✳️ مدیر عزیز
روابط کاری وسازمانی بازی پانتومیم نیست؟!
که کارکنان باید از رفتارهایت حدس بزنند که خوشحالی؟یا ناراحتی؟
که الان از ته ذهنت در مورد آینده سازمان چه گذشته وچه می خواهی انجام دهی؟
که امروز دلت خواست کارکنان چگونه رفتار کنند؟
به نظرم روشتان درست نیست
انتقادی داری؟
دلت می خواهدآن ها چگونه رفتار کنند؟
خیلی واضح، علنی، روشن همان را بگو، همان را بخواه
به همین راحتی
نه خودت را گیج کن نه طرف مقابلت را
نمی دانم چرا انتظار دارید.
همه آدمها متخصص زبان بدن باشند؟
نصف مشکلاتتان با بیان خوش مرتفع خواهد شد
امتحان کنید؛ ضرر نمی کنید.
روابط کاری وسازمانی بازی پانتومیم نیست؟!
که کارکنان باید از رفتارهایت حدس بزنند که خوشحالی؟یا ناراحتی؟
که الان از ته ذهنت در مورد آینده سازمان چه گذشته وچه می خواهی انجام دهی؟
که امروز دلت خواست کارکنان چگونه رفتار کنند؟
به نظرم روشتان درست نیست
انتقادی داری؟
دلت می خواهدآن ها چگونه رفتار کنند؟
خیلی واضح، علنی، روشن همان را بگو، همان را بخواه
به همین راحتی
نه خودت را گیج کن نه طرف مقابلت را
نمی دانم چرا انتظار دارید.
همه آدمها متخصص زبان بدن باشند؟
نصف مشکلاتتان با بیان خوش مرتفع خواهد شد
امتحان کنید؛ ضرر نمی کنید.
Forwarded from باشگاه خبرنگاران جوان
🔸چگونه بعد از تعطیلات به ریتم اصلی زندگی خود برگردیم؟
👇👇👇
http://www.yjc.ir/fa/news/6488770
🆔 @YjcNewsChannel
👇👇👇
http://www.yjc.ir/fa/news/6488770
🆔 @YjcNewsChannel
✳️ "برای کارکنان هورا بکشید!!!"
مدیران و رهبران باید مثل مربیان تیم های ورزشی روی خط کنار زمین بایستند و کارکنان را تشویق و تهییج کنند. کارکنان باید بدانند که تلاش هایشان در مسیر درستی است و مورد تأیید و قدردانی مدیران می باشد. شاید هیچ محرک دیگری مؤثرتر از این تشویق ها و تأییدهای فوری نباشد.
✅ همه ما از تأثیر عاطفی فوق العاده تشویق فوری مدیرمان آگاه هستیم؛ به ویژه وقتی که در میانه یک پروژه سخت، توسط رئیس غافلگیر می شویم و تشویق های او را مستقیم و فوری و برآمده از دل و احساس او دریافت می کنیم. با دریافت چنین تشویق های عاطفی، خستگی از تن کارکنان بیرون می رود و آنها تا مدت زمان طولانی بعد از این تشویق و حمایت، انگیزه کار و تلاش پیدا می کنند.
✅ وقتی کارکنان در قبال موفقیت ها، ایده ها و تلاش هایشان از سوی مافوق یا همکارانشان تأیید و تشویق می شوند ،به ویژه وقتی که این تشویق ها در ملاء عام صورت می گیرد ، در واقع، یک نیاز مهم خود یعنی دریافت احترام و کسب تشخص را ارضاء شده می بینند و در قبال این تأمین نیاز، انگیزه بیشتری برای خدمت به سازمان پیدا می کنند.
✅به همین دلیل است که سازمان های موفق دنیا از هر فرصتی استفاده می کنند و هر موفقیتی را بهانه می کنند تا جشن کوچک یا بزرگی برپا کنند و برای کارکنانشان هورا بکشند و خستگی آنها را با انگیزه ای قوی و عاطفی برای ادامه راه جابجا نمایند.
✅ نکته مهم آن است که این تشویق ها و تأییدها باید فوری باشند. تشویق ها و حمایت هایی که از زننده گل در یک مسابقه فوتبال می شود، مثال خوبی از چگونگی این تشویق ها و آثار و پیامدهای مثبت آن روی انگیزه و روحیه بازیکنان / کارکنان است. مربیان خوب و هواداران تیم های ورزشی برای تأیید و تشویق بازیکنان، منتظر اتمام بازی نمی مانند. آنها حتی وقتی هنوز گلی زده نشده است، اما بازی زیبایی در جریان است، از تأیید و تشویق تیم محبوب خود دریغ نمی کنند.
✅ البته، توجه داشته باشید که تشویق های فوری و مستقیم مدیران، جای پول و افزایش حقوق را نمی گیرد همانگونه که پول نیز نمی تواند جای خالی چنین تشویق هایی را پر کند ... این دو را باید مکمل یکدیگر باشند.
بازنشراز کانالIBM
مدیران و رهبران باید مثل مربیان تیم های ورزشی روی خط کنار زمین بایستند و کارکنان را تشویق و تهییج کنند. کارکنان باید بدانند که تلاش هایشان در مسیر درستی است و مورد تأیید و قدردانی مدیران می باشد. شاید هیچ محرک دیگری مؤثرتر از این تشویق ها و تأییدهای فوری نباشد.
✅ همه ما از تأثیر عاطفی فوق العاده تشویق فوری مدیرمان آگاه هستیم؛ به ویژه وقتی که در میانه یک پروژه سخت، توسط رئیس غافلگیر می شویم و تشویق های او را مستقیم و فوری و برآمده از دل و احساس او دریافت می کنیم. با دریافت چنین تشویق های عاطفی، خستگی از تن کارکنان بیرون می رود و آنها تا مدت زمان طولانی بعد از این تشویق و حمایت، انگیزه کار و تلاش پیدا می کنند.
✅ وقتی کارکنان در قبال موفقیت ها، ایده ها و تلاش هایشان از سوی مافوق یا همکارانشان تأیید و تشویق می شوند ،به ویژه وقتی که این تشویق ها در ملاء عام صورت می گیرد ، در واقع، یک نیاز مهم خود یعنی دریافت احترام و کسب تشخص را ارضاء شده می بینند و در قبال این تأمین نیاز، انگیزه بیشتری برای خدمت به سازمان پیدا می کنند.
✅به همین دلیل است که سازمان های موفق دنیا از هر فرصتی استفاده می کنند و هر موفقیتی را بهانه می کنند تا جشن کوچک یا بزرگی برپا کنند و برای کارکنانشان هورا بکشند و خستگی آنها را با انگیزه ای قوی و عاطفی برای ادامه راه جابجا نمایند.
✅ نکته مهم آن است که این تشویق ها و تأییدها باید فوری باشند. تشویق ها و حمایت هایی که از زننده گل در یک مسابقه فوتبال می شود، مثال خوبی از چگونگی این تشویق ها و آثار و پیامدهای مثبت آن روی انگیزه و روحیه بازیکنان / کارکنان است. مربیان خوب و هواداران تیم های ورزشی برای تأیید و تشویق بازیکنان، منتظر اتمام بازی نمی مانند. آنها حتی وقتی هنوز گلی زده نشده است، اما بازی زیبایی در جریان است، از تأیید و تشویق تیم محبوب خود دریغ نمی کنند.
✅ البته، توجه داشته باشید که تشویق های فوری و مستقیم مدیران، جای پول و افزایش حقوق را نمی گیرد همانگونه که پول نیز نمی تواند جای خالی چنین تشویق هایی را پر کند ... این دو را باید مکمل یکدیگر باشند.
بازنشراز کانالIBM
Forwarded from مجله مدیریت معنا
📌 «پتانسیل بالا»به چه کسی اطلاق میشود؟
🔹طبق تعریف موسسه Corporate Leadership Council، پتانسیل بالا این چنین تعریف شدهاست:
«شخصی با قابلیت، متعهد و آرزومند ترقی و موفقیت در اکثر پستهای حیاتی و ارشد.»
🔹نکته فریبنده رایج این است که اغلب گمان میرود صرفا عملکرد فعلی شخص برابر با پتانسیل آینده وی خواهد بود.
🔹«پتانسیل بالا» درمورد ظرفیت و انگیزههای پیشرفت در ویژگیهایی است که برای رسیدن به موفقیت بیشتر، پستهای چالشیتر و معمولا تا دو سطح بالاتر از موقعیت فعلی شخص لازمند.
🔹اگرچه درشناسایی پتانسیل، سابقه عملکرد ضروری است، اما کارآیی بالای فرد لزوما به معنی پتانسیل بالا نیست. بر اساس مطالعات Corporate Leadership Council، تنها ۲۹درصد کارمندان، واجد شرایط رسیدن به سطوح بالاتر سازمانی بودهاند. بنابراین اندازهگیری پتانسیل بهطور پیوسته و عینی، درکنار درنظر گرفتن ساختاری که فرد در آن عملکرد، انگیزه و رفتار کیفی خود را بروز میدهد، امری حیاتی است.
👈این مطلب، در روزنامه #دنیای_اقتصاد به تاریخ 15 فروردین ماه 97 نیز منتشر شدهاست.
🔗مشاهده متن کامل مقاله
https://goo.gl/HkgrD8
📚منبع: a&dc/psi
✨ بهروز شوید:
«مجله مدیریت موسسه معنا»
🔹طبق تعریف موسسه Corporate Leadership Council، پتانسیل بالا این چنین تعریف شدهاست:
«شخصی با قابلیت، متعهد و آرزومند ترقی و موفقیت در اکثر پستهای حیاتی و ارشد.»
🔹نکته فریبنده رایج این است که اغلب گمان میرود صرفا عملکرد فعلی شخص برابر با پتانسیل آینده وی خواهد بود.
🔹«پتانسیل بالا» درمورد ظرفیت و انگیزههای پیشرفت در ویژگیهایی است که برای رسیدن به موفقیت بیشتر، پستهای چالشیتر و معمولا تا دو سطح بالاتر از موقعیت فعلی شخص لازمند.
🔹اگرچه درشناسایی پتانسیل، سابقه عملکرد ضروری است، اما کارآیی بالای فرد لزوما به معنی پتانسیل بالا نیست. بر اساس مطالعات Corporate Leadership Council، تنها ۲۹درصد کارمندان، واجد شرایط رسیدن به سطوح بالاتر سازمانی بودهاند. بنابراین اندازهگیری پتانسیل بهطور پیوسته و عینی، درکنار درنظر گرفتن ساختاری که فرد در آن عملکرد، انگیزه و رفتار کیفی خود را بروز میدهد، امری حیاتی است.
👈این مطلب، در روزنامه #دنیای_اقتصاد به تاریخ 15 فروردین ماه 97 نیز منتشر شدهاست.
🔗مشاهده متن کامل مقاله
https://goo.gl/HkgrD8
📚منبع: a&dc/psi
✨ بهروز شوید:
«مجله مدیریت موسسه معنا»
✳️ مدیریت در برزخ
کتاب ها، مقالات و آموزش های جدید همه مبتنی بر مبانی رهبری است، همه جا دائم در مورد رهبری می شنویم، رهبر خدمت گذار، رهبر کاریزماتیک. همه این منابع برای ما یک چشم انداز از آینده مدیریت ترسیم کردند که به کجا باید برسیم.
اما وقتی اوضاع خوب است، افراد با هم خوب رفتار می کنند، کارها خوب جلو می رود، ما می توانیم رهبران خوبی باشیم. همه را در تصمیم گیری دخالت می دهیم، با اعضای تیم احساس راحتی می کنیم، نگران اعضای تیم هستیم و … . در اینستاگرام عکس می گذاریم، این تیم عالی ترین تیم دنیاست، از ما بهتر وجود ندارد… اما وقتی اوضاع خراب می شود، کارها خوب جلو نمی رود و نوع رفتار ما عوض می شود.
✅ برزخ کجاست؟
اینکه ما رئیس بودیم(علاقه به کنترل و دخالت در جزئیات همه چیز را داریم) ولی میخواهیم رهبر باشیم، اما الان نه در نقطه اول هستیم و نه در مقصد، این نقطه را برزخ تغییر میگویند. در برزخ ما دوست داریم به جلو برویم، ولی به دلیل نا آشنایی با مقصد، عادت های مبدا را تکرار می کنیم، حرف های ما شبیه رهبران موفق است.
✅ راه عبور از این برزخ چیست؟
بی شک آینده مدیریت، رهبری خواهد بود، رئیس بازی در عصر کارگران دانشی (Knowledge Workers) دیگر کار نمی کند. ولی مدیران باید زمان برای تقویت خودشان به عنوان مدیر صرف کنند. بخصوص مدیران میانی. چرا مدیران میانی؟ بدلیل اینکه مدیران ارشد اکثرا در این کنفرانس های آموزشی شرکت می کنند، ولی مدیران میانی یا سرپرست تیم ها حس خاصی نسبت به مدیریت ندارند و صرفا به آن بعنوان یک "عنوان" نگاه می کنند.
بازنشراز :کانالIBM
کتاب ها، مقالات و آموزش های جدید همه مبتنی بر مبانی رهبری است، همه جا دائم در مورد رهبری می شنویم، رهبر خدمت گذار، رهبر کاریزماتیک. همه این منابع برای ما یک چشم انداز از آینده مدیریت ترسیم کردند که به کجا باید برسیم.
اما وقتی اوضاع خوب است، افراد با هم خوب رفتار می کنند، کارها خوب جلو می رود، ما می توانیم رهبران خوبی باشیم. همه را در تصمیم گیری دخالت می دهیم، با اعضای تیم احساس راحتی می کنیم، نگران اعضای تیم هستیم و … . در اینستاگرام عکس می گذاریم، این تیم عالی ترین تیم دنیاست، از ما بهتر وجود ندارد… اما وقتی اوضاع خراب می شود، کارها خوب جلو نمی رود و نوع رفتار ما عوض می شود.
✅ برزخ کجاست؟
اینکه ما رئیس بودیم(علاقه به کنترل و دخالت در جزئیات همه چیز را داریم) ولی میخواهیم رهبر باشیم، اما الان نه در نقطه اول هستیم و نه در مقصد، این نقطه را برزخ تغییر میگویند. در برزخ ما دوست داریم به جلو برویم، ولی به دلیل نا آشنایی با مقصد، عادت های مبدا را تکرار می کنیم، حرف های ما شبیه رهبران موفق است.
✅ راه عبور از این برزخ چیست؟
بی شک آینده مدیریت، رهبری خواهد بود، رئیس بازی در عصر کارگران دانشی (Knowledge Workers) دیگر کار نمی کند. ولی مدیران باید زمان برای تقویت خودشان به عنوان مدیر صرف کنند. بخصوص مدیران میانی. چرا مدیران میانی؟ بدلیل اینکه مدیران ارشد اکثرا در این کنفرانس های آموزشی شرکت می کنند، ولی مدیران میانی یا سرپرست تیم ها حس خاصی نسبت به مدیریت ندارند و صرفا به آن بعنوان یک "عنوان" نگاه می کنند.
بازنشراز :کانالIBM
Forwarded from اتاق بازرگانی تهران
🔺برخورد با بیمنطقها
✍️محمد طبيبيان
✅ برخى از پژوهشگران رشتههاى مختلف علوم اجتماعى سالهاست در اين مورد مىانديشند كه ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ چيست كه در شرايطى هستيم كه امكانات ما بسيار بيش از آن را مىتوانست فراهم كند، از جمله اين كه از كشورهايى عقب ماندهايم كه به صورت تاريخى از ما عقبتر بودهاند، چين، مالزى، اندونزى، كره، تركيه، امارات،...چرا ما خود را دچار ساختارهايى كردهايم كه ظرفيت حل مسئله ندارند. مسئله نظام بانكى، مسئله فساد ادارى، مسئله بودجه، مسئله تورم، مسئله بيكارى مزمن...كه امروزه قابل حل هستند، غير قابل حل مىنمايند؟ افراد مختلفى در اين زمينه هم تاليف دارند از جمله دكتر سريعالقلم و دكتر زيباكلام قابل ذكر هستند، آقاى دكتر غنىنژاد و اينجانب همراه با آقاى عباسى علىكمر هم كتابى نوشتهايم تحت عنوان «انديشه آزادى» كه به همين مطلب توجه دارد. اما در سالهاى اخير به نظر من مىرسد كه يک ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ اين است كه، در مقايسه با رسم رايج در كشورهاى پيشرفته، بىمنطقى و ناهمخوانى درونى منطق را تنبيه نمىکنيم و بلكه با آن كنار مىآييم. البته منظور من تنبيه بدنى نيست بلكه تنبيه اجتماعى است از جمله ناسازگارى منطقى افراد را در مقابل چشمشان قرار دهيم، به زبان و كردار اين رويكرد را نفى كنيم از كسانى كه اين شيوه را پيشه كردهاند روى گردانيم با آنان همكارى نكنيم يا لااقل در مقابل اين عمل رو ترش كنيم. بىمنطقى ابزار قدرتمندى است كه مىتواند به نفع كاربر، و به زيان طرف مقابل، عمل كند. به عنوان تمثيل فرض كنيد فردى دست در جيب شما كرد تا پولتان را بر دارد. و به شما گفت در واقع مشغول قرار دادن پول در جيب شما هستم، يا فرد مجربى را از كار بيكار كرد تا رفيق و آشناى بىتجربه را جاى او قرار دهد بر اين استدلال كه او به فكر معنويات است. در صورتى كه چنين جفايى خود ضد معنويت است. يا كسانى ما را به عقب مىرانند و مىگويند اينها جهش بزرگ به طرف جلو است...ضرورى است با بىمنطقى حتى با نرمترين رفتار و عكسالعمل ممكن مقابله كنيم بخصوص هنگام كه از طرف كسانى مطرح مىشود كه بايد تعهد اخلاقى آنان منطق و عقلانيت باشد. مانند كسانى كه در جايگاه دانشگاهى قرار داده شدهاند.
@tehranchamber
✍️محمد طبيبيان
✅ برخى از پژوهشگران رشتههاى مختلف علوم اجتماعى سالهاست در اين مورد مىانديشند كه ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ چيست كه در شرايطى هستيم كه امكانات ما بسيار بيش از آن را مىتوانست فراهم كند، از جمله اين كه از كشورهايى عقب ماندهايم كه به صورت تاريخى از ما عقبتر بودهاند، چين، مالزى، اندونزى، كره، تركيه، امارات،...چرا ما خود را دچار ساختارهايى كردهايم كه ظرفيت حل مسئله ندارند. مسئله نظام بانكى، مسئله فساد ادارى، مسئله بودجه، مسئله تورم، مسئله بيكارى مزمن...كه امروزه قابل حل هستند، غير قابل حل مىنمايند؟ افراد مختلفى در اين زمينه هم تاليف دارند از جمله دكتر سريعالقلم و دكتر زيباكلام قابل ذكر هستند، آقاى دكتر غنىنژاد و اينجانب همراه با آقاى عباسى علىكمر هم كتابى نوشتهايم تحت عنوان «انديشه آزادى» كه به همين مطلب توجه دارد. اما در سالهاى اخير به نظر من مىرسد كه يک ايراد ما به عنوان يک ملت و يک فرهنگ اين است كه، در مقايسه با رسم رايج در كشورهاى پيشرفته، بىمنطقى و ناهمخوانى درونى منطق را تنبيه نمىکنيم و بلكه با آن كنار مىآييم. البته منظور من تنبيه بدنى نيست بلكه تنبيه اجتماعى است از جمله ناسازگارى منطقى افراد را در مقابل چشمشان قرار دهيم، به زبان و كردار اين رويكرد را نفى كنيم از كسانى كه اين شيوه را پيشه كردهاند روى گردانيم با آنان همكارى نكنيم يا لااقل در مقابل اين عمل رو ترش كنيم. بىمنطقى ابزار قدرتمندى است كه مىتواند به نفع كاربر، و به زيان طرف مقابل، عمل كند. به عنوان تمثيل فرض كنيد فردى دست در جيب شما كرد تا پولتان را بر دارد. و به شما گفت در واقع مشغول قرار دادن پول در جيب شما هستم، يا فرد مجربى را از كار بيكار كرد تا رفيق و آشناى بىتجربه را جاى او قرار دهد بر اين استدلال كه او به فكر معنويات است. در صورتى كه چنين جفايى خود ضد معنويت است. يا كسانى ما را به عقب مىرانند و مىگويند اينها جهش بزرگ به طرف جلو است...ضرورى است با بىمنطقى حتى با نرمترين رفتار و عكسالعمل ممكن مقابله كنيم بخصوص هنگام كه از طرف كسانى مطرح مىشود كه بايد تعهد اخلاقى آنان منطق و عقلانيت باشد. مانند كسانى كه در جايگاه دانشگاهى قرار داده شدهاند.
@tehranchamber
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
اگر تغییر نكنیم ، حذف می شویم .
برای جلوگیری از حذف شدن در بازی زندگی ، باید تغییراتی را در خودمان و زندگی مان به وجود آوریم .
کليدهای اين تغيير عبارتند از :
کلید اول: خواستن
كلید دوم: خالی كردن ذهن از تعصب ها
كلید سوم: باور مثبت نسبت به خود
كلید چهارم: عمل کردن
به یاد داشته باشیم كه عظمت زندگی تنها به دانستن نیست بلکه تلفیقی از علم و عمل است.
@new_theory
برای جلوگیری از حذف شدن در بازی زندگی ، باید تغییراتی را در خودمان و زندگی مان به وجود آوریم .
کليدهای اين تغيير عبارتند از :
کلید اول: خواستن
كلید دوم: خالی كردن ذهن از تعصب ها
كلید سوم: باور مثبت نسبت به خود
كلید چهارم: عمل کردن
به یاد داشته باشیم كه عظمت زندگی تنها به دانستن نیست بلکه تلفیقی از علم و عمل است.
@new_theory
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
✍️ برای ساختن دوباره تیمتون جرات داشته باشین
فرگوسن حتی در زمانهایی که موفقیتهای بزرگی داشت برای دوباره ساختن تیمش تلاش میکرد. او همیشه برنده بود یا یک رقیب سرسخت برای برندگان و هیچگاه توی مدتی که مربی بود، تیمش یه تیم ضعیف نبود. فرگوسن همیشه به چرخه نیروی بازیکنان و تیمش توجه داشت. مدیریت استعدادهای تیم شامل یک بخش سخت هم بود و اون بخش سخت، خداحافظی کردن با بعضی از بازیکنهای تیم بود. بازیکنانی که برخی از اونها آدمهای وفاداری بودن که فرگوسن هم دوستشون داشت. رایان گیگز میگه فرگوسن هیچ وقت به این لحظه و به کوتاه مدت نگاه نمیکرد و نگاهش همیشه به آینده بود و می دونست چه چیزهایی باید تقویت بشه.
تحقیقات محققان دانشگاه هاروارد نشون میده که فرگوسن یک «مدیر سبد استعدادها»ی فوق العاده بوده. فردی منطقی، آینده نگر و سیستماتیک. منچستر همیشه به خاطر اینکه بازیکنانش رو وقتی میفروخت که می تونستند چندسال در سطح اول بازی کنند، درآمد خوبی هم کسب می کرد. البته برخی از بازیکنان وفادار مثل رایان گیگز رو نگه میداشت چرا که نه تنها آمادگی لازم رو برای بازی کردن داشتن، بلکه میتونستن فرهنگ و روح تیم منچستر رو به بازیکنهای جوونتر منتقل کنن. فرگوسن میگه
ما سه سطح از بازیکنان رو شناسایی می کردیم. افراد ۳۰ ساله و بالاتر افراد بین ۲۳ تا ۳۰ و افراد جوانتر. ایده اصلی این بود که افراد جوانتر پرورش پیدا کنند و به استانداردهایی که بزرگترها تعیین کرده بودند دست پیدا کنند. ما همیشه سعی میکردیم که وضعیت تیم را در ۳ تا ۴ سال آینده ببینیم و برای اون برنامه ریزی کنیم.
#رهبری_به_سبک_آلکس_فرگوسن
@new_theory
فرگوسن حتی در زمانهایی که موفقیتهای بزرگی داشت برای دوباره ساختن تیمش تلاش میکرد. او همیشه برنده بود یا یک رقیب سرسخت برای برندگان و هیچگاه توی مدتی که مربی بود، تیمش یه تیم ضعیف نبود. فرگوسن همیشه به چرخه نیروی بازیکنان و تیمش توجه داشت. مدیریت استعدادهای تیم شامل یک بخش سخت هم بود و اون بخش سخت، خداحافظی کردن با بعضی از بازیکنهای تیم بود. بازیکنانی که برخی از اونها آدمهای وفاداری بودن که فرگوسن هم دوستشون داشت. رایان گیگز میگه فرگوسن هیچ وقت به این لحظه و به کوتاه مدت نگاه نمیکرد و نگاهش همیشه به آینده بود و می دونست چه چیزهایی باید تقویت بشه.
تحقیقات محققان دانشگاه هاروارد نشون میده که فرگوسن یک «مدیر سبد استعدادها»ی فوق العاده بوده. فردی منطقی، آینده نگر و سیستماتیک. منچستر همیشه به خاطر اینکه بازیکنانش رو وقتی میفروخت که می تونستند چندسال در سطح اول بازی کنند، درآمد خوبی هم کسب می کرد. البته برخی از بازیکنان وفادار مثل رایان گیگز رو نگه میداشت چرا که نه تنها آمادگی لازم رو برای بازی کردن داشتن، بلکه میتونستن فرهنگ و روح تیم منچستر رو به بازیکنهای جوونتر منتقل کنن. فرگوسن میگه
ما سه سطح از بازیکنان رو شناسایی می کردیم. افراد ۳۰ ساله و بالاتر افراد بین ۲۳ تا ۳۰ و افراد جوانتر. ایده اصلی این بود که افراد جوانتر پرورش پیدا کنند و به استانداردهایی که بزرگترها تعیین کرده بودند دست پیدا کنند. ما همیشه سعی میکردیم که وضعیت تیم را در ۳ تا ۴ سال آینده ببینیم و برای اون برنامه ریزی کنیم.
#رهبری_به_سبک_آلکس_فرگوسن
@new_theory
✳️ لطفا منفعل نباشیم!
فرض کن همراه دو کوهنورد دیگر روی یک سطح یخی ایستاده اید، نفر اول سُر می خورد و در یک شکاف عمیق می افتد. اگر تو درخواست کمک کنی، ممکن است او زنده بماند، اما این کار را نمی کنی و او می میرد. نفر دوم را خودت داوطلبانه هُل می دهی و کمی بعد او می میرد. کدام بیشتر روی وجدان شما سنگینی می کند؟ با بررسی منطقی گزینه ها، هر دو به یک میزان قابل سرزنش هستند و هر دو منجر به مرگ همراهانتان شده است. اما یک چیز باعث می شود مورد اول، یعنی انفعال، کمتر از دیگری وحشتناک جلوه کند.
این موضوع زمانی اتفاق می افتد که منجر به عواقب بی رحمانه ای شود. در چنین مواردی ما انفعال را ترجیح می دهیم و نتایج آن برای ما آرام بخش تر است.
فرض کنید رئیس دایره تایید داروهای جدید هستید. باید درباره صدور مجوز دارویی برای بیماران صعب العلاج تصمیم بگیری. این قرص ها ممکن است عوارض جانبی کشنده ای داشته باشند و در ۲۰ درصد موارد، بیمار درجا می میرد، اما در ۸۰ درصد موارد این داروها در مدت کوتاهی جان بیمار را نجات می دهد. چه تصمیمی می گیری؟
بیشتر افراد استفاده از دارو را تایید نمی کنند. برای آنها تایید استفاده از دارویی که باعث مرگ یک پنجم افراد شود، نسبت به کمک نکردن به ۸۰ درصد باقی مانده عمل ناشایست تری به نظر می رسد.
حالا به عنوان مدیر در محیط کار، افرادی را در مجموعه خود دارید که بی کیفیت هستند ولی از اینکه با آنها برخورد نمی کنید، یا پاداش کمتری به آنها نمی دهید و یا اخراجشان نمی کنید و به قول معروف “نون آنها را نمی بُرید” احساس بهتری دارید. یعنی با “انفعال” احساس بهتری دارید، هر چند که این انفعال به وضوح منجر به ضربه زدن به شرکت شما و حتی نابودی تان شود.
پس لطفا منفعل نباشیم!
بازنشرازکانالIBM
فرض کن همراه دو کوهنورد دیگر روی یک سطح یخی ایستاده اید، نفر اول سُر می خورد و در یک شکاف عمیق می افتد. اگر تو درخواست کمک کنی، ممکن است او زنده بماند، اما این کار را نمی کنی و او می میرد. نفر دوم را خودت داوطلبانه هُل می دهی و کمی بعد او می میرد. کدام بیشتر روی وجدان شما سنگینی می کند؟ با بررسی منطقی گزینه ها، هر دو به یک میزان قابل سرزنش هستند و هر دو منجر به مرگ همراهانتان شده است. اما یک چیز باعث می شود مورد اول، یعنی انفعال، کمتر از دیگری وحشتناک جلوه کند.
این موضوع زمانی اتفاق می افتد که منجر به عواقب بی رحمانه ای شود. در چنین مواردی ما انفعال را ترجیح می دهیم و نتایج آن برای ما آرام بخش تر است.
فرض کنید رئیس دایره تایید داروهای جدید هستید. باید درباره صدور مجوز دارویی برای بیماران صعب العلاج تصمیم بگیری. این قرص ها ممکن است عوارض جانبی کشنده ای داشته باشند و در ۲۰ درصد موارد، بیمار درجا می میرد، اما در ۸۰ درصد موارد این داروها در مدت کوتاهی جان بیمار را نجات می دهد. چه تصمیمی می گیری؟
بیشتر افراد استفاده از دارو را تایید نمی کنند. برای آنها تایید استفاده از دارویی که باعث مرگ یک پنجم افراد شود، نسبت به کمک نکردن به ۸۰ درصد باقی مانده عمل ناشایست تری به نظر می رسد.
حالا به عنوان مدیر در محیط کار، افرادی را در مجموعه خود دارید که بی کیفیت هستند ولی از اینکه با آنها برخورد نمی کنید، یا پاداش کمتری به آنها نمی دهید و یا اخراجشان نمی کنید و به قول معروف “نون آنها را نمی بُرید” احساس بهتری دارید. یعنی با “انفعال” احساس بهتری دارید، هر چند که این انفعال به وضوح منجر به ضربه زدن به شرکت شما و حتی نابودی تان شود.
پس لطفا منفعل نباشیم!
بازنشرازکانالIBM