مدیریت اجرایی
3.04K subscribers
12.9K photos
788 videos
1.32K files
4.6K links
ارایه به روز ترین اطلاعات ، دانش، مهارت وتوانایی در خصوص مدیریت ،سازمان واقتصاد زیر نظر دکتر امیرصادقی(پژوهشگر،مشاور و مدرس درزمینه کسب وکار) تاسیس کانال ۲۰۱۵
(۰۹۱۲۳۱۱۶۴۷۳) تلفن همراه
Download Telegram
نکات مدیریتی

گاهی خطر کنید...

خلاقیت خصیصه مدیرانی است که جرات خطرکردن دارند. برای انجام کارهای خلاقانه و نو، کم و بیش باید دست به ریسک کردنهای حساب شده زد. ولی کارهای عادی را می توان بدون خطرکردن آنچنانی، انجام داد.
مدیر حرفه ای در هیچ عرصه ای، چه علم چه بازار بورس و... به دنبال «موفقیت پنجاه پنجاه» نیست. به عکس، جویای موقعیتی است که در آن بتواند کاری کند تا دانش برتر به بار نشسته و سهم بیشتری کسب کند. و این گاهی میتواند حاصل پشتکار در کسب سهم هایی، بیش از افراد دیگر باشد و گاهی هم میتواند تصادفی حاصل شود. اما هرگونه که حاصل شود، عنصر خطر به کلی حذف نمی شود و باید گاهی دست به خطر زد.
عملکرد خلاق مستلزم دست زدن به خطرهای حساب شده هم هست، که در آنها، دقت محاسبات بر دانش برتر استوار شده است. قبول خطر همیشه با شناخت خطرات و تجزیه و تحلیل آنها بر مبنای میزان اثرگذاری بر سازمان شروع می شود و مدیران خلاق برمبنای اطلاعات جمع آوری شده و آگاهی، به ارزیابی ریسک می پردازند. سپس تصمیم گیری کرده و خطر می کنند.
بسیاری از مدیران ریسک نمی کنند چون از شکست می ترسند. اما اگر شما یک مدیر موفق هستید باید از خود بپرسید:
آیا این کار ارزش ریسک کردن دارد؟ و اگر تشخیص دادید که فواید آن کار بیشتر از خطرات احتمالی آن است، باید بتوانید سایرین را هم قانع و هدایت کنید.
همیشه مدیرانی که بیشترین ریسک را می کنند، از امن ترین موقعیت ها نیز برخوردارند.
اگر خطر را بررسی کرده اید و تشخیص داده اید که ارزش ریسک کردن دارد، باید بتوانید بر این مانع ذهنی غلبه کنید. اگر اینکار برایتان دشوار است، طرح ریزی کنید. هرچه آمادگیتان بیشتر باشد، موقعیت هم برایتان کم خطرتر خواهد بود.
@kiq_management
www.kiqco.ir
Forwarded from خانه مدیران
Forwarded from خانه مدیران
✳️ #دورهمی

✅ دنیا به شایستگی های ما پاسخ می دهد نه صرفاً به آرزوهایمان!
پس:
شایسته آرزوهایمان باشیم...
عزت الله انتظامی بازیگر پیشکسوت تلویزیون و سینما، دیشب در اثر کهولت سن درگذشت.
@jjonews
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from ایستارتاپس | حسین مرادی (Uspace.ir)
💥 من دنبال این نیستم که، از روی موانع دو متری بپرم

در عوض، دنبال یک مانع سی سانتی متری هستم تا بتوانم روی آن پا بگذارم و بالاتر بروم🤔

وارن بافت

🆔 @eastartups 🎯
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💪بهترین راه عبور از محدودیت‌های فردی و به حداکثر رساندن پتانسیل‌هایمان دقیقا چیست؟

🎥این #انیمیشن خوش‌ساخت و علمی #TED، به شما خواهد گفت.

📣 @chetorestan
✳️ پنچ ویژگی آدم های منفعل !
1- همیشه نگران، مضطرب و در حال سرزنش خودشان هستند و خودشان را خیلی دست کم می گیرند.
2- بیشتر اوقات، از دیگران گله مند هستند و خودشان را دست کم می گیرند.
3-در بیان خواسته هایشان، زیادی من و من می کنند و حاشیه می روند.
4- نمی دانند چگونه ناراحتی خود را به طور مستقیم و صحیح ابراز کنند و بیشتر مطابق میل و خواسته ی دیگران رفتار می کنند تا خودشان .
5- در ارایه ی نظراتشان، بیشتر متکی به نظرات ، سخن و رأی دیگران هستند و این قبیل عبارات، بسیار در جملاتشان شنیده می شود : نظر شما چیست ؟ یا به نظر شما چه کاری باید انجام داد؟

فعال باشید همیشه، ان شاءا..!
✳️ #گذری ونظری

✅ ریشه های تنبلی را بشناسیم :
1- خودمحوری
2- خودپسندی
3- بی اطلاعی
4- بی مسئولیتی
برای مقابله با این ریشه ها، از خود بپرسیم کدام اعمال بهترین منافع را برای تمام طرف های دیگر دارند تا خودمحور نباشیم.
برای مقابله با خودپسندی، پیش از هر اقدام خطیری، اول با چند نفر آدم خردمند مشورت می کنند.
✳️ #آموزه_های_مدیریتی

✅ روایتی آشنا

بزرگی می گفت:
«قفل» برای این روی در قرار داده شده که آدم درستکار را درستکار نگه دارد.
یک درصد از مردم ریاکار و دزد هستند، اینها به‌دنبال بازکردن قفل‌ها و دستبرد به خانه‌ها هستند و یک درصد از مردم نیز همیشه درستکار هستند و تحت هیچ شرایطی ریاکاری نمی‌کنند.
باقی 98 درصد مردم تا زمانی درستکارند که همه چیز درست باشد. اکثر اگر شرایط به نحوی رقم بخورد که آنها به حد کافی وسوسه شوند ممکن است دست به خطا بزنند. قفل‌ها برای جلوگیری از نفوذ دزدان نصب نمی‌شود،دزدها بلد هستند که چگونه قفل‌ها را باز کنند، قفل‌ها برای حفاظت از مردم نسبتاً درستکار هستند تا وسوسه نشوند و درستکار باقی بمانند.در واقع تمام آدم‌ها پتانسیل کج‌روی را دارند اما قیمت هر کسی با دیگری فرق دارد و آستانه وسوسه هر کسی با دیگر تفاوت دارد.
👈 نویسنده در کتاب «پشت پرده ریاکاری» آزمایش جالبی انجام داده است. او در یک رستوران به عده‌ای از مشتریان چند سؤال می‌دهد تا آنها در ازای گرفتن 5 دلار به این سؤالات پاسخ دهند، اما هنگام دادن پول به جای 5 دلار 9 دلار می‌دهد و به گونه‌ای تظاهر می‌کند حواسش نیست و اشتباهاً 9 دلار داده است. برخی ازمشتریان صادقانه 4 دلار اضافه را برمی گردانند اما عده‌ای هم به روی خود نیاورده و 9 دلار را در جیب می‌گذارند و رستوران را ترک می‌کنند.
👈در آزمایش دیگری همین کار تکرار می‌شود با این تفاوت که نویسنده در هنگام گفت‌و‌گو با مشتریان، تلفن همراهش زنگ می‌خورد و چند دقیقه‌ای با تلفن صحبت می‌کند و در انتها از مشتری برای اینکه وسط گفت‌و‌گو با آنها، به تلفن همراهش جواب داده عذرخواهی نمی‌کند ونوعی بی احترامی می کند . در این آزمایش تعداد کسانی که 4 دلار اضافه را برمی‌گردانند کمتر از آزمایش اول است.
👈 وقتی مشتریان احساس می‌کنند نویسنده وقت آنها را بدون عذرخواهی گرفته، درصدد انتقام بر آمده و پول بیشتری که اشتباهاً نویسنده به آنها داده را باز نمی‌گردانند.
👈این آزمایش حاوی نکته جالبی است که می‌توان از آن برای توجیه اینکه چرا در بعضی مناطق جهان آمار بالایی از ریاکاری و دزدی وجود دارد، استفاده کرد.

🔴مردم زمانی که حس می‌کنند به آنها از سوی حکومت ظلم می‌شود یا حق آنها در جایی خورده می‌شود، هرجا که دستشان برسد سعی خواهند کرد تا با ریاکاری و دزدی این حق خورده شده را جبران کننددر واقع این سطح از دزدی و ریاکاری در همه جوامع به نوع تعامل حکومت‌ها با مردم بازمی‌گردد.
رفتار دولت‌ها بشدت روی شکل‌گیری اخلاق در جامعه تأثیرگذار بوده و به‌سادگی می‌تواند مرزهای اخلاق را جابه‌جا کند. قانونگذار باید در وضع قوانین، قوه مجریه در اجرا و سیستم قضایی در قضاوت، منافع لایه‌ها و طبقات اجتماعی مختلف را مورد نظر قرار دهد تا احساس مورد ظلم واقع شدن در میان هیچ کدام از اقشار جامعه احساس نشودبا این کار اخلاق‌مداری در جامعه پررنگ می‌شوداما در صورتی که الگوهای رفتاری حاکمیت به شکلی باشد که مردم احساس ظلم کنند، مردم خود را محق به نادیده گرفتن هنجارهای اخلاقی خواهند دانست و ریاکاری در جامعه پررنگ شده و بعد از یک دوره زمانی از اخلاق تنها نامی باقی می‌ماند
✳️ بعد از ساعت ۶ به ایمیل‌های کاری پاسخ ندهید

✅ مدیر شرکت آمازون در هند در نامه‌ای به کارکنان خود اظهار کرده که اگر می‌خواهید تعادل بین کار و زندگی‌تان به هم نخورد و مثل بقیه انسان‌ها زندگی کنید، به ایمیل‌ها و تماس‌های بین ۶ غروب تا ۸ صبح پاسخ ندهید.

✅ در حالی که انتظار بالای صنعت تکنولوژی از کارگران در چند سال اخیر به‌ موضوع اصلی بحث‌ها و مناظرات تبدیل شده، اما تعادل بین زندگی و کار در شهر بنگالور همچنان در وضعیت نگران‌کننده‌ای قرار دارد.

✅ در این شهر بخش عظیمی از کارگران عموما مجبورند تا دیر وقت سر کار بمانند و حتی در برخی کارخانه‌های مرتبط با استارت‌آپ‌ها جلسات نیمه شب و تماس‌های کاری در روزهای آخر هفته مساله‌ای کاملا طبیعی به شمار می‌آید.
Forwarded from شبکه توسعه
🔳⭕️من و ناتاشا

سه هفته پیش از دفتر مرکزی زنگ زدند و گفتند یک کارمند جدید برایمان می‌فرستند تا بار کار کمتر شود. اسمش ناتاشا است. ناتاشا از آن اسم هایی است که آدم دلش می‌خواهد خودش را در عسل گناه غرق کند. مثل اسم شیدا و شهلا و کامبیز. همه‌ همکارهایم مثل گرگ دندان تیز کرده بودند تا ناتاشا بیاید و دو هفته‌ پیش، آمد.

آمد توی اتاقم تا خودش را معرفی کند. درست حس کسی را داشتم که وسط یک رویای شیرین، ساعت چهار صبح بیدارش کنند برای خوردن سحری. یک زن قوی و عضلانی توی چهارچوب در ایستاده بود که قطر بازویش یک شماره از دور کمر من بزرگ‌تر بود. موقع دست دادن انگار می‌خواست انگشت‌های آدم را ادغام کند توی هم. پشت موهایش را دم اردکی گذاشته بود و آدم را یاد امین حیایی می‌انداخت. جلوی آدم که می‌ایستد، دست‌هایش را گره می‌زد توی هم و تا جایی که تاندون‌هایش کشش داشت، پاها را از هم فاصله می‌داد. درست انگار که میدان آزادی جلوی آدم بیاستد.
همان روز اول رفتم کنار میزش ایستادم تا یادش بدهم چطور فلکه طراحی کند. یک پیراهن مردانه‌ چهارخانه گشاد پوشیده بود. بعد تازه فهمیدم که یک خالکوبی بزرگ دارد. یک داس و چکش قرمز و آبی .... همان‌جا فهمیدم که یک پهلوانِ کمونیست همکارم شده که موقع احوال‌پرسی با لهجه‌ جنوبی می‌گوید what’s up dude و خنده‌اش را با یوهاها شروع می‌کند. خیلی قوی و رسا.
حالا دو هفته است که با ما کار می‌کند. تازه فهمیدم که بزرگ‌ترین نقصان رفتاری من، پیش‌قضاوت است. ترجیحم بر این است که همه چیز را در همان ده دقیقه‌ی اول حلاجی کنم، قضاوت کنم، حکم صادر کنم و پرونده را مختومه کنم و بروم سراغ مورد بعدی. اما توی این دو هفته متنبه شدم.

ناتاشا یک‌شنبه‌ آخر هر ماه می‌رود اطعام ایتام. با یک گروه آدم شبیه به خودش. بعد از زلزله‌ هائیتی، یک ماه تمام آنجا رفته بابت کمک. زلزله‌ بم که آمده بود، ویزا گرفته بود برای ایران. که البته دولت فخیمه سه روز بعد ارجاعش دادند. آفریقا را مثل کف دستش می‌شناسد و عضو یکی دو موسسه‌ مبارزه با گرسنگی در آن‌جاست. یک دختر پنج ساله هم به فرزندی قبول کرده که یک پا ندارد. در ضمن هر روز درِ کنسرو لوبیای شارلوت (آن یکی همکارمان) را باز می‌کند. چون زور شارلوت نمی‌رسد. نسبت قواره‌ شارلوت به ناتاشا، مثل قواره‌ی باطری نیم‌قلمی است به باطری ماشین.
نهایتا این‌که از بودن ناتاشا این‌جا خیلی خرسندیم. دنیا پر است از آدم‌های قلمی و قشنگ که در همان ثانیه اول آدم عاشق‌شان می‌شود. البته فقط به درد همان ثانیه اول می‌خوردند و مثل آپاندیس هیچ کاربرد حیاتی در دنیا ندارند. این‌جا بیشتر ناتاشا لازم داریم. (برگرفته از نوشته کوتاهی از فهیم عطار)

☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
اینستاگرام را که باز می کنی، پر است از آدم های خوشحال و خوشگل، تصاویر حسرت انگیز و تجربیاتی که آدمی دلش برای شان غنج می رود. اصولا بعد از اینستاگرام آدم ها به دو دسته تقسیم شدند: دسته اول: آدم هایی مانند عروس آن آقازاده که در اینستاگرام با کیف گوچی و لباس های گران قیمت عکس می گذارند و یا فلان خانم وابسته به یک خاندان معروف که از تجربه هلیکوپترسواری خود در کالیفرنیا فیلم به اشتراک می گذارند. و دسته دوم هم آدم هایی که می روند و عکس و فیلم دسته دوم را با ذوق و یا حسرت نگاه می کنند.

راستش را بخواهید دسته اولی ها قبل از اینستاگرام هم بوده اند. به عنوان مثال استاد دانشگاهی که 300 مقاله تولید کرده است اما یک مورد آن به منجر به گره گشایی از کار مردم نشده است همان کارکردی را در جامعه دارد که یک سلبریتی با عکس های اینستاگرامی اش!
اما من می خواهم از دسته سوم صحبت کنم: که آن ها را ناتاشا می نامم. این ها همان کسانی هستند که دنیا را جای بهتری می کنند. آن ها مبارزه می کنند. فریاد می زنند. چارچوب های تنگ و تلخ قدیمی را می شکنند. آن ها کارشان نیست که در اینستاگرام تصاویر گورخوابی و کارتن خوابی را ببینند و سری از تاسف تکان بدهند و سپس بروند به پیج یک سلبریتی برای فراموش کردن تلخی کارتن خوابی.
ناتاشاها، کمپین راه می اندازند، خیریه تاسیس می کنند. کسب وکار جدید راه اندازی می کنند. مسوولیت اجتماعی سرشان می شود. شبکه سازی می کنند. شکست می خورند. رانده می شوند. تهدید و تحقیر می شوند اما خسته نمی شوند. دوباره و دوباره برمی خیزند.

دوران سختی را در پیش خواهیم داشت. اینجا و اکنون بیشتر ناتاشا لازم داریم. ناتاشاها از آسمان نازل نمی شوند. خلق هم نمی شوند. آدم های معمولی یک روز تصمیم می گیرند که ناتاشا باشند و به عنوان جانشین خداوند در این جهان، جهان بهتری از آنچه تحویل گرفته اند تحویل دهند ولو در حد کاشت یک درخت یا فراهم کردن یک کانکس برای یک زلزله زده.

مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki