✳️سازمان شما بهشتی است یا جهنمی؟
فردي از پروردگار در خواست كرد تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد. خداوند دعاي او را مستجاب كرد. در عالم شهود او وارد اتاقي شد كه جمعي از مردم در اطراف ديگ بزرگ غذا نشسته بودند. همه گرسنه، نااميد و در عذاب بودند. هر كدام قاشقي داشت كه به ديگ مي رسيد، ولي دسته قاشق ها بلندتر از بازوي آنها بود به طوري كه نمي توانستند قاشق را به دهانشان برسانند. عذاب آنها وحشتناك بود!
آنگاه ندا آمد: اكنون بهشت را نظاره كن. او به اتاق ديگري كه درست مانند اولي بود وارد شد. ديگ غذا، جمعي از مردم، همان قاشقهاي دسته بلند و ...ولي در آنجا همه شاد و سير بودند. آن مرد گفت: نمي فهمم!!! چرا مردم اينجا شادند. در حالي كه در اتاق ديگر بدبختند با آنكه همه چيزشان يكسان است؟ ندا آمد كه در اينجا آنها ياد گرفته اند كه يكديگر را تغذيه كنند. هر كسي با قاشقش غذا در دهان ديگري مي گذارد چون ايمان دارد كه كسي هست كه در دهانش غذايي بگذارد.../کانال مدیریت اجرایی
✅نکته مدیریتی:
شاید اغراق آمیز نباشد اگر عصر حاضر را عصر تشریک مساعی (Collaboration) بنامیم. امروزه رقابت به معنای نابود کردن و حذف رقبا نیست بلکه در بهترین حالت در جستجوی تشریک مساعی با یکدیگر جهت خلق یک ارزش پایدار و تشکیل اتحادهای استراتژیک می باشد. همچنین در سازمانهای موفق همواره رد پای یک تیم منسجم و اثربخش که با هم تشریک مساعی کرده اند دیده می شود. امروزه انسانهای موفق ترجیح میدهند که سهمی مناسب از یک کیک بزرگ داشته باشند تا اینکه به تنهایی صاحب یک کیک کوچک باشند. امروزه نقش غیر قابل انکار کامیونیتی ها در موفقیت کسب و کارها بر هیچ کس پوشیده نیست....بازنشراز کانال تجربه آینده
فردي از پروردگار در خواست كرد تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد. خداوند دعاي او را مستجاب كرد. در عالم شهود او وارد اتاقي شد كه جمعي از مردم در اطراف ديگ بزرگ غذا نشسته بودند. همه گرسنه، نااميد و در عذاب بودند. هر كدام قاشقي داشت كه به ديگ مي رسيد، ولي دسته قاشق ها بلندتر از بازوي آنها بود به طوري كه نمي توانستند قاشق را به دهانشان برسانند. عذاب آنها وحشتناك بود!
آنگاه ندا آمد: اكنون بهشت را نظاره كن. او به اتاق ديگري كه درست مانند اولي بود وارد شد. ديگ غذا، جمعي از مردم، همان قاشقهاي دسته بلند و ...ولي در آنجا همه شاد و سير بودند. آن مرد گفت: نمي فهمم!!! چرا مردم اينجا شادند. در حالي كه در اتاق ديگر بدبختند با آنكه همه چيزشان يكسان است؟ ندا آمد كه در اينجا آنها ياد گرفته اند كه يكديگر را تغذيه كنند. هر كسي با قاشقش غذا در دهان ديگري مي گذارد چون ايمان دارد كه كسي هست كه در دهانش غذايي بگذارد.../کانال مدیریت اجرایی
✅نکته مدیریتی:
شاید اغراق آمیز نباشد اگر عصر حاضر را عصر تشریک مساعی (Collaboration) بنامیم. امروزه رقابت به معنای نابود کردن و حذف رقبا نیست بلکه در بهترین حالت در جستجوی تشریک مساعی با یکدیگر جهت خلق یک ارزش پایدار و تشکیل اتحادهای استراتژیک می باشد. همچنین در سازمانهای موفق همواره رد پای یک تیم منسجم و اثربخش که با هم تشریک مساعی کرده اند دیده می شود. امروزه انسانهای موفق ترجیح میدهند که سهمی مناسب از یک کیک بزرگ داشته باشند تا اینکه به تنهایی صاحب یک کیک کوچک باشند. امروزه نقش غیر قابل انکار کامیونیتی ها در موفقیت کسب و کارها بر هیچ کس پوشیده نیست....بازنشراز کانال تجربه آینده
✳️ #دورهمی
خوشا به حال آنان که از تنهایی نمی ترسند، از همنشینی با خویش نمی ترسند، مدام دنبال کاری برای انجام یا راهی برای سرگرمی یا موضوعی برای قضاوت نیستند!
اگر تنها نمانی، خودت را نمی شناسی. اگر خود را نشناسی، کم کم از خلاء درونت به هراس می افتی.
اما خلائي در کار نیست، جهانی پهناور درون روح ما پنهان است،در انتظار کشف. با تمام قدرت بکرش آنجاست. چنان تازه و چنان نیرومند است که از پذیرفتن وجودش می ترسیم.
خوشا به حال آنان که از تنهایی نمی ترسند، از همنشینی با خویش نمی ترسند، مدام دنبال کاری برای انجام یا راهی برای سرگرمی یا موضوعی برای قضاوت نیستند!
اگر تنها نمانی، خودت را نمی شناسی. اگر خود را نشناسی، کم کم از خلاء درونت به هراس می افتی.
اما خلائي در کار نیست، جهانی پهناور درون روح ما پنهان است،در انتظار کشف. با تمام قدرت بکرش آنجاست. چنان تازه و چنان نیرومند است که از پذیرفتن وجودش می ترسیم.
✳️ #دورهمی
✅ "چماق و هویج را خدا بیامرزد"
تا حالا شده به میز کار خود باز گردید و کاغذ یادداشت زرد رنگی روی میز خود ببینید؟ کاغذ یادداشتی که رئیس شما روی آن نوشته باشد «کار امروزت عالی بود!». /کانال مدیریت اجرایی
هر وقت که سخنرانی دارم این را از حاضرین میپرسم. در یک جمعیت ۱۰۰ نفری معمولا ۲ یا ۳ نفر دست خود را بلند میکنند. از آنها میپرسم «آن را چه کردید؟»، تنها یکبار شده که کسی بگوید آن را دور انداخته است. تمام افراد دیگر، آن را در محل کارشان در معرض دید نگاه داشتهاند. مثلا برای مدت زیادی روی صفحه نمایش رایانه خود چسپانده بودند./کانال مدیریت اجرایی
شگفتآور است که اکثر ما توجه بسیار کمی از طرف رئیس خود دریافت میکنیم که در نتیجه، یک کاغذ یادداشت با چند کلمه روی آن اهمیت یک جایزه بزرگ را پیدا میکند. کاغذ یادداشت یادآوری است که نشان میدهد ما کاری انجام دادهایم که ارزش تقدیر و صرف ۳۰ ثانیه از وقت رئیس ما را داشته است.
کارکنان ممکن است برای حقوق سرکار حاضر شوند ولی کاغذهای یادداشت زرد رنگ بسیار با ارزشتر از حقوق هستند. این کاغذها هستند که تلاش آینده کارکنان را نتیجه میدهند.
بازنشراز کانال مدیریت و روانشناسی
✅ "چماق و هویج را خدا بیامرزد"
تا حالا شده به میز کار خود باز گردید و کاغذ یادداشت زرد رنگی روی میز خود ببینید؟ کاغذ یادداشتی که رئیس شما روی آن نوشته باشد «کار امروزت عالی بود!». /کانال مدیریت اجرایی
هر وقت که سخنرانی دارم این را از حاضرین میپرسم. در یک جمعیت ۱۰۰ نفری معمولا ۲ یا ۳ نفر دست خود را بلند میکنند. از آنها میپرسم «آن را چه کردید؟»، تنها یکبار شده که کسی بگوید آن را دور انداخته است. تمام افراد دیگر، آن را در محل کارشان در معرض دید نگاه داشتهاند. مثلا برای مدت زیادی روی صفحه نمایش رایانه خود چسپانده بودند./کانال مدیریت اجرایی
شگفتآور است که اکثر ما توجه بسیار کمی از طرف رئیس خود دریافت میکنیم که در نتیجه، یک کاغذ یادداشت با چند کلمه روی آن اهمیت یک جایزه بزرگ را پیدا میکند. کاغذ یادداشت یادآوری است که نشان میدهد ما کاری انجام دادهایم که ارزش تقدیر و صرف ۳۰ ثانیه از وقت رئیس ما را داشته است.
کارکنان ممکن است برای حقوق سرکار حاضر شوند ولی کاغذهای یادداشت زرد رنگ بسیار با ارزشتر از حقوق هستند. این کاغذها هستند که تلاش آینده کارکنان را نتیجه میدهند.
بازنشراز کانال مدیریت و روانشناسی
✳️ #آموزه_مدیریتی
✅ قاتلان تصمیم گیری استراتژیک
چه برای زندگی شخصی خود تصمیمگیری میکنید و چه مدیر ارشد یک سازمان، یک استاندار یا رییس جمهور هستید، یکی از مهمترین مهارتها، مهارت تصمیمگیری است. در این میان عادتهایی وجود دارند که قاتلان تصمیمگیری استراتژيک هستند.
1- عادت خیلی منطقی بودن
اگر خیلی منطقی باشید، هیچ ایده خلاقانهای به ذهن شما نمیرسد. اگر بخواهید هر ایدهای که کمی عجیب و غریب است را در همان لحظه اول کنار بگذارید، همیشه به همان گزینههای قدیمی خواهید رسید.
2- عادت انتخاب اولین راه حل
فکر کردن کار انرژیبری است، بنابراین مغز ما متخصص کاهش مصرف انرژی است. چه کار میکند؟ یکی از کارهایی که میکند این است که وقتی به اولین گزینه رسید، خاموش میشود و سوت پایان جستجو را میکشد! بدین ترتیب شما با سبد کوچکی از گزینهها روبرو خواهید بود.
3- عادت فقط یک جواب درست وجود دارد
اکثر ما فکر میکنیم که یک جواب بهینه وجود دارد و ما باید آن را پیدا کنیم. در صورتی که ممکن است سه جواب مطلوب وجود داشته باشد. بنابراین ذهن خود را باز نگاه دارید./کانال مدیریت اجرایی
4- عادت تفکر تک سناریویی
همه ما در صحبت میگوییم که دنیا متغیر است اما در عمل، وقتی تصمیم میگیریم فقط بر اساس یک آینده (سناریو)، گزینه برتر را انتخاب میکنیم. در صورتی که باید علاوه بر گزینه برای آینده مورد انتظار، برای آیندههای دیگر نیز گزینههای متناسب در ذهن داشته باشیم.
5- عادت جمع آوری دادههای خیلی زیاد
برخی از ما آنقدر اطلاعات جمعآوری میکنیم، که دچار فلج تحلیلی (Paralysis by analysis) میشویم. کیفیت تصمیمگیری مبتنی بر دادههای خیلی کم و خیلی زیاد هر دو در معرض خطر است./کانال مدیریت اجرایی
6- عادت بیتوجهی به پیامدهای موج دو و سه
تفکر کوتاه مدت یکی از بزرگترین اشتباهاتی است که افراد در فرآیند تصمیمگیری مرتکب میشوند. آنها نمیدانند تصمیمی که امروز میگیرند علاوه بر زمان حال بر آینده نیز تاثیر خواهد گذاشت. چیزی که امروز درست و کاربردی به نظر میرسد، شاید نهایتا تصمیم خوبی از آب درنیاید. برای رفع این مشکل از ابزار چرخ آینده استفاده میکنند. این ابزار کمک میکند که پیامدهای موجهای بعدی تصمیم امروز مشخص و در نظر گرفته شود.
✅ قاتلان تصمیم گیری استراتژیک
چه برای زندگی شخصی خود تصمیمگیری میکنید و چه مدیر ارشد یک سازمان، یک استاندار یا رییس جمهور هستید، یکی از مهمترین مهارتها، مهارت تصمیمگیری است. در این میان عادتهایی وجود دارند که قاتلان تصمیمگیری استراتژيک هستند.
