✳️ بازاریابی ترس!
✅بازارارز وتنش
در سال ۱۹۷۵ شرکت IBM در بازاریابی خود از شیوهای نوآورانه و شاید کلاهبردارانه استفاده کرد. آنها بر اساس ایدهی کارآفرین برجسته جین امدال (Amdahl) تکنیک سادهای به کار بردند: "مشتریان بالقوهشان باید از محصولات رقباء میترسیدند، نسبت به عملکرد آنها اطمینان نداشته باشند و نهایتا نسبتا به آیندهی آن تردید داشته باشند".
این راهبرد شرکت IBM با نام "ترس، نااطمینانی و شک" به اختصار تکنیک "تنش" (FUD) شناخته میشود. راهبردی که مشتریان را به سمت خرید از IBM سوق میداد!/کانال مدیریت اجرایی
در دههی ۱۹۹۰ شرکت مایکروسافت نیز دقیقا از همین راهبرد بهره برد تا رقباء خود را از میدان خارج کند؛ اما کارآمدی این شیوه به مرور وارد سایر حوزهها شد.
تکنیک "تنش" همان چیزی است که ما را فلج میکند و از شدت فلج شدن، تصمیمی را میگیریم که او میخواهد! هر یک از این سه مورد ترس، نااطمینانی و شک برای فلج کردن اجتماعی یک جامعه کافی هستند؛ یعنی هر کدام میتوانند با افزایش استرس، تصمیمگیری صحیح را مختل کرده و در نهایت ما را از رفتار درست دور نمایند؛ و این آغاز فلج شدن و نهایتا از بین رفتن است.
✅ بازار ارز و تکنیک "تنش"
دنیای ما این روزها پر شده است از ترس، نااطمینانی و شک نسبت به آینده! انگار یک نقشه دارد یواش یواش ما را فلج میکند!
با این سطح از "تنش" آینده به سادگی قابل پیشبینی نیست و در فقدان پیشبینیپذیری، توسعه هم بیمعناست.
پیشبینیناپذیری برابر است با فاصلهی میانِ "آنچه باید اتفاق میافتاد" با "آنچه واقعا اتفاق افتاد". هر چه این فاصله بیشتر باشد، یعنی کمتر پیشبینیپذیر هستیم؛ یعنی نمیشود برای آینده برنامهریزی کرد؛ یعنی تکیه کلام ما میشود: "حالا صبر کن ببینیم چه میشود!"
"فردا قیمت ارز چقدر است؟" هرچه پاسخ شما (یعنی آنچه باید اتفاق بیافتد) با قیمت واقعی (یعنی آنچه واقعا اتفاق میافتد)، فاصلهی بیشتری داشته باشد؛ یعنی ما پیشبینیناپذیرتریم!
اما برای توسعه یافتن باید پیشبینیپذیر شویم. تنها آن کشورهایی که برای مردم خود و جهان پیشبینیپذیر هستند؛ میتوانند سرمایهگذاری داخلی و خارجی را جذب نمایند؛ همانطور که تنها افراد پیشبینیپذیر برای دیگران قابل اعتماد./کانال مدیریت اجرایی
"تنش"، به وضوح در کشور ما در حال پیشروی است! میتوانیم انکارش کنیم یا نادیدهاش بگیریم یا توهم بزنیم؛ اما آنچه این سالها در فضای جهانی رخ داده، چیزی جز تشدید «تنش» نبوده است! به صورت همزمان شرکتهای خارجی از سرمایهگذاری در ایران میترسند، در خصوص موفقیت کسبوکار و سرمایهگذاری در ایران نااطمینانی شدید است و نهایتا تقریبا همه (داخلی و خارجی) در خصوص آینده تردید دارند! این تصویر ایران در ذهن منطقه و جهان است و البته سیاستهای ترامپ آن را تقویت کرده است.
مطالعاتی مانند پژوهش ناتو در مرکز استونی، نشان میدهد که استفاده از تکنیک «تنش» در سطح ملی در اوکراین و به طور خاص بخش شرقی استفاده شد.
اوکراینیها در خصوص آیندهی کشورشان و خودشان دچار سهگانهی ترس، نااطمینانی و تردید شده بودند. این سهگانه را گاه ترس، تنفر و ناامیدی نیز مینامند؛ و نتیجهی «تنش» جدایی کریمه بود!/کانال مدیریت اجرایی
«تنش» ادامهی همان فلسفهی ثورو (Thoreau) است که میگوید: «هیچچیز ترسناکتر از ترس نیست!» و ما اکنون میتوانیم یک قید به آن اضافه کنیم: هیچچیز ترسناکتر از یک ترس عمومی نیست!
