مدیریت اجرایی
3.04K subscribers
12.9K photos
788 videos
1.32K files
4.6K links
ارایه به روز ترین اطلاعات ، دانش، مهارت وتوانایی در خصوص مدیریت ،سازمان واقتصاد زیر نظر دکتر امیرصادقی(پژوهشگر،مشاور و مدرس درزمینه کسب وکار) تاسیس کانال ۲۰۱۵
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
Download Telegram
چگونه توانایی‌های خارق‌العاده‌ی خود را کشف کنیم

#پیشرفت‌شخصی ‌
@zoomit
✳️ پولشویی به زبان ساده

پولشویی عبارتست از فرآیند تبدیل پول‌های نامشروع و کثیف حاصل از فعالیت‌ها و اقدامات غیرقانونی به دارایی‌های مشروع و قانونی.
در فرایند پولشویی، پول حاصل از اقدامات غیرقانونی تبدیل به پول یا ثروتی می‌شود که در ظاهر از راه‌های قانونی به دست آمده‌ و به این طریق «پول شسته شده» وارد اقتصاد می‌شود. به طور کلی پولشویی به این دلیل انجام می‌شود که منبع واقعی پول نامشخص باقی بماند. فرار مالیاتی هم می‌تواند دلیل دیگری برای آن باشد. پولشویی به‌ طور عمده یک جرم فرعی برای رد گم کردن درآمد حاصل از جرم اصلی است. جرم پولشویی هم تا حد زیادی به جرم اولیه وابسته است. پولشویان اغلب کسانی هستند که از قاچاق مواد مخدر، اختلاس، رشوه و سایر راه‌های غیرقانونی کسب درآمد کرده‌اند و به دنبال «تمیز کردن» پول هستند.

شیوه‌های تطهیر پول پیچیده و متنوع است. این شیوه‌ها به عواملی چون نوع خلاف انجام شده، نوع سیستم اقتصادی، قوانین و مقرات کشوری که در آنجا خلاف صورت گرفته و نوع مقرارتی که کشوری که پول در آنجا تطهیر می‌شود بستگی دارد. از معمول‌ترین و مهم‌ترین شیوه‌های پولشویی این است که پولشویان برای کاهش جلب توجه مجریان قانون به عملیات پولشویی مقادیر زیاد پول نقد را به مقادیر کوچکی تبدیل و یا به طور مستقیم در بانک سرمایه‌گذاری کرده  و یا با آن ابزارهای مالی چون چک و غیره خریده و در مکان های دیگر سپرده‌گذاری می‌کنند.

از شیوه‌های دیگر تطهیر پول، سرمایه‌گذاری موقت در موسسات تولیدی، سرمایه‌گذاری در سهام و بازارهای اوراق بهادار و ایجاد سازمان خیریه قلابی، سرمایه‌گذاری در بازاهای طلا و الماس، شرکت در مزایده‌های اجناس هنری و کالاهای قدیمی (آنتیک) و انتقال پول به کشورهای دارای مقررات بانکی آزاد مانند کشور سوئیس اشاره کرد.

استفاده از معاملات تقلبی و صوری نیز در فرآیند پولشویی متداول است. یکی از شیوه‌های آن سرمایه‌گذاری خصوصی در طرح ساختمانی (ساخت و ساز) و حتی به ظاهر تحسین برانگیز است. قاچاقچیان به طور سنتی از طریق سیستم بانکی، روش انفجار ستاره  را به کار می‌گیرند، در این روش حساب سپرده‌ای با پول‌های مختلط کثیف و پاک افتتاح می‌کنند و با سفارش‌های مکرر از طریق حواله‌های کتبی، تلگرافی، تلفنی، فکس و ....  پول‌ها را به حساب‌های متعددی در کشورهای گوناگون انتقال می‌دهند.