1- عادت خیلی منطقی بودن
اگر خیلی منطقی باشید، هیچ ایده خلاقانهای به ذهن شما نمیرسد. اگر بخواهید هر ایدهای که کمی عجیب و غریب است را در همان لحظه اول کنار بگذارید، همیشه به همان گزینههای قدیمی خواهید رسید.
2- عادت انتخاب اولین راه حل
فکر کردن کار انرژیبری است، بنابراین مغز ما متخصص کاهش مصرف انرژی است. چه کار میکند؟ یکی از کارهایی که میکند این است که وقتی به اولین گزینه رسید، خاموش میشود و سوت پایان جستجو را میکشد! بدین ترتیب شما با سبد کوچکی از گزینهها روبرو خواهید بود.
3- عادت فقط یک جواب درست وجود دارد
اکثر ما فکر میکنیم که یک جواب بهینه وجود دارد و ما باید آن را پیدا کنیم. در صورتی که ممکن است سه جواب مطلوب وجود داشته باشد. بنابراین ذهن خود را باز نگاه دارید./کانال مدیریت اجرایی
4- عادت تفکر تک سناریویی
همه ما در صحبت میگوییم که دنیا متغیر است اما در عمل، وقتی تصمیم میگیریم فقط بر اساس یک آینده (سناریو)، گزینه برتر را انتخاب میکنیم. در صورتی که باید علاوه بر گزینه برای آینده مورد انتظار، برای آیندههای دیگر نیز گزینههای متناسب در ذهن داشته باشیم.
5- عادت جمع آوری دادههای خیلی زیاد
برخی از ما آنقدر اطلاعات جمعآوری میکنیم، که دچار فلج تحلیلی (Paralysis by analysis) میشویم. کیفیت تصمیمگیری مبتنی بر دادههای خیلی کم و خیلی زیاد هر دو در معرض خطر است./کانال مدیریت اجرایی
6- عادت بیتوجهی به پیامدهای موج دو و سه
تفکر کوتاه مدت یکی از بزرگترین اشتباهاتی است که افراد در فرآیند تصمیمگیری مرتکب میشوند. آنها نمیدانند تصمیمی که امروز میگیرند علاوه بر زمان حال بر آینده نیز تاثیر خواهد گذاشت. چیزی که امروز درست و کاربردی به نظر میرسد، شاید نهایتا تصمیم خوبی از آب درنیاید. برای رفع این مشکل از ابزار چرخ آینده استفاده میکنند. این ابزار کمک میکند که پیامدهای موجهای بعدی تصمیم امروز مشخص و در نظر گرفته شود.
✳️ #آموزه_مدیریتی
✅ هفت کلید برای اینکه رهبری حرفه ای و موثر باشید:
عاقلانه تفویض اختیار کنید.
اهداف را برای زیردستانتان مشخص کنید.
ارتباطات قوی و موثر داشته باشید.
برای زیردستان خود وقت بگذارید و صحبتهای آنها را بشنوید.
دستاوردهای زیردستان را ببینید و تصدیق کنید.
همواره به راه حلهای پایدار فکر کنید، راه حلهای مقطعی زیان آور هستند.
در محیط کار خیلی جدی و خشک نباشید.
✅ هفت کلید برای اینکه رهبری حرفه ای و موثر باشید:
عاقلانه تفویض اختیار کنید.
اهداف را برای زیردستانتان مشخص کنید.
ارتباطات قوی و موثر داشته باشید.
برای زیردستان خود وقت بگذارید و صحبتهای آنها را بشنوید.
دستاوردهای زیردستان را ببینید و تصدیق کنید.
همواره به راه حلهای پایدار فکر کنید، راه حلهای مقطعی زیان آور هستند.
در محیط کار خیلی جدی و خشک نباشید.
✳️ #بزرگی_می_گفت
دائما مهارتهای خود را در زمینه فعالیتهای کلیدی و مهم با زمان هماهنگ کنید. به یاد داشته باشید که هر چقدر هم که امروز مهارتهای خوبی داشته باشید، دانش و مهارتهای شما با گذر زمان کهنه و متروک میشوند. اگر شما در حال بهتر شدن نباشید، پس در حال بدتر شدن هستید...
دائما مهارتهای خود را در زمینه فعالیتهای کلیدی و مهم با زمان هماهنگ کنید. به یاد داشته باشید که هر چقدر هم که امروز مهارتهای خوبی داشته باشید، دانش و مهارتهای شما با گذر زمان کهنه و متروک میشوند. اگر شما در حال بهتر شدن نباشید، پس در حال بدتر شدن هستید...
Forwarded from اخبار اقتصاد ایران
گزارش جدید بانک جهانی درباره پیش بینی وضعیت #اقتصاد_ایران با ترجمه فارسی
👇
👇
Forwarded from اخبار اقتصاد ایران
ایران. 1396بهبود نفت محور.pdf
2.8 MB
✳️ #مطالعه_موردی case study ودرس آموخته های آن
✅ هند و توسعه صنعتی
پس از استقلال هند در سال 1947، دولت مسوولیت توسعه اقتصادی را برعهده گرفت و سیاستهای اقتصادی در چارچوب برنامههای پنج ساله توسعه تنظیم شد. از آنجا که هند در کنار استقلال سیاسی علاقهمند به استقلال اقتصادی نیز بود با آغاز برنامه پنجساله دوم، سیاستگذاران هندی «رشد بخش کالاهای سرمایهای» را در دستور کار خود قرار دادند. این کشور مایل نبود سرمایهگذاری خارجی را بپذیرد مگر بهعنوان وسیله تحصیل تکنولوژی خارجی. با این حال آمادگی پذیرش کمک خارجی را داشت؛ هرچند از این کمکها نیز بسیار کم استفاده کرد. هند اساسا تمایل داشت خوداتکا باشد و چنین نیز بود. بهطور کلی جهتگیری سیاستهای صنعتی هند به مدت 30 سال از استمرار برخوردار بود. به عبارت دیگر دیدگاه هند در این مدت، تاکید بر نقش پیشرو بخش کالاهای سرمایهای در اقتصاد و تمرکز بر نقش دولت در راستای تحقق این امر بود. در این دوران، بخش عمومی حدود 40تا55 درصد از مجموع سرمایهگذاریها را انجام میداد و «سرمایهگذاری خصوصی» در صنعت از طریق رشتهای از اقدامات مثل صدور جوازهای صنعتی و سهمیههای وارداتی، تحت کنترل درآمد. واردات نیز به وسیله سهمیهها(علاوه بر تعرفهها) محدود میشد و مقدار آن برحسب نوع محصول و استفادهکننده تخصیص مییافت. برای جلوگیری از افزایش انحصار در بخشخصوصی، «نظارتهای قیمتی» نیز بر محصولاتی که ضروری تلقی میشدند مثل کود شیمیایی، سیمان، آلومینیوم، شکر، فرآوردههای دارویی و ... انجام میگرفت. با فرض تمرکز سیاستهای اقتصادی هند بر ایجاد بخش کالاهای سرمایهای در راستای استقلال نرخ انباشت سرمایه از رشد درآمدهای صادراتی، میتوان این کشور را در زمینه صنعتی شدن، موفق ارزیابی کرد. چراکه سهم کالاهای سرمایهای در تولید صنعتی هند از کمتراز 5 درصد در ابتدای برنامه پنج ساله دوم، به حدود 18 درصد در سال 1980 رسید. همچنین طی دوره 20 ساله 80-1960 نرخ رشد ارزش افزوده صنایع مرتبط با کالاهای سرمایهای به 8.1درصد بالغ شد. در حالی که در همین بازه، نرخ رشد بخش کالاهای سرمایهای، مصرفی و واسطهای به ترتیب معادل6.2، 4.9و 4.2درصد بود. بنابراین اولویت سرمایهگذاری درخصوص کالاهای سرمایهای بهطور نسبی محقق شد؛ هرچند آهنگ رشد اقتصادی و بهرهوری طی 3دهه (80-1950) آهسته بود.
بهدنبال رشد کند تولید ناخالص داخلی و بهرهوری، هند در سال 1985 برنامهای تحت عنوان «اصلاحات صنعتی» به اجرا درآورد. تمرکز این برنامه به سه محور «افزایش سرمایهگذاری بخشخصوصی»، «تغییر ابزارهای سیاست اقتصادی از نظارتهای فیزیکی به مشوقهای ملی» و «تغییر رویکرد استراتژی توسعه صنعتی از جایگزینی واردات کالاهای سرمایهای به سوی اقتصاد بازتر» بود. به این ترتیب، دولت یارانههای بنگاههای تولید صنعتی را تقلیل داد و نظارت بر قیمتها کاهش یافت. برخی مشوقهای صادراتی به اجرا درآمد و عوارض گمرکی صادرات در مورد سه چهارم از اقلامی که در گذشته مشمول حقوق گمرکی بودند از میان رفت. همچنین، سیاست اقتصادی، اندکی به سمت ترغیب بیشتر سرمایهگذاری خارجی مستقیم متمایل شد. در نتیجه این اصلاحات سهم تولیدات صنعتی از صادرات به حدود 70 درصد رسید. با وجود موفقیتهای نسبی هند در اجرای این رویکرد، سیاستهای اقتصادی این کشور به لحاظ زمانی با سیاستهای جهانی هماهنگ نبوده است. زمانی که تجارت بینالمللی به شدت در حال گسترش بود، سیاستهای هند خیلی دروننگر بودند. زمانی هم که آهنگ تجارت بینالمللی آهسته شد، هند تصمیم گرفت نظام تجاری خود را آزاد کند و بیشتر رو به صادرات بینالمللی آورد.
✅ هند و توسعه صنعتی
پس از استقلال هند در سال 1947، دولت مسوولیت توسعه اقتصادی را برعهده گرفت و سیاستهای اقتصادی در چارچوب برنامههای پنج ساله توسعه تنظیم شد. از آنجا که هند در کنار استقلال سیاسی علاقهمند به استقلال اقتصادی نیز بود با آغاز برنامه پنجساله دوم، سیاستگذاران هندی «رشد بخش کالاهای سرمایهای» را در دستور کار خود قرار دادند. این کشور مایل نبود سرمایهگذاری خارجی را بپذیرد مگر بهعنوان وسیله تحصیل تکنولوژی خارجی. با این حال آمادگی پذیرش کمک خارجی را داشت؛ هرچند از این کمکها نیز بسیار کم استفاده کرد. هند اساسا تمایل داشت خوداتکا باشد و چنین نیز بود. بهطور کلی جهتگیری سیاستهای صنعتی هند به مدت 30 سال از استمرار برخوردار بود. به عبارت دیگر دیدگاه هند در این مدت، تاکید بر نقش پیشرو بخش کالاهای سرمایهای در اقتصاد و تمرکز بر نقش دولت در راستای تحقق این امر بود. در این دوران، بخش عمومی حدود 40تا55 درصد از مجموع سرمایهگذاریها را انجام میداد و «سرمایهگذاری خصوصی» در صنعت از طریق رشتهای از اقدامات مثل صدور جوازهای صنعتی و سهمیههای وارداتی، تحت کنترل درآمد. واردات نیز به وسیله سهمیهها(علاوه بر تعرفهها) محدود میشد و مقدار آن برحسب نوع محصول و استفادهکننده تخصیص مییافت. برای جلوگیری از افزایش انحصار در بخشخصوصی، «نظارتهای قیمتی» نیز بر محصولاتی که ضروری تلقی میشدند مثل کود شیمیایی، سیمان، آلومینیوم، شکر، فرآوردههای دارویی و ... انجام میگرفت. با فرض تمرکز سیاستهای اقتصادی هند بر ایجاد بخش کالاهای سرمایهای در راستای استقلال نرخ انباشت سرمایه از رشد درآمدهای صادراتی، میتوان این کشور را در زمینه صنعتی شدن، موفق ارزیابی کرد. چراکه سهم کالاهای سرمایهای در تولید صنعتی هند از کمتراز 5 درصد در ابتدای برنامه پنج ساله دوم، به حدود 18 درصد در سال 1980 رسید. همچنین طی دوره 20 ساله 80-1960 نرخ رشد ارزش افزوده صنایع مرتبط با کالاهای سرمایهای به 8.1درصد بالغ شد. در حالی که در همین بازه، نرخ رشد بخش کالاهای سرمایهای، مصرفی و واسطهای به ترتیب معادل6.2، 4.9و 4.2درصد بود. بنابراین اولویت سرمایهگذاری درخصوص کالاهای سرمایهای بهطور نسبی محقق شد؛ هرچند آهنگ رشد اقتصادی و بهرهوری طی 3دهه (80-1950) آهسته بود.