✅ راه حل از کجا میآید؟
یک راه حل همیشگی این بوده است: مساله ناتوانی عمیق در مدیریت اقتصادی است، رییس بانک مرکزی را تغییر دهید یا وزیر اقتصاد را، آنوقت مساله حل میشود!
اگر این برداشت شما نیست، و اگر شما هم گرانشدنهای دورهای ارز را به یاد میآورید، پس مشکل این رییس و آن رییس نیست! مشکل این حزب و آن حزب هم نیست!/کانال مدیریت اجرایی افزایش قیمت ارز حاصل این واقعیت است که آینده در این کشور مدتها مبهم و غیر قابل اعتماد بوده و حالا با "تنش" افزایشی شدید یافته؛ پس تنها به دنبال راهحلهای اقتصادی و بانکی نگردید! این مسالهای فراتر از اقتصاد (و البته شامل اقتصاد)؛ همانطور که پاسخش نیز فراتر از اقتصاد؛ و پیامدهایش نیز شاید فراتر از اقتصاد!
نویسنده: امیرناظمی
✅بازارارز وتنش
در سال ۱۹۷۵ شرکت IBM در بازاریابی خود از شیوهای نوآورانه و شاید کلاهبردارانه استفاده کرد. آنها بر اساس ایدهی کارآفرین برجسته جین امدال (Amdahl) تکنیک سادهای به کار بردند: "مشتریان بالقوهشان باید از محصولات رقباء میترسیدند، نسبت به عملکرد آنها اطمینان نداشته باشند و نهایتا نسبتا به آیندهی آن تردید داشته باشند".
این راهبرد شرکت IBM با نام "ترس، نااطمینانی و شک" به اختصار تکنیک "تنش" (FUD) شناخته میشود. راهبردی که مشتریان را به سمت خرید از IBM سوق میداد!/کانال مدیریت اجرایی
در دههی ۱۹۹۰ شرکت مایکروسافت نیز دقیقا از همین راهبرد بهره برد تا رقباء خود را از میدان خارج کند؛ اما کارآمدی این شیوه به مرور وارد سایر حوزهها شد.
تکنیک "تنش" همان چیزی است که ما را فلج میکند و از شدت فلج شدن، تصمیمی را میگیریم که او میخواهد! هر یک از این سه مورد ترس، نااطمینانی و شک برای فلج کردن اجتماعی یک جامعه کافی هستند؛ یعنی هر کدام میتوانند با افزایش استرس، تصمیمگیری صحیح را مختل کرده و در نهایت ما را از رفتار درست دور نمایند؛ و این آغاز فلج شدن و نهایتا از بین رفتن است.
✅ بازار ارز و تکنیک "تنش"
دنیای ما این روزها پر شده است از ترس، نااطمینانی و شک نسبت به آینده! انگار یک نقشه دارد یواش یواش ما را فلج میکند!
با این سطح از "تنش" آینده به سادگی قابل پیشبینی نیست و در فقدان پیشبینیپذیری، توسعه هم بیمعناست.
پیشبینیناپذیری برابر است با فاصلهی میانِ "آنچه باید اتفاق میافتاد" با "آنچه واقعا اتفاق افتاد". هر چه این فاصله بیشتر باشد، یعنی کمتر پیشبینیپذیر هستیم؛ یعنی نمیشود برای آینده برنامهریزی کرد؛ یعنی تکیه کلام ما میشود: "حالا صبر کن ببینیم چه میشود!"
"فردا قیمت ارز چقدر است؟" هرچه پاسخ شما (یعنی آنچه باید اتفاق بیافتد) با قیمت واقعی (یعنی آنچه واقعا اتفاق میافتد)، فاصلهی بیشتری داشته باشد؛ یعنی ما پیشبینیناپذیرتریم!
اما برای توسعه یافتن باید پیشبینیپذیر شویم. تنها آن کشورهایی که برای مردم خود و جهان پیشبینیپذیر هستند؛ میتوانند سرمایهگذاری داخلی و خارجی را جذب نمایند؛ همانطور که تنها افراد پیشبینیپذیر برای دیگران قابل اعتماد./کانال مدیریت اجرایی
"تنش"، به وضوح در کشور ما در حال پیشروی است! میتوانیم انکارش کنیم یا نادیدهاش بگیریم یا توهم بزنیم؛ اما آنچه این سالها در فضای جهانی رخ داده، چیزی جز تشدید «تنش» نبوده است! به صورت همزمان شرکتهای خارجی از سرمایهگذاری در ایران میترسند، در خصوص موفقیت کسبوکار و سرمایهگذاری در ایران نااطمینانی شدید است و نهایتا تقریبا همه (داخلی و خارجی) در خصوص آینده تردید دارند! این تصویر ایران در ذهن منطقه و جهان است و البته سیاستهای ترامپ آن را تقویت کرده است.
