Forwarded from کلام یادگیری فردا (کیفکو)
✅ چگونه بازخوردی بدهیم که به رشد مردم کمک کند؟
📄 اینجا بخوانید: 👇
https://goo.gl/vWGwYt
#کوچینگ #بازخورد
📄 اینجا بخوانید: 👇
https://goo.gl/vWGwYt
#کوچینگ #بازخورد
Forwarded from شبکه توسعه
🔳⭕️پدیده شنبه بعدی لعنتی
چه تصویری از برنده جایزه نوبل اقتصاد دارید؟ احتمالاً یک آدم منضبط، با اراده و البته باهوش. چند سال قبل اکرلوف برنده جایزه نوبل اقتصاد دید که باید کار سادهای انجام دهد: پستکردن یک بسته لباس از هند به آمریکا. لباسها مال دوستش جوزف استیگلیتز بود که در سفر به هند جا گذاشته بود. اما او انجام این کار را هفته به هفته عقب انداخت. قضیه بیش از هشت ماه طول کشید! نکته شیرین داستان اینست که فقط ما پشت گوش نمی اندازیم بلکه استاد اقتصاد دانشگاه برکلی و برندۀ جایزۀ نوبل هم تنبلی می کند و کارها را به تاخیر می اندازد. البته جالب این جاست که وی بعدها مقاله ای تاثیرگذار در حوزه تعویق و امروز فردا کردن نوشت.
تنبلی و به فردا انداختن هزینه های فردی، سازمانی و ملی فراوانی دارد. بگذارید مثالی بزنم: مردم هر سال صدها میلیون دلار جریمه میدهند چون مالیاتشان را سر وقت اظهار نمیکنند. حالا به تعویق انداختن رسیدگی چک آپ سلامتی، تصمیم گیری در مورد وضعیت ریزگردها، تعیین تکلیف یارانهها و ... همه و همه نشان از این دارد که مشکل بزرگی داریم به نام از شنبه هفته بعد!
همیشه تصمیم می گیریم برای مطالعه مثنوی معنوی در آینده اما امروز را فعلا می گذارنیم به تماشای تلویزیون و گفتگوی بی فایده مجری با یک سلبریتی! در یک آزمایش علمی از افراد خواسته شد یک فیلم برای همان شب و یک فیلم برای تماشا در روز دیگر (مثلا هفته بعد) انتخاب کنند. افراد برای فیلمی که میخواستند فوراً تماشا کنند معمولاً کمدیهای مبتذل و فیلمهای پرفروش را انتخاب میکردند، اما برای تماشا در آینده بیشتر فیلمهای مهم و معناگرا را انتخاب کردند. آدم ها هنگامی که به آینده فکر میکنند توان تصمیمگیری عقلایی دارند، ولی در موقعیت حال، ملاحظات کوتاهمدت بر اهداف بلندمدتشان چیره میشوند.
توماس شلینگ، استاد نظریۀ بازی، این پدیده را با «خویشتنِ پراکنده» تحلیل می کند. در لحظههای تصمیمگیری مهم، ذهن تبدیل میشود به یک پارلمان، یا اتاق جلسه. گروه ها و فراکسیونهای مختلف مشغول بحث و جدل اند، منافع کوتاهمدت و بلندمدت همدیگر را میکوبند. جلسه ممکن است به آشوب کشیده شود. شاید خواندن یک جمله از نخستین صدراعظم تاریخ آلمان مشهور به «صدر اعظم آهنین»، بد نباشد وی گفته بود: فاوست شاکی بود که در سینهاش دو روح دارد، ولی من جماعتی از ارواح را درون خودم جای دادهام که مشغول مشاجرهاند. اگر خویشتن را کلکسیونی از خویشتنهای رقیب همدیگر بدانیم، هرکدامشان نماینده چیزی است: یکی نمایندۀ منافع کوتاهمدت (تفریح، به تعویق انداختن کار و...) است، و دیگری اهداف شریف و بلندمدت.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
سندروم «از شنبه هفته بعد» گریبان گیر همه ماست. آیا برای رهایی از این مساله راهی وجود دارد؟ پنج تکنیک زیر شاید راهگشا باشد.