بهدنبال رشد کند تولید ناخالص داخلی و بهرهوری، هند در سال 1985 برنامهای تحت عنوان «اصلاحات صنعتی» به اجرا درآورد. تمرکز این برنامه به سه محور «افزایش سرمایهگذاری بخشخصوصی»، «تغییر ابزارهای سیاست اقتصادی از نظارتهای فیزیکی به مشوقهای ملی» و «تغییر رویکرد استراتژی توسعه صنعتی از جایگزینی واردات کالاهای سرمایهای به سوی اقتصاد بازتر» بود. به این ترتیب، دولت یارانههای بنگاههای تولید صنعتی را تقلیل داد و نظارت بر قیمتها کاهش یافت. برخی مشوقهای صادراتی به اجرا درآمد و عوارض گمرکی صادرات در مورد سه چهارم از اقلامی که در گذشته مشمول حقوق گمرکی بودند از میان رفت. همچنین، سیاست اقتصادی، اندکی به سمت ترغیب بیشتر سرمایهگذاری خارجی مستقیم متمایل شد. در نتیجه این اصلاحات سهم تولیدات صنعتی از صادرات به حدود 70 درصد رسید. با وجود موفقیتهای نسبی هند در اجرای این رویکرد، سیاستهای اقتصادی این کشور به لحاظ زمانی با سیاستهای جهانی هماهنگ نبوده است. زمانی که تجارت بینالمللی به شدت در حال گسترش بود، سیاستهای هند خیلی دروننگر بودند. زمانی هم که آهنگ تجارت بینالمللی آهسته شد، هند تصمیم گرفت نظام تجاری خود را آزاد کند و بیشتر رو به صادرات بینالمللی آورد.
✳️ #مطالعه_موردی _و_درس_ آموخته_ های_ آن
✅ اشتغال به سبک شیلی
یکی از کشورهایی که طی دهه گذشته با اجرای صحیح سیاستهای اشتغالزایی، تصویر نیروی کار خود را به کلی تغییر داد شیلی است. بررسی آمارهای بانک جهانی نشان میدهد که در اوایل دهه 80 شیلی با نرخ بیکاری 13درصدی مواجه بود. رشد اقتصادی این کشور در بازه زمانی بین سالهای 1975 تا 1980 بین محدوده مثبت و منفی اعداد در نوسان بود. اقتصاد این کشور مانند همسایگان خود اقتصادی مبتنی بر کشاورزی و منابع طبیعی بود و بخش صنعت سهم کمی از تولید ناخالص داخلی در شیلی را برعهده داشت. اما اتخاذ مجموعهای از سیاستهای اقتصادی و برنامههای اشتغال باعث شد تا علاوه بر کاهش ابعاد فقر و بیکاری در شیلی، این کشور از لحاظ تنوع اقتصادی نیز در وضعیتی به مراتب بهتر از همسایگان خود در آمریکای لاتین قرار بگیرد.
میتوان گفت برنامه اقتصادی شیلی در سه سطح به وقوع پیوست. در دو سطح نخست برنامه اصلاحی تسهیل صادرات، سیاستهای رقابتی، خصوصیسازی صندوقهای بازنشستگی، نظام سلامت و نظام آموزشی در دستور کار سیاستگذاران قرار گرفت. تغییراتی که این کشور را به یک مقصد سرمایهگذاری جذاب و الگویی برای پیادهسازی اصلاحات اقتصادی بدل کرد. اما بازگشت وضعیت ناگوار پس از بحران اقتصادی سال 1998 سیاستگذاران شیلیایی را به فکر اجرای سومین مرحله از برنامههای اصلاحی انداخت. این برنامه اصلاحی بهطور ویژه بر تقویت بنگاههای خرد، کوچک و متوسط متمرکز شده بود. محورهای اصلی این برنامه اصلاحی شامل افزایش انعطاف بازار نیروی کار، ایجاد سیستم صدور گواهینامه توانافزایی فنی، گسترش شبکه ارتباطی بین صنایع خرد و حذف برخی قوانین زائد و بهروزرسانی برخی استانداردها برای افزایش سطح کیفی محصولات این کشور بود.
اشتغال میوه مهارتافزایی
سیاستگذاران شیلی که نرخ بالای بیسوادی و سطح نامطلوب مهارتهای فنی کارگران را بهعنوان مانعی جدی برای رشد اقتصادی میدیدند برای غلبه بر این مشکلات علاوه بر توسعه زیر ساخت و گسترش چتر پوششی آموزش تحصیلی در این کشور، از یک ابزار اثرگذار در زمینه افزایش مهارتهای فنی کارگران شیلیایی استفاده کردند. این ابزارها شامل تشکیل سرویس ملی کارآموزی و استخدام بود. این سرویس به منظور افزایش انگیزه شرکتها به استخدام کارکنان کمتجربه، از مشوقهای مالیاتی در قالب برگزاری دوره کارآموزی بهعنوان ابزاری انگیزشی استفاده کرد. به این ترتیب طی بازه زمانی بین سالهای 1988 تا 2002 تعداد شرکتهای عضو در این سرویس ملی از 17 هزار شرکت به بیش از 110 هزار شرکت افزایش یافت و به این ترتیب شیلی توانست نرخ بیکاری را از 12 درصد در سال 1999 به کمتر از 7 درصد در سال 2016 کاهش دهد.
✅ اشتغال به سبک شیلی
یکی از کشورهایی که طی دهه گذشته با اجرای صحیح سیاستهای اشتغالزایی، تصویر نیروی کار خود را به کلی تغییر داد شیلی است. بررسی آمارهای بانک جهانی نشان میدهد که در اوایل دهه 80 شیلی با نرخ بیکاری 13درصدی مواجه بود. رشد اقتصادی این کشور در بازه زمانی بین سالهای 1975 تا 1980 بین محدوده مثبت و منفی اعداد در نوسان بود. اقتصاد این کشور مانند همسایگان خود اقتصادی مبتنی بر کشاورزی و منابع طبیعی بود و بخش صنعت سهم کمی از تولید ناخالص داخلی در شیلی را برعهده داشت. اما اتخاذ مجموعهای از سیاستهای اقتصادی و برنامههای اشتغال باعث شد تا علاوه بر کاهش ابعاد فقر و بیکاری در شیلی، این کشور از لحاظ تنوع اقتصادی نیز در وضعیتی به مراتب بهتر از همسایگان خود در آمریکای لاتین قرار بگیرد.
میتوان گفت برنامه اقتصادی شیلی در سه سطح به وقوع پیوست. در دو سطح نخست برنامه اصلاحی تسهیل صادرات، سیاستهای رقابتی، خصوصیسازی صندوقهای بازنشستگی، نظام سلامت و نظام آموزشی در دستور کار سیاستگذاران قرار گرفت. تغییراتی که این کشور را به یک مقصد سرمایهگذاری جذاب و الگویی برای پیادهسازی اصلاحات اقتصادی بدل کرد. اما بازگشت وضعیت ناگوار پس از بحران اقتصادی سال 1998 سیاستگذاران شیلیایی را به فکر اجرای سومین مرحله از برنامههای اصلاحی انداخت. این برنامه اصلاحی بهطور ویژه بر تقویت بنگاههای خرد، کوچک و متوسط متمرکز شده بود. محورهای اصلی این برنامه اصلاحی شامل افزایش انعطاف بازار نیروی کار، ایجاد سیستم صدور گواهینامه توانافزایی فنی، گسترش شبکه ارتباطی بین صنایع خرد و حذف برخی قوانین زائد و بهروزرسانی برخی استانداردها برای افزایش سطح کیفی محصولات این کشور بود.
اشتغال میوه مهارتافزایی
سیاستگذاران شیلی که نرخ بالای بیسوادی و سطح نامطلوب مهارتهای فنی کارگران را بهعنوان مانعی جدی برای رشد اقتصادی میدیدند برای غلبه بر این مشکلات علاوه بر توسعه زیر ساخت و گسترش چتر پوششی آموزش تحصیلی در این کشور، از یک ابزار اثرگذار در زمینه افزایش مهارتهای فنی کارگران شیلیایی استفاده کردند. این ابزارها شامل تشکیل سرویس ملی کارآموزی و استخدام بود. این سرویس به منظور افزایش انگیزه شرکتها به استخدام کارکنان کمتجربه، از مشوقهای مالیاتی در قالب برگزاری دوره کارآموزی بهعنوان ابزاری انگیزشی استفاده کرد. به این ترتیب طی بازه زمانی بین سالهای 1988 تا 2002 تعداد شرکتهای عضو در این سرویس ملی از 17 هزار شرکت به بیش از 110 هزار شرکت افزایش یافت و به این ترتیب شیلی توانست نرخ بیکاری را از 12 درصد در سال 1999 به کمتر از 7 درصد در سال 2016 کاهش دهد.
Forwarded from مجمع فعالان اقتصادی
✅ استراتژی آمریکا نسبت به ایران چیست؟
✍️دکتر محمود سریع القلم
آمریکا، کشور گروه های لابی است. نه تنها در سیاست خارجی بلکه تقریباً در تمامی موضوعات میتوان از طریق لابی بر تصمیم سازی ها در آمریکا اثرات جدی گذاشت.عربستان اعلام کرده که در سال ۲۰۱۶، ۱۵۰ میلیون دلار صرف لابی در دستگاه های حکومتی آمریکا کرده است. هر گروهی که تشکلِ قویتر، پول بیشترداشته باشد، ظرفیت اثرگذاری بر سیاستگذری ها را پیدا میکند.
با توجه به اینکه ایران کشور فرصت ها، زیبایی ها و توانمندی ها است، چرا در این حدّ، ذهنیت نسبت به ایران منفی است؟ تقریباً هر خارجی که به ایران سفر میکند بلافاصله متوجه میان ذهنیت قبل از سفر و واقعیت بعد از سفر میشود.ذهنیت نسبت به ایران و ایرانی کجا پردازش میشود و شکل میگیرد؟ در مسکو؟ در شانگهای و بی چینگ؟ یا در ریاض؟ هیچکدام. شاید ۹۰ درصد ذهنیت نسبت به ایران، در آمریکا شکل میگیرد. ما ایرانی ها انتظار داریم دیگران نسبت به ما منصف باشند. این انتظارات با واقعیات جهانی که مبتنی بر منافع است، سازگار نیست.
دو گروه لابی در آمریکا نسبت به ایران، ذهنیت میسازند: ۱)تشکیلات نظامی که در تقابل با ایران در سطح منطقه خاورمیانه هستند و ۲) تشکیلات حامی اسراییل که عملکرد ایران را در مقابله با منافع اسراییل میدانند. دایره توافق این دو گروه قدرتمند به مراتب بیشتر از اختلاف نظر آنهاست. طی چند سال اخیر نیز، عربستان سعودی، ضلع سوم این لابی درون حاکمیت آمریکا شده است. هر سه ضلع مثلث، از یک استراتژی تبعیت میکنند: تفکیک ایران از جمهوری اسلامی ایران. آنها تبلیغ میکنند که ایران کشوری است با تاریخی پرافتخار. از این ایران باید حمایت کرد و با آن ارتباط داشت. به زعم آنها، جمهوری اسلامی ایران، مزاحم و در تضاد با منافع آمریکا، اسراییل و عربستان در منطقه است.
