This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
«مديران خاطرات» و «مديران مُخاطرات»
✍🏻محمد فاضلی
✅ هر آدمي در طول زندگي حرفهاي خود با مديران متفاوتي مواجه ميشود. دستهبنديهاي مختلفي از مديران و الگوهاي کاري آنها ارائه شده است، اما به نظرم طبقهبندي تأملبرانگيز جالبي هم براي مديران قابل ارائه است.
✅ گروهي از مديران هستند که ساليان دراز مدير بودهاند و هر ايده جديدي که مطرح کنيد، آنها دفترچه خاطرات ذهنشان را براي شما باز کرده و خلاصه حرفشان اين است که «اين ايده را ما در سال فلان اجرا کرديم و نتيجه نداد.» اينها اصلاً توجه نميکنند که اصلاً اين همان ايدهاي است که آنها اجرا کردهاند و اگر هست آيا آن روز که موفق نشدند، دليل ناکاميشان بد اجرا کردن، انجام کار مناسب در زمان نامناسب يا هر دليل ديگري نبود.
✅ اينها «مديران خاطرات» هستند؛ مديراني که در يک دستگاه اداري ناکارآمد رشد کردهاند و همه ذهنشان انباشته از خاطرات شکست ايدههايي است که گاه ايده خوبي نبودهاند و گاه خود همين آدمها ايده را به شکست کشاندهاند. دفتر خاطرات ذهنشان انبوهي از «طرحهاي تنسي تاکسيدويي» به ياد ميآورد که گاه خود طراح و مجري آن بودهاند. اين «مديران خاطرات» کارشان ممانعت از نوآوري، مقاومت در برابر ابداع و چسبيدن به صندليشان است؛ و همان گونه که پيشتر نوشتهام، براي حفظ اين صندلي به تدريج به «جلّاسان گردگو» بدل شدهاند؛ و در لحنشان «من ميدونم موفق نميشيم» گِلام داستانهاي گاليور موج ميزند.
✅ دسته دوم اما «مديران مُخاطرات» هستند. مديران مخاطرات اگر چه در واژه، فقط يک «مـُ» از مديران خاطرات بيشتر دارند اما به کلي متفاوتند. آنها حتي وقتي سابقه شکستهاي گذشته را ميدانند، ايدههاي جديد را تحسين ميکنند، نوآوري را ميپسندند، ميفهمند که دنيا تغيير کرده است و با روشهاي گذشته نميشود سازمان و کشور را اداره کرد. مديران مخاطرات به روشهاي گذشته نچسبيدهاند، از اينکه آشکارا با هر آنچه در گذشته ناکارآمدياش ثابت شده است وداع کنند بيم ندارند؛ حتي اگر اين گذشته تا اندازهاي ميراث خود آنها باشد.
✅ مديران مخاطرات ميتوانند با «ذهنهاي جوان» کار کنند. ذهن جوان الزاماً در سن جواني نيست، گاه باتجربهاي است که هنوز ميخواند، فکر ميکند و فقط به حفظ صندليش فکر نميکند؛ گردگو نيست و حالش از جلسات بيحاصل به هم ميخورد. پايداري کشورش را بيش از پايداري صندليش دوست دارد. مديران مخاطرات به نسخههاي بديل وضع موجود سازمان و مديريت فکر ميکنند و به کساني که چنين انديشههايي داشته باشند ميدان ميدهند.
✅ «مديران خاطرات» کارکنان نوآور را با ذکر مصيبت تجربههاي گذشته ميترسانند، گروهي که در خاطرات گذشته ميمانند؛ و «مديران مخاطرات» مبدعان و جسورها را پشتيباني، و از نوآوري و مخاطره استقبال ميکنند. اصليترين مخاطرهاي که بايد از آن استقبال کنند، مخاطره به چالش کشيده شدن پنداشتههاي ذهني خودشان است و از اين کار ابايي ندارند. يکي از ترسناکترين لحظه براي مديران – و شايد هر انساني - زماني است که ذهنيات درستپنداشته خود را در معرض خطر ميبيند، اما مديران مخاطره حاضرند همه ذهنيتهاي خود را در معرض بازنگري انتقادي قرار دهند و به زيردستانشان بابت به چالش کشيدن اين ذهنيتها پاداش ميدهند. آينده سازمانها، اقتصاد و سرنوشت اين کشور را تا اندازه زيادي کردار و غلبه هر يک از اين دو گروه مديران تعيين ميکند.
@new_theory
✍🏻محمد فاضلی
✅ هر آدمي در طول زندگي حرفهاي خود با مديران متفاوتي مواجه ميشود. دستهبنديهاي مختلفي از مديران و الگوهاي کاري آنها ارائه شده است، اما به نظرم طبقهبندي تأملبرانگيز جالبي هم براي مديران قابل ارائه است.
✅ گروهي از مديران هستند که ساليان دراز مدير بودهاند و هر ايده جديدي که مطرح کنيد، آنها دفترچه خاطرات ذهنشان را براي شما باز کرده و خلاصه حرفشان اين است که «اين ايده را ما در سال فلان اجرا کرديم و نتيجه نداد.» اينها اصلاً توجه نميکنند که اصلاً اين همان ايدهاي است که آنها اجرا کردهاند و اگر هست آيا آن روز که موفق نشدند، دليل ناکاميشان بد اجرا کردن، انجام کار مناسب در زمان نامناسب يا هر دليل ديگري نبود.
✅ اينها «مديران خاطرات» هستند؛ مديراني که در يک دستگاه اداري ناکارآمد رشد کردهاند و همه ذهنشان انباشته از خاطرات شکست ايدههايي است که گاه ايده خوبي نبودهاند و گاه خود همين آدمها ايده را به شکست کشاندهاند. دفتر خاطرات ذهنشان انبوهي از «طرحهاي تنسي تاکسيدويي» به ياد ميآورد که گاه خود طراح و مجري آن بودهاند. اين «مديران خاطرات» کارشان ممانعت از نوآوري، مقاومت در برابر ابداع و چسبيدن به صندليشان است؛ و همان گونه که پيشتر نوشتهام، براي حفظ اين صندلي به تدريج به «جلّاسان گردگو» بدل شدهاند؛ و در لحنشان «من ميدونم موفق نميشيم» گِلام داستانهاي گاليور موج ميزند.
✅ دسته دوم اما «مديران مُخاطرات» هستند. مديران مخاطرات اگر چه در واژه، فقط يک «مـُ» از مديران خاطرات بيشتر دارند اما به کلي متفاوتند. آنها حتي وقتي سابقه شکستهاي گذشته را ميدانند، ايدههاي جديد را تحسين ميکنند، نوآوري را ميپسندند، ميفهمند که دنيا تغيير کرده است و با روشهاي گذشته نميشود سازمان و کشور را اداره کرد. مديران مخاطرات به روشهاي گذشته نچسبيدهاند، از اينکه آشکارا با هر آنچه در گذشته ناکارآمدياش ثابت شده است وداع کنند بيم ندارند؛ حتي اگر اين گذشته تا اندازهاي ميراث خود آنها باشد.
✅ مديران مخاطرات ميتوانند با «ذهنهاي جوان» کار کنند. ذهن جوان الزاماً در سن جواني نيست، گاه باتجربهاي است که هنوز ميخواند، فکر ميکند و فقط به حفظ صندليش فکر نميکند؛ گردگو نيست و حالش از جلسات بيحاصل به هم ميخورد. پايداري کشورش را بيش از پايداري صندليش دوست دارد. مديران مخاطرات به نسخههاي بديل وضع موجود سازمان و مديريت فکر ميکنند و به کساني که چنين انديشههايي داشته باشند ميدان ميدهند.
✅ «مديران خاطرات» کارکنان نوآور را با ذکر مصيبت تجربههاي گذشته ميترسانند، گروهي که در خاطرات گذشته ميمانند؛ و «مديران مخاطرات» مبدعان و جسورها را پشتيباني، و از نوآوري و مخاطره استقبال ميکنند. اصليترين مخاطرهاي که بايد از آن استقبال کنند، مخاطره به چالش کشيده شدن پنداشتههاي ذهني خودشان است و از اين کار ابايي ندارند. يکي از ترسناکترين لحظه براي مديران – و شايد هر انساني - زماني است که ذهنيات درستپنداشته خود را در معرض خطر ميبيند، اما مديران مخاطره حاضرند همه ذهنيتهاي خود را در معرض بازنگري انتقادي قرار دهند و به زيردستانشان بابت به چالش کشيدن اين ذهنيتها پاداش ميدهند. آينده سازمانها، اقتصاد و سرنوشت اين کشور را تا اندازه زيادي کردار و غلبه هر يک از اين دو گروه مديران تعيين ميکند.
@new_theory
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
رفتارهای مشخص غرور کاذب مدیریتی را شناسایی کنید
⭕️ اینکه میبینیم مدیران ارشد اجرایی از غرور کاذب رنج میبرند، اغلب آزاردهنده است. منظور از غرور کاذب اعتماد به نفس بیش از حد است که میتواند آنها و سازمانهایی را که آنها هدایت میکنند، نابود کند.
قدرت وسیع آنها منجر به این میشود که هم احتمالا از غرور کاذب رنج ببرند و هم احتمال بیشتری دارد که در موقعیتی باشند که صدمات بزرگی به سازمان وارد کنند.
⭕️ غرور کاذب یک ویژگی اکتسابی و نه یک اختلال شخصیتی ریشهدار است. این ویژگی به تدریج و با رشد بیشتر قدرت یک رهبر سازمانی ایجاد میشود و البته میتواند مدیریت شده و حتی در نطفه خفه شود.
⭕️ رفتارهای فردی بیشماری از سوی مدیران اجرایی میتواند نشاندهنده غرور کاذب اولیه باشد:
سرزنش دیگران یا نیروها در زمان وقوع رخدادهای اشتباه، باور به اینکه تنها آنها میتوانند کار درست را انجام دهند، شکست در جستوجوی بازخورد و مشاهده عدم توافق بهعنوان تحقیر شخصی.
آنها معتقدند که قوانین سازمان برای آنها کاربردی ندارد. آنها با افراط در خودستایی، رفتار خودبینانه با همکاران یا مشتریان، نقض ارزشهای شرکت و شکست در مدلسازی رفتار نمونه، زمینه رفتارهای نادرست را فراهم میکنند و اینها در حالی است که از سایرین انتظار رفتار درست را دارند.
⭕️ اینکه این رفتارها نشاندهنده غرور کاذب حقیقی هستند یا خیر، میتواند بستگی به تکرار، درجه یا تعداد داشته باشد.
«تکرار» را در نظر بگیرید: همه افراد میتوانند گاهی دچار اعتماد به نفس بیش از حد شوند یا گاهی تلاش کنند تا تقصیرها را گردن فرد دیگری بیندازند. اما فردی که بهطور مداوم این رفتارها از او سر میزند نسبت به کسی که سهوا دچار خطا میشود، بیشتر در معرض خطر غرور کاذب قرار دارد.
همین طور برای «درجه» میتوان چنین توضیح داد که بهعنوان مثال کسی که هیچ انتقادی را برنمیتابد یا بدتر از آن فردی که انتقاد کرده است را تنبیه میکند به شدت در معرض قرار گرفتن در تله غرور کاذب است.
غرور کاذب میتواند در مورد «تعداد» نیز صدق کند؛ جایی که حجم زیادی از رفتارهای گوناگون مضر وارد یک توده عظیم از سازمان میشود.
⭕️ اگر سازمانی تنها یک یا دو نفر داشته باشد که قدرتشان باعث ایجاد غرور و تکبر در آنها شود، این امر میتواند در افراد زیردست دلسردی ایجاد کند، استعدادهای ارزشمند را وادار به فرار از سازمان کند و با تضعیف تیمها منجر به استراتژیهای غلط و نابجا شود.
چه شما یک عضو هیاتمدیره باشید یا یک مدیر عامل، یک مدیر ارشد، یک کارمند با پتانسیل بالا یا یک مدیر منابع انسانی، باید بدانید که این غرور کاذب دقیقا چه بلایی سر سازمان میآورد و به این ترتیب میتوانید اثرات مخرب آن را بر مشاغل و شرکتتان متوقف کنید.
@new_theory
⭕️ اینکه میبینیم مدیران ارشد اجرایی از غرور کاذب رنج میبرند، اغلب آزاردهنده است. منظور از غرور کاذب اعتماد به نفس بیش از حد است که میتواند آنها و سازمانهایی را که آنها هدایت میکنند، نابود کند.
قدرت وسیع آنها منجر به این میشود که هم احتمالا از غرور کاذب رنج ببرند و هم احتمال بیشتری دارد که در موقعیتی باشند که صدمات بزرگی به سازمان وارد کنند.
⭕️ غرور کاذب یک ویژگی اکتسابی و نه یک اختلال شخصیتی ریشهدار است. این ویژگی به تدریج و با رشد بیشتر قدرت یک رهبر سازمانی ایجاد میشود و البته میتواند مدیریت شده و حتی در نطفه خفه شود.
⭕️ رفتارهای فردی بیشماری از سوی مدیران اجرایی میتواند نشاندهنده غرور کاذب اولیه باشد:
سرزنش دیگران یا نیروها در زمان وقوع رخدادهای اشتباه، باور به اینکه تنها آنها میتوانند کار درست را انجام دهند، شکست در جستوجوی بازخورد و مشاهده عدم توافق بهعنوان تحقیر شخصی.
آنها معتقدند که قوانین سازمان برای آنها کاربردی ندارد. آنها با افراط در خودستایی، رفتار خودبینانه با همکاران یا مشتریان، نقض ارزشهای شرکت و شکست در مدلسازی رفتار نمونه، زمینه رفتارهای نادرست را فراهم میکنند و اینها در حالی است که از سایرین انتظار رفتار درست را دارند.
⭕️ اینکه این رفتارها نشاندهنده غرور کاذب حقیقی هستند یا خیر، میتواند بستگی به تکرار، درجه یا تعداد داشته باشد.
«تکرار» را در نظر بگیرید: همه افراد میتوانند گاهی دچار اعتماد به نفس بیش از حد شوند یا گاهی تلاش کنند تا تقصیرها را گردن فرد دیگری بیندازند. اما فردی که بهطور مداوم این رفتارها از او سر میزند نسبت به کسی که سهوا دچار خطا میشود، بیشتر در معرض خطر غرور کاذب قرار دارد.
همین طور برای «درجه» میتوان چنین توضیح داد که بهعنوان مثال کسی که هیچ انتقادی را برنمیتابد یا بدتر از آن فردی که انتقاد کرده است را تنبیه میکند به شدت در معرض قرار گرفتن در تله غرور کاذب است.
غرور کاذب میتواند در مورد «تعداد» نیز صدق کند؛ جایی که حجم زیادی از رفتارهای گوناگون مضر وارد یک توده عظیم از سازمان میشود.
⭕️ اگر سازمانی تنها یک یا دو نفر داشته باشد که قدرتشان باعث ایجاد غرور و تکبر در آنها شود، این امر میتواند در افراد زیردست دلسردی ایجاد کند، استعدادهای ارزشمند را وادار به فرار از سازمان کند و با تضعیف تیمها منجر به استراتژیهای غلط و نابجا شود.
چه شما یک عضو هیاتمدیره باشید یا یک مدیر عامل، یک مدیر ارشد، یک کارمند با پتانسیل بالا یا یک مدیر منابع انسانی، باید بدانید که این غرور کاذب دقیقا چه بلایی سر سازمان میآورد و به این ترتیب میتوانید اثرات مخرب آن را بر مشاغل و شرکتتان متوقف کنید.
@new_theory
Forwarded from اكونوميست فارسی
ساعت کاری رو چه منطق اقتصادی تعیین میکنه؟
✍دکتر پویا ناظران
این سوال جالبیه و در پاسخ به این سوال، علم اقتصاد محدودههای دخالت دولت در بازار کار رو پیشنهاد میکنه.
مثلا در لندن قرن ۱۹ام، خیلیها «۱۸ ساعت در روز» کار میکردند. خیلیها هفتهای ۶ یا حتی ۷ روز کار میکردند.
در قرن ۲۰ام، در کشورهای توسعه یافته، ساعت کاری پایین اومد. در کشورهای توسعه نیافته، میبینیم که حتی در قرن ۲۱ام، ساعت کاری نسبتا بالاست.
💬 چرا؟
برای پاسخ به این سوال، با یه سوال ریشهایتر شروع کنیم:
چرا کار میکنیم؟ برای اینکه تولید کنیم و بتونیم حاصل دسترنجمون رو مصرف کنیم، چرا که از مصرف بهره میبریم. البته با هر واحد مصرف بیشتر، بهره ما از مصرف کمتر میشه. یعنی چی؟ مثلا وقتی خیلی گرسنهایم، اولین لقمه غذا خیلی میچسبه. قدری که غذا بخوریم، هر لقمه لذت کمتری داره. وقتی شکم پر شد، دیگه لذتی در لقمه بعدی نیست.
در اقتصاد به این میگیم قانون بازده نزولی. یعنی هر چه از چیز خوبی بیشتر استفاده کنیم، بهره مصرف یک واحد بیشتر، کمتر میشه.
برعکس این حالت در کار کردن رخ میده. یک ساعت کار کردن سخت نیست. اما اگه ۴ ساعت کار کنیم، ساعت ۵ام سختتر از هر کدوم از چهار ساعت قبلش خواهد بود. اگه ۱۰ ساعت کار کرده باشیم، ساعت ۱۱ام خیلی سختتر میشه.
روزه هم که میگیریم، آخرین ساعت قبل از افطار یک طرف، بقیه روز یک طرف.
پس برعکس مصرف که بهره هر واحد اضافی کمتر میشه، در مورد کار کردن، سختی هر ساعت کار اضافی بیشتر میشه.
اول صبح که پا میشیم، میتونیم یک ساعت کار کنیم. در این صورت، دسترنجمون به ما توان مصرف کمی میده. یک ساعت کار کردن آسونه و اون اولین واحد مصرف هم خیلی پر بهره.
ساعت دوم رو که کار میکنیم، سختتر میشه، و بهره ما از مصرف دسترنج ساعت دوم کمتر.
بعد از چند ساعت مصرف، بهره ما از مصرف دسترنج اینقدر کم میشه، و سختی یک ساعت دیگه کار کردن اینقدر زیاد میشه، که دیگه ارزش نداره برای اون میزان مصرف بیشتر زحمت بکشیم. ترجیح میدیم بریم خونه استراحت کنیم، بجای داشتن ثروت بیشتر برای مصرف بیشتر.
پس نتیجه میگیریم که ما اون تعداد ساعتی رو روزانه کار میکنیم که سختی هر ساعتش کمتر از لذت مصرف دسترنجمون باشه؛ رفتار بهینه همینه.
💭 چرا این رابطه در قرن ۱۹ به ۱۸ ساعت در روز منجر میشد و در قرن ۲۱ به ۸ ساعت در روز؟
وقتی بهرهوری کار پایین باشه، ساعات اولیه کار به دسترنج کمتری منجر میشن، و این باعث میشه بهره از مصرف در ساعت ۹ام هنوز چندان کم نشده باشه. چرا بهرهوری پایینه؟ یه دلیل میتونه تکنولوژی قدیمی باشه، یه دلیل دیگه تخصص کم.
وقتی بهرهوری کار بالا میره، دسترنج هر ساعت زیادتر میشه، لذا بهره ناشی از مصرف دسترنج ساعت ۹ام، دیگه اونقدر زیاد نیست. از اونجا که حالا با ساعت کاری کمتر، کارگر میتونه خیلی تولید کنه، کارگر زودتر میرسه به نقطهای که ترجیح میده بره خونه و استراحت کنه.
امروز بهرهوری کارگر آلمانی خیلی بالاست. بهرهوری کارگر چینی و هندی به نسبت پایینتره. لذا هر روز، کارگر آلمانی زودتر به نقطهای میرسه که رنج کار بیش از لذت مصرف دسترنجه. همین میشه که در آلمان ساعت کار کمتر از چینه.
طبیعتا با ثروتمند شدن چین، بهرهوری بیشتر میشه، و سرانه تولید بیشتر میشه، و متعاقبا ساعت کاری اون کشورها هم به تدریج کاهش پیدا میکنه.
در علم اقتصاد، تبیین فنی همه این چیزی که گفتم اینه که
labor equates marginal utility of consumption with marginal disutility of labor.
🔵 این وسط نقش دولت چیه؟
اگر کسی بخواد دیگری رو به اسارت بگیره و مجبورش کنه اینقدر زیاد کار کنه که رنج کار بیش از بهره مصرف باشه، بدیهیه که بیگاریه و بایستی دولت کارگر رو در برابر بیگاری حفظ کنه.
از طرف دیگه اگه کارگری بخواهد زیاد کار کنه چرا که در نظر او رنج یک ساعت دیگه کارکردن کمتر از بهره مصرفه، و از سوی دیگه کارفرما هم براش کار داشته باشه، غیر بهینهست اگه دولت دخالت کنه و اجازه کار نده.
👈 پس دولت باید جلوی بیگاری رو بگیره، اما نباید در تصمیمات آزادِ بین کارگر مختار و کارفرمای مختار، دخالت کنه./وقایع اقتصادیه دکتر پویا ناظران
@economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی
✍دکتر پویا ناظران
این سوال جالبیه و در پاسخ به این سوال، علم اقتصاد محدودههای دخالت دولت در بازار کار رو پیشنهاد میکنه.
مثلا در لندن قرن ۱۹ام، خیلیها «۱۸ ساعت در روز» کار میکردند. خیلیها هفتهای ۶ یا حتی ۷ روز کار میکردند.
در قرن ۲۰ام، در کشورهای توسعه یافته، ساعت کاری پایین اومد. در کشورهای توسعه نیافته، میبینیم که حتی در قرن ۲۱ام، ساعت کاری نسبتا بالاست.
💬 چرا؟
برای پاسخ به این سوال، با یه سوال ریشهایتر شروع کنیم:
چرا کار میکنیم؟ برای اینکه تولید کنیم و بتونیم حاصل دسترنجمون رو مصرف کنیم، چرا که از مصرف بهره میبریم. البته با هر واحد مصرف بیشتر، بهره ما از مصرف کمتر میشه. یعنی چی؟ مثلا وقتی خیلی گرسنهایم، اولین لقمه غذا خیلی میچسبه. قدری که غذا بخوریم، هر لقمه لذت کمتری داره. وقتی شکم پر شد، دیگه لذتی در لقمه بعدی نیست.
در اقتصاد به این میگیم قانون بازده نزولی. یعنی هر چه از چیز خوبی بیشتر استفاده کنیم، بهره مصرف یک واحد بیشتر، کمتر میشه.
برعکس این حالت در کار کردن رخ میده. یک ساعت کار کردن سخت نیست. اما اگه ۴ ساعت کار کنیم، ساعت ۵ام سختتر از هر کدوم از چهار ساعت قبلش خواهد بود. اگه ۱۰ ساعت کار کرده باشیم، ساعت ۱۱ام خیلی سختتر میشه.
روزه هم که میگیریم، آخرین ساعت قبل از افطار یک طرف، بقیه روز یک طرف.
پس برعکس مصرف که بهره هر واحد اضافی کمتر میشه، در مورد کار کردن، سختی هر ساعت کار اضافی بیشتر میشه.
اول صبح که پا میشیم، میتونیم یک ساعت کار کنیم. در این صورت، دسترنجمون به ما توان مصرف کمی میده. یک ساعت کار کردن آسونه و اون اولین واحد مصرف هم خیلی پر بهره.
ساعت دوم رو که کار میکنیم، سختتر میشه، و بهره ما از مصرف دسترنج ساعت دوم کمتر.
بعد از چند ساعت مصرف، بهره ما از مصرف دسترنج اینقدر کم میشه، و سختی یک ساعت دیگه کار کردن اینقدر زیاد میشه، که دیگه ارزش نداره برای اون میزان مصرف بیشتر زحمت بکشیم. ترجیح میدیم بریم خونه استراحت کنیم، بجای داشتن ثروت بیشتر برای مصرف بیشتر.
پس نتیجه میگیریم که ما اون تعداد ساعتی رو روزانه کار میکنیم که سختی هر ساعتش کمتر از لذت مصرف دسترنجمون باشه؛ رفتار بهینه همینه.
💭 چرا این رابطه در قرن ۱۹ به ۱۸ ساعت در روز منجر میشد و در قرن ۲۱ به ۸ ساعت در روز؟
وقتی بهرهوری کار پایین باشه، ساعات اولیه کار به دسترنج کمتری منجر میشن، و این باعث میشه بهره از مصرف در ساعت ۹ام هنوز چندان کم نشده باشه. چرا بهرهوری پایینه؟ یه دلیل میتونه تکنولوژی قدیمی باشه، یه دلیل دیگه تخصص کم.
وقتی بهرهوری کار بالا میره، دسترنج هر ساعت زیادتر میشه، لذا بهره ناشی از مصرف دسترنج ساعت ۹ام، دیگه اونقدر زیاد نیست. از اونجا که حالا با ساعت کاری کمتر، کارگر میتونه خیلی تولید کنه، کارگر زودتر میرسه به نقطهای که ترجیح میده بره خونه و استراحت کنه.
امروز بهرهوری کارگر آلمانی خیلی بالاست. بهرهوری کارگر چینی و هندی به نسبت پایینتره. لذا هر روز، کارگر آلمانی زودتر به نقطهای میرسه که رنج کار بیش از لذت مصرف دسترنجه. همین میشه که در آلمان ساعت کار کمتر از چینه.
طبیعتا با ثروتمند شدن چین، بهرهوری بیشتر میشه، و سرانه تولید بیشتر میشه، و متعاقبا ساعت کاری اون کشورها هم به تدریج کاهش پیدا میکنه.
در علم اقتصاد، تبیین فنی همه این چیزی که گفتم اینه که
labor equates marginal utility of consumption with marginal disutility of labor.
🔵 این وسط نقش دولت چیه؟
اگر کسی بخواد دیگری رو به اسارت بگیره و مجبورش کنه اینقدر زیاد کار کنه که رنج کار بیش از بهره مصرف باشه، بدیهیه که بیگاریه و بایستی دولت کارگر رو در برابر بیگاری حفظ کنه.