مطالعاتی مانند پژوهش ناتو در مرکز استونی، نشان میدهد که استفاده از تکنیک «تنش» در سطح ملی در اوکراین و به طور خاص بخش شرقی استفاده شد.
اوکراینیها در خصوص آیندهی کشورشان و خودشان دچار سهگانهی ترس، نااطمینانی و تردید شده بودند. این سهگانه را گاه ترس، تنفر و ناامیدی نیز مینامند؛ و نتیجهی «تنش» جدایی کریمه بود!/کانال مدیریت اجرایی
«تنش» ادامهی همان فلسفهی ثورو (Thoreau) است که میگوید: «هیچچیز ترسناکتر از ترس نیست!» و ما اکنون میتوانیم یک قید به آن اضافه کنیم: هیچچیز ترسناکتر از یک ترس عمومی نیست!
✅ راه حل از کجا میآید؟
یک راه حل همیشگی این بوده است: مساله ناتوانی عمیق در مدیریت اقتصادی است، رییس بانک مرکزی را تغییر دهید یا وزیر اقتصاد را، آنوقت مساله حل میشود!
اگر این برداشت شما نیست، و اگر شما هم گرانشدنهای دورهای ارز را به یاد میآورید، پس مشکل این رییس و آن رییس نیست! مشکل این حزب و آن حزب هم نیست!/کانال مدیریت اجرایی افزایش قیمت ارز حاصل این واقعیت است که آینده در این کشور مدتها مبهم و غیر قابل اعتماد بوده و حالا با "تنش" افزایشی شدید یافته؛ پس تنها به دنبال راهحلهای اقتصادی و بانکی نگردید! این مسالهای فراتر از اقتصاد (و البته شامل اقتصاد)؛ همانطور که پاسخش نیز فراتر از اقتصاد؛ و پیامدهایش نیز شاید فراتر از اقتصاد!
نویسنده: امیرناظمی
Forwarded from روزنامه ایران
✳️پردرآمدترین مشاغل حوزه فناوری کدامند؟
به تازگی فهرستی از پردرآمدترین مشاغل حوزه تکنولوژی و IT جهان که در سال ۲۰۱۸ میلادی رتبه آوردهاند، منتشر شده است.
🔹۱. توسعه دهنده نرمافزار
🔹۲. تحلیلگر امنیت اطلاعات
🔹۳. مدیر بخش ارتباطات و فناوری
🔹۴. تحلیلگر سیستمهای رایانهای
🔹۵. مهندس شبکه رایانه
🔹۶. دانشمند داده
🔹۷. تحلیلگر اطلاعات تجاری
🔹۸. توسعه دهنده مرکز داده (دیتاسنتر)
🔹۹. تکنسین پشتیبانی و کمک به کاربران رایانه
۱۰. سرپرست امنیت سایبری و داده
منبع: ایسنا
@Irannewspaper
به تازگی فهرستی از پردرآمدترین مشاغل حوزه تکنولوژی و IT جهان که در سال ۲۰۱۸ میلادی رتبه آوردهاند، منتشر شده است.
🔹۱. توسعه دهنده نرمافزار
🔹۲. تحلیلگر امنیت اطلاعات
🔹۳. مدیر بخش ارتباطات و فناوری
🔹۴. تحلیلگر سیستمهای رایانهای
🔹۵. مهندس شبکه رایانه
🔹۶. دانشمند داده
🔹۷. تحلیلگر اطلاعات تجاری
🔹۸. توسعه دهنده مرکز داده (دیتاسنتر)
🔹۹. تکنسین پشتیبانی و کمک به کاربران رایانه
۱۰. سرپرست امنیت سایبری و داده
منبع: ایسنا
@Irannewspaper
Forwarded from شبکه توسعه
🔳⭕️سندروم یاک شیوینگ
یکی از دام هایی که پیش روی ما وجود دارد. پشم گاومیش تراشی یا یاک شیوینگ است. با یک مثال کلاسیک شروع می کنیم: فرض کنید یکی از کارهایی که من تصمیم میگیرم امروز انجام دهم، شستن ماشینم است. ولی متوجه می شوم که شلنگ آب از چند وقت پیش پاره شده است و تصمیم میگیرم ابتدا بروم و یک شلنگ نو از سوپر مارکت آن طرف رودخانه بخرم.
ولی برای آنکه به آنطرف رودخانه بروم لازم است که از ایستگاه عوارضی جاده عبور کنم و عوارض بپردازم. یادم میآید که همسایهمان کارت تخفیف عوارضی دارد و میتوانم کارت تخفیف او را قرض بگیرم. ولی او کارت تخفیف عوارضی را به من قرض نمیدهد مگر اینکه من متکای پشمی که پسرم از آنها قرض گرفته بود را به آنها برگردانم. ولی پسرم متکا را پاره کرده است و نیاز به مقداری پشم دارم تا آن را ترمیم کنم و برگردانم. در نهایت تصمیم میگیرم به دامداری بروم و مقداری پشم گاومیش تهیه کنم.