محدودسازی آزادانه: شرایط را به گونه ای طراحی کنیم که برخی از گزینه های وسوسه انگیز اما کم فایده را حذف کنیم. بگذارید سه مثال بزنم: برخی از معتادان به قماربازی قراردادهایی با کازینوها امضا میکنند تا جلوی ورودشان به محوطۀ کازینو را بگیرند. در سال ۲۰۰۸، نرمافزاری نوشته شد که به افراد امکان میداد اینترنت شان را برای حداکثر هشت ساعت قطع کنند. این برنامه با نام «آزادی» اکنون هزاران کاربر دارد و مثال آخر: ویکتور هوگو عادت داشته برهنه مشغول نوشتن شود و به پیشخدمت خود میگفت لباسهایش را قایم کند تا وقتی که نتواند بیرون برود.
متعهدسازی بیرونی: مثلامی خواهید پروژهای را تمام کنيد، به دوستان تان تعهد کنید که اگر به قول تان عمل نکرديد، آنگاه همه آن ها را میهمان خواهید کرد. بگذارید از جیب تان هزینه بدهید تا دردش را به صورت ملموس حس کنید.
مشروط سازی درونی: به خودتان قول دهید که اگر پروژه تان را انجام دادید (خویشتن بلندمدت)، می توانید یک دل سیر تلویزیون نگاه کنید! (خویشتن کوتاه مدت). اینگونه منافع خویشتن کوتاه مدت تان در گرو خویشتن بلندمدت خواهد بود و با شما بیشتر همکاری خواهد کرد.
خط پایان تعریف کنید: تجربه به دفعات ثابت کرده است که اموری که زمان و خط پایان ندارند، میل به جاودانگی دارند. اما وقتی زمان می گذارید حتی اگر آن را برای سه بار رعایت نکنید بالاخره در چهارمین بار آن را عملی خواهید کرد.
قطعه قطعه سازی: هرچه یک تکلیف مبهمتر یا هرچه ایده، انتزاعیتر باشد، احتمال آنکه تمامش کنید کمتر است. چه می توان کرد؟ کار بزرگ و مبهم تان را تقسیم کنید به بسته های کوچک و اقدامات مشخص.
پنج تکنیک بالا را با هم ترکیب کنید: یک هدف مبهم را بشکنید به اقدامات مشخص کوچک (تکنیک پنج)، برای آنها زمان بندی کنید (تکنیک چهار)، برای خودتان جریمه بیرونی و پاداش درونی (تکنیک دو و سو) و شرایط را به گونه ای طراحی کنید که کارهای دیگر غیر از این کار برای تان سخت باشد (تکنیک اول).
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
چه تصویری از برنده جایزه نوبل اقتصاد دارید؟ احتمالاً یک آدم منضبط، با اراده و البته باهوش. چند سال قبل اکرلوف برنده جایزه نوبل اقتصاد دید که باید کار سادهای انجام دهد: پستکردن یک بسته لباس از هند به آمریکا. لباسها مال دوستش جوزف استیگلیتز بود که در سفر به هند جا گذاشته بود. اما او انجام این کار را هفته به هفته عقب انداخت. قضیه بیش از هشت ماه طول کشید! نکته شیرین داستان اینست که فقط ما پشت گوش نمی اندازیم بلکه استاد اقتصاد دانشگاه برکلی و برندۀ جایزۀ نوبل هم تنبلی می کند و کارها را به تاخیر می اندازد. البته جالب این جاست که وی بعدها مقاله ای تاثیرگذار در حوزه تعویق و امروز فردا کردن نوشت.
تنبلی و به فردا انداختن هزینه های فردی، سازمانی و ملی فراوانی دارد. بگذارید مثالی بزنم: مردم هر سال صدها میلیون دلار جریمه میدهند چون مالیاتشان را سر وقت اظهار نمیکنند. حالا به تعویق انداختن رسیدگی چک آپ سلامتی، تصمیم گیری در مورد وضعیت ریزگردها، تعیین تکلیف یارانهها و ... همه و همه نشان از این دارد که مشکل بزرگی داریم به نام از شنبه هفته بعد!