به نظر میرسد این لابی، این استراتژی را نسبت به ایران طراحی کرده اند: فشار تدریجی و دائمی، تداوم تحریم ها، محدود کردن منابع مالی، ممانعت از انتقال دانش، ایجاد نگرانی در میان بنگاهها و بانکهای اروپایی و ژاپنی، جلوگیری از سرمایه گذاری خارجی و در حاشیه سیاسی گذاشتن ایران. خلاصه تر: حفظ ایران در حد بقا و ممانعت از رشد و توسعه و پیشرفت آن. جالب توجه این است که در یک موضوع با اهمیتی، دو کانون لابی آمریکا با هم توافق ندارند: بخش های سیاسی، امنیتی و نظامی آمریکا، تکه تکه شدن خاورمیانه را به نفع منافع ژئوپلیتیک آمریکا نمیدانند و معتقدند که این جدایی طلبی ها در نهایت به نفع روسیه، تروریستها و در آیندهای دور به نفع چین است. تکه تکه شدن خاورمیانه، سطح اثرگذاری آمریکا در منطقه را میکاهد و هزینه های حضور را افزایش میدهد
هم اکنون ۲۶ سال است که از مذاکرات پیرامون حل و فصل اختلافات میان اسراییل و فلسطینی ها میگذرد.نتیجه ملموسی هم بدست نیامده و با ائتلاف غیرمستقیم اسراییل با کشورهای عربی موضوع فلسطین، شفافیت گذشته خود را ندارد. اگر از این زاویه به استراتژی آمریکا نسبت به ایران نظر بیافکنیم، کار فرسایشی سیاسی به مراتب کارآمدتر از کار نظامی است. تشابه قابل مطالعه ای میان موضوع هسته ای ایران و موضوع فلسطین وجود دارد: مذاکرات طولانی، بازیگران نابرابر، یک طرف عجله بر تفاهم دارد و دیگری اصرار بر درازا انجامیدن اختلاف . استراتژیست چین باستان، Sun Tzu در کتاب ماندنی خود The Art of Warfare به دو نکته اشاره میکند. یکی استفاده از اشتباهات دشمن برای شکست او و دوم، استراتژی فرسایشی سیاسی که بعضی از وجوه آن بدینصورت است: گیج کردن، به تأخیر انداختن حمله، سرِکارگذاشتن، موارد جدید مطرح کردن و در عین حال منطقی و قانونی رفتار کردن. در نظر داشته باشیم که ایران بیش از یک دهه است مذاکره هسته ای میکند، همچنان موضوع ادامه دارد، پیشرفت کشور به تأخیر افتاده است و هم زمان عربستان و اسراییل، پروژه های عظیم را دنبال میکنند
دایره اختلافات ایران و آمریکا به مراتب بزرگتر از موضوع هسته ای و برجام است. چه برجام بماند و چه نماند، این اختلافات پابرجا هستند.از منظر تاریخی، ایرانیها ۱۷۰ سال است در پی روابط عادلانه با سه قدرت جهانی بوده اند که عموماً به ناکامی انجامیده است. امروز، گفتار درمانی دستگاه دیپلماسی تأثیر چندانی بر محاسبات و انتخاب های طرف مقابل نخواهد گذاشت. متأسفانه نظام بین الملل براساس استدلال،بنا نشده است. نظام بین الملل و بازیگران آن براساس قدرت و منافع عمل میکنند و کار لابیها، بزک کردن استدلالی، منطقی و رسانه ای این منافع است.هم اکنون یک ائتلاف بین المللی منطقه ای در پی آن است که ایران را در حدّ یک هتل سه ستاره نگاه دارد
به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
telegram.me/esfahaneconomy
✍️دکتر محمود سریع القلم
آمریکا، کشور گروه های لابی است. نه تنها در سیاست خارجی بلکه تقریباً در تمامی موضوعات میتوان از طریق لابی بر تصمیم سازی ها در آمریکا اثرات جدی گذاشت.عربستان اعلام کرده که در سال ۲۰۱۶، ۱۵۰ میلیون دلار صرف لابی در دستگاه های حکومتی آمریکا کرده است. هر گروهی که تشکلِ قویتر، پول بیشترداشته باشد، ظرفیت اثرگذاری بر سیاستگذری ها را پیدا میکند.
با توجه به اینکه ایران کشور فرصت ها، زیبایی ها و توانمندی ها است، چرا در این حدّ، ذهنیت نسبت به ایران منفی است؟ تقریباً هر خارجی که به ایران سفر میکند بلافاصله متوجه میان ذهنیت قبل از سفر و واقعیت بعد از سفر میشود.ذهنیت نسبت به ایران و ایرانی کجا پردازش میشود و شکل میگیرد؟ در مسکو؟ در شانگهای و بی چینگ؟ یا در ریاض؟ هیچکدام. شاید ۹۰ درصد ذهنیت نسبت به ایران، در آمریکا شکل میگیرد. ما ایرانی ها انتظار داریم دیگران نسبت به ما منصف باشند. این انتظارات با واقعیات جهانی که مبتنی بر منافع است، سازگار نیست.
دو گروه لابی در آمریکا نسبت به ایران، ذهنیت میسازند: ۱)تشکیلات نظامی که در تقابل با ایران در سطح منطقه خاورمیانه هستند و ۲) تشکیلات حامی اسراییل که عملکرد ایران را در مقابله با منافع اسراییل میدانند. دایره توافق این دو گروه قدرتمند به مراتب بیشتر از اختلاف نظر آنهاست. طی چند سال اخیر نیز، عربستان سعودی، ضلع سوم این لابی درون حاکمیت آمریکا شده است. هر سه ضلع مثلث، از یک استراتژی تبعیت میکنند: تفکیک ایران از جمهوری اسلامی ایران. آنها تبلیغ میکنند که ایران کشوری است با تاریخی پرافتخار. از این ایران باید حمایت کرد و با آن ارتباط داشت. به زعم آنها، جمهوری اسلامی ایران، مزاحم و در تضاد با منافع آمریکا، اسراییل و عربستان در منطقه است.
به نظر میرسد این لابی، این استراتژی را نسبت به ایران طراحی کرده اند: فشار تدریجی و دائمی، تداوم تحریم ها، محدود کردن منابع مالی، ممانعت از انتقال دانش، ایجاد نگرانی در میان بنگاهها و بانکهای اروپایی و ژاپنی، جلوگیری از سرمایه گذاری خارجی و در حاشیه سیاسی گذاشتن ایران. خلاصه تر: حفظ ایران در حد بقا و ممانعت از رشد و توسعه و پیشرفت آن. جالب توجه این است که در یک موضوع با اهمیتی، دو کانون لابی آمریکا با هم توافق ندارند: بخش های سیاسی، امنیتی و نظامی آمریکا، تکه تکه شدن خاورمیانه را به نفع منافع ژئوپلیتیک آمریکا نمیدانند و معتقدند که این جدایی طلبی ها در نهایت به نفع روسیه، تروریستها و در آیندهای دور به نفع چین است. تکه تکه شدن خاورمیانه، سطح اثرگذاری آمریکا در منطقه را میکاهد و هزینه های حضور را افزایش میدهد
هم اکنون ۲۶ سال است که از مذاکرات پیرامون حل و فصل اختلافات میان اسراییل و فلسطینی ها میگذرد.نتیجه ملموسی هم بدست نیامده و با ائتلاف غیرمستقیم اسراییل با کشورهای عربی موضوع فلسطین، شفافیت گذشته خود را ندارد. اگر از این زاویه به استراتژی آمریکا نسبت به ایران نظر بیافکنیم، کار فرسایشی سیاسی به مراتب کارآمدتر از کار نظامی است. تشابه قابل مطالعه ای میان موضوع هسته ای ایران و موضوع فلسطین وجود دارد: مذاکرات طولانی، بازیگران نابرابر، یک طرف عجله بر تفاهم دارد و دیگری اصرار بر درازا انجامیدن اختلاف . استراتژیست چین باستان، Sun Tzu در کتاب ماندنی خود The Art of Warfare به دو نکته اشاره میکند. یکی استفاده از اشتباهات دشمن برای شکست او و دوم، استراتژی فرسایشی سیاسی که بعضی از وجوه آن بدینصورت است: گیج کردن، به تأخیر انداختن حمله، سرِکارگذاشتن، موارد جدید مطرح کردن و در عین حال منطقی و قانونی رفتار کردن. در نظر داشته باشیم که ایران بیش از یک دهه است مذاکره هسته ای میکند، همچنان موضوع ادامه دارد، پیشرفت کشور به تأخیر افتاده است و هم زمان عربستان و اسراییل، پروژه های عظیم را دنبال میکنند
دایره اختلافات ایران و آمریکا به مراتب بزرگتر از موضوع هسته ای و برجام است. چه برجام بماند و چه نماند، این اختلافات پابرجا هستند.از منظر تاریخی، ایرانیها ۱۷۰ سال است در پی روابط عادلانه با سه قدرت جهانی بوده اند که عموماً به ناکامی انجامیده است. امروز، گفتار درمانی دستگاه دیپلماسی تأثیر چندانی بر محاسبات و انتخاب های طرف مقابل نخواهد گذاشت. متأسفانه نظام بین الملل براساس استدلال،بنا نشده است. نظام بین الملل و بازیگران آن براساس قدرت و منافع عمل میکنند و کار لابیها، بزک کردن استدلالی، منطقی و رسانه ای این منافع است.هم اکنون یک ائتلاف بین المللی منطقه ای در پی آن است که ایران را در حدّ یک هتل سه ستاره نگاه دارد
به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
telegram.me/esfahaneconomy
✳️ #مطالعه_موردی_ ودرس آموخته های آن
✅ اشتغال به سبک اندونزی
تجربه اندونزی طی سالهای 1970 تا 1990 را میتوان نمونهای موفق از سیاستگذاری در زمینه کاهش نرخ بیکاری معرفی کرد. بررسی تجربه این کشور در کاهش عمق بیکاری از آنجا حائز اهمیت است که شرایط اندونزی طی سالهای یاد شده به واسطه وابستگی درآمدی به نفت، بهرهوری پایین، حضور در منطقهای ناامن و نرخ بیکاری دورقمی شباهت زیادی با وضعیت کنونی ایران دارد. سیاستگذاران وقت اندونزی با محوریت «سوهارتو» دومین رئیسجمهوری اندونزی، برای برخورد با عدم تناسب بین رشد اقتصادی 7 درصدی در دهه 70 و نرخ روزافزون بیکاری در اوایل این دهه از یک برنامه سهلایهای استفاده کردند.
طی نیمه اول دهه 1970 همزمان با صنعتی شدن اندونزی، نرخ بیکاری در مناطق روستایی با سرعت چشمگیری افزایش مییافت. اتفاقی که باعث افزایش نابرابری درآمدی و افزایش فقر در این کشور شده بود. بنابراین سیاستگذاران اندونزیایی در گام نخست با هدف اشتغالزایی حداکثری برای این اقشار سیاست توانمندسازی فعالیتهای خرد در دو حوزه صنعت و کشاورزی را در دستور کار قرار دادند. به این ترتیب در اثر مجموعهای از ابزارها چون تجاریسازی محصولات روستایی و صنایع پایین دست و ارتقای تکنولوژیک در حوزه صنایع خرد و کشاورزی با ایجاد شغلهای هر چند موقت و مدیریت سیل روزافزون بیکاران، علاوه بر کاهش آثار سوء اجتماعی بیکاری، با ایجاد تقاضا برای بخش غیررسمی پیشنیاز مورد نیاز برای اجرای سطح دوم سیاستهای اشتغالزایی خود را ایجاد کند.
سیاستگذاران برای کاهش عمق بیکاری در مرحله دوم تلاش کردند تا محیط فعالیت خرد اقتصادی را با دستاوردهای اقتصاد کلان هماهنگ کنند. ابزار سیاستگذاران اندونزی برای تامین این هدف، مقرراتزدایی، توسعه زیرساختهای نرمافزاری و سختافزاری در حوزههای کشاورزی و صنایع خرد و واردات سطوح بالاتر تکنولوژی برای تقویت این بنگاههای خرد بود. بررسیهای کارشناسانه نشان میدهد سرمایهگذاریهای زیرساختی در قالب تسهیل حملونقل در مناطق روستایی، توسعه شبکه ارتباطی، توسعه زیر ساختهای بازاری و بهروزرسانی سیستم کشاورزی قابلیت اشتغالزایی مضاعفی در اقتصاد اندونزی به وجود آورد. علاوه بر نیروی محرک ناشی از کاهش هزینه مبادله از طریق افزایش سرمایهگذاری بخش عمومی و تقویت روزافزون بخش خصوصی، کاهش قیود مقرراتی با افزایش انگیزه صادرات، سرمایهگذاری خارجی منابع بیشتری را در اختیار دولت وقت اندونزی قرار داد. از سوی دیگر با تسهیل ارتباط بازارهای شهری و روستایی از طریق واسطههای بازار مالی روستایی، رشد اقتصادی در این کشور پتانسیل بالاتری برای اثرپذیری و اثرگذاری بر مناطق روستایی پیدا کرد.