طبق اعلام وزارت خزانه داری آمریکا پولشویی عبارت است از قانونی جلوه دادن درآمدهایی که از راه غیرقانونی به دست آمده‌اند؛ که معمولا شامل سه مرحله است: جای گذاری، لایه‌بندی و یکپارچه‌سازی. در مرحله اول منابع مالی نامشروع به سیستم‌های مالی به صورت پنهانی، مشروع ارائه می‌شوند. سپس این پول توسط چک به حساب‌های متعدد منتقل می‌شود تا سردرگمی ایجاد کند. نهایتا با تراکنش‌های اضافی این پول با سیستم مالی یکپارچه می‌شود تا وقتی که پول‌های نامشروع پاک جلوه کنند.

روش‌های مبارزه با پولشویی

مهم ترین روش‌های مبارزه با پولشویی عبارتند از:

۱) کنترل و نظارت لازم بر ارزهای خارجی
۲) اعمال نظارت بر سیستم های پولی و مالی
۳) تشکیل نهادها و تصویب قوانین مبارزه با پولشویی

مهم ترین نهاد بین المللی در مبارزه با پولشویی FATF  است.
👍1
Shared from Word for Android
https://office.com/getword
✳️ساده‌ترین راه‌ کارهای شادکردن کارومحیط کار

♦️بطور کلی پژوهش‌های انجام شده در زمینه شادکردکار ومحیط آن و اثرات آن بر زندگی و عملکردهای افراد درس‌هایی ساده اما بسیار مهم را در اختیار ما می‌گذارد که می‌توانیم با آموختن و عمل کردن به آنها، زمان باقی‌مانده از زندگی‌مان را بهتر و هدفمندتر سپری کنیم. در ادامه به برخی از این درس‌ها اشاره می‌شود:

▪️به رویاهایتان احترام بگذارید

این خیلی مهم است که به رویاهایتان افتخار کنید و بکوشید آنها را تحقق بخشید. پس از هر فرصتی در محل کار برای پیشبرد آنها و تبدیل‌شان به واقعیت استفاده کنید.

▪️از دغدغه‌ها و مشغله‌های کاری‌تان بکاهید.

با ساده کردن سبک زندگی و کاستن از دغدغه‌های کاری خود، عرصه را برای گزینه‌های دیگر باز خواهید گذاشت و از زندگی‌تان بیشتر لذت خواهید برد. وقتی برای زندگی و خودتان بیشتر وقت بگذارید، شادتر خواهید شد و فرصت‌های بیشتری پیش روی شما قرار خواهد گرفت.

▪️برای زندگی و احساسات خود ارزش قائل شوید

شما نمی‌توانید در محل کارتان واکنش‌های دیگران را کنترل کنید، اما در نهایت بیان احساسات از سوی شما، رابطه‌تان با دیگران را به سمت و سویی جدید و سالم‌تر هدایت می‌کند. شاید هم ارتباط‌های ناسالم و بی‌مورد شما را با دیگران متوقف ‌سازد. در هر صورت شما برنده خواهید بود.

♦️زندگی انسان‌ها مانند قرار گرفتن آنها در اقیانوس بیکران است. برخی فقط به شنا کردن می‌پردازند و برخی دیگر، دل به دریا زده و به افق‌های دوردست می‌رسند و با کنکاش در سواحل دوردست، رویاهایشان را دنبال کرده و چیزهای بسیار کشف خواهند کرد.

♦️همه ما مسیرهای مختلفی را پشت سر گذاشته و چیزهای بسیار از خود باقی گذاشته‌ایم. اما باید بدانیم همه اینها در مقایسه با دریای نهفته در درون ما که همان گوهر ناب و بی‌نظیر ماست، مانند قطره‌ای ناچیز است. پس می‌توانیم، با هویدا ساختن گوهر درون‌مان، همه چیز را تغییر دهیم و به هر آنچه می‌خواهیم دست یابیم.

