Forwarded from مهارت های مدیریت
💢منحنی رتبه بندی و اخراج کارکنان جک ولش
منتقدان نام آن را «رتبهبندی و اخراج» (rank and yank) گذاشتهاند اما نام اصلی این مدل، «منحنی سرزندگی» است که نخستین بار توسط «جک ولش»، مدیرعامل سابق شرکت جنرال الکتریک مطرح شد. براساس این مدل، مدیران باید هر سال کارکنان خود را ارزیابی و به سه گروه تقسیم کنند: کارکنان نمونه که ۲۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند، کارکنان متوسط که ۷۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند و کارکنان ضعیف که تنها ۱۰درصد از جمعیت کارکنان هستند. ۲۰ درصد اول، باید از هرگونه پاداش و امتیازات ویژه بهطور سخاوتمندانه بهرهمند شوند و تا جایی که ممکن است از آنها قدردانی شود. به اعتقاد آقای «ولش»، از آنجایی که منابع مالی محدود هستند، تمام کارکنان سازمان نباید به یک اندازه پاداش دریافت کنند. او اعطای پاداش مالی بهطور یکسان به همه کارکنان را به آبیاری گیاهان با «آبپاش» تشبیه میکند و معتقد است که این کار، هدر دادن منابع مالی است.
افراد متوسط یا طبقه میانه باید زیر نظر مربیان آموزش ببینند و اهداف آنها کاملا مشخص شود. باید برای این افراد فرصتهایی فراهم شود تا بتوانند به کارکنان نمونه نزدیک شوند. به باور آقای «ولش»، سختترین مسوولیت مدیران در برابر این افراد، ایجاد انگیزه در آنها است. او در کتاب خود تحت عنوان «آیین پیروزی» در این رابطه میگوید: «بخش اعظمی از جمعیت کارکنان شما در این گروه قرار دارند پس مراقب باشید آنها را از دست ندهید. باید کمک کنید تا پیشرفت کنند». «ولش» معتقد است که جمعیت ۱۰ درصدی یا همان افراد ضعیف، اساسا اصلاح شدنی نیستند و باید اخراج شوند. اما منتقدان این روش معتقدند که رتبهبندی اجباری، جایگاه کار گروهی را زیر سوال میبرد و باعث میشود کار تیمی تاثیر خود را از دست بدهد. در چنین شرایطی، کارکنان ناخودآگاه وارد بازیهای مخربی میشوند که توسط مدیران طراحی شده تا دغدغه هر کارمندی کسب اعتبار برای خودش باشد و به دیگران اجازه پیشرفت ندهد.
«جفری ففر»، استاد دانشگاه استنفورد و «رابرت ساتن» از منتقدان سرسخت این مدل هستند. آنها برای اثبات مخالفت خود با رتبهبندی اجباری، میان بیش از ۲۰۰ کارشناس منابع انسانی یک نظرسنجی برگزار کردند تا درباره تاثیرات بهکارگیری این روش از آنها سوال کنند. این کارشناسان که با بیش از ۲۵۰۰ کارمند سروکار داشتند و اغلب آنها شاهد اعمال این روش در شرکتهای خود بودند اقرار کردند که رتبهبندی اجباری، پیامدهای مخربی به دنبال دارد، ازجمله: افزایش بیعدالتی، کاهش بهرهوری، ایجاد بستر بیاعتمادی میان کارکنان، کاهش همکاری و وظیفهشناسی کارکنان، تضعیف روحیه کارکنان و بیاعتمادی آنها نسبت به رهبری سازمان. چه از حامیان این مدل باشید و چه از مخالفان آن، بهتر است چند نکته را در این رابطه در نظر داشته باشید.
نخست آنکه، کارمندان نمونه را شناسایی کنید و از آنها با دست و دلبازی تقدیر کنید اما تنها به دنبال قدردانی از افرادی نباشید که همیشه در مرکز توجه بودهاند. این اشتباه است. دوم اینکه برای یک مدیر، اخراج یک کارمند به خاطر عملکرد ضعیفش، کار آسانی نیست؛ چرا که پیامدهای انسانی بزرگی به دنبال دارد و به نوعی نشانگر ضعف سیستم مدیریتی است، بهخصوص اگر مدیر سازمان شخصا کارمند مربوطه را استخدام کرده باشد. به همین علت، مدیران اغلب از اخراج کارکنان ضعیف امتناع میکنند. اخراج ۱۰ درصد از کارکنان در سال، جادو نمیکند اما بسیاری از مدیران معتقدند که برای شناسایی و غربال کردن کارمندان ضعیف، باید قانون و نظم مشخصی وجود داشته باشد. اگر واقعا ناچارید کارمندی را اخراج کنید و دوست دارید همه چیز خوب پیش برود، بهتر است همه چیز را به روز اخراج موکول نکنید. در حقیقت، گفتهها و رفتار شما در ماههای منتهی به اخراج یک کارمند است که فرآیند اخراج را سخت یا آسان میکند.
در یک محیط کاری سالم، انتظارات مدیران و مسوولیتهای کارمندان کاملا مشخص است و بازخوردها صریح و صادقانه هستند. در چنین بستری، اخراج کردن و اخراج شدن ممکن است اتفاق ناخوشایندی باشد اما دور از انتظار یا غافلگیرکننده نیست. از آنجا که در چنین فضایی، همه چیز قابل پیشبینی است، کارمندان ضعیف، پیش از آنکه کسی تصمیم بگیرد اخراجشان کند، خودشان استعفا میدهند. این اولین قانون اخراج یک کارمند است: «قابل پیشبینی بودن». «جک ولش» در این رابطه میگوید: «در شرایط ایدهآل آخرین مکالمه میان مدیر و کارمند به این شکل خواهد بود»:
مدیر: بسیار خوب، فکر کنم که حدس میزنید این جلسه درباره چیست.
کارمند: بله، حدس میزدم. فقط بگویید چه زمانی باید بروم و برنامه شما چیست؟
قانون دوم آقای «ولش»: «تحقیر را به حداقل برسانید».
حتی پس از اخراج یک کارمند، شما بهعنوان یک مدیر در برابر او مسوولید و باید کمک کنید قدم بعدی را بردارد.
به نقل از اکادمی منابع انسانی
@management_skill
منتقدان نام آن را «رتبهبندی و اخراج» (rank and yank) گذاشتهاند اما نام اصلی این مدل، «منحنی سرزندگی» است که نخستین بار توسط «جک ولش»، مدیرعامل سابق شرکت جنرال الکتریک مطرح شد. براساس این مدل، مدیران باید هر سال کارکنان خود را ارزیابی و به سه گروه تقسیم کنند: کارکنان نمونه که ۲۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند، کارکنان متوسط که ۷۰ درصد جمعیت سازمان را تشکیل میدهند و کارکنان ضعیف که تنها ۱۰درصد از جمعیت کارکنان هستند. ۲۰ درصد اول، باید از هرگونه پاداش و امتیازات ویژه بهطور سخاوتمندانه بهرهمند شوند و تا جایی که ممکن است از آنها قدردانی شود. به اعتقاد آقای «ولش»، از آنجایی که منابع مالی محدود هستند، تمام کارکنان سازمان نباید به یک اندازه پاداش دریافت کنند. او اعطای پاداش مالی بهطور یکسان به همه کارکنان را به آبیاری گیاهان با «آبپاش» تشبیه میکند و معتقد است که این کار، هدر دادن منابع مالی است.
افراد متوسط یا طبقه میانه باید زیر نظر مربیان آموزش ببینند و اهداف آنها کاملا مشخص شود. باید برای این افراد فرصتهایی فراهم شود تا بتوانند به کارکنان نمونه نزدیک شوند. به باور آقای «ولش»، سختترین مسوولیت مدیران در برابر این افراد، ایجاد انگیزه در آنها است. او در کتاب خود تحت عنوان «آیین پیروزی» در این رابطه میگوید: «بخش اعظمی از جمعیت کارکنان شما در این گروه قرار دارند پس مراقب باشید آنها را از دست ندهید. باید کمک کنید تا پیشرفت کنند». «ولش» معتقد است که جمعیت ۱۰ درصدی یا همان افراد ضعیف، اساسا اصلاح شدنی نیستند و باید اخراج شوند. اما منتقدان این روش معتقدند که رتبهبندی اجباری، جایگاه کار گروهی را زیر سوال میبرد و باعث میشود کار تیمی تاثیر خود را از دست بدهد. در چنین شرایطی، کارکنان ناخودآگاه وارد بازیهای مخربی میشوند که توسط مدیران طراحی شده تا دغدغه هر کارمندی کسب اعتبار برای خودش باشد و به دیگران اجازه پیشرفت ندهد.
«جفری ففر»، استاد دانشگاه استنفورد و «رابرت ساتن» از منتقدان سرسخت این مدل هستند. آنها برای اثبات مخالفت خود با رتبهبندی اجباری، میان بیش از ۲۰۰ کارشناس منابع انسانی یک نظرسنجی برگزار کردند تا درباره تاثیرات بهکارگیری این روش از آنها سوال کنند. این کارشناسان که با بیش از ۲۵۰۰ کارمند سروکار داشتند و اغلب آنها شاهد اعمال این روش در شرکتهای خود بودند اقرار کردند که رتبهبندی اجباری، پیامدهای مخربی به دنبال دارد، ازجمله: افزایش بیعدالتی، کاهش بهرهوری، ایجاد بستر بیاعتمادی میان کارکنان، کاهش همکاری و وظیفهشناسی کارکنان، تضعیف روحیه کارکنان و بیاعتمادی آنها نسبت به رهبری سازمان. چه از حامیان این مدل باشید و چه از مخالفان آن، بهتر است چند نکته را در این رابطه در نظر داشته باشید.
نخست آنکه، کارمندان نمونه را شناسایی کنید و از آنها با دست و دلبازی تقدیر کنید اما تنها به دنبال قدردانی از افرادی نباشید که همیشه در مرکز توجه بودهاند. این اشتباه است. دوم اینکه برای یک مدیر، اخراج یک کارمند به خاطر عملکرد ضعیفش، کار آسانی نیست؛ چرا که پیامدهای انسانی بزرگی به دنبال دارد و به نوعی نشانگر ضعف سیستم مدیریتی است، بهخصوص اگر مدیر سازمان شخصا کارمند مربوطه را استخدام کرده باشد. به همین علت، مدیران اغلب از اخراج کارکنان ضعیف امتناع میکنند. اخراج ۱۰ درصد از کارکنان در سال، جادو نمیکند اما بسیاری از مدیران معتقدند که برای شناسایی و غربال کردن کارمندان ضعیف، باید قانون و نظم مشخصی وجود داشته باشد. اگر واقعا ناچارید کارمندی را اخراج کنید و دوست دارید همه چیز خوب پیش برود، بهتر است همه چیز را به روز اخراج موکول نکنید. در حقیقت، گفتهها و رفتار شما در ماههای منتهی به اخراج یک کارمند است که فرآیند اخراج را سخت یا آسان میکند.
در یک محیط کاری سالم، انتظارات مدیران و مسوولیتهای کارمندان کاملا مشخص است و بازخوردها صریح و صادقانه هستند. در چنین بستری، اخراج کردن و اخراج شدن ممکن است اتفاق ناخوشایندی باشد اما دور از انتظار یا غافلگیرکننده نیست. از آنجا که در چنین فضایی، همه چیز قابل پیشبینی است، کارمندان ضعیف، پیش از آنکه کسی تصمیم بگیرد اخراجشان کند، خودشان استعفا میدهند. این اولین قانون اخراج یک کارمند است: «قابل پیشبینی بودن». «جک ولش» در این رابطه میگوید: «در شرایط ایدهآل آخرین مکالمه میان مدیر و کارمند به این شکل خواهد بود»:
مدیر: بسیار خوب، فکر کنم که حدس میزنید این جلسه درباره چیست.
کارمند: بله، حدس میزدم. فقط بگویید چه زمانی باید بروم و برنامه شما چیست؟
قانون دوم آقای «ولش»: «تحقیر را به حداقل برسانید».
حتی پس از اخراج یک کارمند، شما بهعنوان یک مدیر در برابر او مسوولید و باید کمک کنید قدم بعدی را بردارد.
به نقل از اکادمی منابع انسانی
@management_skill
Forwarded from گفتمان های نگرش نو (زهرا مهاجر شهری kanoonmoj)
مدیران هم به مدیریت شدن نیاز دارند
@new_theory
🔸بسیاری از مدیران جوان و کم تجربه به اشتباه فکر میکنند که باید تمام توجه و تمرکزشان را بر مدیریت کردن و کنترل کارکنانشان معطوف کنند و نیازی به مدیریت کردن خود ندارند؛ در حالیکه مدیران در درجه اول باید خود را مدیریت و پس از موفقیت در این مسیر به سمت مدیریت کردن کارکنان حرکت کنند.
🔸آنچه در ادامه خواهد آمد توصیههایی است برای مدیرانی که قصد دارند اول خودشان را مدیریت و کنترل کنند و سپس کارکنانشان را.
1️⃣ کاملا متعهد به هدفی مشخص باشید.
همیشه به یاد داشته باشید که ابتدا باید درمورد کسبوکارتان تصمیم بگیرید. بعد از آن باید کاملا به آن متعهد باشید. بزرگان گفتهاند که برای کشتی سرگردانی که مقصد مشخصی ندارد هیچ بادی باد موافق نیست.
2️⃣ ابتکارعمل را در دست بگیرید و آن را حفظ کنید
بهطور کلی تفکر و برنامهریزی اگر منجر به اقدامی عملی نشوند بیارزش هستند. بنابراین اگر فردی ابتکار عمل را در دست نگیرد و آن را حفظ نکند، یک رقیب این کار را انجام میدهد.
3️⃣ صرفهجویی کنید تا منابع خود را افزایش دهید.
متمرکز کردن منابع برجسته در جایی که مهم و تعیین کننده است، از رموز موفقیتهای بزرگ محسوب میشود. اگر میخواهید خود را به خوبی مدیریت کنید باید از تمرکز کافی برخوردار باشید. همانطور که یکی از اصول بنیادین مدیریت به ما میگوید که از انجام همزمان و توامان چند کار مختلف خودداری کنیم اصول خودمدیریتی نیز همین نکته را به ما گوشزد میکند.
4️⃣ از تعیین موقعیت راهبردی استفاده کنید.
برای رسیدن به هدف راهبردی، نیاز مبرمی به حرکت ماهرانهای نسبت به تغییرات محیطی یا تغییرات غیرمنتظره دیگر دارید. شما ممکن است نیاز به اصلاح رویکرد و موقعیت نهایی خود داشته باشید، حتی وقتی که در حال رسیدن به هدف خود هستید. به همین دلیل اگر آنچه شما انجام میدهید کاربردی ندارد، شما نیاز به تغییر راهبردهایتان دارید؛ چرا که در غیر این صورت انرژی، زمان و تواناییهایتان را به هدر دادهاید.
5️⃣ کارهای غیرمنتظره انجام دهید.
وقتی با دیگران رقابت دارید، بسیار موثر است که رقبا را شگفت زده کنید و کاری غیرمنتظره انجام دهید.
6️⃣ خیلی چیزها را ساده نگه دارید.
اگر میخواهید کمتر دچار اشتباه شوید، راهبرد خود را ساده نگه دارید. راهبردها و مفاهیم ارزشمند آنهایی هستند که هرگز منجر به پیچیدگی بسیار نمیشوند و اجرای آنها ساده است.
7️⃣ همزمان جایگزینهای چندگانهای تهیه کنید.
چون مطمئنا برخی اقدامهای ناشی از تصورات شما درست از آب در نمیآیند، پس باید همیشه «طرح B» را داشته و آماده اجرای آن باشید. صاحبنظران عرصه خودمدیریتی همیشه تاکید میکنند که اگر یک ایده کار نمیکند، هدف را رها نکنید، بلکه با جایگزین آن پیش بروید.
8️⃣ مسیرهای غیر مستقیم رسیدن به هدفتان را نیز در نظر بگیرید.
راهبردی را مورداستفاده قرار دهید که ممکن است تفاوت ایجاد کند. برای مثال، شرکت سونی اولین شرکتی بود که ترانزیستورها را در محصولات خود بهکار برد؛ درحالیکه در ابتدای اختراع ترانزیستور، خیلی از مهندسان و طراحان آن را چیزی مسخره و غیرعادی میپنداشتند؛ اما همین ترانزیستورها بودند که از شرکت سونی یک ابرقدرت دنیای الکترونیک ساختند.
شما هم میتوانید با جور دیگر دیدن و چندبعدی برخورد کردن با مسائل، آنها را بهتر و سریعتر حل کنید و به اهداف بزرگی دست یابید.
9️⃣ زمانبندی و تعیین مسیر را تمرین کنید.
اجرای راهبرد درست در زمان اشتباه یا مسیر اشتباه میتواند به حدی بی اثر باشد که انگار آن راهبرد اشتباه بوده است. پس به موقع و در مسیر درست گام بردارید.
0️⃣1️⃣ همیشه در حال حرکت به جلو باشید.
آلبرت انیشتین گفته است: موفقیت مانند دوچرخه سواری است به محض اینکه توقف کنید خواهید افتاد. یک خودمدیر هیچ گاه از تکاپو و حرکت به جلو دست نخواهد کشید؛ حتی اگر سازمان در برههای از زمان چیزی از او نخواهد و او را به حال خود رها کرده باشد.
@new_theory
@new_theory
🔸بسیاری از مدیران جوان و کم تجربه به اشتباه فکر میکنند که باید تمام توجه و تمرکزشان را بر مدیریت کردن و کنترل کارکنانشان معطوف کنند و نیازی به مدیریت کردن خود ندارند؛ در حالیکه مدیران در درجه اول باید خود را مدیریت و پس از موفقیت در این مسیر به سمت مدیریت کردن کارکنان حرکت کنند.
🔸آنچه در ادامه خواهد آمد توصیههایی است برای مدیرانی که قصد دارند اول خودشان را مدیریت و کنترل کنند و سپس کارکنانشان را.
1️⃣ کاملا متعهد به هدفی مشخص باشید.
همیشه به یاد داشته باشید که ابتدا باید درمورد کسبوکارتان تصمیم بگیرید. بعد از آن باید کاملا به آن متعهد باشید. بزرگان گفتهاند که برای کشتی سرگردانی که مقصد مشخصی ندارد هیچ بادی باد موافق نیست.
2️⃣ ابتکارعمل را در دست بگیرید و آن را حفظ کنید
بهطور کلی تفکر و برنامهریزی اگر منجر به اقدامی عملی نشوند بیارزش هستند. بنابراین اگر فردی ابتکار عمل را در دست نگیرد و آن را حفظ نکند، یک رقیب این کار را انجام میدهد.
3️⃣ صرفهجویی کنید تا منابع خود را افزایش دهید.
متمرکز کردن منابع برجسته در جایی که مهم و تعیین کننده است، از رموز موفقیتهای بزرگ محسوب میشود. اگر میخواهید خود را به خوبی مدیریت کنید باید از تمرکز کافی برخوردار باشید. همانطور که یکی از اصول بنیادین مدیریت به ما میگوید که از انجام همزمان و توامان چند کار مختلف خودداری کنیم اصول خودمدیریتی نیز همین نکته را به ما گوشزد میکند.
4️⃣ از تعیین موقعیت راهبردی استفاده کنید.
برای رسیدن به هدف راهبردی، نیاز مبرمی به حرکت ماهرانهای نسبت به تغییرات محیطی یا تغییرات غیرمنتظره دیگر دارید. شما ممکن است نیاز به اصلاح رویکرد و موقعیت نهایی خود داشته باشید، حتی وقتی که در حال رسیدن به هدف خود هستید. به همین دلیل اگر آنچه شما انجام میدهید کاربردی ندارد، شما نیاز به تغییر راهبردهایتان دارید؛ چرا که در غیر این صورت انرژی، زمان و تواناییهایتان را به هدر دادهاید.
5️⃣ کارهای غیرمنتظره انجام دهید.
وقتی با دیگران رقابت دارید، بسیار موثر است که رقبا را شگفت زده کنید و کاری غیرمنتظره انجام دهید.
6️⃣ خیلی چیزها را ساده نگه دارید.
اگر میخواهید کمتر دچار اشتباه شوید، راهبرد خود را ساده نگه دارید. راهبردها و مفاهیم ارزشمند آنهایی هستند که هرگز منجر به پیچیدگی بسیار نمیشوند و اجرای آنها ساده است.
7️⃣ همزمان جایگزینهای چندگانهای تهیه کنید.
چون مطمئنا برخی اقدامهای ناشی از تصورات شما درست از آب در نمیآیند، پس باید همیشه «طرح B» را داشته و آماده اجرای آن باشید. صاحبنظران عرصه خودمدیریتی همیشه تاکید میکنند که اگر یک ایده کار نمیکند، هدف را رها نکنید، بلکه با جایگزین آن پیش بروید.
8️⃣ مسیرهای غیر مستقیم رسیدن به هدفتان را نیز در نظر بگیرید.
راهبردی را مورداستفاده قرار دهید که ممکن است تفاوت ایجاد کند. برای مثال، شرکت سونی اولین شرکتی بود که ترانزیستورها را در محصولات خود بهکار برد؛ درحالیکه در ابتدای اختراع ترانزیستور، خیلی از مهندسان و طراحان آن را چیزی مسخره و غیرعادی میپنداشتند؛ اما همین ترانزیستورها بودند که از شرکت سونی یک ابرقدرت دنیای الکترونیک ساختند.
شما هم میتوانید با جور دیگر دیدن و چندبعدی برخورد کردن با مسائل، آنها را بهتر و سریعتر حل کنید و به اهداف بزرگی دست یابید.
9️⃣ زمانبندی و تعیین مسیر را تمرین کنید.
اجرای راهبرد درست در زمان اشتباه یا مسیر اشتباه میتواند به حدی بی اثر باشد که انگار آن راهبرد اشتباه بوده است. پس به موقع و در مسیر درست گام بردارید.
0️⃣1️⃣ همیشه در حال حرکت به جلو باشید.
آلبرت انیشتین گفته است: موفقیت مانند دوچرخه سواری است به محض اینکه توقف کنید خواهید افتاد. یک خودمدیر هیچ گاه از تکاپو و حرکت به جلو دست نخواهد کشید؛ حتی اگر سازمان در برههای از زمان چیزی از او نخواهد و او را به حال خود رها کرده باشد.
@new_theory
✳️ تکنیک LOCATE در کشف نیازهای مشتریان
LISTEN
به صحبت های مشتری خوب گوش دهید.
OBSERVE
به مشتری نگاه کنید. مشتری،محیط کار و حتی خانواده او را ازنظر بگذرانید.
COMBINE
صحبت ها، دیدگاه ها و شنیده ها را با شرایط محیط ترکیب کنید.
ASK QUESTION
ازسوال کردن خسته نشوید چرا که هر پرسشی می تواند یکی از نیازهای مشتری را برای شما آشکار کند که تا کنون از آن مطلع نبودید
TALK TO OTHERS
با دیگران راجع به نیاز مشتری خود صحبت کنید.
مثلا برای خرید یک دستگاه آب سرد کن خوب حتی ممکن است آبدارچی یک شرکت بتواند راهنمای خوبی باشد.
EMPATHIZE
ازدیدمشتری به مسئله نگاه کنید و سعی کنید احساس او را درک کنید.
LISTEN
به صحبت های مشتری خوب گوش دهید.
OBSERVE
به مشتری نگاه کنید. مشتری،محیط کار و حتی خانواده او را ازنظر بگذرانید.
COMBINE
صحبت ها، دیدگاه ها و شنیده ها را با شرایط محیط ترکیب کنید.
ASK QUESTION
ازسوال کردن خسته نشوید چرا که هر پرسشی می تواند یکی از نیازهای مشتری را برای شما آشکار کند که تا کنون از آن مطلع نبودید
TALK TO OTHERS
با دیگران راجع به نیاز مشتری خود صحبت کنید.
مثلا برای خرید یک دستگاه آب سرد کن خوب حتی ممکن است آبدارچی یک شرکت بتواند راهنمای خوبی باشد.
EMPATHIZE
ازدیدمشتری به مسئله نگاه کنید و سعی کنید احساس او را درک کنید.
Forwarded from آموزه های سازمانی
چه کنیم تا از مذاکرههای کاری نترسیم؟
🔸بسیاری از مدیران تازهکار در دنیای پرتکاپوی امروز دچار یک چالش جدی و به عبارت بهتر یک بیماری استرسزایی هستند که میزان موفقیت شان را محدود کرده و ارزشهایی را که آنها میتوانند برای شرکت شان به ارمغان بیاورند تا حد زیادی کاهش میدهد. این عارضه، به شدت فراگیر و مسری است و ترس از مذاکره نام دارد. علائم این بیماری، نه فقط ترس و واهمه از مذاکره است، بلکه راضی کردن خود به کمترینها و بی میلی نسبت به تلاش برای دستاوردهای مطلوبتر نیز نشانه ترس از مذاکره در افراد به شمار میآیند.
🔸مدیری که دچار ترس از مذاکره است به خود میگوید که اکنون زمان سربه سر گذاشتن طرف مقابل نیست؛ چرا که ممکن است شرایط بدتر شود. حال آنکه چنین محافظهکاریهای بیموردی فقط فرار از واقعیتها و عقب نشینی در برابر چالشهاست. نخستین اقدام برای درمان این بیماری، پذیرش این واقعیت است که فرد دچار این بیماری بوده و وجود این ترسها، احساسات منفی و محدودیتها را در خود بپذیرد.
🔸عوامل متعددی در شکل گیری ترس از مذاکره دخیل هستند:
بسیاری از افراد به مذاکره به مثابه یک کشمکش مینگرند که در آن باید فقط به فکر خود بود و صرفا به راه خود رفت. چنین افرادی حاضرند خیلی زود از هر طریق ممکن به توافق برسند ولو اینکه آن توافق چندان مطلوب و ایدهآل هم نباشد. درحالیکه چنین رفتاری را نمیتوان مذاکره نامید؛ زیرا مملو از استرس و احساسات منفی و غیرقابل پذیرش است.
🔸غلبه بر ترس از مذاکره، چندان سخت و پیچیده نیست و به آسانی میتوان به یک مذاکره کننده کارآمد و موفق تبدیل شد.
بعضیها دوست دارند روند مذاکره را بهصورت بسیار پیچیده و سخت پیش ببرند؛ درحالیکه برخی دیگر آن را بیش از اندازه ساده و آسان میپندارند و فکر میکنند که در همه نوع مذاکره میتوان از یک رویکرد و روش ثابت استفاده کرد.
برای کمک به افراد در درمان ترس شان برای مذاکره کردن از توصیه مشهور آلبرت انیشتین میتوان پیروی کرد که گفته است: «تا آنجایی که میتوانید چیزها را ساده کنید، اما نه سادهتر از آنچه هستند.»
🔸فرآیند درمان بیماری ترس از مذاکره را نیز میتوان در سه مرحله خلاصه کرد:
1⃣ در مرحله اول شما باید بفهمید و بدانید که در موقعیت مذاکره قرار دارید، تا زمانی که مطمئن نباشید که در حال مذاکره با طرف مقابلتان هستید، نمیتوانید استراتژیهای مذاکرهای مناسبی را اتخاذ کنید. پس باید در ابتدا به روشنی درک کنید که در حال مذاکره هستید و به سرعت، استراتژیهای مناسب را بررسی کنید.
2⃣ در مرحله دوم شما باید گرایشها و تمایلات خود و دیگران را در ارتباط با مذاکره، مورد ارزیابی و سنجش دقیق قرار دهید. هر کدام از ما بنا به طبیعت و تجربیاتی که داریم از استراتژیهای خاصی در زمان مذاکره استفاده میکنیم؛ اما مشکل از آنجا آغاز میشود که ما فکر میکنیم طرف مقابل هم باید از استراتژی مذاکرهای ما پیروی کند و طوری رفتار کند که مطلوب ماست و ما را به منطقه آرامشمان میرساند.
مذاکرهکنندگان ماهر و توانمند کسانی هستند که به خاطر شناسایی درست و دقیق استراتژی و موضع طرف مقابل خود، میتوانند فرآیند مذاکره را از قبل پیشبینی و آن را مدیریت کنند.
3⃣مرحله سوم و نهایی برای مقابله با ترس از مذاکره، انتخاب و پیادهسازی درست استراتژی مورد نظرتان در فرآیند مذاکره است. پس از شناسایی و ارزیابی کامل شرایط و مسیرها، حال نوبت بالفعل سازی تفکرات و عملی ساختن ایدههایی است که در ذهن پرورانده اید.
🔸هربار که در آستانه شروع یک مذاکره هستید، این سه مرحله را با دقت اجرا کنید و بدانید که با یک دفعه تمرین عملی آنها در نظرتان این مراحل آسانتر و سادهتر جلوهگر خواهد شد. من این تمرین را تمرین یک دقیقهای نامیدهام؛ چرا که معتقدم میتوان آن را در زمانی کمتر از یک دقیقه به انجام رساند.
🔸حال سوال کلیدی این است که کدام یک از مراحل سه گانه برای درمان بیماری ترس از مذاکره از اهمیت بیشتری برخوردار است؟ که در پاسخ آن باید گفت که مرحله اول که همان مشارکت کردن است، دارای بیشترین اهمیت در فرآیند درمان است؛ چرا که در صورت عدم اجرای درست و کامل این مرحله، امکان اجرای مطلوب دو مرحله بعد به وجود نخواهد آمد و فرآیندهای ارزیابی و استراتژیسازی تحقق نمییابند.
منبع: گالوپ
@orgteachings
🔸بسیاری از مدیران تازهکار در دنیای پرتکاپوی امروز دچار یک چالش جدی و به عبارت بهتر یک بیماری استرسزایی هستند که میزان موفقیت شان را محدود کرده و ارزشهایی را که آنها میتوانند برای شرکت شان به ارمغان بیاورند تا حد زیادی کاهش میدهد. این عارضه، به شدت فراگیر و مسری است و ترس از مذاکره نام دارد. علائم این بیماری، نه فقط ترس و واهمه از مذاکره است، بلکه راضی کردن خود به کمترینها و بی میلی نسبت به تلاش برای دستاوردهای مطلوبتر نیز نشانه ترس از مذاکره در افراد به شمار میآیند.
🔸مدیری که دچار ترس از مذاکره است به خود میگوید که اکنون زمان سربه سر گذاشتن طرف مقابل نیست؛ چرا که ممکن است شرایط بدتر شود. حال آنکه چنین محافظهکاریهای بیموردی فقط فرار از واقعیتها و عقب نشینی در برابر چالشهاست. نخستین اقدام برای درمان این بیماری، پذیرش این واقعیت است که فرد دچار این بیماری بوده و وجود این ترسها، احساسات منفی و محدودیتها را در خود بپذیرد.
🔸عوامل متعددی در شکل گیری ترس از مذاکره دخیل هستند:
بسیاری از افراد به مذاکره به مثابه یک کشمکش مینگرند که در آن باید فقط به فکر خود بود و صرفا به راه خود رفت. چنین افرادی حاضرند خیلی زود از هر طریق ممکن به توافق برسند ولو اینکه آن توافق چندان مطلوب و ایدهآل هم نباشد. درحالیکه چنین رفتاری را نمیتوان مذاکره نامید؛ زیرا مملو از استرس و احساسات منفی و غیرقابل پذیرش است.
🔸غلبه بر ترس از مذاکره، چندان سخت و پیچیده نیست و به آسانی میتوان به یک مذاکره کننده کارآمد و موفق تبدیل شد.
بعضیها دوست دارند روند مذاکره را بهصورت بسیار پیچیده و سخت پیش ببرند؛ درحالیکه برخی دیگر آن را بیش از اندازه ساده و آسان میپندارند و فکر میکنند که در همه نوع مذاکره میتوان از یک رویکرد و روش ثابت استفاده کرد.
برای کمک به افراد در درمان ترس شان برای مذاکره کردن از توصیه مشهور آلبرت انیشتین میتوان پیروی کرد که گفته است: «تا آنجایی که میتوانید چیزها را ساده کنید، اما نه سادهتر از آنچه هستند.»
🔸فرآیند درمان بیماری ترس از مذاکره را نیز میتوان در سه مرحله خلاصه کرد:
1⃣ در مرحله اول شما باید بفهمید و بدانید که در موقعیت مذاکره قرار دارید، تا زمانی که مطمئن نباشید که در حال مذاکره با طرف مقابلتان هستید، نمیتوانید استراتژیهای مذاکرهای مناسبی را اتخاذ کنید. پس باید در ابتدا به روشنی درک کنید که در حال مذاکره هستید و به سرعت، استراتژیهای مناسب را بررسی کنید.
2⃣ در مرحله دوم شما باید گرایشها و تمایلات خود و دیگران را در ارتباط با مذاکره، مورد ارزیابی و سنجش دقیق قرار دهید. هر کدام از ما بنا به طبیعت و تجربیاتی که داریم از استراتژیهای خاصی در زمان مذاکره استفاده میکنیم؛ اما مشکل از آنجا آغاز میشود که ما فکر میکنیم طرف مقابل هم باید از استراتژی مذاکرهای ما پیروی کند و طوری رفتار کند که مطلوب ماست و ما را به منطقه آرامشمان میرساند.
مذاکرهکنندگان ماهر و توانمند کسانی هستند که به خاطر شناسایی درست و دقیق استراتژی و موضع طرف مقابل خود، میتوانند فرآیند مذاکره را از قبل پیشبینی و آن را مدیریت کنند.
3⃣مرحله سوم و نهایی برای مقابله با ترس از مذاکره، انتخاب و پیادهسازی درست استراتژی مورد نظرتان در فرآیند مذاکره است. پس از شناسایی و ارزیابی کامل شرایط و مسیرها، حال نوبت بالفعل سازی تفکرات و عملی ساختن ایدههایی است که در ذهن پرورانده اید.
🔸هربار که در آستانه شروع یک مذاکره هستید، این سه مرحله را با دقت اجرا کنید و بدانید که با یک دفعه تمرین عملی آنها در نظرتان این مراحل آسانتر و سادهتر جلوهگر خواهد شد. من این تمرین را تمرین یک دقیقهای نامیدهام؛ چرا که معتقدم میتوان آن را در زمانی کمتر از یک دقیقه به انجام رساند.
🔸حال سوال کلیدی این است که کدام یک از مراحل سه گانه برای درمان بیماری ترس از مذاکره از اهمیت بیشتری برخوردار است؟ که در پاسخ آن باید گفت که مرحله اول که همان مشارکت کردن است، دارای بیشترین اهمیت در فرآیند درمان است؛ چرا که در صورت عدم اجرای درست و کامل این مرحله، امکان اجرای مطلوب دو مرحله بعد به وجود نخواهد آمد و فرآیندهای ارزیابی و استراتژیسازی تحقق نمییابند.
منبع: گالوپ
@orgteachings
✳️#آموزه_های_مدیریتی
✅ مهارت تاب آوری چیست؟
ﺗﺎﺏآوری ظرفیت گذشتن از دشواری پایدار و ترمیم خویشتن است. این ظرفیت می تواند به فرد کمک کند پیروزمندانه از رویدادهای ناگوار زندگی بگذرد و با وجود قرار گرفتن در معرض تنش های شدید، شایستگی های اجتماعی، تحصیلی و شغلی خود را ارتقا ببخشد و متمایز شود.
ویژگی های افراد تاب آور چیست!؟
۱- احساس ارزشمندی:
پذیرفتن خود به عنوان فردی ارزشمند، احترام قائل شدن برای خود و توانایی های خود، سعی در شناخت نقاط مثبت خود و پرورش دادن آنها و از طرف دیگر شناخت نقاط ضعف و کتمان نکردن آن ها.
۲- مهارت حل مسئله:
افراد تاب آور ذهنیتی تحلیلی – انتقادی نسبت به توانایی های خود و شرایط موجود دارند، در مقابل شرایط مختلف انعطاف پذیرند و توانایی شگفت انگیزی در پیدا کردن راه حل های مختلف درباره یک موقعیت یا مسئله خاص دارند.
۳- مهارت های اجتماعی:
افراد تاب آور مهارت های ارتباط با دیگران را خیلی خوب آموخته اند. آن ها می توانند در شرایط سخت هم شوخ طبعی خودشان را حفظ کنند، با دیگران صمیمی شوند و در مواقع بحرانی از حمایت اجتماعی دیگران بهره ببرند، ضمن اینکه می توانند سنگ صبور خوبی باشند.
۴- خوش بینی:
اعتقاد راسخ به این که آینده می تواند بهتر باشد و احساس امید و هدفمندی، از ویژگی های دیگر افراد تاب آور است. این افراد باور دارند که می توانند زندگی و آینده خود را کنترل کنند.
۵- همدلی:
افراد تاب آور توانایی برقراری رابطه توأم با احترام متقابل با دیگران را نیز دارند.
✅ مهارت تاب آوری چیست؟
ﺗﺎﺏآوری ظرفیت گذشتن از دشواری پایدار و ترمیم خویشتن است. این ظرفیت می تواند به فرد کمک کند پیروزمندانه از رویدادهای ناگوار زندگی بگذرد و با وجود قرار گرفتن در معرض تنش های شدید، شایستگی های اجتماعی، تحصیلی و شغلی خود را ارتقا ببخشد و متمایز شود.
ویژگی های افراد تاب آور چیست!؟
۱- احساس ارزشمندی:
پذیرفتن خود به عنوان فردی ارزشمند، احترام قائل شدن برای خود و توانایی های خود، سعی در شناخت نقاط مثبت خود و پرورش دادن آنها و از طرف دیگر شناخت نقاط ضعف و کتمان نکردن آن ها.
۲- مهارت حل مسئله:
افراد تاب آور ذهنیتی تحلیلی – انتقادی نسبت به توانایی های خود و شرایط موجود دارند، در مقابل شرایط مختلف انعطاف پذیرند و توانایی شگفت انگیزی در پیدا کردن راه حل های مختلف درباره یک موقعیت یا مسئله خاص دارند.
۳- مهارت های اجتماعی:
افراد تاب آور مهارت های ارتباط با دیگران را خیلی خوب آموخته اند. آن ها می توانند در شرایط سخت هم شوخ طبعی خودشان را حفظ کنند، با دیگران صمیمی شوند و در مواقع بحرانی از حمایت اجتماعی دیگران بهره ببرند، ضمن اینکه می توانند سنگ صبور خوبی باشند.
۴- خوش بینی:
اعتقاد راسخ به این که آینده می تواند بهتر باشد و احساس امید و هدفمندی، از ویژگی های دیگر افراد تاب آور است. این افراد باور دارند که می توانند زندگی و آینده خود را کنترل کنند.
۵- همدلی:
افراد تاب آور توانایی برقراری رابطه توأم با احترام متقابل با دیگران را نیز دارند.
Forwarded from هنر مدیریت
نتيجه پژوهشی درباره مدیران عامل
آمار و اطلاعات ارائه شده مربوط به مدیران عامل ٢٥٦ شرکت در سال ٢٠١٥ است. شرکت کنندگان در این تحقیق ٨٤ درصد مدیران آقا و ١٦ درصد مدیران خانم هستند. سن ٨٤ درصد از شرکت کنندگان بالای ٤٠ است. عمر مدیرعاملی ٣٣ درصد از شرکت کنندگان بالای ١٠ سال است.
بیشتر مدیران عامل اهل دیر از خواب بیدار شدن نیستند. ٨٠ درصد مدیران عامل ساعت ٦ صبح از رختخواب بیرون می زنند و تنها ٣ درصد از آنها تا ساعت ٨ صبح در رختخواب می مانند.
متوسط ساعت کاری مدیران عامل ٥٨ درصد در هفته است که با یک حساب سرانگشتی می شود ١٠ تا ١١ ساعت کار روزانه. متوسط ساعت کاری مدیران عامل امریکایی در هفته حدود ٤٨ ساعت است: یعنی ١٠ ساعت کمتر از متوسط هفتگی مدیران عامل دیگر کشورها.
سه اولویت مدیران عامل در یک شبانه روز (٢٤ ساعت): بیشترین ساعت اختصاص به زمان کاری دارد و در رتبه دوم ساعت خواب. رتبه سوم، وقتی است که با خانواده می گذرانند.
مدیران عامل ٢٨ ساعت شبانه روز را تقریبا چطور تقسیم می کنند:
١٠ ساعت کار می کنند.
٧ ساعت می خوابند.
٢/٥ ساعت با خانواده می گذرانند.
١/٥ ساعت صرف وعده های غذایی می کنند.
١ ساعت اخبار را دنبال می کنند.
١ ساعت در شبکه های اجتماعی پرسه می زنند یا تلویزیون تماشا می کنند.
١ ساعت هم ورزش می کنند.
جلسات کاری متعدد و طولانی قاتل اصلی زمان مدیران عامل است. مدیران عامل هر روز ٢/٥ ساعت را در جلسات کاری می گذرانند. سهم مخاطبان اصلی در این جلسات، ٣٧ درصد از جلسات با مدیران ارشد، ٢٠ درصد با مشتریان و ١٥ درصد هم با مشتریان آتی سپری می شود.
وقتی از مدیران عامل پرسیده شد: «آرزو می کنید برای چه کاری وقت بیشتری داشتید؟» بیش از یک چهارم آنها پاسخ دادند: «کاش وقت بیشتری برای با خانواده بودن داشتم.»
@honaremodiriat
آمار و اطلاعات ارائه شده مربوط به مدیران عامل ٢٥٦ شرکت در سال ٢٠١٥ است. شرکت کنندگان در این تحقیق ٨٤ درصد مدیران آقا و ١٦ درصد مدیران خانم هستند. سن ٨٤ درصد از شرکت کنندگان بالای ٤٠ است. عمر مدیرعاملی ٣٣ درصد از شرکت کنندگان بالای ١٠ سال است.
بیشتر مدیران عامل اهل دیر از خواب بیدار شدن نیستند. ٨٠ درصد مدیران عامل ساعت ٦ صبح از رختخواب بیرون می زنند و تنها ٣ درصد از آنها تا ساعت ٨ صبح در رختخواب می مانند.
متوسط ساعت کاری مدیران عامل ٥٨ درصد در هفته است که با یک حساب سرانگشتی می شود ١٠ تا ١١ ساعت کار روزانه. متوسط ساعت کاری مدیران عامل امریکایی در هفته حدود ٤٨ ساعت است: یعنی ١٠ ساعت کمتر از متوسط هفتگی مدیران عامل دیگر کشورها.
سه اولویت مدیران عامل در یک شبانه روز (٢٤ ساعت): بیشترین ساعت اختصاص به زمان کاری دارد و در رتبه دوم ساعت خواب. رتبه سوم، وقتی است که با خانواده می گذرانند.
مدیران عامل ٢٨ ساعت شبانه روز را تقریبا چطور تقسیم می کنند:
١٠ ساعت کار می کنند.
٧ ساعت می خوابند.
٢/٥ ساعت با خانواده می گذرانند.
١/٥ ساعت صرف وعده های غذایی می کنند.
١ ساعت اخبار را دنبال می کنند.
١ ساعت در شبکه های اجتماعی پرسه می زنند یا تلویزیون تماشا می کنند.
١ ساعت هم ورزش می کنند.
جلسات کاری متعدد و طولانی قاتل اصلی زمان مدیران عامل است. مدیران عامل هر روز ٢/٥ ساعت را در جلسات کاری می گذرانند. سهم مخاطبان اصلی در این جلسات، ٣٧ درصد از جلسات با مدیران ارشد، ٢٠ درصد با مشتریان و ١٥ درصد هم با مشتریان آتی سپری می شود.
وقتی از مدیران عامل پرسیده شد: «آرزو می کنید برای چه کاری وقت بیشتری داشتید؟» بیش از یک چهارم آنها پاسخ دادند: «کاش وقت بیشتری برای با خانواده بودن داشتم.»
@honaremodiriat
Forwarded from مدیران فرهیخته (darabifar)
🔴مدل رهبری کاریزماتیک
@wr_management
✏️ما به ندرت به رهبرانی برخورد می کنیم که برای پیروان شان حرمت دارند و می تواند اطمینان کامل پیروان را کسب کنند. چنین افرادی به اصطلاح رهبران کاریزماتیک نامیده ميشوند.
داستانهای اسطوره ای و حماسی زیادی پیرامون آنها و کردار و رفتارشان وجود دارد.
💥رهبران کاریزماتیک می توانند پیروان را به انجام کار و اطاعت پذیری، فراتر از انتظارات، تحریک كنند. رهبری کاریزماتیک، به اندازه تمدن بشر قدمت دارد.
👤رابرت هاوس (Robert House) نخستين كسي بود که در سال ۱۹۷۶ به بررسی سیستماتیک این پدیده (Phenomenon) در سازمانهای تجاري پرداخت.
@wr_management
⭕️ویژگی های اصلی رهبران کاریزماتیک عبارتند از:
1- 🎯اعتماد به نفس (Self-confidence).
رهبران کاریزماتیک از توانایی ها، تصمیمات( Decisions
قضاوتها( Judgements) و رفتارهایشان اطمینان کامل دارند.
۲- 🎯چشم انداز (Vision). آنها دارای دوراندیشی(Far-sightedness) هستند و همچنین می تواند مجموعه اهدافی را که مطابق با واقعیت فعلی باعث تحول مهم می شود را تنظیم نمایند
.
٣- 🎯وضوح در چشم انداز (Articulation of the vision). آنها می توانند به راحتی و با وضوح زیاد چشم انداز را برای پیروان خود تصویر نمایند. رهبران کاریزماتیک از چشم انداز به منظور برانگیختن پیروان، استفاده می کنند
@wr_management
٤- 🎯اعتقاد راسخ (Conviction): این امر به وسیله تعهد رهبر، تمایل رهبر به فداكاري،متحمل شدن هزینه ها و قرار دادن خود در موقعیتهای ناخوشایند و خطرناک توصیف می شود. رهبران که این رفتار را برای رسیدن به چشم انداز بروز می دهند.
٥-🎯رفتارهاي غيرمعمول(Unconventional).
رهبران کاریزماتیک به روش غیر معمول عمل می کنند شکستن هنجارهای مرسوم در برابر شیوه های عموما مقبول.
٦-🎯عامل تغییرات با تغیر (Change agent).
آنها تغییرات تحولی (Transformational) را برای سیستم به
ارمغان مي آورند که این امر بر خلاف سبک معمول یعنی حفظ وضع موجود( Status quo) یا تغيرات تدریجی Incremental changes) است.
@wr_management
٧-🎯حساسیت به محیط (Sensitivity to surroundings). رهبران کاریزماتیک بسیار آگاه هستند و
اغلب محیط را در یک وضعیت سیستماتیک می سنجند. بر همین اساس، آنها برنامه های اجرایی
تغییرات را طرح ریزی می کنند.
📝مطالعات پژوهشی ارتباط روشنی(Clear correlation) میان رهبری کاریزماتیک و عملکرد بالا و میزان اعتماد پیروان برقرار می کند. البته رهبری کاریزماتیک لزوما یک سبک اخلاقی (Moralistic style) نیست چون که می تواند غیراخلاقی هم باشد.
@wr_management
⭕️کاربرد مدیریتی
مساله مهم برای مدیران این است که آیا کارکنان می توانند در مسیر رهبری کاریزماتیک آموزش این امر در عمل چقدر سودمند خواهد بود. مطالعات و نوشته های مربوطه نشان می دهد که كاركنان می تواند برای یادگیری برخی از صفات و ویژگیهای رهبری کاریزماتیک، آموزش ببینند.
📝اماتغييردادن افراد به رهبران کاریزماتیک غیرممکن است مگر اینکه آنها اصولا کاریزماتیک باشند.
البته ويژگيهاي رهبري کاریزماتیک که به واسطه آموزش حاصل شده اند در کل برای مدیران به منظور انگيزش كاركنان مفيداست.
💥بنابراین مدیران منابع انسانی و مربیان رهبری باید محتوا و عناصر این مدل
رابراي بهره مند شدن همه مدیران در نظر بگیرند.
@wr_management
@wr_management
✏️ما به ندرت به رهبرانی برخورد می کنیم که برای پیروان شان حرمت دارند و می تواند اطمینان کامل پیروان را کسب کنند. چنین افرادی به اصطلاح رهبران کاریزماتیک نامیده ميشوند.
داستانهای اسطوره ای و حماسی زیادی پیرامون آنها و کردار و رفتارشان وجود دارد.
💥رهبران کاریزماتیک می توانند پیروان را به انجام کار و اطاعت پذیری، فراتر از انتظارات، تحریک كنند. رهبری کاریزماتیک، به اندازه تمدن بشر قدمت دارد.
👤رابرت هاوس (Robert House) نخستين كسي بود که در سال ۱۹۷۶ به بررسی سیستماتیک این پدیده (Phenomenon) در سازمانهای تجاري پرداخت.
@wr_management
⭕️ویژگی های اصلی رهبران کاریزماتیک عبارتند از:
1- 🎯اعتماد به نفس (Self-confidence).
رهبران کاریزماتیک از توانایی ها، تصمیمات( Decisions
قضاوتها( Judgements) و رفتارهایشان اطمینان کامل دارند.
۲- 🎯چشم انداز (Vision). آنها دارای دوراندیشی(Far-sightedness) هستند و همچنین می تواند مجموعه اهدافی را که مطابق با واقعیت فعلی باعث تحول مهم می شود را تنظیم نمایند
.
٣- 🎯وضوح در چشم انداز (Articulation of the vision). آنها می توانند به راحتی و با وضوح زیاد چشم انداز را برای پیروان خود تصویر نمایند. رهبران کاریزماتیک از چشم انداز به منظور برانگیختن پیروان، استفاده می کنند
@wr_management
٤- 🎯اعتقاد راسخ (Conviction): این امر به وسیله تعهد رهبر، تمایل رهبر به فداكاري،متحمل شدن هزینه ها و قرار دادن خود در موقعیتهای ناخوشایند و خطرناک توصیف می شود. رهبران که این رفتار را برای رسیدن به چشم انداز بروز می دهند.
٥-🎯رفتارهاي غيرمعمول(Unconventional).
رهبران کاریزماتیک به روش غیر معمول عمل می کنند شکستن هنجارهای مرسوم در برابر شیوه های عموما مقبول.
٦-🎯عامل تغییرات با تغیر (Change agent).
آنها تغییرات تحولی (Transformational) را برای سیستم به
ارمغان مي آورند که این امر بر خلاف سبک معمول یعنی حفظ وضع موجود( Status quo) یا تغيرات تدریجی Incremental changes) است.
@wr_management
٧-🎯حساسیت به محیط (Sensitivity to surroundings). رهبران کاریزماتیک بسیار آگاه هستند و
اغلب محیط را در یک وضعیت سیستماتیک می سنجند. بر همین اساس، آنها برنامه های اجرایی
تغییرات را طرح ریزی می کنند.
📝مطالعات پژوهشی ارتباط روشنی(Clear correlation) میان رهبری کاریزماتیک و عملکرد بالا و میزان اعتماد پیروان برقرار می کند. البته رهبری کاریزماتیک لزوما یک سبک اخلاقی (Moralistic style) نیست چون که می تواند غیراخلاقی هم باشد.
@wr_management
⭕️کاربرد مدیریتی
مساله مهم برای مدیران این است که آیا کارکنان می توانند در مسیر رهبری کاریزماتیک آموزش این امر در عمل چقدر سودمند خواهد بود. مطالعات و نوشته های مربوطه نشان می دهد که كاركنان می تواند برای یادگیری برخی از صفات و ویژگیهای رهبری کاریزماتیک، آموزش ببینند.
📝اماتغييردادن افراد به رهبران کاریزماتیک غیرممکن است مگر اینکه آنها اصولا کاریزماتیک باشند.
البته ويژگيهاي رهبري کاریزماتیک که به واسطه آموزش حاصل شده اند در کل برای مدیران به منظور انگيزش كاركنان مفيداست.
💥بنابراین مدیران منابع انسانی و مربیان رهبری باید محتوا و عناصر این مدل
رابراي بهره مند شدن همه مدیران در نظر بگیرند.
@wr_management