سیاستگذاران اندونزیایی پس از این اقدامات در سطح سوم از مجموعه سیاستهای اشتغالزایی «تثبیت تقاضا» با حفظ و توسعه حجم صادرات سرمایهبر را در دستور کار قرار دادند. به این ترتیب تغییری چشمگیر در ترکیب صادرات صنعتی اندونزی بر اساس نهاده مورد استفاده به وقوع پیوست، به نحوی که سهم صادرات مبتنی بر منابع طبیعی از مجموع صادرات این کشور آسیایی از 33 درصد در سال 95 به حدود 10درصد در سال 1999 رسید. افزون بر این طی این بازه زمانی سهم صادرات مبتنی بر سرمایه انسانی و تکنولوژی جدید در این کشور نیز به میزان قابل توجهی افزایش یافت. به عقیده کارشناسان دستیابی به رشد اقتصادی بالاتر نیازمند کاهش هرچه بیشتر هزینههای تولید و افزایش بهرهوری است. دو هدفی که به سختی تجمیع میشوند اما سیاستگذاران این کشور از طریق تثبیت تقاضای داخلی و خارجی برای بخشهای رونق یافته این دو هدف را تجمیع کردند. به این ترتیب با اجرای سیاستهای سطح سوم مانند تقویت صنایع کاربری مانند تولید پوشاک و مونتاژ سهم بخش صنایع از رشد ناخالص داخلی اندونزی از 10 درصد به حدود 30 درصد رسید. اصلاح قانون و بستر مناسب ایجاد شده برای صادرات نیز این موقعیت را فراهم کرد تا صنایع صادراتی پتانسیل بیشتری برای رشد داشته باشند.
به این ترتیب نقش سیاستهای تجاری بهعنوان یک کاتالیزور در دستیابی به اهداف اشتغالزایی اندونزی ایفای نقش کرد. این سیاستها در سه فاز به شکل توانمندسازی و تجاریسازی صنایع کوچک و روستایی، تسهیل ارتباط این صنایع با زنجیره ارزش و اتخاذ سیاستهای تجاری و ارزی صادرات محور از سیاستهای تجاری بهعنوان ابزاری برای کاهش بیکاری ایفای نقش کردند. ابزاری که بر مبنای آمارهای موجود در پایگاه اطلاعاتی trading economics نرخ بیکاری را از بیش از 12 درصد در سال 1975 طی دو دهه به حدود 6.5 درصد رساند.
✅ اشتغال به سبک اندونزی
تجربه اندونزی طی سالهای 1970 تا 1990 را میتوان نمونهای موفق از سیاستگذاری در زمینه کاهش نرخ بیکاری معرفی کرد. بررسی تجربه این کشور در کاهش عمق بیکاری از آنجا حائز اهمیت است که شرایط اندونزی طی سالهای یاد شده به واسطه وابستگی درآمدی به نفت، بهرهوری پایین، حضور در منطقهای ناامن و نرخ بیکاری دورقمی شباهت زیادی با وضعیت کنونی ایران دارد. سیاستگذاران وقت اندونزی با محوریت «سوهارتو» دومین رئیسجمهوری اندونزی، برای برخورد با عدم تناسب بین رشد اقتصادی 7 درصدی در دهه 70 و نرخ روزافزون بیکاری در اوایل این دهه از یک برنامه سهلایهای استفاده کردند.
طی نیمه اول دهه 1970 همزمان با صنعتی شدن اندونزی، نرخ بیکاری در مناطق روستایی با سرعت چشمگیری افزایش مییافت. اتفاقی که باعث افزایش نابرابری درآمدی و افزایش فقر در این کشور شده بود. بنابراین سیاستگذاران اندونزیایی در گام نخست با هدف اشتغالزایی حداکثری برای این اقشار سیاست توانمندسازی فعالیتهای خرد در دو حوزه صنعت و کشاورزی را در دستور کار قرار دادند. به این ترتیب در اثر مجموعهای از ابزارها چون تجاریسازی محصولات روستایی و صنایع پایین دست و ارتقای تکنولوژیک در حوزه صنایع خرد و کشاورزی با ایجاد شغلهای هر چند موقت و مدیریت سیل روزافزون بیکاران، علاوه بر کاهش آثار سوء اجتماعی بیکاری، با ایجاد تقاضا برای بخش غیررسمی پیشنیاز مورد نیاز برای اجرای سطح دوم سیاستهای اشتغالزایی خود را ایجاد کند.
سیاستگذاران برای کاهش عمق بیکاری در مرحله دوم تلاش کردند تا محیط فعالیت خرد اقتصادی را با دستاوردهای اقتصاد کلان هماهنگ کنند. ابزار سیاستگذاران اندونزی برای تامین این هدف، مقرراتزدایی، توسعه زیرساختهای نرمافزاری و سختافزاری در حوزههای کشاورزی و صنایع خرد و واردات سطوح بالاتر تکنولوژی برای تقویت این بنگاههای خرد بود. بررسیهای کارشناسانه نشان میدهد سرمایهگذاریهای زیرساختی در قالب تسهیل حملونقل در مناطق روستایی، توسعه شبکه ارتباطی، توسعه زیر ساختهای بازاری و بهروزرسانی سیستم کشاورزی قابلیت اشتغالزایی مضاعفی در اقتصاد اندونزی به وجود آورد. علاوه بر نیروی محرک ناشی از کاهش هزینه مبادله از طریق افزایش سرمایهگذاری بخش عمومی و تقویت روزافزون بخش خصوصی، کاهش قیود مقرراتی با افزایش انگیزه صادرات، سرمایهگذاری خارجی منابع بیشتری را در اختیار دولت وقت اندونزی قرار داد. از سوی دیگر با تسهیل ارتباط بازارهای شهری و روستایی از طریق واسطههای بازار مالی روستایی، رشد اقتصادی در این کشور پتانسیل بالاتری برای اثرپذیری و اثرگذاری بر مناطق روستایی پیدا کرد.
سیاستگذاران اندونزیایی پس از این اقدامات در سطح سوم از مجموعه سیاستهای اشتغالزایی «تثبیت تقاضا» با حفظ و توسعه حجم صادرات سرمایهبر را در دستور کار قرار دادند. به این ترتیب تغییری چشمگیر در ترکیب صادرات صنعتی اندونزی بر اساس نهاده مورد استفاده به وقوع پیوست، به نحوی که سهم صادرات مبتنی بر منابع طبیعی از مجموع صادرات این کشور آسیایی از 33 درصد در سال 95 به حدود 10درصد در سال 1999 رسید. افزون بر این طی این بازه زمانی سهم صادرات مبتنی بر سرمایه انسانی و تکنولوژی جدید در این کشور نیز به میزان قابل توجهی افزایش یافت. به عقیده کارشناسان دستیابی به رشد اقتصادی بالاتر نیازمند کاهش هرچه بیشتر هزینههای تولید و افزایش بهرهوری است. دو هدفی که به سختی تجمیع میشوند اما سیاستگذاران این کشور از طریق تثبیت تقاضای داخلی و خارجی برای بخشهای رونق یافته این دو هدف را تجمیع کردند. به این ترتیب با اجرای سیاستهای سطح سوم مانند تقویت صنایع کاربری مانند تولید پوشاک و مونتاژ سهم بخش صنایع از رشد ناخالص داخلی اندونزی از 10 درصد به حدود 30 درصد رسید. اصلاح قانون و بستر مناسب ایجاد شده برای صادرات نیز این موقعیت را فراهم کرد تا صنایع صادراتی پتانسیل بیشتری برای رشد داشته باشند.
به این ترتیب نقش سیاستهای تجاری بهعنوان یک کاتالیزور در دستیابی به اهداف اشتغالزایی اندونزی ایفای نقش کرد. این سیاستها در سه فاز به شکل توانمندسازی و تجاریسازی صنایع کوچک و روستایی، تسهیل ارتباط این صنایع با زنجیره ارزش و اتخاذ سیاستهای تجاری و ارزی صادرات محور از سیاستهای تجاری بهعنوان ابزاری برای کاهش بیکاری ایفای نقش کردند. ابزاری که بر مبنای آمارهای موجود در پایگاه اطلاعاتی trading economics نرخ بیکاری را از بیش از 12 درصد در سال 1975 طی دو دهه به حدود 6.5 درصد رساند.
✳️ #دورهمی
✅آزادی اجتماعی اشتغال می آفریند
✍️ پدرام سلطانی
خبری به نقل از آقای علی مطهری نایب رئیس محترم مجلس منتشر شد، مبنی بر اینکه طرحی برای ساماندهی موتورسواران در دست اجرا بوده است که به دستور یک نهاد متوقف شده است. دلیل عنوان شده هم این بوده است که آنها از قشر مستضف هستند.
می توان گفت که منظور نهاد مربوطه این بوده است که این گروه از طریق موتور خود کسب درامد می کنند و برخورد با ایشان موجب از بین رفتن درامدشان می شود. پیشتر در یادداشتی با عنوان "سهم من از تخلف" نوشته بودم که موتور سواران با تخلف از مقررات راهنمایی و رانندگی سهمشان را از تخلفات جاری در کشور بر می دارند. امروز با خواندن این خبر دریافتم که موضوع برداشتن سهم از تخلف حداقل از جانب بخشی از نظام تصمیم گیری کشور هم پذیرفته شده است./کانال مدیریت اجرایی
اما چرا باید قانون، هزینه فرصت بیکاری در کشور باشد؟ آیا به راستی همه راه های درست و سازنده طی شده و بسنده نبوده است؟ بدون شک چنین نیست. نخست در یک جمله بگویم که هیچ راهکار حساب شده و سازگار با وضع کنونی کشور برای کاهش نرخ بیکاری تاکنون از سوی دولت یا یک سازمان رسمی منتشر نشده است و این یعنی ایرادی هست./کانال مدیریت اجرایی
اگر به جای سخاوت در اعطای سهم شهروندان از تخلف، کمی گشاده دستی در قراردادهای سليقه اى اجتماعیمان بکنیم بهتر نیست؟ اگر بجای اینکه از ذخیره اخلاق شهروندی برداریم به تولید سرمایه اجتماعی بپردازیم و آنرا تا جای ممکن جايگزین سرمایه مادی بکنیم هوشمندانه تر نیست؟ اگر در برابر روشی که ما را هر آن به ناپایداری های اجتماعی نزدیک می کند به راهکاری که امید و نشاط را به جامعه تزریق می کند دست بزنیم اطمینان بخش تر نیست؟ /کانال مدیریت اجرایی
کافی است که آزادی های ساده اجتماعی راجایگزین ولنگاری های قانونی بکنیم. برگزاری یک کنسرت چند ده شغل ایجاد می کند، راه دادن بانوان به ورزشگاه صد ها هزار تقاضا برای خدمات به همراه می آورد که هزاران شغل در پی خود دارد، سبک کردن فیلترینگ اینترنت، آسان کردن چاپ کتاب و مجله، تساهل در تولید فیلم، رفع سختگیریهای متعدد به رستورانها و هتلها، رویکرد مداراجویانه تر با گردشگران و بسیاری از کارهای بی هزینه ای از این دست صدها هزار شغل در دل خود دارند. و البته ایجاد شغل فقط یکی از بهره های چندگانه این کارها است. /کانال مدیریت اجرایی
یکبار اولویت های کشور را بر شماریم! هیچکدام از اصلاحات بالا در زمره ١٠ موضوع اصلی کشور ما هم قرار نمی گیرند و اگر موضوعی اولویت دهم ما هم نباشد یعنی اصلاٌ اولویت ما نیست. البته جای ایراد است که ما هنوز سند واحد و مورد اجماعی درباره اولویتهای خود نداریم و همین کمبود موجب شده است که هر کسی قرآنی بر سر نیزه کند و آنرا اولویت بنماياند. اما سئوال اینست: چرا اولویتهای بزرگ را فدای موضوعات کوچک می کنیم؟
ساده تر اگر بخواهم بیان کنم همینکه یک نهاد مقتدر دستور توقف برخورد با موتور سواران متخلف را داده است یعنی اشتغال اولویت است و یعنی امنیت ما در گرو اشتغال است و بعید می دانم که کسی امنیت را جزو ٣ اولویت اول و چه بسا اولین اولویت نشمارد. پس این سختگیری های اجتماعی اولویتی بالاتر از امنیت و اشتغال ندارند. همین نشانی ساده برای تصمیم گیری کافی و راهگشاست. /کانال مدیریت اجرایی
سفر هموطنان ما به ترکیه، دوبی، باکو، ایروان، تفلیس و چند مقصد دیگر، هر سال رشد دو رقمی دارد. میلیاردها دلار ارزی که از این بابت از کشور خارج می شود به دنبال تفریحات نامشروع نیستند، برای بسیاری یک رستوران بی دغدغه، یک قدم زنی بی نگرانی، یک اینترنت سریع و کم فیلتر و حتی یک خیابان شاد و رنگارنگ جذابیت هایی است که جایشان در کشور ما خالی است. و ما چقدر شغل را به این کشورها هدیه کرده ایم که برای شهروندان ما تفریحاتی به این سادگی بیافرینند!