در نهایت میبینم که روز به پایان رسیده است و من به جای اینکه ماشینم را بشورم، پشم گاومیش تراشیدهام!!! در حالی که همان ابتدا که دیدم شلنگ آب پاره شده است میتوانستم ماشین را مثلا با سطل آب بشویم. اگرچه با کیفیت کمتر شسته میشد ولی حداقل همان موقع کار انجام و تمام میشد (برگرفته از نوشته مهندس مجتبی ایمانی)
☑️⭕️تجویز راهبردی:
سندروم پشم گاو تراشی یا یاک شیوینگ (Yak Shaving) هم در عرصه زندگی فردی هم در حوزه سازمانی و هم در سطح کشورداری گریبانگیر ماست. مثال زندگی شخصی را در بالا مرور کردیم اما بگذارید دو مثال از سازمان و کشور بزنم.
در حوزه سازمانی: ما در حال تدوین برنامه استراتژیک برای سازمان خود هستیم. قبل از آنکه پروژه تدوین برنامه به پایان برسد، به این جمع بندی قطعی می رسیم که باید از بازار و توقف خط تولید محصول الف خروج کنیم. اما این را چون به عنوان اقدام استراتژیک می شناسیم، منوط می کنیم به نهایی سازی سند راهبردی. نهایی سازی سند مذکور نیز منوط است به تصویب هیات مدیره. تصویب هیات مدیره نیز پیش نیازی دارد به نام تایید مدیر عامل و همین طور حلقه های قبلی از جمله: تدوین راهبردها، تدوین اهداف، تحلیل محیط بیرونی، تحلیل محیط درونی و .. این یعنی حداقل 12 ماه. در صورتی که همان اول می توانستیم خط تولید محصول الف را متوقف کنیم و زیان مان را کاهش و سودآوری مان را افزایش دهیم. اما رفتیم دنبال پشم گاوتراشی.
در سطح کشورداری: در یک وزارت خانه به این جمع بندی می رسیم که باید سامانه اعلام فساد را راه اندازی کنیم. بنابراین دست به کار می شویم و یک طرح جامع می نویسیم و می گوییم که برای اینکه سامانه مذکور کار کند پس باید پیش نیازهایش را فراهم کنیم: یک دیتا سنتر می خواهیم. برای دیتا سرور، یک ساختمان مناسب می خواهیم. برای ساختمان مناسب باید آن را به تایید مقامهای ناظر برسانیم که آیا مشخصات حفاظتی لازم برای نگهداری دیتا سرورها را دارد یا نه؟ دوباره میافتیم به پشم گاوتراشی. در صورتی که برای شروع میتوانستیم از همین ابزار شبکههای اجتماعی مانند تلگرام استفاده کنیم. هر کسی هر جایی مشکلی را دید می توانست بلافاصله صوت، تصویر، مستندات مربوط را ارسال کند. آن را هم می توانستیم در یک استان اجرایی کنیم. اما هدف اصلی یعنی امکان انتقال سریع فساد به مسوولان جای خود را به پشم گاوتراشی (اخذ مجوز در مورد ساختمان نگهداری دیتاسرور) می دهد. دستگاه های دولتی به شدت مستعد سندروم یاک شیوینگ هستند. کاغذبازی و مقدمه چینی در خون سازمان های دولتی جاری است. برای هر موضوعی بلافاصله چنان ابعاد و اضلاعی فراهم می کنند که خود هدف نهایی تقریبا کم رنگ اگر نگوییم بی رنگ می شود.
چه می توان کرد؟
1-همیشه هدف نهایی را در ذهن داشته باشیم. هدف باید همواره پر رنگ تر از گام ها، پیش نیازها و اقدامات باشد. ذهن انسان محدود است و توانایی نگه داشتن تعداد زیادی متغیر را به صورت همزمان ندارد. بنابراین آنقدر آفتابه لگن را زیاد نکنیم که شام و ناهار را فراموش کنیم.
2-همیشه این سه سوال را از خود بپرسید: آیا می توانم بدون انجام دادن این اقدام به گام بعدی برسم؟ آیا می توانم این پیش نیاز را به گونه ای دیگر انجام دهم که هزینه و زمان کمتری داشته باشد اما تقریبا همان اثر را داشته باشد. آیا برای دسترسی به این هدف، باید این زنجیره از اقدامات پیش نیازی را طی کنم، نمی شود به گونه ای دیگر به این هدف رسید؟
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
یکی از دام هایی که پیش روی ما وجود دارد. پشم گاومیش تراشی یا یاک شیوینگ است. با یک مثال کلاسیک شروع می کنیم: فرض کنید یکی از کارهایی که من تصمیم میگیرم امروز انجام دهم، شستن ماشینم است. ولی متوجه می شوم که شلنگ آب از چند وقت پیش پاره شده است و تصمیم میگیرم ابتدا بروم و یک شلنگ نو از سوپر مارکت آن طرف رودخانه بخرم.
ولی برای آنکه به آنطرف رودخانه بروم لازم است که از ایستگاه عوارضی جاده عبور کنم و عوارض بپردازم. یادم میآید که همسایهمان کارت تخفیف عوارضی دارد و میتوانم کارت تخفیف او را قرض بگیرم. ولی او کارت تخفیف عوارضی را به من قرض نمیدهد مگر اینکه من متکای پشمی که پسرم از آنها قرض گرفته بود را به آنها برگردانم. ولی پسرم متکا را پاره کرده است و نیاز به مقداری پشم دارم تا آن را ترمیم کنم و برگردانم. در نهایت تصمیم میگیرم به دامداری بروم و مقداری پشم گاومیش تهیه کنم.
در نهایت میبینم که روز به پایان رسیده است و من به جای اینکه ماشینم را بشورم، پشم گاومیش تراشیدهام!!! در حالی که همان ابتدا که دیدم شلنگ آب پاره شده است میتوانستم ماشین را مثلا با سطل آب بشویم. اگرچه با کیفیت کمتر شسته میشد ولی حداقل همان موقع کار انجام و تمام میشد (برگرفته از نوشته مهندس مجتبی ایمانی)
☑️⭕️تجویز راهبردی:
سندروم پشم گاو تراشی یا یاک شیوینگ (Yak Shaving) هم در عرصه زندگی فردی هم در حوزه سازمانی و هم در سطح کشورداری گریبانگیر ماست. مثال زندگی شخصی را در بالا مرور کردیم اما بگذارید دو مثال از سازمان و کشور بزنم.
در حوزه سازمانی: ما در حال تدوین برنامه استراتژیک برای سازمان خود هستیم. قبل از آنکه پروژه تدوین برنامه به پایان برسد، به این جمع بندی قطعی می رسیم که باید از بازار و توقف خط تولید محصول الف خروج کنیم. اما این را چون به عنوان اقدام استراتژیک می شناسیم، منوط می کنیم به نهایی سازی سند راهبردی. نهایی سازی سند مذکور نیز منوط است به تصویب هیات مدیره. تصویب هیات مدیره نیز پیش نیازی دارد به نام تایید مدیر عامل و همین طور حلقه های قبلی از جمله: تدوین راهبردها، تدوین اهداف، تحلیل محیط بیرونی، تحلیل محیط درونی و .. این یعنی حداقل 12 ماه. در صورتی که همان اول می توانستیم خط تولید محصول الف را متوقف کنیم و زیان مان را کاهش و سودآوری مان را افزایش دهیم. اما رفتیم دنبال پشم گاوتراشی.
در سطح کشورداری: در یک وزارت خانه به این جمع بندی می رسیم که باید سامانه اعلام فساد را راه اندازی کنیم. بنابراین دست به کار می شویم و یک طرح جامع می نویسیم و می گوییم که برای اینکه سامانه مذکور کار کند پس باید پیش نیازهایش را فراهم کنیم: یک دیتا سنتر می خواهیم. برای دیتا سرور، یک ساختمان مناسب می خواهیم. برای ساختمان مناسب باید آن را به تایید مقامهای ناظر برسانیم که آیا مشخصات حفاظتی لازم برای نگهداری دیتا سرورها را دارد یا نه؟ دوباره میافتیم به پشم گاوتراشی. در صورتی که برای شروع میتوانستیم از همین ابزار شبکههای اجتماعی مانند تلگرام استفاده کنیم. هر کسی هر جایی مشکلی را دید می توانست بلافاصله صوت، تصویر، مستندات مربوط را ارسال کند. آن را هم می توانستیم در یک استان اجرایی کنیم. اما هدف اصلی یعنی امکان انتقال سریع فساد به مسوولان جای خود را به پشم گاوتراشی (اخذ مجوز در مورد ساختمان نگهداری دیتاسرور) می دهد. دستگاه های دولتی به شدت مستعد سندروم یاک شیوینگ هستند. کاغذبازی و مقدمه چینی در خون سازمان های دولتی جاری است. برای هر موضوعی بلافاصله چنان ابعاد و اضلاعی فراهم می کنند که خود هدف نهایی تقریبا کم رنگ اگر نگوییم بی رنگ می شود.
چه می توان کرد؟
1-همیشه هدف نهایی را در ذهن داشته باشیم. هدف باید همواره پر رنگ تر از گام ها، پیش نیازها و اقدامات باشد. ذهن انسان محدود است و توانایی نگه داشتن تعداد زیادی متغیر را به صورت همزمان ندارد. بنابراین آنقدر آفتابه لگن را زیاد نکنیم که شام و ناهار را فراموش کنیم.
2-همیشه این سه سوال را از خود بپرسید: آیا می توانم بدون انجام دادن این اقدام به گام بعدی برسم؟ آیا می توانم این پیش نیاز را به گونه ای دیگر انجام دهم که هزینه و زمان کمتری داشته باشد اما تقریبا همان اثر را داشته باشد. آیا برای دسترسی به این هدف، باید این زنجیره از اقدامات پیش نیازی را طی کنم، نمی شود به گونه ای دیگر به این هدف رسید؟
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from شبکه توسعه
🔳⭕️پدیده سواد مصنوعی و الگوی جدید نادانی
روزانه فقط در تلگرام بیش از 3 میلیون مطلب منتشر می شود. جالب است بدانید در ساعت 4 صبح که میزان مطالب منتشر شده به کمترین مقدار خود می رسد نیز 25 هزار مطلب نشر می یابد. این میزان تولید محتوا در طول تاریخ بی نظیر است و منجر به پدیده جالبی شده: «همه ما» راجع به «همه چیز» می دانیم اما با ويژگی هایی خاص.
کارل تارو ژورنالیست معروف ژاپنی می گوید: هر وقت هر کسی از هر چیزی سخن میگوید ما وانمود می کنیم که دربارۀ آن میدانیم. همکارانمان دربارۀ فیلم، کتاب، قیمت ارز، حمله نظامی آمریکا صحبت میکنند سرمان را بالا و پایین می بریم یعنی من هم دربارۀ آن می دانم. این درصورتی است که آن ها دربارۀ آن موضوع فقط نظرات کس دیگری را در یک شبکه اجتماعی خوانده اند و آن را بازگو می کنند همان گونه که ما نیز چنین می کنیم. ما به شکلی خطرناک به نوعی کپی برداری از دانایی نزدیک میشویم، که در واقع الگوی جدید نادانی است. ما با سواد مصنوعی روبرو هستیم.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
رسانه ها باعث شده اند به سرعت برق در معرض اخبار و به سرعت باد در معرض تحلیل اخبار قرار بگیریم. محیط اطراف ما پر است از اخبار مغشوش، اعداد و ارقام گول زننده و حرف های جهتدار. سه مساله این موضوع را تشدید می کند:
1- حجم بالای اخبار و تحلیل ها. اطلاعات بیشتر یعنی فرصت کمتر برای بررسی دقیق تر آن ها.
2- سبک زندگی شتابان: زندگی امروزی نسبت به 200 سال پیش بسیار چگال تر شده است. یعنی میزان رخدادهای کاری و ارتباطاتی در واحد زمان بیشتر شده است.
3- سواد مصنوعی: نظرات ما از پرسهزدن در شبکههای اجتماعی سرچشمه میگیرند، نه مطالعۀ کتابها! این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است.
به همین خاطر است که اخبار درست و غلط و شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزشاند. چرا؟ چون ما فرصت نمی کنیم که درستی آن چه را که دریافت می کنیم، بررسی کنیم. بلافاصله آن را می خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری مان از آن اطلاعات استفاده می کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم. مثلا گزارشی در فضای مجازی منتشر شد در مورد وضعیت اقتصاد ایران در سال 97، ملت هم بدون اینکه از صحت و سقم آن و همچنین اعتبار منبع آن اطمینان حاصل کنند، آن را برای دیگران ارسال می کردند. وقتی هم که با این انتقاد روبرو می شدند که این گزارش مکنزی نیست. جواب می دادند که گزاره های آن درست است. خوب! اولا اینکه از کجا معلوم که این گزاره درست است. مرجع صحت سنجی این گزاره ها کجاست؟ شخص شما؟ حتی اگر مکنزی گفته باشد اگر چیزی به شهود ما نزدیک است حتما درست است؟ اگر حتی چند گزاره در این گزارش درست باشد آیا به آن معناست که همه آن گزاره ها درست اند و متعلق به مکنزی؟
چه می توان کرد؟
1- تعلیق قضاوت. نه باور کنید و نه رد کنید. زمانی که استدلال به نفع یا علیه آن گفته یا نوشته ندارید نه ردش کنید، قضاوت خود را معلق کنید تا زمان دریافت اطلاعات کافی برای قضاوت.
2- در حالت مستی قضاوت نکنید. دو روانشناس آمریکایی در مطالعات خود نشان دادند زمانی که افراد از آرامش فکری بیشتری برخورداند، کیفیت قضاوتهای حرفه ای شان افزایش پیدا می کند. مطالعات نشان داده زمانی که شتابزده، هیجانی، خسته و پریشان هستیم، کیفیت قضاوت های ما افت می کند و قضاوتی که در زمان شتابزدگی می کنیم به اندازه قضاوت یک فرد مست، غیرقابل اتکاست.
3- به ساختارهای مشکوک، حساس باشید. جملاتی که با فعل مجهول و بدون فاعل ساخته شدهاند مانند «گفته میشود» یا «شنیدهها حاکی از آن است که» و «یا بر اساس اخبار منتشر شده» روشی برای پیچاندن شما هستند. در این ساختارها خبر وجود دارد. اما منبع خبر وجود ندارد.
4- برای هر چه می خوانید یا می شنوید از خودتان بپرسید: الف) آیا از منبع خبر/گزارش مطمئن هستم؟ ب) آیا شواهد تاییدکننده یا استدلال های قانع کننده آورده شده یا اینکه یک حرف به زبان های مختلف تکرار شده؟ ج) آیا بین مقدمه و اطلاعات ارایه شده و نتایج رابطه منطقی وجود دارد؟ د) آیا تمام واقعیت بیان شده یا بخشی از واقعیت؟
5- از چرا و کلمات هم خانواده استفاده کنید. آدم های دقیق دائم می پرسند چرا؟ چرا کاندیدای ریاست جمهوری شما بهتر است؟ چه چیز باعث می شود که فکر کنید قیمت ارز بالا می رود؟ چطور به این نتیجه رسیدید؟
6- در منطق، فصلی وجود دارد به نام مغالطات. برای تقویت تفکر سنجشگرانه (انتقادی) بخش مغالطات را بخوانید با بیش از 70 نوع مغالطه (=دامگاه اشتباه ذهنی) آشنا شوید.
7- حضور در شبکه های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آن ها نمی توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
روزانه فقط در تلگرام بیش از 3 میلیون مطلب منتشر می شود. جالب است بدانید در ساعت 4 صبح که میزان مطالب منتشر شده به کمترین مقدار خود می رسد نیز 25 هزار مطلب نشر می یابد. این میزان تولید محتوا در طول تاریخ بی نظیر است و منجر به پدیده جالبی شده: «همه ما» راجع به «همه چیز» می دانیم اما با ويژگی هایی خاص.
کارل تارو ژورنالیست معروف ژاپنی می گوید: هر وقت هر کسی از هر چیزی سخن میگوید ما وانمود می کنیم که دربارۀ آن میدانیم. همکارانمان دربارۀ فیلم، کتاب، قیمت ارز، حمله نظامی آمریکا صحبت میکنند سرمان را بالا و پایین می بریم یعنی من هم دربارۀ آن می دانم. این درصورتی است که آن ها دربارۀ آن موضوع فقط نظرات کس دیگری را در یک شبکه اجتماعی خوانده اند و آن را بازگو می کنند همان گونه که ما نیز چنین می کنیم. ما به شکلی خطرناک به نوعی کپی برداری از دانایی نزدیک میشویم، که در واقع الگوی جدید نادانی است. ما با سواد مصنوعی روبرو هستیم.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
رسانه ها باعث شده اند به سرعت برق در معرض اخبار و به سرعت باد در معرض تحلیل اخبار قرار بگیریم. محیط اطراف ما پر است از اخبار مغشوش، اعداد و ارقام گول زننده و حرف های جهتدار. سه مساله این موضوع را تشدید می کند:
1- حجم بالای اخبار و تحلیل ها. اطلاعات بیشتر یعنی فرصت کمتر برای بررسی دقیق تر آن ها.
2- سبک زندگی شتابان: زندگی امروزی نسبت به 200 سال پیش بسیار چگال تر شده است. یعنی میزان رخدادهای کاری و ارتباطاتی در واحد زمان بیشتر شده است.
3- سواد مصنوعی: نظرات ما از پرسهزدن در شبکههای اجتماعی سرچشمه میگیرند، نه مطالعۀ کتابها! این کپی برداری از دانایی، در واقع الگوی جدید نادانی است.
به همین خاطر است که اخبار درست و غلط و شایعه و حقیقت در فضای مجازی تقریبا هم ارزشاند. چرا؟ چون ما فرصت نمی کنیم که درستی آن چه را که دریافت می کنیم، بررسی کنیم. بلافاصله آن را می خوانیم و احتمالا آن را برای دیگران فوروارد (ارسال) می کنیم و در گفتگوهای خانوادگی یا دوستانه یا کاری مان از آن اطلاعات استفاده می کنیم که نشان دهیم از زمانه عقب نیستیم. مثلا گزارشی در فضای مجازی منتشر شد در مورد وضعیت اقتصاد ایران در سال 97، ملت هم بدون اینکه از صحت و سقم آن و همچنین اعتبار منبع آن اطمینان حاصل کنند، آن را برای دیگران ارسال می کردند. وقتی هم که با این انتقاد روبرو می شدند که این گزارش مکنزی نیست. جواب می دادند که گزاره های آن درست است. خوب! اولا اینکه از کجا معلوم که این گزاره درست است. مرجع صحت سنجی این گزاره ها کجاست؟ شخص شما؟ حتی اگر مکنزی گفته باشد اگر چیزی به شهود ما نزدیک است حتما درست است؟ اگر حتی چند گزاره در این گزارش درست باشد آیا به آن معناست که همه آن گزاره ها درست اند و متعلق به مکنزی؟
چه می توان کرد؟
1- تعلیق قضاوت. نه باور کنید و نه رد کنید. زمانی که استدلال به نفع یا علیه آن گفته یا نوشته ندارید نه ردش کنید، قضاوت خود را معلق کنید تا زمان دریافت اطلاعات کافی برای قضاوت.
2- در حالت مستی قضاوت نکنید. دو روانشناس آمریکایی در مطالعات خود نشان دادند زمانی که افراد از آرامش فکری بیشتری برخورداند، کیفیت قضاوتهای حرفه ای شان افزایش پیدا می کند. مطالعات نشان داده زمانی که شتابزده، هیجانی، خسته و پریشان هستیم، کیفیت قضاوت های ما افت می کند و قضاوتی که در زمان شتابزدگی می کنیم به اندازه قضاوت یک فرد مست، غیرقابل اتکاست.
3- به ساختارهای مشکوک، حساس باشید. جملاتی که با فعل مجهول و بدون فاعل ساخته شدهاند مانند «گفته میشود» یا «شنیدهها حاکی از آن است که» و «یا بر اساس اخبار منتشر شده» روشی برای پیچاندن شما هستند. در این ساختارها خبر وجود دارد. اما منبع خبر وجود ندارد.
4- برای هر چه می خوانید یا می شنوید از خودتان بپرسید: الف) آیا از منبع خبر/گزارش مطمئن هستم؟ ب) آیا شواهد تاییدکننده یا استدلال های قانع کننده آورده شده یا اینکه یک حرف به زبان های مختلف تکرار شده؟ ج) آیا بین مقدمه و اطلاعات ارایه شده و نتایج رابطه منطقی وجود دارد؟ د) آیا تمام واقعیت بیان شده یا بخشی از واقعیت؟
5- از چرا و کلمات هم خانواده استفاده کنید. آدم های دقیق دائم می پرسند چرا؟ چرا کاندیدای ریاست جمهوری شما بهتر است؟ چه چیز باعث می شود که فکر کنید قیمت ارز بالا می رود؟ چطور به این نتیجه رسیدید؟
6- در منطق، فصلی وجود دارد به نام مغالطات. برای تقویت تفکر سنجشگرانه (انتقادی) بخش مغالطات را بخوانید با بیش از 70 نوع مغالطه (=دامگاه اشتباه ذهنی) آشنا شوید.
7- حضور در شبکه های اجتماعی مفید است. جریان آزاد اطلاعات در آن بسیار جذاب، مفید و غنیمت است. اما فراموش نکنیم که آن ها نمی توانند جایگزین کتاب و تفکر عمیق شوند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✳️ موفق وکامیاب باشید؟!
✅ ما معمولا موفقیت را با دو معیار یاعامل،پول و قدرت ارزیابی میکنیم، اما باید مورد سوم را هم اضافه کنیم.
“ما برای داشتن زندگیای که سزاوار آن هستیم، نه زندگیای که به آن راضی شدهایم، به عامل سوم احتیاج داریم، معیاری که فراتر از پول و قدرت است و ۴ ستون دارد:
سلامتی، عقل، احساس، و بخشندگی.”
این عوامل در کنار هم به شما کمک میکند از زندگی فیزیولوژیکی خود مراقبت کنید و حقیقتا موفق وکامیاب باشید.
✅ ما معمولا موفقیت را با دو معیار یاعامل،پول و قدرت ارزیابی میکنیم، اما باید مورد سوم را هم اضافه کنیم.
“ما برای داشتن زندگیای که سزاوار آن هستیم، نه زندگیای که به آن راضی شدهایم، به عامل سوم احتیاج داریم، معیاری که فراتر از پول و قدرت است و ۴ ستون دارد:
سلامتی، عقل، احساس، و بخشندگی.”
این عوامل در کنار هم به شما کمک میکند از زندگی فیزیولوژیکی خود مراقبت کنید و حقیقتا موفق وکامیاب باشید.