مطالبه گر که بدون تخریب فعالیت نمایند و انحصارهای مرتبط در سازمان به هر اندازه که وسعت داشته باشند فرهنگ سازمان را به مادون می برد ومدیریت بر منابع را ناممکن می سازد.
ترویج دو مقوله پاسخگویی و مسئولیت پذیری در تمام سطوح فردی تا اجتماعی راه گشا وبرون رفت از مسایل فعلی را به همراه می آورد.
✳️چگونه به صورت تضمینی انگیزه کارکنانمان را بکشیم؟!
برای کارمندانتان وقت نگذارید. ⁉️
همیشه به خاطر داشته باشید که شما «مدیر» هستید و «وقت ارزشمند» شما باید صرف «چیزهای ارزشمند» شود. با وقت نگذاشتن برای آنها به راحتی این پیام را به آنان منتقل میکنید که «آنها در نظر شما ارزشمند نیستند».
برای این کار می توانید به درخواست های آنها برای دیدن شما و مشورت در مورد پیشبرد امور پاسخ منفی بدهید و به گزارش های کاری آنها کم اعتنا باشید. حتی میتوانید در هنگامی که با شما صحبت میکنند سر خود را با تلفن همراهتان یا مستندات کاری دیگر مشغول کنید و به آنها القا کنید که به آنها گوش نمیدهید و برایشان «وقت ندارید».
روشهای متنوعی برای وقت نگذاشتن برای کارکنان وجود دارند و شما میتوانید از خلاقیت خود در این زمینه استفاده کنید.
این کار مهمترین روش برای کُشتن انگیزههای کارکنان است. اگر این کار را بخوبی انجام می دهید، لازم نیست موارد بعدی را مطالعه کنید!
برای کارمندانتان وقت نگذارید. ⁉️
همیشه به خاطر داشته باشید که شما «مدیر» هستید و «وقت ارزشمند» شما باید صرف «چیزهای ارزشمند» شود. با وقت نگذاشتن برای آنها به راحتی این پیام را به آنان منتقل میکنید که «آنها در نظر شما ارزشمند نیستند».
برای این کار می توانید به درخواست های آنها برای دیدن شما و مشورت در مورد پیشبرد امور پاسخ منفی بدهید و به گزارش های کاری آنها کم اعتنا باشید. حتی میتوانید در هنگامی که با شما صحبت میکنند سر خود را با تلفن همراهتان یا مستندات کاری دیگر مشغول کنید و به آنها القا کنید که به آنها گوش نمیدهید و برایشان «وقت ندارید».
روشهای متنوعی برای وقت نگذاشتن برای کارکنان وجود دارند و شما میتوانید از خلاقیت خود در این زمینه استفاده کنید.
این کار مهمترین روش برای کُشتن انگیزههای کارکنان است. اگر این کار را بخوبی انجام می دهید، لازم نیست موارد بعدی را مطالعه کنید!
✳️تفاوت یک مدیر نمونه و یک مدیر عادی در چیست؟
یک واقعیت دشوار وجود دارد : اکثرمردم عادی، فکر می کنند می توانند رهبر باشند اما در واقع زمانی که نگاهی نزدیکتر به آن ها می اندازیم می بینیم که چقدر کنترل متکبرانه دارند .با این حساب تفاوت یک مدیر نمونه و یک مدیر عادی در چیست؟
✅مدیرنمونه
شما مدیر سطح بالایی هستید که می دانید چگونه کارها انجام می شود. پس وقتی که شما رهبری خود را گسترده تر کنید، احساس می کنید مجبور هستید که زیر دستانتان را وادار کنید که کارها را با استانداردهای بالای شما انجام بدهند. اما اینگونه به شما این هشدار داده میشود که این نوع سبک رهبری یعنی میکرو منیجینگ که میتواند بعضی از سازگاریها و فرهنگ تیم کاری شما را تخریب کند. تفاوتی ندارد که شما قصد دارید با این کار سیگنال منفی ارسال کنید یا نه ! به هر حال هرچه که هست دقیقا نحوه کنترل یک micro-managing به این صورت است .
هیچ کدام از این پیام ها، پیامی نیست که دوست دارید بفرستید. دوست دارم به شما یادآوری کنم که در شغلتان بیشتر باید بر روی عواقب و پیامدهای آتی متمرکز باشید تا بر روی رویه انجام کارها .
شما باید بر روی چیستی ها تمرکز کنید و تلاش کنید تا همکارهایتان بر روی چگونه ها تمرکز کنند. می توانید این کارها را با دنبال کردن این سه مرحله انجام دهید :
اول : زمانی را برای توضیح دقیق ، راهنمایی و مشخص کردن توقعاتی صرف کنید که برای بدست آوردن بازدهی و سودمندی به روی برخی از کارها تعیین کرده اید و از ابتدای امر باید کار را به گونه ای انجام دهید که مدیریت شما، حالت تحمیلی بر روی کارکنانتان نداشته باشد و با سوال پرسیدن مطمئن شوید آیا زیر دستان شما انتظارات شما را به وضوح درک کرده اند یا نه .
دوم : با خودتان قرار بگذارید که چه مدت برای چک کردن کار کارمندانتان منتظر بمانید. واقعا این هدف بزرگی است !
مقاومت کنید که تا وقتی ۶۰ – ۷۰ درصد از زمان نگذشته است، کار را بررسی نکنید. در عین حالی که شما نیاز دارید زمانی را برای تمرکز به کارهای شخصی خود اختصاص دهید، این تاکتیک می تواند پیام شفافی برای کارکنانتان داشته باشد که چقدر به آن ها اعتماد دارید .
سوم : دست آخر هم یا آن ها را به ادامه کار تشویق می کنید یا بعلکس آن ها را متوقف خواهید ساخت. می خواهم شما در نحوه ی بازبینی خود یک تغییر اساسی دهید . درسته ! نه تنها می خواهم که در بازه های کمتری این کار را انجام بدهید، بلکه این را هم میخواهم که به بهترین نحو تغییر را اعمال کنید.
در این هنگام می گویید که اجازه بدهید اول کار را ببینم یا ببینم که چطور انجام شده ! تصمیم گیری بر روی این امر می تواند مفید باشد و در عوض ارزیابی را هم ساده تر خواهد ساخت !
مثلا، بپرسید شما خوب هستید؟ آیا کارها را پیگیری می کنید؟ یا کاری هست که من به شما کمک کنم؟ افراد کمالگرا ، گاهی اوقات می خواهند که روی برخی شرایط کنترل مطلق داشته باشند . علی رغم اینکه شما یک متخصص هستید و درکارتان برای کارکنانتان خیلی مفید هستید، باید بدانید که زیر دستانتان نیاز به کمی فضای بیشتر دارند تا آن ها هم بتوانند احساس آزادی داشته باشند.
این موضوع به آن ها احساس خوب و شایسته بودنی را می دهد که باعث بالا رفتن کیفیت کارشان می شود .
بازنشراز:مدیران ایران
یک واقعیت دشوار وجود دارد : اکثرمردم عادی، فکر می کنند می توانند رهبر باشند اما در واقع زمانی که نگاهی نزدیکتر به آن ها می اندازیم می بینیم که چقدر کنترل متکبرانه دارند .با این حساب تفاوت یک مدیر نمونه و یک مدیر عادی در چیست؟
✅مدیرنمونه
شما مدیر سطح بالایی هستید که می دانید چگونه کارها انجام می شود. پس وقتی که شما رهبری خود را گسترده تر کنید، احساس می کنید مجبور هستید که زیر دستانتان را وادار کنید که کارها را با استانداردهای بالای شما انجام بدهند. اما اینگونه به شما این هشدار داده میشود که این نوع سبک رهبری یعنی میکرو منیجینگ که میتواند بعضی از سازگاریها و فرهنگ تیم کاری شما را تخریب کند. تفاوتی ندارد که شما قصد دارید با این کار سیگنال منفی ارسال کنید یا نه ! به هر حال هرچه که هست دقیقا نحوه کنترل یک micro-managing به این صورت است .
هیچ کدام از این پیام ها، پیامی نیست که دوست دارید بفرستید. دوست دارم به شما یادآوری کنم که در شغلتان بیشتر باید بر روی عواقب و پیامدهای آتی متمرکز باشید تا بر روی رویه انجام کارها .
شما باید بر روی چیستی ها تمرکز کنید و تلاش کنید تا همکارهایتان بر روی چگونه ها تمرکز کنند. می توانید این کارها را با دنبال کردن این سه مرحله انجام دهید :
اول : زمانی را برای توضیح دقیق ، راهنمایی و مشخص کردن توقعاتی صرف کنید که برای بدست آوردن بازدهی و سودمندی به روی برخی از کارها تعیین کرده اید و از ابتدای امر باید کار را به گونه ای انجام دهید که مدیریت شما، حالت تحمیلی بر روی کارکنانتان نداشته باشد و با سوال پرسیدن مطمئن شوید آیا زیر دستان شما انتظارات شما را به وضوح درک کرده اند یا نه .
دوم : با خودتان قرار بگذارید که چه مدت برای چک کردن کار کارمندانتان منتظر بمانید. واقعا این هدف بزرگی است !