♦️استعدادها و دلبستگی‌های انسان مانند هر چیز دیگری در طبیعت دستخوش تغییر و تحول می‌شود و شکل‌های گوناگون به خود می‌گیرد.
هر کدام از ما به عنوان یک شخص رویاهای متفاوتی را دنبال می‌کنیم و شرایط خاص خود را داریم. با این همه شناختن رویاهای راستین و فراهم ساختن شرایط لازم برای به واقعیت تبدیل کردن آنها باعث می‌شود ما همان کسی شویم که باید باشیم و هویدا ساختن گوهر درونی می‌تواند به ما در ارتباط با اینکه که هستیم و چه نوع زندگی را باید و می‌توانیم داشته باشیم، حس عمیق‌تری ببخشد.
#مهم

ارز بانکی سه نرخی می‌شود!؟

🔺براساس اخبار غیر رسمی، سه نرخ زیر در سیستم بانکی از صبح امروز در حال تعریف است:
۳۷۰۰(اساسی)
۴۲۰۰(نيما)
۶۵۰۰(ارز متقاضی)

🔺به نظر می‌رسد ارز متقاضی مجددا در سامانه تجارت در حال اضافه شدن است و برای این منظور سامانه جديدی به اسم سماصا راه‌اندازی خواهد شد.

🔺تخصیص ارز برای کالاهای گروه سوم(خودرو- موبایل-لوازم خانگی- لوازم آرایشی) نیز از ساعت ۱۰ صبح امروز حتی در شرایط دارابودن کد تخصیص ارز بانک مرکزی، متوقف شده است

🔺تا راه اندازي سامانه جديد و فعال شدن، عملا واردات این کالاها نیز ممكن نيست.

@economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی
معیارهایی برای خلق استراتژی موفق کسب و کار

#مدیریت ‌
@zoomit
✳️ #آموزه_های_مدیریتی

✅مدیریت شرپایی

به گروهی از ساکنین بومی نپال، شرپا می‌گویند.
شرپاها، معمولاً همراه کوه‌نوردان حرکت می‌کنند و بار و وسایل آنها را تا قله می‌برند.
آنها آن‌قدر قله را فتح کرده‌اند که دیگر، فتح دوباره‌ی قله برایشان هیجانی ندارد، اما رمز حرفه‌شان چیز دیگری است.
👈شرپاها، خود را پررنگ نشان نمی ‌دهند، در حاشیه می‌مانند، بار را بالا می‌برند، در یافتن راه مشورت می‌دهند اما اجازه می‌دهند که کوهنوردان احساس کنند که قله را خود فتح کرده‌اند.
این موضوع بیان می کند که هر کس می‌خواهد مربی گری یا سرپرستی را تجربه کند، باید کمی اخلاق شرپا ها را بیاموزد، بیشتر کمک کند و کمتر دیده شود تا هر کس خود، لذت کشف را تجربه کند.
نشانه‌های هوش هیجانی رهبران کسب و کار

#پیشرفت‌شخصی ‌
@zoomit
✳️ دلایل استفاده از داشبوردهای مدیریتی

1️⃣ افزایش کارایی کارکنان
با استفاده از داشبورد های مدیریتی مدیران اجرایی درک کامل تری نسبت به وضعیت سازمان پیدا می کنند و میفهمند کارکنان کدام بخش کارایی بیشتری دارند. و کارکنان نیز وقتی بدانند به طور مداوم توسط داشبورد های مدیریتی پایش می شوند. افزایش کارایی خواهند داشت./کانال مدیریت اجرایی

2️⃣پایش دستاورد ها و اهداف
مدیران اجرایی با پایش پروژه ها بر روی داشبورد های مدیریتی بخوبی می توانند تطابق روند اجرای پروژه با برنامه ریزی پروژه را بررسی کنند و در صورت انحراف از برنامه آن را اصلاح نمایند.

3️⃣کاهش هزینه و زمان
مدیران اجرایی بدون نیاز به صرف هزینه و زمان برای تجمیع اطلاعات از بخش های مختلف میتوانند اطلاعات یکپارچه شده و موثر را با سرعت بر روی داشبورد های مدیریتی ببینند و تحلیل کنند.

4️⃣کاهش خطای انسانی
استفاده از داشبوردهای مدیریتی تصمیم گیری مبتنی بر حدس و گمان را کاهش می دهد. با استفاده از داشبورد های مدیریتی مدیران اجرایی می توانند تصمیمات مهم را بر پایه واقعیت ها و به درستی اتخاذ کنند./کانال مدیریت اجرایی

5️⃣استفاده ی موثرتر از داده
با استفاده از داشبورد ها و امکانات تصویر سازی داده ، داده ها موثر تر در اختیار مدیران اجرایی قرار می گیرد. به عنوان مثال آن ها بلافاصله با مشاهده ی منفی شدن روند ها به سرعت می توانند اقدام لازم را انجام دهند.
آیا استیو جابز هوش هیجانی بالایی داشت؟

#همگام‌با‌پیشروان ‌
@zoomit
ارزیابی کارمندان و راه حلی برای کاهش تعصب و تناقض در آن

#مدیریت ‌
@zoomit
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
«مديران خاطرات» و «مديران مُخاطرات»

✍🏻محمد فاضلی

✅ هر آدمي در طول زندگي حرفه‌اي خود با مديران متفاوتي مواجه مي‌شود. دسته‌بندي‌هاي مختلفي از مديران و الگوهاي کاري آن‌ها ارائه شده است، اما به نظرم طبقه‌بندي تأمل‌برانگيز جالبي هم براي مديران قابل ارائه است.

✅ گروهي از مديران هستند که ساليان دراز مدير بوده‌اند و هر ايده جديدي که مطرح کنيد، آن‌ها دفترچه خاطرات‌ ذهن‌شان را براي شما باز کرده و خلاصه حرف‌شان اين است که «اين ايده را ما در سال فلان اجرا کرديم و نتيجه نداد.» اين‌ها اصلاً توجه نمي‌کنند که اصلاً اين همان ايده‌اي است که آن‌ها اجرا کرده‌اند و اگر هست آيا آن روز که موفق نشدند، دليل ناکامي‌شان بد اجرا کردن، انجام کار مناسب در زمان نامناسب يا هر دليل ديگري نبود.

✅ اين‌ها «مديران خاطرات» هستند؛ مديراني که در يک دستگاه اداري ناکارآمد رشد کرده‌اند و همه ذهن‌شان انباشته از خاطرات شکست ايده‌هايي است که گاه ايده خوبي نبوده‌اند و گاه خود همين آدم‌ها ايده را به شکست کشانده‌اند. دفتر خاطرات ذهن‌شان انبوهي از «طرح‌هاي تنسي‌ تاکسيدويي» به ياد مي‌آورد که گاه خود طراح و مجري آن بوده‌اند. اين «مديران خاطرات» کارشان ممانعت از نوآوري، مقاومت در برابر ابداع و چسبيدن به صندلي‌شان است؛ و همان گونه که پيش‌تر نوشته‌ام، براي حفظ اين صندلي به تدريج به «جلّاسان گردگو» بدل شده‌اند؛ و در لحن‌شان «من مي‌دونم موفق نمي‌شيم» گِلام داستان‌هاي گاليور موج مي‌زند.

✅ دسته دوم اما «مديران مُخاطرات» هستند. مديران مخاطرات اگر چه در واژه، فقط يک «مـُ» از مديران خاطرات بيشتر دارند اما به کلي متفاوتند. آن‌ها حتي وقتي سابقه شکست‌هاي گذشته را مي‌دانند، ايده‌هاي جديد را تحسين مي‌کنند، نوآوري را مي‌پسندند، مي‌فهمند که دنيا تغيير کرده است و با روش‌هاي گذشته نمي‌شود سازمان و کشور را اداره کرد. مديران مخاطرات به روش‌هاي گذشته نچسبيده‌اند، از اين‌که آشکارا با هر آن‌چه در گذشته ناکارآمدي‌اش ثابت شده است وداع کنند بيم ندارند؛ حتي اگر اين گذشته تا اندازه‌اي ميراث خود آن‌ها باشد.

✅ مديران مخاطرات مي‌توانند با «ذهن‌هاي جوان» کار کنند. ذهن جوان الزاماً در سن جواني نيست، گاه باتجربه‌اي است که هنوز مي‌خواند، فکر مي‌کند و فقط به حفظ صندليش فکر نمي‌‌کند؛ گردگو نيست و حالش از جلسات بي‌حاصل به هم مي‌خورد. پايداري کشورش را بيش از پايداري صندليش دوست دارد. مديران مخاطرات به نسخه‌هاي بديل وضع موجود سازمان و مديريت فکر مي‌کنند و به کساني که چنين انديشه‌هايي داشته باشند ميدان مي‌دهند.

✅ «مديران خاطرات» کارکنان نوآور را با ذکر مصيبت تجربه‌هاي گذشته مي‌ترسانند، گروهي که در خاطرات گذشته مي‌مانند؛ و «مديران مخاطرات» مبدعان و جسورها را پشتيباني، و از نوآوري و مخاطره استقبال مي‌کنند. اصلي‌ترين مخاطره‌اي که بايد از آن استقبال کنند، مخاطره به چالش کشيده شدن پنداشته‌هاي ذهني خودشان است و از اين کار ابايي ندارند. يکي از ترسناک‌ترين لحظه براي مديران – و شايد هر انساني - زماني است که ذهنيات درست‌پنداشته خود را در معرض خطر مي‌بيند، اما مديران مخاطره حاضرند همه ذهنيت‌هاي خود را در معرض بازنگري انتقادي قرار دهند و به زيردستان‌شان بابت به چالش کشيدن اين ذهنيت‌ها پاداش مي‌دهند. آينده سازمان‌ها، اقتصاد و سرنوشت اين کشور را تا اندازه زيادي کردار و غلبه هر يک از اين دو گروه مديران تعيين مي‌کند.
@new_theory
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
رفتارهای مشخص غرور کاذب مدیریتی را شناسایی کنید

⭕️ اینکه می‌بینیم مدیران ارشد اجرایی از غرور کاذب رنج می‌برند، اغلب آزاردهنده است. منظور از غرور کاذب اعتماد به نفس بیش از حد است که می‌تواند آنها و سازمان‌هایی را که آنها هدایت می‌کنند، نابود کند.
قدرت وسیع آنها منجر به این می‌شود که هم احتمالا از غرور کاذب رنج ببرند و هم احتمال بیشتری دارد که در موقعیتی باشند که صدمات بزرگی به سازمان وارد کنند.

⭕️ غرور کاذب یک ویژگی اکتسابی و نه یک اختلال شخصیتی ریشه‌دار است. این ویژگی به تدریج و با رشد بیشتر قدرت یک رهبر سازمانی ایجاد می‌شود و البته می‌تواند مدیریت شده و حتی در نطفه خفه شود.

⭕️ رفتار‌های فردی بی‌شماری از سوی مدیران اجرایی می‌تواند نشان‌دهنده غرور کاذب اولیه باشد:
سرزنش دیگران یا نیروها در زمان وقوع رخدادهای اشتباه، باور به اینکه تنها آنها می‌توانند کار درست را انجام دهند، شکست در جست‌وجوی بازخورد و مشاهده عدم توافق به‌عنوان تحقیر شخصی.
آنها معتقدند که قوانین سازمان برای آنها کاربردی ندارد. آنها با افراط در خودستایی، رفتار خودبینانه با همکاران یا مشتریان، نقض ارزش‌های شرکت و شکست در مدل‌سازی رفتار نمونه، زمینه رفتارهای نادرست را فراهم می‌کنند و اینها در حالی است که از سایرین انتظار رفتار درست را دارند.

⭕️ اینکه این رفتارها نشان‌دهنده غرور کاذب حقیقی هستند یا خیر، می‌تواند بستگی به تکرار، درجه یا تعداد داشته باشد.
«تکرار» را در نظر بگیرید: همه افراد می‌توانند گاهی دچار اعتماد به نفس بیش از حد شوند یا گاهی تلاش کنند تا تقصیرها را گردن فرد دیگری بیندازند. اما فردی که به‌طور مداوم این رفتارها از او سر می‌زند نسبت به کسی که سهوا دچار خطا می‌شود، بیشتر در معرض خطر غرور کاذب قرار دارد.
همین طور برای «درجه» می‌توان چنین توضیح داد که به‌عنوان مثال کسی که هیچ انتقادی را برنمی‌تابد یا بدتر از آن فردی که انتقاد کرده است را تنبیه می‌کند به شدت در معرض قرار گرفتن در تله غرور کاذب است.
غرور کاذب می‌تواند در مورد «تعداد» نیز صدق کند؛ جایی که حجم زیادی از رفتارهای گوناگون مضر وارد یک توده عظیم از سازمان می‌شود.

⭕️ اگر سازمانی تنها یک یا دو نفر داشته باشد که قدرت‌شان باعث ایجاد غرور و تکبر در آنها شود، این امر می‌تواند در افراد زیردست دلسردی ایجاد کند، استعدادهای ارزشمند را وادار به فرار از سازمان کند و با تضعیف تیم‌ها منجر به استراتژی‌های غلط و نابجا شود.

چه شما یک عضو هیات‌مدیره باشید یا یک مدیر عامل، یک مدیر ارشد، یک کارمند با پتانسیل بالا یا یک مدیر منابع انسانی، باید بدانید که این غرور کاذب دقیقا چه بلایی سر سازمان می‌آورد و به این ترتیب می‌توانید اثرات مخرب آن را بر مشاغل و شرکت‌تان متوقف کنید.
@new_theory
ساعت کاری رو چه منطق اقتصادی تعیین می‌کنه؟

✍دکتر پویا ناظران

این سوال جالبیه و در پاسخ به این سوال، علم اقتصاد محدوده‌های دخالت دولت در بازار کار رو پیشنهاد می‌کنه.


مثلا در لندن قرن ۱۹ام، خیلی‌ها «۱۸ ساعت در روز» کار می‌کردند. خیلی‌ها هفته‌ای ۶ یا حتی ۷ روز کار می‌کردند.
در قرن ۲۰ام، در کشورهای توسعه یافته، ساعت کاری پایین اومد. در کشورهای توسعه نیافته، می‌بینیم که حتی در قرن ۲۱ام، ساعت کاری نسبتا بالاست.

💬 چرا؟

برای پاسخ به این سوال، با یه سوال ریشه‌ای‌تر شروع کنیم:
چرا کار می‌کنیم؟ برای اینکه تولید کنیم و بتونیم حاصل دسترنج‌مون رو مصرف کنیم، چرا که از مصرف بهره می‌بریم. البته با هر واحد مصرف بیشتر، بهره ما از مصرف کمتر می‌شه. یعنی چی؟ مثلا وقتی خیلی گرسنه‌ایم، اولین لقمه غذا خیلی می‌چسبه. قدری که غذا بخوریم، هر لقمه لذت کمتری داره. وقتی شکم پر شد، دیگه لذتی در لقمه بعدی نیست.

در اقتصاد به این می‌گیم قانون بازده نزولی. یعنی هر چه از چیز خوبی بیشتر استفاده کنیم، بهره مصرف یک واحد بیشتر، کمتر می‌شه.

برعکس این حالت در کار کردن رخ می‌ده. یک ساعت کار کردن سخت نیست. اما اگه ۴ ساعت کار کنیم، ساعت ۵ام سخت‌تر از هر کدوم از چهار ساعت قبلش خواهد بود. اگه ۱۰ ساعت کار کرده باشیم، ساعت ۱۱ام خیلی سخت‌تر می‌شه.
روزه هم که می‌گیریم، آخرین ساعت قبل از افطار یک طرف، بقیه روز یک طرف.