حتی یکی از جذابیت های بسیاری از این مقاصد اتفاقاٌ قانونمند بودن آنهاست. لذت محترمانه رد شدن از خط عابر پیاده، نشنیدن بوقهای ممتد ماشینها، نبود پرخاش ها و نزاع های خیابانی و موضوعاتی به این بدیهی هم برای ایرانیان گردشگر لذت بخش است.
در گفتگوهایی که با ایرانیان مهاجر از کشور داشته ام هم دریافته ام که همین آزادی ها و قانونمندی های ساده و مشروع دلیل مهاجرت تعداد زیادی از ایشان است، آنهایی که در کشور شغل، رفاه و امکانات دارند اما پولشان را نمی توانند در کشورشان خرج کنند.
امیدوارم که تا ديرتر نشده این تفکر ناصواب را عوض کنیم. راه صلاح و ثبات و بالندگی کشور از ترویج قانون گریزی و توزیع سهم از تخلف نمی گذرد، مسیر درست، مدارا و تساهل در قراردادهای اجتماعی، احترام به قانون و تولید سرمایه اجتماعی است.
✅آزادی اجتماعی اشتغال می آفریند
✍️ پدرام سلطانی
خبری به نقل از آقای علی مطهری نایب رئیس محترم مجلس منتشر شد، مبنی بر اینکه طرحی برای ساماندهی موتورسواران در دست اجرا بوده است که به دستور یک نهاد متوقف شده است. دلیل عنوان شده هم این بوده است که آنها از قشر مستضف هستند.
می توان گفت که منظور نهاد مربوطه این بوده است که این گروه از طریق موتور خود کسب درامد می کنند و برخورد با ایشان موجب از بین رفتن درامدشان می شود. پیشتر در یادداشتی با عنوان "سهم من از تخلف" نوشته بودم که موتور سواران با تخلف از مقررات راهنمایی و رانندگی سهمشان را از تخلفات جاری در کشور بر می دارند. امروز با خواندن این خبر دریافتم که موضوع برداشتن سهم از تخلف حداقل از جانب بخشی از نظام تصمیم گیری کشور هم پذیرفته شده است./کانال مدیریت اجرایی
اما چرا باید قانون، هزینه فرصت بیکاری در کشور باشد؟ آیا به راستی همه راه های درست و سازنده طی شده و بسنده نبوده است؟ بدون شک چنین نیست. نخست در یک جمله بگویم که هیچ راهکار حساب شده و سازگار با وضع کنونی کشور برای کاهش نرخ بیکاری تاکنون از سوی دولت یا یک سازمان رسمی منتشر نشده است و این یعنی ایرادی هست./کانال مدیریت اجرایی
اگر به جای سخاوت در اعطای سهم شهروندان از تخلف، کمی گشاده دستی در قراردادهای سليقه اى اجتماعیمان بکنیم بهتر نیست؟ اگر بجای اینکه از ذخیره اخلاق شهروندی برداریم به تولید سرمایه اجتماعی بپردازیم و آنرا تا جای ممکن جايگزین سرمایه مادی بکنیم هوشمندانه تر نیست؟ اگر در برابر روشی که ما را هر آن به ناپایداری های اجتماعی نزدیک می کند به راهکاری که امید و نشاط را به جامعه تزریق می کند دست بزنیم اطمینان بخش تر نیست؟ /کانال مدیریت اجرایی
کافی است که آزادی های ساده اجتماعی راجایگزین ولنگاری های قانونی بکنیم. برگزاری یک کنسرت چند ده شغل ایجاد می کند، راه دادن بانوان به ورزشگاه صد ها هزار تقاضا برای خدمات به همراه می آورد که هزاران شغل در پی خود دارد، سبک کردن فیلترینگ اینترنت، آسان کردن چاپ کتاب و مجله، تساهل در تولید فیلم، رفع سختگیریهای متعدد به رستورانها و هتلها، رویکرد مداراجویانه تر با گردشگران و بسیاری از کارهای بی هزینه ای از این دست صدها هزار شغل در دل خود دارند. و البته ایجاد شغل فقط یکی از بهره های چندگانه این کارها است. /کانال مدیریت اجرایی
یکبار اولویت های کشور را بر شماریم! هیچکدام از اصلاحات بالا در زمره ١٠ موضوع اصلی کشور ما هم قرار نمی گیرند و اگر موضوعی اولویت دهم ما هم نباشد یعنی اصلاٌ اولویت ما نیست. البته جای ایراد است که ما هنوز سند واحد و مورد اجماعی درباره اولویتهای خود نداریم و همین کمبود موجب شده است که هر کسی قرآنی بر سر نیزه کند و آنرا اولویت بنماياند. اما سئوال اینست: چرا اولویتهای بزرگ را فدای موضوعات کوچک می کنیم؟
ساده تر اگر بخواهم بیان کنم همینکه یک نهاد مقتدر دستور توقف برخورد با موتور سواران متخلف را داده است یعنی اشتغال اولویت است و یعنی امنیت ما در گرو اشتغال است و بعید می دانم که کسی امنیت را جزو ٣ اولویت اول و چه بسا اولین اولویت نشمارد. پس این سختگیری های اجتماعی اولویتی بالاتر از امنیت و اشتغال ندارند. همین نشانی ساده برای تصمیم گیری کافی و راهگشاست. /کانال مدیریت اجرایی
سفر هموطنان ما به ترکیه، دوبی، باکو، ایروان، تفلیس و چند مقصد دیگر، هر سال رشد دو رقمی دارد. میلیاردها دلار ارزی که از این بابت از کشور خارج می شود به دنبال تفریحات نامشروع نیستند، برای بسیاری یک رستوران بی دغدغه، یک قدم زنی بی نگرانی، یک اینترنت سریع و کم فیلتر و حتی یک خیابان شاد و رنگارنگ جذابیت هایی است که جایشان در کشور ما خالی است. و ما چقدر شغل را به این کشورها هدیه کرده ایم که برای شهروندان ما تفریحاتی به این سادگی بیافرینند!
حتی یکی از جذابیت های بسیاری از این مقاصد اتفاقاٌ قانونمند بودن آنهاست. لذت محترمانه رد شدن از خط عابر پیاده، نشنیدن بوقهای ممتد ماشینها، نبود پرخاش ها و نزاع های خیابانی و موضوعاتی به این بدیهی هم برای ایرانیان گردشگر لذت بخش است.
در گفتگوهایی که با ایرانیان مهاجر از کشور داشته ام هم دریافته ام که همین آزادی ها و قانونمندی های ساده و مشروع دلیل مهاجرت تعداد زیادی از ایشان است، آنهایی که در کشور شغل، رفاه و امکانات دارند اما پولشان را نمی توانند در کشورشان خرج کنند.
امیدوارم که تا ديرتر نشده این تفکر ناصواب را عوض کنیم. راه صلاح و ثبات و بالندگی کشور از ترویج قانون گریزی و توزیع سهم از تخلف نمی گذرد، مسیر درست، مدارا و تساهل در قراردادهای اجتماعی، احترام به قانون و تولید سرمایه اجتماعی است.
✳️ #دورهمی
✅ مقایسه تجربه زندگی در دو کشور توسعهیافته و در حال توسعه زندگی ما و زندگی آن ها
اگر تصمیم بگیرید در یک کشور توسعهیافته یا در حال توسعه ماشین بخرید، چه مسیری را پیش میگیرید؟ این مقاله را بخوانید تا ببینید چگونه در کشورهای توسعهیافته رفتار شهروندان ثبت میشود.
حجم دادهها و مشاهدات آماری سطح جدیدی از دانش و خودآگاهی را پدید آورده است که انگیزههای جدیدی را برای مصرفکنندگان در بازارها ایجاد کردهاست. بیایید نگاهی بیندازیم به فرآیند خرید ماشین برای درک این تغییر.
صبح به خیر! بیدار شدهاید و میخواهید بروید ماشین بخرید؟ این فرآیند با توجه به کشور محل زندگیتان میتواند بسیار متفاوت باشد. در یک کشور در حال توسعه، که برای همه بسیار عزیز است، زندگی میکنید. بیدار میشوید، موجودی حساب بانکی را چک میکنید. میروید نمایندگی احتمالاً ماشین صفری را برای شما دارد که چند وقت پیش به نام یک نفر دیگر از کارخانه دریافت کرده است. پرداخت نقدی بهای خودرو را شروع میکنید تا با انتقال سند فرآیند خرید و پرداخت پول تکمیل شود. فرض کنید شما صاحب یک خودرو در اقتصادی هستید که نرخ تورم آن ناچیز نیست ولی خوشحالید که به زیادیِ گذشته نیست. حالا فرض کنید در یک کشور غیرتوسعهیافته بیدار شدهاید. آنلاین میشوید، یک ماشین حساب آنلاین پیدا میکنید، با پیشپرداختهای مختلف و نرخ بهرههای مختلف برای مدتزمانهای مختلف بازپرداخت سناریوهای مختلف دریافت وام را چک میکنید تا ببینید قسطتان چقدر میشود. به نمایشگاه ماشین میروید، بعد از انتخاب خودرو و قبول شدن قیمت پیشنهادیتان، یا با مدیر مالی مشغول پیدا کردن وام مناسبی میشوید یا وام مناسبی از بانکتان دریافت کردهاید که میخواهید از آن استفاده کنید. نامه یا پرینت ایمیل ارسالی را به مدیر مالی میدهید و کارها خاتمه پیدا میکند. ماشین را بیمه میکنید و راه میافتید. حالا از ۳ تا ۶ سال باید قسط بپردازید ولی این همه داستان نیست. /کانال مدیریت اجرایی
در کشور در حال توسعه فقط بانک شما متوجه برداشت شما از حسابتان شده است. این برداشت در صورتحسابِ حساب بانکی شما ثبت میشود و اتفاق خاصی هم نیست. در کشور توسعهیافته در گزارش اعتباری شما، چند یا چندین قسمت اضافه شدهاند. اول تعداد دفعاتی که مدیر مالی برای شما تقاضای وام کرده است به گزارش اضافه شده است و بعد بانکی که وام داده است و بعد خود وام. حالا هر عضو معتبر شبکه بانکی و مؤسسات اعطای وام میتواند با استفاده از شناسه ملی شما به این گزارش دسترسی پیدا کند و ببیند که تعهدات مالی شما چه تغییری کرده است و میزان قسطهای ماهیانه شما چقدر است. بعضی از بانکها دیگر برای شما نامه یا ایمیل اعطای وام خودرو نمیفرستند. در عوض بعضی دیگر بعد از چند ماه شروع میکنند وامهایی با بهره کمتر به شما پیشنهاد دادن تا وام اصلی را پرداخت کنید و با قسط کمتری از ایشان وام بگیرید. چه اتفاقی دارد میافتد؟ مگر شما جاسوس دارید؟/کانال مدیریت اجرایی
واقعیت اینجاست که در یک نظام بانکی الکترونیکی که همه از شناسههای ملیشان استفاده میکنند، کوچکترین رفتار مالی ثبت میشود؛ این ثبت یعنی مشاهده. به عبارت دیگر هربار که شما خریدی میکنید یا وامی میگیرید یک ردیف به کارنامه مالی شما اضافه میشود. این مشاهدات به خودی خود مهم نیستند، آنچه مهم هست اطلاعات نهفته در این مشاهدات است که به مدد مدلهای اقتصادسنجی که الگوهای رفتار مصرفکننده را در بازارها کمی میکنند، آشکار میشود. این اطلاعات که در نتیجه این مشاهدات گردآوری میشود به آموختههای همه بازیگران اقتصادی در یک بازار میافزاید. مصرفکننده خیلی زود میفهمد که از چندین بانک تقاضای وام کردن یا تأخیر در پرداخت وام به ضرر اوست و از نمره اعتباری کارنامه مالیاش میکاهد. عرضه کننده، در اینجا بانک، خیلی زود متوجه میشود برخی متغیرها و رفتارها خبر از بدقولی احتمالی وامگیرنده در بازپرداخت وام میدهند و روند آنها را دنبال میکند. از توانایی ثبت داد و ستد در بازار به توانایی تولید دانش درباره رفتار مصرفکننده و عرضهکننده در بازار میرسیم. خیلی زود این دانش باعث خودآگاهی افراد از هزینه و اثر رفتارهایشان میشود. این خودآگاهی تغییر و اصلاح رفتار را به دنبال دارد. ناگهان متوجه میشوید که شما ممکن است در یک کشور توسعهیافته خوشحسابتر باشید تا در یک کشور در حال توسعه. چون در اولی بدحسابی شما بهطور کاملاً شخصی و خصوصی ثبت میشود و در تصمیمگیری بانکها و مؤسسات مالی به حساب میآید. در دومی ثبتی در کار نیست و وقتی مشاهده نیست، خبری از افزایش آگاهی و دانستههای اقتصادی هم نیست. /کانال مدیریت اجرایی
تحولی که در نتیجه انقلاب رایانهای عصر ما روی داده است این توانایی کسب و گردآوری دانستنیهای مختلف درباره اف
✅ مقایسه تجربه زندگی در دو کشور توسعهیافته و در حال توسعه زندگی ما و زندگی آن ها
اگر تصمیم بگیرید در یک کشور توسعهیافته یا در حال توسعه ماشین بخرید، چه مسیری را پیش میگیرید؟ این مقاله را بخوانید تا ببینید چگونه در کشورهای توسعهیافته رفتار شهروندان ثبت میشود.
حجم دادهها و مشاهدات آماری سطح جدیدی از دانش و خودآگاهی را پدید آورده است که انگیزههای جدیدی را برای مصرفکنندگان در بازارها ایجاد کردهاست. بیایید نگاهی بیندازیم به فرآیند خرید ماشین برای درک این تغییر.
صبح به خیر! بیدار شدهاید و میخواهید بروید ماشین بخرید؟ این فرآیند با توجه به کشور محل زندگیتان میتواند بسیار متفاوت باشد. در یک کشور در حال توسعه، که برای همه بسیار عزیز است، زندگی میکنید. بیدار میشوید، موجودی حساب بانکی را چک میکنید. میروید نمایندگی احتمالاً ماشین صفری را برای شما دارد که چند وقت پیش به نام یک نفر دیگر از کارخانه دریافت کرده است. پرداخت نقدی بهای خودرو را شروع میکنید تا با انتقال سند فرآیند خرید و پرداخت پول تکمیل شود. فرض کنید شما صاحب یک خودرو در اقتصادی هستید که نرخ تورم آن ناچیز نیست ولی خوشحالید که به زیادیِ گذشته نیست. حالا فرض کنید در یک کشور غیرتوسعهیافته بیدار شدهاید. آنلاین میشوید، یک ماشین حساب آنلاین پیدا میکنید، با پیشپرداختهای مختلف و نرخ بهرههای مختلف برای مدتزمانهای مختلف بازپرداخت سناریوهای مختلف دریافت وام را چک میکنید تا ببینید قسطتان چقدر میشود. به نمایشگاه ماشین میروید، بعد از انتخاب خودرو و قبول شدن قیمت پیشنهادیتان، یا با مدیر مالی مشغول پیدا کردن وام مناسبی میشوید یا وام مناسبی از بانکتان دریافت کردهاید که میخواهید از آن استفاده کنید. نامه یا پرینت ایمیل ارسالی را به مدیر مالی میدهید و کارها خاتمه پیدا میکند. ماشین را بیمه میکنید و راه میافتید. حالا از ۳ تا ۶ سال باید قسط بپردازید ولی این همه داستان نیست. /کانال مدیریت اجرایی
در کشور در حال توسعه فقط بانک شما متوجه برداشت شما از حسابتان شده است. این برداشت در صورتحسابِ حساب بانکی شما ثبت میشود و اتفاق خاصی هم نیست. در کشور توسعهیافته در گزارش اعتباری شما، چند یا چندین قسمت اضافه شدهاند. اول تعداد دفعاتی که مدیر مالی برای شما تقاضای وام کرده است به گزارش اضافه شده است و بعد بانکی که وام داده است و بعد خود وام. حالا هر عضو معتبر شبکه بانکی و مؤسسات اعطای وام میتواند با استفاده از شناسه ملی شما به این گزارش دسترسی پیدا کند و ببیند که تعهدات مالی شما چه تغییری کرده است و میزان قسطهای ماهیانه شما چقدر است. بعضی از بانکها دیگر برای شما نامه یا ایمیل اعطای وام خودرو نمیفرستند. در عوض بعضی دیگر بعد از چند ماه شروع میکنند وامهایی با بهره کمتر به شما پیشنهاد دادن تا وام اصلی را پرداخت کنید و با قسط کمتری از ایشان وام بگیرید. چه اتفاقی دارد میافتد؟ مگر شما جاسوس دارید؟/کانال مدیریت اجرایی
واقعیت اینجاست که در یک نظام بانکی الکترونیکی که همه از شناسههای ملیشان استفاده میکنند، کوچکترین رفتار مالی ثبت میشود؛ این ثبت یعنی مشاهده. به عبارت دیگر هربار که شما خریدی میکنید یا وامی میگیرید یک ردیف به کارنامه مالی شما اضافه میشود. این مشاهدات به خودی خود مهم نیستند، آنچه مهم هست اطلاعات نهفته در این مشاهدات است که به مدد مدلهای اقتصادسنجی که الگوهای رفتار مصرفکننده را در بازارها کمی میکنند، آشکار میشود. این اطلاعات که در نتیجه این مشاهدات گردآوری میشود به آموختههای همه بازیگران اقتصادی در یک بازار میافزاید. مصرفکننده خیلی زود میفهمد که از چندین بانک تقاضای وام کردن یا تأخیر در پرداخت وام به ضرر اوست و از نمره اعتباری کارنامه مالیاش میکاهد. عرضه کننده، در اینجا بانک، خیلی زود متوجه میشود برخی متغیرها و رفتارها خبر از بدقولی احتمالی وامگیرنده در بازپرداخت وام میدهند و روند آنها را دنبال میکند. از توانایی ثبت داد و ستد در بازار به توانایی تولید دانش درباره رفتار مصرفکننده و عرضهکننده در بازار میرسیم. خیلی زود این دانش باعث خودآگاهی افراد از هزینه و اثر رفتارهایشان میشود. این خودآگاهی تغییر و اصلاح رفتار را به دنبال دارد. ناگهان متوجه میشوید که شما ممکن است در یک کشور توسعهیافته خوشحسابتر باشید تا در یک کشور در حال توسعه. چون در اولی بدحسابی شما بهطور کاملاً شخصی و خصوصی ثبت میشود و در تصمیمگیری بانکها و مؤسسات مالی به حساب میآید. در دومی ثبتی در کار نیست و وقتی مشاهده نیست، خبری از افزایش آگاهی و دانستههای اقتصادی هم نیست. /کانال مدیریت اجرایی
تحولی که در نتیجه انقلاب رایانهای عصر ما روی داده است این توانایی کسب و گردآوری دانستنیهای مختلف درباره اف
راد مختلف با سلایق گوناگون در بازارهای مختلف است. به این ترتیب مشاهده به اطلاعات و اطلاعات به دانش و توانایی پیشبینی تبدیل میشود. این توانایی در همه سطوح تعریف و عرضه کالا و خدمات مورد استفاده قرار میگیرد. حالا این روزها این سؤال مطرح است که مرحله بعدی این تحول چه خواهد بود؟ آیا خواهیم توانست مدلهایی بسازیم که بر مبنای رفتار مصرفکنندگان در شبکههای اجتماعی رفتار آنها را در بازارها پیشبینی کند؟ خیلی زود ابررایانهها خواهند توانست ابرهای اطلاعات و دادهها را با هم تلفیق کنند. آن وقت اگر میخواهید ماشین بخرید شاید باید نگران پستی باشید که درباره قیمت نفت گذاشتهاید و اثرش بر نرخ بهره وامی که دریافت میکنید. همانطور که گفتم ماشین خریدن مهم نیست، اینکه کجا ماشین میخرید مهم است و اینکه چقدر از رفتار شما ثبت شده است.
بازنشرازاتاق بازرگانی تهران
بازنشرازاتاق بازرگانی تهران
✳️ نگاهی به کسبوکار خانواده فرِرو، مالک چهارمین شرکت بزرگ شکلاتسازی در دنیاامپراتوری کیندر و نوتلا
شیشههای شفاف با درهای سفید، عکس یک تکه نان تست پوشیده از کرم شکلاتی و یکی، دو تا فندق؛ این تصویر آشنای شیشههای نوتلا است، یکی از مشهورترین محصولات شکلاتی دنیا که هواداران پروپاقرصی دارد. همین عشق به شکلات است که دهههاست کسبوکار خانوادگی فررو را به جایی رسانده که حالا در میان برترین ثروتمندان جهان بنشینند. ماجرای این کسبوکار خانوادگی از زمان جنگ جهانی دوم شروع شد، از زمانی که در حاشیه منازعات و درگیریها، پیترو فررو بیشتر از هرچیزی سرش را گرم کاروبار شیرینیپزی کرد. پیترو شیرینیپزی بود در شهر دولیگانی در ایتالیا که برای رونق بیشتر راهی شهر تورین شد و مغازه خودش را باز کرد. با شروع جنگ جهانی دوم مغازهاش را به ناچار از تورین به آلبا منتقل کرد، جایی که قرار بود تبدیل به خانه اصلی یکی از بزرگترین شرکتهای شکلاتسازی در جهان شود. همسرش پیِرا مغازه را میچرخاند و پیترو مشغول آزماش کردن ترکیبات جدید و دستور پختهای تازه شد، تمرکزش را روي تولید محصولات جدیدی گذاشت که در وضعیت جنگ و کمبود شیرینی و شکلاتهای معمول بتوانند جای خالی آنها را پر کنند. در زمان جنگ، یکی از محبوبترین انواع شکلات در ایتالیا کمیاب شده بود؛ گیاندوجا نوعی کرم شکلاتی بود که در دوران ناپلئون تولید و استفاده از آن رایج شد. پیترو سعی کرد تا محصولی شبیه به همان گیاندوجای محبوب تولید کند، کرمی که از ترکیب فندق و کره کاکائو تهیه شد و نامش را گذاشت «پاستا گیاندوجا». تلاشهای او با تمام شدن جنگ جواب داد و فروش محصول تازه را در سال 1946 آغاز کرد. برای تبلیغ این محصول که شکلکش شبیه به کره بود و قرار بود مانند کره هم روی نان مالیده شود، به هر مشتری که نان میخرید یک قالب از شکلات میدادند تا همراه نان امتحان کنند و همین موضوع به معرفی شکلاتی که قرار نبود تنها به عنوان شکلات مصرف شود کمک کرد. هزینه تولید محصول بالا نبود و در نتیجه قیمت عرضه آن هم برای عموم مردم مناسب بود و همین باعث استقبال بیشتر از آن شد به گونهای که تا پایان همان سال کاروبار این محصول تازه آنقدر گرفته بود که فررو توانست هم شرکت خود را به صورت رسمی ثبت کند و هم 50 نفر را استخدام و شرکتش را در همان شهر آلبا به ساختمانی بزرگتر و مجهزتر منتقل کند. بعد از یک سال اول، وقتی که حداقل فروش محصول تضمین شد، پیترو کار تماس با کشاورزان محلی را آغاز کرد تا با آنها برای خرید مقدار ثابتی از فندق قرارداد ببندد. بعد از مدتی هم به جای عرضه محصول به عمدهفروشان خودش دستبهکار شد و ناوگان ارسال محصول خودش را راه انداخت تا در هزینه حمل و نقل هم صرفهجویی شود. برادر پیترو با نام جیووانی از ابتدای کار تاسیس شرکت همراه او مشغول به کار شد و عمده کار ناوگان حمل و نقل را او هدایت میکرد و توانست در طول چند سال کمک بزرگی برای عرضه مستقیم محصولات به مشتریان باشد./کانال مدیریت اجرایی
✅کمی روغن اضافه
میشل فررو، فرزند پیترو در سال 1950 به کسبوکار خانوادگی پیوست و زیر نظر پدر و عمویش کار را آغاز کرد. در همان دهه 50 بود که پس از فوت هردو برادر، میشل کار را در دست گرفت و در رأس شرکت نشست اما او هم مانند پدرش از تولید ترکیبات جدید لذت میبرد. برای همین بود که به دستور تهیه قدیمی پدر اندکی روغن گیاهی اضافه کرد و از آن به بعد بود که کرم شکلاتیهای معروف، بیشتر حالت خامهای به خود گرفتند و دیگر به راحتی روی نانهای صبحانه پخش میشدند. میشل محصول جدید را در شیشههای کوچک عرضه کرد و نام «نوتلا» را برایشان برگزید. محصولی که امروز برای بسیاری از افراد شناختهشده است در واقع حاصل خلاقیتی بود که او در سال 1964 به خرج داد.
دهه 60 میلادی، دهه ورود نوتلا به سایر کشورهای اروپایی بود؛ اول آلمان بعد فرانسه و انگلستان. همزمان با پا گذاشتن به کشورهای تازه، نوبت به معرفی محصولات تازه هم رسید. در اواخر همین دهه بود که قرصهای نعنایی تیکتک از سوی شرکت فررو تولید شدند. این محصول به صورت خاص بازار امریکا را هدف گرفته بود، فررو میدانست که امریکاییها محصول معروفی دارند به نام کره بادامزمینی، همان ظرفهای شیشهای که با کرم بادامزمینی پر شده بود، همانگونه همراه با نان صبحانه خورده میشد و رقیبی بسیار سرسخت برای نوتلا به شمار میرفت. فررو تصمیم گرفت به جای آغاز کار با رقابت، قرصهای کوچک نعناییاش را برای امریکاییها بفرستد. همزمان با ورود تیکتک کار اولین دفتر شرکت فررو در نیویورک هم آغاز شد./کانال مدیریت اجرایی
✅ تخممرغهاي هيجانانگيز
میشل فررو در اواخر دهه 60 به سراغ مشتریان تازه رفت، اینبار محصولی ارائه شد مخصوص بچهها. در سال 1968 شکلات کیندر وارد بازار شد و تا سال 74 خط تولید کیندر به صورت مستقل فعالیتش را آغاز کرد؛ خط تولیدی با محصول
شیشههای شفاف با درهای سفید، عکس یک تکه نان تست پوشیده از کرم شکلاتی و یکی، دو تا فندق؛ این تصویر آشنای شیشههای نوتلا است، یکی از مشهورترین محصولات شکلاتی دنیا که هواداران پروپاقرصی دارد. همین عشق به شکلات است که دهههاست کسبوکار خانوادگی فررو را به جایی رسانده که حالا در میان برترین ثروتمندان جهان بنشینند. ماجرای این کسبوکار خانوادگی از زمان جنگ جهانی دوم شروع شد، از زمانی که در حاشیه منازعات و درگیریها، پیترو فررو بیشتر از هرچیزی سرش را گرم کاروبار شیرینیپزی کرد. پیترو شیرینیپزی بود در شهر دولیگانی در ایتالیا که برای رونق بیشتر راهی شهر تورین شد و مغازه خودش را باز کرد. با شروع جنگ جهانی دوم مغازهاش را به ناچار از تورین به آلبا منتقل کرد، جایی که قرار بود تبدیل به خانه اصلی یکی از بزرگترین شرکتهای شکلاتسازی در جهان شود. همسرش پیِرا مغازه را میچرخاند و پیترو مشغول آزماش کردن ترکیبات جدید و دستور پختهای تازه شد، تمرکزش را روي تولید محصولات جدیدی گذاشت که در وضعیت جنگ و کمبود شیرینی و شکلاتهای معمول بتوانند جای خالی آنها را پر کنند. در زمان جنگ، یکی از محبوبترین انواع شکلات در ایتالیا کمیاب شده بود؛ گیاندوجا نوعی کرم شکلاتی بود که در دوران ناپلئون تولید و استفاده از آن رایج شد. پیترو سعی کرد تا محصولی شبیه به همان گیاندوجای محبوب تولید کند، کرمی که از ترکیب فندق و کره کاکائو تهیه شد و نامش را گذاشت «پاستا گیاندوجا». تلاشهای او با تمام شدن جنگ جواب داد و فروش محصول تازه را در سال 1946 آغاز کرد. برای تبلیغ این محصول که شکلکش شبیه به کره بود و قرار بود مانند کره هم روی نان مالیده شود، به هر مشتری که نان میخرید یک قالب از شکلات میدادند تا همراه نان امتحان کنند و همین موضوع به معرفی شکلاتی که قرار نبود تنها به عنوان شکلات مصرف شود کمک کرد. هزینه تولید محصول بالا نبود و در نتیجه قیمت عرضه آن هم برای عموم مردم مناسب بود و همین باعث استقبال بیشتر از آن شد به گونهای که تا پایان همان سال کاروبار این محصول تازه آنقدر گرفته بود که فررو توانست هم شرکت خود را به صورت رسمی ثبت کند و هم 50 نفر را استخدام و شرکتش را در همان شهر آلبا به ساختمانی بزرگتر و مجهزتر منتقل کند. بعد از یک سال اول، وقتی که حداقل فروش محصول تضمین شد، پیترو کار تماس با کشاورزان محلی را آغاز کرد تا با آنها برای خرید مقدار ثابتی از فندق قرارداد ببندد. بعد از مدتی هم به جای عرضه محصول به عمدهفروشان خودش دستبهکار شد و ناوگان ارسال محصول خودش را راه انداخت تا در هزینه حمل و نقل هم صرفهجویی شود. برادر پیترو با نام جیووانی از ابتدای کار تاسیس شرکت همراه او مشغول به کار شد و عمده کار ناوگان حمل و نقل را او هدایت میکرد و توانست در طول چند سال کمک بزرگی برای عرضه مستقیم محصولات به مشتریان باشد./کانال مدیریت اجرایی
✅کمی روغن اضافه
میشل فررو، فرزند پیترو در سال 1950 به کسبوکار خانوادگی پیوست و زیر نظر پدر و عمویش کار را آغاز کرد. در همان دهه 50 بود که پس از فوت هردو برادر، میشل کار را در دست گرفت و در رأس شرکت نشست اما او هم مانند پدرش از تولید ترکیبات جدید لذت میبرد. برای همین بود که به دستور تهیه قدیمی پدر اندکی روغن گیاهی اضافه کرد و از آن به بعد بود که کرم شکلاتیهای معروف، بیشتر حالت خامهای به خود گرفتند و دیگر به راحتی روی نانهای صبحانه پخش میشدند. میشل محصول جدید را در شیشههای کوچک عرضه کرد و نام «نوتلا» را برایشان برگزید. محصولی که امروز برای بسیاری از افراد شناختهشده است در واقع حاصل خلاقیتی بود که او در سال 1964 به خرج داد.
دهه 60 میلادی، دهه ورود نوتلا به سایر کشورهای اروپایی بود؛ اول آلمان بعد فرانسه و انگلستان. همزمان با پا گذاشتن به کشورهای تازه، نوبت به معرفی محصولات تازه هم رسید. در اواخر همین دهه بود که قرصهای نعنایی تیکتک از سوی شرکت فررو تولید شدند. این محصول به صورت خاص بازار امریکا را هدف گرفته بود، فررو میدانست که امریکاییها محصول معروفی دارند به نام کره بادامزمینی، همان ظرفهای شیشهای که با کرم بادامزمینی پر شده بود، همانگونه همراه با نان صبحانه خورده میشد و رقیبی بسیار سرسخت برای نوتلا به شمار میرفت. فررو تصمیم گرفت به جای آغاز کار با رقابت، قرصهای کوچک نعناییاش را برای امریکاییها بفرستد. همزمان با ورود تیکتک کار اولین دفتر شرکت فررو در نیویورک هم آغاز شد./کانال مدیریت اجرایی
✅ تخممرغهاي هيجانانگيز
میشل فررو در اواخر دهه 60 به سراغ مشتریان تازه رفت، اینبار محصولی ارائه شد مخصوص بچهها. در سال 1968 شکلات کیندر وارد بازار شد و تا سال 74 خط تولید کیندر به صورت مستقل فعالیتش را آغاز کرد؛ خط تولیدی با محصول
ات گوناگون تنها برای بچهها. یکی از معروفترین محصولات این خط تولید که در گذر زمان همچنان هواداران زیادی بین بچهها دارد تخممرغهای شکلاتی کیندر است، همان چیزی که ما آن را به اسم تخممرغ شانسی میشناسیم. شکلاتی شبیه به تخممرغ که در دلش یک تکه اسباببازی جاسازی شده و همین باعث شد تا در میان کودکان تبدیل به محصولی پرطرفدار شود. آن اسباببازیهای کوچکی که در دل شکلات مخفی شده بودند باعث شد تا این محصول فررو در میان بزرگسالان هم محبوب شود، هرکسی در هر سن و سالی که باشد گاهی بدش نمیآید غافلگیر شود. کمی بعد از رونق بازار تخممرغهای کیندر، اسباببازیهای کوچکی كه در دلشان جاسازی شده بود تبدیل به سوژهای برای سرگرمی شدند، خیلی از کودکان و گاهی بزرگسالان شروع به جمعآوری کلکسیون اسباببازیهای کوچک کیندر کردند./کانال مدیریت اجرایی . فررو در اواخر دهه 90 کارش را به اروپای شرقی هم گسترش داد و در لهستان، مجارستان، جمهوری چک و روسیه شعبه زد. تا نیمههای این دهه فروش شرکت به 3 میلیارد یورو رسید و نزدیک به سهچهارم از فروش شرکت از بازارهایش خارج از کشور ایتالیا تامین میشد.اروپا البته براي شركت فررو كافي نبود و قرار شد كه بازار امريكا و تمام قاره امريكا هم مورد توجه بيشتري قرار بگيرد. هدف اين بود كه تا پايان دهه 90 درآمد فررو از امريكاي شمالي و جنوبي به يك ميليارد يورو برسد. براي همين بود كه شركت دست به سرمايهگذاري جديد زد و سال 1997 با 100 ميليون دلار يك كارخانه جديد در برزيل تاسيس كرد./کانال مدیریت اجرایی . سال 97 همان سالي بود كه كه نوبت به جيوواني و پيترو جونيور رسيد. دو پسر ميشل كه به صورت مشترك مديريت شركت خانوادگي را در دست گرفتند. پيترو كه نام پدربزرگش را بر او گذاشته بودند در سال 1963 به دنيا آمده بود و جيوواني در سال 1964. پيترو در سال 1985 كار براي شركت پدرش را آغاز كرد و در سال 1992 مسئول تمامي فعاليتهاي فررو در اروپا شد. جيوواني در سال 1975 به بلژيك رفت و در «مدرسه اروپايي» تحصيل كرد، يكي از شعب مدارس اروپايي كه مدرسههاي خصوصي بودند و دانشآموزانشان با سيستم چندفرهنگي و چندزباني تحصيل ميكردند. جيوواني پس از آن راهي امريكا شد تا در رشته بازاريابي در يك دانشكده خصوصي در پنسيلوانيا تحصيل كند. بعد از پايان تحصيلاتش بود كه به كشورش بازگشت و به برادرش براي مديريت شركت ملحق شد. همسنوسال بودند و همراه هم امور را در دست گرفتند، اين مديريت مشترك برادرانه تا سال 2011 يعني زماني كه پيترو درگذشت ادامه داشت. توليد محصولات جديد در زمان مديريت دو برادر هم ادامه داشت اما هنوز كه هنوز است فررو را بيشتر از هر محصول ديگري با همان كرم شكلاتي فندقي ميشناسند كه پيتروي بزرگ روانه بازار كرد و توانست خانوادهاش را به يمن نوتلا در فهرست ميلياردرهاي جهان بنشاند./کانال مدیریت اجرایی. امسال تغييري اساسي در روند كار شركت فررو به وجود آمد، جيوواني تصميم گرفت اولين مدير اجرايي شركت را از ميان گزينههايي خارج از خانواده فررو انتخاب كند. و به اين ترتيب لاپو سيويلتي، مدير بخش اروپاي مركزي و شرقي شركت جاي او را گرفت. مالكيت شركت البته در اختيار اعضاي مختلف خانواده فررو است، شركتي كه در سال 2015 درآمدي بالغ بر 9.5 ميليارد يورو (برابر 11 ميليارد دلار) را براي خودش به ثبت رساند.