مقاومت کنید که تا وقتی ۶۰ – ۷۰ درصد از زمان نگذشته است، کار را بررسی نکنید. در عین حالی که شما نیاز دارید زمانی را برای تمرکز به کارهای شخصی خود اختصاص دهید، این تاکتیک می تواند پیام شفافی برای کارکنانتان داشته باشد که چقدر به آن ها اعتماد دارید .
سوم : دست آخر هم یا آن ها را به ادامه کار تشویق می کنید یا بعلکس آن ها را متوقف خواهید ساخت. می خواهم شما در نحوه ی بازبینی خود یک تغییر اساسی دهید . درسته ! نه تنها می خواهم که در بازه های کمتری این کار را انجام بدهید، بلکه این را هم میخواهم که به بهترین نحو تغییر را اعمال کنید.
در این هنگام می گویید که اجازه بدهید اول کار را ببینم یا ببینم که چطور انجام شده ! تصمیم گیری بر روی این امر می تواند مفید باشد و در عوض ارزیابی را هم ساده تر خواهد ساخت !
مثلا، بپرسید شما خوب هستید؟ آیا کارها را پیگیری می کنید؟ یا کاری هست که من به شما کمک کنم؟ افراد کمالگرا ، گاهی اوقات می خواهند که روی برخی شرایط کنترل مطلق داشته باشند . علی رغم اینکه شما یک متخصص هستید و درکارتان برای کارکنانتان خیلی مفید هستید، باید بدانید که زیر دستانتان نیاز به کمی فضای بیشتر دارند تا آن ها هم بتوانند احساس آزادی داشته باشند.
این موضوع به آن ها احساس خوب و شایسته بودنی را می دهد که باعث بالا رفتن کیفیت کارشان می شود .
بازنشراز:مدیران ایران
✳️ مدیریت بحران یا بحران مدیریت؟
✅در ابتدای این نوشته، به روح بلند آتشنشانانی که در حادثه پلاسکو پروانهوار سوختند، ادای احترام میکنم. رنجی که خانوادههای عزیز آنها در این ساعات تحمل میکنند، غیر قابل تصور است. دعا كنيم خداوند به قلب همه آنها آرامش و صبر عطا نماید.
✅ طی دو روز گذشته، درباره ضعف مدیریت بحران در کشور مطالب زیادی نوشته شده، اما ایکاش مشکلمان فقط در مدیریت بحران بود و در زمانهای غیربحرانی، عملکرد مدیریتیِ قابل دفاعی داشتیم. بهجد اعتقاد دارم در کشورمان "بحران مدیریت" وجود دارد. بحران مدیریت، بسیار فراتر از ضعفِ در مدیریت بحران است. مدیریت بحرانِ ضعیف، بخش بسیار کوچکی از بحران مدیریت فعلی است. بحران مدیریت یعنی اینکه مدیرانمان نتوانستهاند مسائل کلیدی مردم را حل کرده و به زندگی آنها سروسامانی دهند. هر طرف که سر میگردانیم، کموبیش آثار بیکفایتی مدیری را مشاهده میکنیم. صنعتی بي رمق، سيستم تامين اجتماعي و درماني فشل، فساد مالیِ لجامگسیخته، جامعهای کمتر توسعهیافته، اخلاق و فرهنگی در حال احتضار، آموزش و پرورشی ویران و شهرهایی که در ترافیک و انواع آلودگی غوطهورند.
✅چگونه مدیریت در کشورمان به این روز افتاد؟ بهنظرم پنج عامل بیشتر از سایر موارد در ایجاد این وضعیت اثرگذار بوده است.
👈 اول آنکه بسیاری از متصديان امر، مدیریت را یک علم نمیدانند! تعداد قابل توجهی از مدیران کشور، آموزشهای کافی در زمینه مدیریت ندیدهاند و بهصورت تجربی و سعی و خطا در حال فراگیری مدیریت هستند و با جدیدترین نظریهها، تکنیکها و ابزارهای مدیریتی، فرسنگها فاصله دارند.
👈 دوم آنکه تخصصگرایی و شایستهسالاری، جای خود را به باندبازی و جناحگرایی داده است. اینچنین شد که کارهای مهم مدیریتی، بعضا" بهدست افراد متوسط و زیر متوسطی افتاده که قدرت لابی بیشتری دارند و به مراکز قدرت، نزدیکتر هستند. بخش قابل توجهي از نخبگان و استعدادهاي موجود در جامعه، در مديريت بخش هاي مختلف كشور به بازي گرفته نشده اند.