همیشه تصمیم می گیریم برای مطالعه مثنوی معنوی در آینده اما امروز را فعلا می گذارنیم به تماشای تلویزیون و گفتگوی بی فایده مجری با یک سلبریتی! در یک آزمایش علمی از افراد خواسته شد یک فیلم برای همان شب و یک فیلم برای تماشا در روز دیگر (مثلا هفته بعد) انتخاب کنند. افراد برای فیلمی که میخواستند فوراً تماشا کنند معمولاً کمدیهای مبتذل و فیلمهای پرفروش را انتخاب میکردند، اما برای تماشا در آینده بیشتر فیلمهای مهم و معناگرا را انتخاب کردند. آدم ها هنگامی که به آینده فکر میکنند توان تصمیمگیری عقلایی دارند، ولی در موقعیت حال، ملاحظات کوتاهمدت بر اهداف بلندمدتشان چیره میشوند.
توماس شلینگ، استاد نظریۀ بازی، این پدیده را با «خویشتنِ پراکنده» تحلیل می کند. در لحظههای تصمیمگیری مهم، ذهن تبدیل میشود به یک پارلمان، یا اتاق جلسه. گروه ها و فراکسیونهای مختلف مشغول بحث و جدل اند، منافع کوتاهمدت و بلندمدت همدیگر را میکوبند. جلسه ممکن است به آشوب کشیده شود. شاید خواندن یک جمله از نخستین صدراعظم تاریخ آلمان مشهور به «صدر اعظم آهنین»، بد نباشد وی گفته بود: فاوست شاکی بود که در سینهاش دو روح دارد، ولی من جماعتی از ارواح را درون خودم جای دادهام که مشغول مشاجرهاند. اگر خویشتن را کلکسیونی از خویشتنهای رقیب همدیگر بدانیم، هرکدامشان نماینده چیزی است: یکی نمایندۀ منافع کوتاهمدت (تفریح، به تعویق انداختن کار و...) است، و دیگری اهداف شریف و بلندمدت.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
سندروم «از شنبه هفته بعد» گریبان گیر همه ماست. آیا برای رهایی از این مساله راهی وجود دارد؟ پنج تکنیک زیر شاید راهگشا باشد.
محدودسازی آزادانه: شرایط را به گونه ای طراحی کنیم که برخی از گزینه های وسوسه انگیز اما کم فایده را حذف کنیم. بگذارید سه مثال بزنم: برخی از معتادان به قماربازی قراردادهایی با کازینوها امضا میکنند تا جلوی ورودشان به محوطۀ کازینو را بگیرند. در سال ۲۰۰۸، نرمافزاری نوشته شد که به افراد امکان میداد اینترنت شان را برای حداکثر هشت ساعت قطع کنند. این برنامه با نام «آزادی» اکنون هزاران کاربر دارد و مثال آخر: ویکتور هوگو عادت داشته برهنه مشغول نوشتن شود و به پیشخدمت خود میگفت لباسهایش را قایم کند تا وقتی که نتواند بیرون برود.
متعهدسازی بیرونی: مثلامی خواهید پروژهای را تمام کنيد، به دوستان تان تعهد کنید که اگر به قول تان عمل نکرديد، آنگاه همه آن ها را میهمان خواهید کرد. بگذارید از جیب تان هزینه بدهید تا دردش را به صورت ملموس حس کنید.
مشروط سازی درونی: به خودتان قول دهید که اگر پروژه تان را انجام دادید (خویشتن بلندمدت)، می توانید یک دل سیر تلویزیون نگاه کنید! (خویشتن کوتاه مدت). اینگونه منافع خویشتن کوتاه مدت تان در گرو خویشتن بلندمدت خواهد بود و با شما بیشتر همکاری خواهد کرد.
خط پایان تعریف کنید: تجربه به دفعات ثابت کرده است که اموری که زمان و خط پایان ندارند، میل به جاودانگی دارند. اما وقتی زمان می گذارید حتی اگر آن را برای سه بار رعایت نکنید بالاخره در چهارمین بار آن را عملی خواهید کرد.
قطعه قطعه سازی: هرچه یک تکلیف مبهمتر یا هرچه ایده، انتزاعیتر باشد، احتمال آنکه تمامش کنید کمتر است. چه می توان کرد؟ کار بزرگ و مبهم تان را تقسیم کنید به بسته های کوچک و اقدامات مشخص.
پنج تکنیک بالا را با هم ترکیب کنید: یک هدف مبهم را بشکنید به اقدامات مشخص کوچک (تکنیک پنج)، برای آنها زمان بندی کنید (تکنیک چهار)، برای خودتان جریمه بیرونی و پاداش درونی (تکنیک دو و سو) و شرایط را به گونه ای طراحی کنید که کارهای دیگر غیر از این کار برای تان سخت باشد (تکنیک اول).
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
✳️ #با_هم_بیاموزیم
✅ ده کاری که افراد موفق برای رسیدن به اهداف انجام می دهند؟!
1.اهدافشان را می نویسند.
2.اهدافشان اسمارت است (مشخص، قابل اندازه گیری، انجام پذیر، منطقی، زمان دار).
3.فقط حرف نمی زنند ،برنامه ریزی و اقدام می کنند.
4.صرفاً به یکی دو جنبه از زندگیشان توجه نمی کنند و سایر بخش های زندگی را در نظر می گیرند (که منجر به تعادل می شود).
5.اهدافشان را بر اساس نظر بقیه افراد تعیین نمی کنند ، اهدافی که برای خودشان انگیزه بخش باشد تعیین می کنند.
6.اهدافشان را به طور منظم مرور نی کنند.
7.اهدافشان خیلی دست پایین و کسل کننده نیست و آنها را به هیجان در می آورد.
8.انگیزه شان را در میانه راه از دست نمی دهند.
9.اهداف متعددی برای خودشان نمی گذارند .چون اگر نتوانند به همه برسند، از خودشان ناامید می شوند.
10. تیمی از مشاوران، حامیان و همراهان خوش فکر و مثبت اندیش دارند.
✅ ده کاری که افراد موفق برای رسیدن به اهداف انجام می دهند؟!
1.اهدافشان را می نویسند.
2.اهدافشان اسمارت است (مشخص، قابل اندازه گیری، انجام پذیر، منطقی، زمان دار).
3.فقط حرف نمی زنند ،برنامه ریزی و اقدام می کنند.
4.صرفاً به یکی دو جنبه از زندگیشان توجه نمی کنند و سایر بخش های زندگی را در نظر می گیرند (که منجر به تعادل می شود).
5.اهدافشان را بر اساس نظر بقیه افراد تعیین نمی کنند ، اهدافی که برای خودشان انگیزه بخش باشد تعیین می کنند.
6.اهدافشان را به طور منظم مرور نی کنند.
7.اهدافشان خیلی دست پایین و کسل کننده نیست و آنها را به هیجان در می آورد.
8.انگیزه شان را در میانه راه از دست نمی دهند.
9.اهداف متعددی برای خودشان نمی گذارند .چون اگر نتوانند به همه برسند، از خودشان ناامید می شوند.
10. تیمی از مشاوران، حامیان و همراهان خوش فکر و مثبت اندیش دارند.
Forwarded from l رادیواستراتژی l Strategy Radio l
⭕️قانون بقای غافلگیری
به قلم دکتر آرش خلیلی نصر
عضو هیات علمی دانشکده مدیریت و اقتصاد
دانشگاه صنعتی شریف
👈قانون بقای غافلگیری:
امروز برف زیبا می بارد،برفی که برای همه زیبا نیست۰۰۰
برفی که پیش بینی شده بود اما مدیران باز با وجود پیش بینی های امسال،رخداد های پارسال و اتفاقات همه سال تنها چیزی که همیشه ثابت بود و هست یک چیز است،قانون بقای غافل گیری۰۰۰
«قانون بقای غافلگیری :غافلگیری نه بوجود می آید و نه از بین می رود بلکه از مدیری به مدیر دیگر منتقل می شود۰»
👈چرا اسیر قانون بقای غافلگیری هستیم؟
هنری مینتزبرگ در سال ۱۹۷۹ مقاله بسیار جالبی درباره کارایی فرایند استراتژی نوشت،اومیگفت می توان تصمیمات وعمل را از هم جدا کرد و بر آنها لیبل گذاری کرد۰براین اساس سه دسته گروه ذیل را خواهیم داشت:
دسته اول:تصمیماتی که اجرا شده اند۰
دسته دوم:تصمیماتی که اجرا نشده اند۰
دسته سوم:اقداماتی که برایش تصمیم قبلا گرفته نشده بود اما انجام شد۰
به طور کلی کارایی مدیران و استراتژی ها زمانی بالا است که دسته اول حداکثر و دسته دوم و سوم حداقل باشند۰
هنری مینتزبرگ گفت به دو دلیل شرکت ها و دولت ها از کارایی اندکی در برنامه ریزی برخوردار هستند۰
اول از نگاه انها آینده قابل پیش بینی نیست و دوم توان اجرای انها حتی اگر بدانند آینده چگونه است،بسیار پایین است۰این سبب می شود که مدام تصمیمات اوژانسی بگیرند و آتش هایی که معلوم است روشن می شود را خاموش کنند.
👈در کشور ما چه خبر است؟
به چند مورد از اقدامات هفته های اخیر را با هم مرور می کنیم:
اول:اقدام غیر قابل پیش بینی اما قابل پیشگیری
زلزله که قابل پیش بینی دقیق نیست اما همه میدانیم
دیر یا زود رخ میدهد۰
مدیران در این باره چه کرده اند؟
دوم:اقدام قابل پیش بینی اما غیر قابل پیشگیری
این دسته در دنیا دیگر وجود ندارد اما مدیران ما می گویند که بارش برف اینجاست۰
بارش برف که پیش بینی شده بود اما تبعات آن پیش گیری نشد۰این تقریبا امروزه در دنیا منحصر بفرد و نادر است و نشان از ناکارامدی مدیران است۰
دولت ها همیشه درباره موضوعات سعی می کنند بگویند در این دسته یا دسته چهارم هستند۰
در نهایت بسیاری از دولت ها اسیر همین تله شده و خود نابود می شوند۰
سوم:اقدام قابل پیش بینی و قابل پیشگیری
مانند ماجرای دلارکه قابل پیش بینی است و با توسعه تولید و ساختار اقتصادی قابل پیشگیری است۰
بیشتر مشکلات مملکتی در این دسته است۰اما
مدیران به جز دلداری چه می کنند؟
مدیران به جز جلسه گذاری چه می کنند؟
چرا مدیران ما همش در جلسه هستند؟
خروجی این جلسات چیست؟
چهارم:اقدام غیر قابل پیش بینی و غیر قابل پیش گیری
بسیاری از دولت های ناکارامد ادعا می کنند که موضوعات دسته اول و سوم در این دسته است۰
و خود منتقد و معلول عوامل می دانند۰
چرا مدیران به جای حل مشکلات مدام مصاحبه انتقادی می کنند؟
چرا صرفا استوری یا توییت می کنند؟
مسولینی که باید در تلاش و تکاپو باشند(و به اصطلاح خودشان در جلسه اند)کی وقت می کنند استوری بگیرند؟
👈چه باید کرد؟
دولت ها و مدیران باید کارایی فرایند استراتژی خود را بالا ببرند۰اولا راجع به آینده فکر کنند و ثانیا توان اجرا و قابلیت اجرای تصمیمات رابالا ببرند۰
توسعه قابلیت اجرا مستلزم توسعه پاسخگویی،سبک سازی ساختار تصمیم گیری و مدیریت عقلایی است۰
مدیرانی که باعقل و تدبیر نگران تبعات تصمیمات و اقدامات خود نباشند باید مدام تصمیمات فورس ماژور بگیرند وآتش تصمیمات نگرفته شده و اقدامات انجام نشده خود را امروز خاموش کنند۰
👈به امید روزی که «از غافلگیرنشدن» غافلگیر شویم۰۰۰۰
به قلم دکتر آرش خلیلی نصر
عضو هیات علمی دانشکده مدیریت و اقتصاد
دانشگاه صنعتی شریف
👈قانون بقای غافلگیری:
امروز برف زیبا می بارد،برفی که برای همه زیبا نیست۰۰۰
برفی که پیش بینی شده بود اما مدیران باز با وجود پیش بینی های امسال،رخداد های پارسال و اتفاقات همه سال تنها چیزی که همیشه ثابت بود و هست یک چیز است،قانون بقای غافل گیری۰۰۰
«قانون بقای غافلگیری :غافلگیری نه بوجود می آید و نه از بین می رود بلکه از مدیری به مدیر دیگر منتقل می شود۰»
👈چرا اسیر قانون بقای غافلگیری هستیم؟
هنری مینتزبرگ در سال ۱۹۷۹ مقاله بسیار جالبی درباره کارایی فرایند استراتژی نوشت،اومیگفت می توان تصمیمات وعمل را از هم جدا کرد و بر آنها لیبل گذاری کرد۰براین اساس سه دسته گروه ذیل را خواهیم داشت:
دسته اول:تصمیماتی که اجرا شده اند۰
دسته دوم:تصمیماتی که اجرا نشده اند۰
دسته سوم:اقداماتی که برایش تصمیم قبلا گرفته نشده بود اما انجام شد۰
به طور کلی کارایی مدیران و استراتژی ها زمانی بالا است که دسته اول حداکثر و دسته دوم و سوم حداقل باشند۰
هنری مینتزبرگ گفت به دو دلیل شرکت ها و دولت ها از کارایی اندکی در برنامه ریزی برخوردار هستند۰
اول از نگاه انها آینده قابل پیش بینی نیست و دوم توان اجرای انها حتی اگر بدانند آینده چگونه است،بسیار پایین است۰این سبب می شود که مدام تصمیمات اوژانسی بگیرند و آتش هایی که معلوم است روشن می شود را خاموش کنند.
👈در کشور ما چه خبر است؟
به چند مورد از اقدامات هفته های اخیر را با هم مرور می کنیم:
اول:اقدام غیر قابل پیش بینی اما قابل پیشگیری
زلزله که قابل پیش بینی دقیق نیست اما همه میدانیم
دیر یا زود رخ میدهد۰
مدیران در این باره چه کرده اند؟
دوم:اقدام قابل پیش بینی اما غیر قابل پیشگیری
این دسته در دنیا دیگر وجود ندارد اما مدیران ما می گویند که بارش برف اینجاست۰
بارش برف که پیش بینی شده بود اما تبعات آن پیش گیری نشد۰این تقریبا امروزه در دنیا منحصر بفرد و نادر است و نشان از ناکارامدی مدیران است۰
دولت ها همیشه درباره موضوعات سعی می کنند بگویند در این دسته یا دسته چهارم هستند۰
در نهایت بسیاری از دولت ها اسیر همین تله شده و خود نابود می شوند۰
سوم:اقدام قابل پیش بینی و قابل پیشگیری
مانند ماجرای دلارکه قابل پیش بینی است و با توسعه تولید و ساختار اقتصادی قابل پیشگیری است۰
بیشتر مشکلات مملکتی در این دسته است۰اما
مدیران به جز دلداری چه می کنند؟
مدیران به جز جلسه گذاری چه می کنند؟
چرا مدیران ما همش در جلسه هستند؟
خروجی این جلسات چیست؟
چهارم:اقدام غیر قابل پیش بینی و غیر قابل پیش گیری
بسیاری از دولت های ناکارامد ادعا می کنند که موضوعات دسته اول و سوم در این دسته است۰
و خود منتقد و معلول عوامل می دانند۰
چرا مدیران به جای حل مشکلات مدام مصاحبه انتقادی می کنند؟
چرا صرفا استوری یا توییت می کنند؟
مسولینی که باید در تلاش و تکاپو باشند(و به اصطلاح خودشان در جلسه اند)کی وقت می کنند استوری بگیرند؟
👈چه باید کرد؟
دولت ها و مدیران باید کارایی فرایند استراتژی خود را بالا ببرند۰اولا راجع به آینده فکر کنند و ثانیا توان اجرا و قابلیت اجرای تصمیمات رابالا ببرند۰
توسعه قابلیت اجرا مستلزم توسعه پاسخگویی،سبک سازی ساختار تصمیم گیری و مدیریت عقلایی است۰
مدیرانی که باعقل و تدبیر نگران تبعات تصمیمات و اقدامات خود نباشند باید مدام تصمیمات فورس ماژور بگیرند وآتش تصمیمات نگرفته شده و اقدامات انجام نشده خود را امروز خاموش کنند۰
👈به امید روزی که «از غافلگیرنشدن» غافلگیر شویم۰۰۰۰