از طرف دیگه اگه کارگری بخواهد زیاد کار کنه چرا که در نظر او رنج یک ساعت دیگه کارکردن کمتر از بهره مصرفه، و از سوی دیگه کارفرما هم براش کار داشته باشه، غیر بهینهست اگه دولت دخالت کنه و اجازه کار نده.
👈 پس دولت باید جلوی بیگاری رو بگیره، اما نباید در تصمیمات آزادِ بین کارگر مختار و کارفرمای مختار، دخالت کنه./وقایع اقتصادیه دکتر پویا ناظران
@economistfarsi
🌐کانال اکونومیست فارسی
Forwarded from روزنامه دنیای اقتصاد
شفافیت در انتصاب مدیران
✍️ واضح است که شیوه انتصاب مدیران دولتی در ایران به شدت از محافظهکاری، سیاستزدگی و فساد لطمه خورده است.
✍️ مدیران توانا به دولت نمیآیند؛ زیرا هم امکان «مدیریت کردن» در دولت محدود است و هم نظام جبران عملکرد مدیران دولتی ناکارآمد است. نظام مالی و بودجهای بوروکراتیک و ناکارآمد، فشارهای سیاسی، مداخلات نظارتی و کنترلی نهادهای غیرمسوول، تصلب منابع انسانی در دولت و عوامل دیگر مهمترین موانع مدیریت موثر در دولت هستند.
✍️ در چنین شرایطی بده بستان برای واگذاری صندلیهای مدیریتی هم رونق میگیرد. گاهی این بدهبستانها دوطرفه است؛ یکی همسر دیگری را مشاور میکند دیگری فرزند اولی را معاون میکند و عملا شبکهای از منافع و وابستگی ایجاد می شودکه امکان مقابله با این روابط را کاهش میدهد.
✍️ یکی دیگر از مزایای شفافیت انتصاب مدیران دولتی کاهش زمینه فساد موسوم به درهای گردان (Revolving Doors) است. درهای گردان وقتی کار میکنند که افراد بین مشاغل عمومی و خصوصی متاثر از هم جابهجا شوند.
✍️ شفافیت در انتصاب مدیران امکان نظارت همگانی بر سوابق مدیریتی افراد را ایجاد کرده و سیر کاری آنها را زیر ذرهبین خبرنگاران و نهادهای مدنی و جامعه میبرد.
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3400317
✍️ واضح است که شیوه انتصاب مدیران دولتی در ایران به شدت از محافظهکاری، سیاستزدگی و فساد لطمه خورده است.
✍️ مدیران توانا به دولت نمیآیند؛ زیرا هم امکان «مدیریت کردن» در دولت محدود است و هم نظام جبران عملکرد مدیران دولتی ناکارآمد است. نظام مالی و بودجهای بوروکراتیک و ناکارآمد، فشارهای سیاسی، مداخلات نظارتی و کنترلی نهادهای غیرمسوول، تصلب منابع انسانی در دولت و عوامل دیگر مهمترین موانع مدیریت موثر در دولت هستند.
✍️ در چنین شرایطی بده بستان برای واگذاری صندلیهای مدیریتی هم رونق میگیرد. گاهی این بدهبستانها دوطرفه است؛ یکی همسر دیگری را مشاور میکند دیگری فرزند اولی را معاون میکند و عملا شبکهای از منافع و وابستگی ایجاد می شودکه امکان مقابله با این روابط را کاهش میدهد.
✍️ یکی دیگر از مزایای شفافیت انتصاب مدیران دولتی کاهش زمینه فساد موسوم به درهای گردان (Revolving Doors) است. درهای گردان وقتی کار میکنند که افراد بین مشاغل عمومی و خصوصی متاثر از هم جابهجا شوند.
✍️ شفافیت در انتصاب مدیران امکان نظارت همگانی بر سوابق مدیریتی افراد را ایجاد کرده و سیر کاری آنها را زیر ذرهبین خبرنگاران و نهادهای مدنی و جامعه میبرد.
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3400317