👈 سوم آنکه فرهنگ كار کارشناسی، به فرهنگ تملق و بلهقربانگویی تبدیل شده است. کار برخی کارشناسان، دیگر کارشناسی و اعلام نظر نيست، بلکه بايد نظر مدیر خود را دریافت و آن را در گزارش خود به عنوان نتیجه فرایند کارشناسی اعلام كنند.
👈چهارم آنکه شفافیت و پاسخگویی نهادینه نگردیده و فشاری جدي از سوی افکار عمومی بر بدنه مدیریتی برای عملکرد بهتر احساس نمي شود.
👈 در نهایت، افزایش روحیه منفعتطلبی و مالاندوزی افراطی، هر چه بیشتر منافع ملت را قربانی منافع افراد و گروههای خاص نموده است.
در پایان تاکید میکنم که بحران مدیریتی در کشور اگر جدی گرفته نشده و برای آن چارهاندیشی نگردد، آینده خوبی در انتظار اين كشور نخواهد بود.
بازنشراز: کانال ترفند مدیریت
✅در ابتدای این نوشته، به روح بلند آتشنشانانی که در حادثه پلاسکو پروانهوار سوختند، ادای احترام میکنم. رنجی که خانوادههای عزیز آنها در این ساعات تحمل میکنند، غیر قابل تصور است. دعا كنيم خداوند به قلب همه آنها آرامش و صبر عطا نماید.
✅ طی دو روز گذشته، درباره ضعف مدیریت بحران در کشور مطالب زیادی نوشته شده، اما ایکاش مشکلمان فقط در مدیریت بحران بود و در زمانهای غیربحرانی، عملکرد مدیریتیِ قابل دفاعی داشتیم. بهجد اعتقاد دارم در کشورمان "بحران مدیریت" وجود دارد. بحران مدیریت، بسیار فراتر از ضعفِ در مدیریت بحران است. مدیریت بحرانِ ضعیف، بخش بسیار کوچکی از بحران مدیریت فعلی است. بحران مدیریت یعنی اینکه مدیرانمان نتوانستهاند مسائل کلیدی مردم را حل کرده و به زندگی آنها سروسامانی دهند. هر طرف که سر میگردانیم، کموبیش آثار بیکفایتی مدیری را مشاهده میکنیم. صنعتی بي رمق، سيستم تامين اجتماعي و درماني فشل، فساد مالیِ لجامگسیخته، جامعهای کمتر توسعهیافته، اخلاق و فرهنگی در حال احتضار، آموزش و پرورشی ویران و شهرهایی که در ترافیک و انواع آلودگی غوطهورند.
✅چگونه مدیریت در کشورمان به این روز افتاد؟ بهنظرم پنج عامل بیشتر از سایر موارد در ایجاد این وضعیت اثرگذار بوده است.
👈 اول آنکه بسیاری از متصديان امر، مدیریت را یک علم نمیدانند! تعداد قابل توجهی از مدیران کشور، آموزشهای کافی در زمینه مدیریت ندیدهاند و بهصورت تجربی و سعی و خطا در حال فراگیری مدیریت هستند و با جدیدترین نظریهها، تکنیکها و ابزارهای مدیریتی، فرسنگها فاصله دارند.
👈 دوم آنکه تخصصگرایی و شایستهسالاری، جای خود را به باندبازی و جناحگرایی داده است. اینچنین شد که کارهای مهم مدیریتی، بعضا" بهدست افراد متوسط و زیر متوسطی افتاده که قدرت لابی بیشتری دارند و به مراکز قدرت، نزدیکتر هستند. بخش قابل توجهي از نخبگان و استعدادهاي موجود در جامعه، در مديريت بخش هاي مختلف كشور به بازي گرفته نشده اند.
👈 سوم آنکه فرهنگ كار کارشناسی، به فرهنگ تملق و بلهقربانگویی تبدیل شده است. کار برخی کارشناسان، دیگر کارشناسی و اعلام نظر نيست، بلکه بايد نظر مدیر خود را دریافت و آن را در گزارش خود به عنوان نتیجه فرایند کارشناسی اعلام كنند.
👈چهارم آنکه شفافیت و پاسخگویی نهادینه نگردیده و فشاری جدي از سوی افکار عمومی بر بدنه مدیریتی برای عملکرد بهتر احساس نمي شود.
👈 در نهایت، افزایش روحیه منفعتطلبی و مالاندوزی افراطی، هر چه بیشتر منافع ملت را قربانی منافع افراد و گروههای خاص نموده است.
در پایان تاکید میکنم که بحران مدیریتی در کشور اگر جدی گرفته نشده و برای آن چارهاندیشی نگردد، آینده خوبی در انتظار اين كشور نخواهد بود.
بازنشراز: کانال ترفند مدیریت