پس برعکس مصرف که بهره هر واحد اضافی کمتر می‌شه، در مورد کار کردن، سختی هر ساعت کار اضافی بیشتر می‌شه.

اول صبح که پا می‌شیم، می‌تونیم یک ساعت کار کنیم. در این صورت، دسترنج‌مون به ما توان مصرف کم‌ی می‌ده. یک ساعت کار کردن آسونه و اون اولین واحد مصرف هم خیلی پر بهره.
ساعت دوم رو که کار می‌کنیم، سخت‌تر می‌شه، و بهره ما از مصرف دسترنج ساعت دوم کمتر.
بعد از چند ساعت مصرف، بهره ما از مصرف دسترنج اینقدر کم می‌شه، و سختی یک ساعت دیگه کار کردن اینقدر زیاد می‌شه، که دیگه ارزش نداره برای اون میزان مصرف بیشتر زحمت بکشیم. ترجیح می‌دیم بریم خونه استراحت کنیم، بجای داشتن ثروت بیشتر برای مصرف بیشتر.

پس نتیجه می‌گیریم که ما اون تعداد ساعتی رو روزانه کار می‌کنیم که سختی هر ساعتش کمتر از لذت مصرف دسترنج‌مون باشه؛ رفتار بهینه همینه.



💭 چرا این رابطه در قرن ۱۹ به ۱۸ ساعت در روز منجر می‌شد و در قرن ۲۱ به ۸ ساعت در روز؟

وقتی بهره‌وری کار پایین باشه، ساعات اولیه کار به دسترنج کمتری منجر می‌شن، و این باعث میشه بهره از مصرف در ساعت ۹ام هنوز چندان کم نشده باشه. چرا بهره‌وری پایینه؟ یه دلیل می‌تونه تکنولوژی قدیمی باشه، یه دلیل دیگه تخصص کم.

وقتی بهره‌وری کار بالا میره، دسترنج هر ساعت زیادتر می‌شه، لذا بهره ناشی از مصرف دسترنج ساعت ۹ام، دیگه اونقدر زیاد نیست. از اونجا که حالا با ساعت کاری کمتر، کارگر می‌تونه خیلی تولید کنه، کارگر زودتر می‌رسه به نقطه‌ای که ترجیح می‌ده بره خونه و استراحت کنه.

امروز بهره‌وری کارگر آلمانی خیلی بالاست. بهره‌وری کارگر چینی و هندی به نسبت پایین‌تره. لذا هر روز، کارگر آلمانی زودتر به نقطه‌ای می‌رسه که رنج کار بیش از لذت مصرف دسترنج‌ه. همین می‌شه که در آلمان ساعت کار کمتر از چینه.

طبیعتا با ثروتمند شدن چین، بهره‌وری بیشتر می‌شه، و سرانه تولید بیشتر می‌شه، و متعاقبا ساعت کاری اون کشورها هم به تدریج کاهش پیدا می‌کنه.

در علم اقتصاد، تبیین فنی همه این چیزی که گفتم اینه که
labor equates marginal utility of consumption with marginal disutility of labor.

🔵 این وسط نقش دولت چیه؟

اگر کسی بخواد دیگری رو به اسارت بگیره و مجبورش کنه اینقدر زیاد کار کنه که رنج کار بیش از بهره مصرف باشه، بدیهیه که بیگاریه و بایستی دولت کارگر رو در برابر بیگاری حفظ کنه.

از طرف دیگه اگه کارگری بخواهد زیاد کار کنه چرا که در نظر او رنج یک ساعت دیگه کارکردن کمتر از بهره مصرفه، و از سوی دیگه کارفرما هم براش کار داشته باشه، غیر بهینه‌ست اگه دولت دخالت کنه و اجازه کار نده.

👈 پس دولت باید جلوی بیگاری رو بگیره، اما نباید در تصمیمات آزادِ بین کارگر مختار و کارفرمای مختار، دخالت کنه./وقایع اقتصادیه دکتر پویا ناظران

‌ @economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی