مايیم که از بادهی بیجام خوشیم !
هر صبح منوریم و هر شام خوشیم ...
گویند سرانجام ندارید شما ،
مايیم که بی هیچ سرانجام خوشیم ...
👤 حضرت مولانا
روز وروزگارتان خوش خوش
هر صبح منوریم و هر شام خوشیم ...
گویند سرانجام ندارید شما ،
مايیم که بی هیچ سرانجام خوشیم ...
👤 حضرت مولانا
روز وروزگارتان خوش خوش
ما به آدمهایی محتاج هستیم که خود را مدیون زندگانی بدانند نه طلبکار آن !
به آدمهایی محتاج هستیم که به زندگانی عشق داشته باشند نه کینه ...
👤 محمود دولت آبادی
📚 کلیدر
به آدمهایی محتاج هستیم که به زندگانی عشق داشته باشند نه کینه ...
👤 محمود دولت آبادی
📚 کلیدر
✳️ آنچه مدیران باید در موردکارکنان وانسانی شدن محیط کار بدانند:
✅باورشان کن
بیشتر کارکنان دلشان می خواهد که باورشان کنید .اصلا خوششان نمی آید که در توانایی ها واستعدادهایشان شک داشته باشید.با رفتار و گفته هایتان به آن ها بفهمانید که باورش دارید.
✅ با آنان حرف بزن
برای این که کارکنان بفهمندشما اورا درک می کنیدخودتان را موظف کنیدکه هر روز به مدت کوتاهی درهمین خصوص با آنان حرف بزنید..ده دقیقه که در هر روز زیاد نیست .هست؟حتی اگر جوابتان به این سوال مثبت باشد.باز هم این صحبت ده دقیقه ای را ازآنان دریغ نکنیدچون تاثیرش خیلی بیشتر از ده دقیقه است که در ذهن شماست.
✅ تاییدشان کنید
اکثر آدم ها دوست دارند مورد تاییدباشند.نه با استفاده ازجملات کلیشه ای ومسخره مثل«وااااااای تو فوق العاده ای...بی نظیری....تو حرف نداری..این حرف ها را دیگر هیچ کس باور نمی کند.خودتان راخسته نکنیددلتان باید با زبانتان یکی باشداگر بتوانید این کار را بکنیدقدم بزرگی در تحکیم پیوندتان با کارکنان برداشته اید.
✅ روی اعصابشان راه نروید
آیا شما خوشتان می آید کسی به شما بگوید که این کار را بکن وآن کار
رانکن؟کارکنان هم مثل شما دلشان نمی خواهدکسی مدام از آنها بخواهد که زیر ورو شوندتا آنجا که می توانید کارکنانتان را آنچنان که هستند قبول کنید.
✅ راحت حرفتان را بزنید
اگر اوخسته است ومی خواهید مطلب مهمی را بگویید بلافاصله به اصل مطلب
بروید وحاشه پردازی نکنیداگر نیاز به دانستن جزییات باشد خودشان پرس و جو
می کنند
✅ چرتکه نیانداز
به هر طریق ممکن..محبتتان را به آنان نشان دهید وچرتکه نیاندازید.دنبال یک موقعیت خاص نباشیدخیلی از کارکنان هستند که از خودشما بیشتر اهل دلند.
_✅ حترام بگذارید
وقتی کارکنان دارد افکار وعقایدش را به شما می گویندتوی ذوقشان نزنیدهمیشه وهمه جا نشان دهید که برایشان احترام قایل اید.
✅ امان بده
تقریبا تمام آدم های روی زمین احتیاج دارند که در پایان روز دوباره انرژی بگیرندوجسم وروحشان را بازسازی کنند کارکنان که از مریخ نیامده اند.بازهم خوششان نمی آید که وقتی ازکار خسته وکوفته هستند شما تمام اتفاقات روز را برایشان بازگوکنیدامان بدهیدبگذارید کمی استراحت کنندوبعدآرام آرام به شرح ماوقع شروع کنید.
✅ اعتماد کنید
اگر به هردلیلی به آنان اعتماد کامل نداریدبه جاسوسی متوسل نشوییدچون اوضاع
خراب تر می شودمنطقی ترین کار این است که از یک آدم امین ودارای صلاحیت مشاوره بخواهید.
✅ رفیقش باشید
رابطه تان را طوری با او تنظیم کنیدکه بهترین دوست ورفیقش باشیدبرای اینکه بتوانیدسال های سال دوست وهمراهش باشیدباید راه هایی پیدا کنیدتا وقت بیشتری را باکارکنان بگذرانیدوکارهای بیشتری را با کمک همدیگر انجام بدهید.
✅باورشان کن
بیشتر کارکنان دلشان می خواهد که باورشان کنید .اصلا خوششان نمی آید که در توانایی ها واستعدادهایشان شک داشته باشید.با رفتار و گفته هایتان به آن ها بفهمانید که باورش دارید.
✅ با آنان حرف بزن
برای این که کارکنان بفهمندشما اورا درک می کنیدخودتان را موظف کنیدکه هر روز به مدت کوتاهی درهمین خصوص با آنان حرف بزنید..ده دقیقه که در هر روز زیاد نیست .هست؟حتی اگر جوابتان به این سوال مثبت باشد.باز هم این صحبت ده دقیقه ای را ازآنان دریغ نکنیدچون تاثیرش خیلی بیشتر از ده دقیقه است که در ذهن شماست.
✅ تاییدشان کنید
اکثر آدم ها دوست دارند مورد تاییدباشند.نه با استفاده ازجملات کلیشه ای ومسخره مثل«وااااااای تو فوق العاده ای...بی نظیری....تو حرف نداری..این حرف ها را دیگر هیچ کس باور نمی کند.خودتان راخسته نکنیددلتان باید با زبانتان یکی باشداگر بتوانید این کار را بکنیدقدم بزرگی در تحکیم پیوندتان با کارکنان برداشته اید.
✅ روی اعصابشان راه نروید
آیا شما خوشتان می آید کسی به شما بگوید که این کار را بکن وآن کار
رانکن؟کارکنان هم مثل شما دلشان نمی خواهدکسی مدام از آنها بخواهد که زیر ورو شوندتا آنجا که می توانید کارکنانتان را آنچنان که هستند قبول کنید.
✅ راحت حرفتان را بزنید
اگر اوخسته است ومی خواهید مطلب مهمی را بگویید بلافاصله به اصل مطلب
بروید وحاشه پردازی نکنیداگر نیاز به دانستن جزییات باشد خودشان پرس و جو
می کنند
✅ چرتکه نیانداز
به هر طریق ممکن..محبتتان را به آنان نشان دهید وچرتکه نیاندازید.دنبال یک موقعیت خاص نباشیدخیلی از کارکنان هستند که از خودشما بیشتر اهل دلند.
_✅ حترام بگذارید
وقتی کارکنان دارد افکار وعقایدش را به شما می گویندتوی ذوقشان نزنیدهمیشه وهمه جا نشان دهید که برایشان احترام قایل اید.
✅ امان بده
تقریبا تمام آدم های روی زمین احتیاج دارند که در پایان روز دوباره انرژی بگیرندوجسم وروحشان را بازسازی کنند کارکنان که از مریخ نیامده اند.بازهم خوششان نمی آید که وقتی ازکار خسته وکوفته هستند شما تمام اتفاقات روز را برایشان بازگوکنیدامان بدهیدبگذارید کمی استراحت کنندوبعدآرام آرام به شرح ماوقع شروع کنید.
✅ اعتماد کنید
اگر به هردلیلی به آنان اعتماد کامل نداریدبه جاسوسی متوسل نشوییدچون اوضاع
خراب تر می شودمنطقی ترین کار این است که از یک آدم امین ودارای صلاحیت مشاوره بخواهید.
✅ رفیقش باشید
رابطه تان را طوری با او تنظیم کنیدکه بهترین دوست ورفیقش باشیدبرای اینکه بتوانیدسال های سال دوست وهمراهش باشیدباید راه هایی پیدا کنیدتا وقت بیشتری را باکارکنان بگذرانیدوکارهای بیشتری را با کمک همدیگر انجام بدهید.
Forwarded from مدیران ایران | آموزش مدیریت کسب وکار |modiriran 🕊
✳️ #دورهمی
هزار سال پیش سازمان مدیریت صنعتی دورهی یکروزهی آموزش مدیریت پروژه گذاشته بود برای مدیران جوان. رئیسم تصمیم گرفت تا من را بفرستد آنجا. البته من مدیر نبودم و رئیسم هم این را میدانست و مطمئن بود که هیچ آدمی با یک روز قرار نیست مدیر بشود. لابد فقط جهت خالی نبودن عریضه این تصمیم را گرفته بود. معلممان یک زن لاغر و قشنگ و استرالیا درسخوانده بود. فامیلش شاکر بود. کلاس کسالتبار و ملالآوری داشت و از تمام هشت ساعت آن فقط خال لب شاکر یادم مانده و آنجایی که تلاشمیکرد تا اهمیت هدفمندی را به مدیران جوان (به جز من) بفهماند. شاکر گفت که هدفمندی، ارزشمندترین گوهر هر سازمان است و مدیران باید هدفمندی را از زندگی شخصیشان شروع کنند تا بتوانند برای یک سازمان هدفگذاری کنند. بعد هم گفت کلا همهی انسانها باید هدف داشته باشند. از نمکیهای دروازه غار بگیر تا فضانوردان ناسا. باقی حرفهایش هم کلا لای خمیازههای جانکاهم فراموش شده است.
پانزده سال از کلاس شاکر گذشته و هنوز بیهدفی، تاریکترین اطاق روح من است. گاهی وقتها که میخواهم خودم را گول بزنم، آرزوهایم را به جای هدف به خودم قالب میکنم. اما خب، خودم هم خوب میدانم که آرزو و هدف از زمین تا آسمان با هم فرق میکنند. آرزوها عموما برای رفاه حال و لذت خلق میشوند. درست مثل فتح قلهاند. بابت لذت فتح، آدم خودش را له میکند تا برسد آن بالا. اما خب، پرچمش را که کوبید و نان و پنیرش را که خورد و دو تا عکس یادگاری که گرفت، باید سر خر را کج کند و برگردد پائین. یا برود قلهی بعد. آرزوها جای ماندن نیستند و تکراری میشوند. من همیشه آرزو داشتم دانشگاه بروم. مهندس بشوم. مهاجرت کنم. خانه بخرم. ماشین سفید داشته باشم. درخت گلابی وحشی توی حیاط پشتیام داشته باشم. تکتک این قلهها را هم فتح کردم. اما هیچ کدامشان جای ماندن و به آرامش رسیدن نیستند. اما برعکس، هدف لزوما قله و جایی بلند نیست و میشود تمام عمر رادر آن بامعنی زندگی کرد.
اشکال ماجرا این است که من خیلی دیر به فرق هدف و آرزو پی بردم. تازه فهمیدهام که تا الان فقط دنبال آرزوهایم دویدهام. بدون اینکه هدفی داشته باشم. درست مثل دیکتاتورها. مثل هیتلر و پینوشه. آرزوی تصاحب دارم. آرزوی رسیدن به این قلهها. بابت همین هم هست که هیچ دیکتاتوری به هیچ قلهای بسنده نمیکند و خوشحال نیست. بعد هم اسم این آرزوها را الکی میگذارند هدف. اما هدف عموما معنی دارد. دقیقا جایی است که آدم آنجا با امید زندگی میکند و صبحها با امید بیدار میشود و میداند که اگر بمیرد، هیچ چیزی از دست نداده است. مثل جبار باغچهبان. مثل توران میرهادی.
لزوما این دیرفهمی تقصیر من تنها نیست. هیچ کس در تمام سالهایی که فونداسیون فکری من داشت شکل میگرفت، هدفگذاری را به شکل ارزش برایم تعریف نکرد. در عوض تا دلتان بخواهد جامعه، آرزوها را ارزشگذاری کرده. تحصیلات عالیه. تشکیل زندگی. سر و سامان داشتن. متمول بودن. که همهی آنها خوب است اما به شرط هدف داشتن. شاید بابت همین است که منِ مهندسِ مهاجرتکرده با ماشین سفید و درخت گلابی وحشی، هنوز نتوانستم چراغِ اتاق تاریک درونم را روشن کنم. شاید بابت همین است که پولدارها و سیاستمدارها مشغول خوردن دنیا هستند. چون آرزوها تمامشدنی نیستند و جای ماندن هم نیستند. همان جایی که حرص را تعبیر میکنیم به تلاش.
خلاصه کاش شاکر را پیدا کنم. بهش بگویم که تازه بعد از این همه سال فهمیدم که فتح تمام قلههای جهان، راه رسیدن به خورشید نیست. در واقع یک اتاق تاریک درون من هست که اگر کلید چراغش را پیدا کنم و روشنش کنم، احتمالا خودم را هم پیدا میکنم و میفهمم کجا ایستادهام. دیگر لازم هم نیست دنیا را مثل سیب گاز بزنم و تمامش کنم و نیم ساعت بعد دوباره گرسنه باشم.
هزار سال پیش سازمان مدیریت صنعتی دورهی یکروزهی آموزش مدیریت پروژه گذاشته بود برای مدیران جوان. رئیسم تصمیم گرفت تا من را بفرستد آنجا. البته من مدیر نبودم و رئیسم هم این را میدانست و مطمئن بود که هیچ آدمی با یک روز قرار نیست مدیر بشود. لابد فقط جهت خالی نبودن عریضه این تصمیم را گرفته بود. معلممان یک زن لاغر و قشنگ و استرالیا درسخوانده بود. فامیلش شاکر بود. کلاس کسالتبار و ملالآوری داشت و از تمام هشت ساعت آن فقط خال لب شاکر یادم مانده و آنجایی که تلاشمیکرد تا اهمیت هدفمندی را به مدیران جوان (به جز من) بفهماند. شاکر گفت که هدفمندی، ارزشمندترین گوهر هر سازمان است و مدیران باید هدفمندی را از زندگی شخصیشان شروع کنند تا بتوانند برای یک سازمان هدفگذاری کنند. بعد هم گفت کلا همهی انسانها باید هدف داشته باشند. از نمکیهای دروازه غار بگیر تا فضانوردان ناسا. باقی حرفهایش هم کلا لای خمیازههای جانکاهم فراموش شده است.
پانزده سال از کلاس شاکر گذشته و هنوز بیهدفی، تاریکترین اطاق روح من است. گاهی وقتها که میخواهم خودم را گول بزنم، آرزوهایم را به جای هدف به خودم قالب میکنم. اما خب، خودم هم خوب میدانم که آرزو و هدف از زمین تا آسمان با هم فرق میکنند. آرزوها عموما برای رفاه حال و لذت خلق میشوند. درست مثل فتح قلهاند. بابت لذت فتح، آدم خودش را له میکند تا برسد آن بالا. اما خب، پرچمش را که کوبید و نان و پنیرش را که خورد و دو تا عکس یادگاری که گرفت، باید سر خر را کج کند و برگردد پائین. یا برود قلهی بعد. آرزوها جای ماندن نیستند و تکراری میشوند. من همیشه آرزو داشتم دانشگاه بروم. مهندس بشوم. مهاجرت کنم. خانه بخرم. ماشین سفید داشته باشم. درخت گلابی وحشی توی حیاط پشتیام داشته باشم. تکتک این قلهها را هم فتح کردم. اما هیچ کدامشان جای ماندن و به آرامش رسیدن نیستند. اما برعکس، هدف لزوما قله و جایی بلند نیست و میشود تمام عمر رادر آن بامعنی زندگی کرد.
اشکال ماجرا این است که من خیلی دیر به فرق هدف و آرزو پی بردم. تازه فهمیدهام که تا الان فقط دنبال آرزوهایم دویدهام. بدون اینکه هدفی داشته باشم. درست مثل دیکتاتورها. مثل هیتلر و پینوشه. آرزوی تصاحب دارم. آرزوی رسیدن به این قلهها. بابت همین هم هست که هیچ دیکتاتوری به هیچ قلهای بسنده نمیکند و خوشحال نیست. بعد هم اسم این آرزوها را الکی میگذارند هدف. اما هدف عموما معنی دارد. دقیقا جایی است که آدم آنجا با امید زندگی میکند و صبحها با امید بیدار میشود و میداند که اگر بمیرد، هیچ چیزی از دست نداده است. مثل جبار باغچهبان. مثل توران میرهادی.
لزوما این دیرفهمی تقصیر من تنها نیست. هیچ کس در تمام سالهایی که فونداسیون فکری من داشت شکل میگرفت، هدفگذاری را به شکل ارزش برایم تعریف نکرد. در عوض تا دلتان بخواهد جامعه، آرزوها را ارزشگذاری کرده. تحصیلات عالیه. تشکیل زندگی. سر و سامان داشتن. متمول بودن. که همهی آنها خوب است اما به شرط هدف داشتن. شاید بابت همین است که منِ مهندسِ مهاجرتکرده با ماشین سفید و درخت گلابی وحشی، هنوز نتوانستم چراغِ اتاق تاریک درونم را روشن کنم. شاید بابت همین است که پولدارها و سیاستمدارها مشغول خوردن دنیا هستند. چون آرزوها تمامشدنی نیستند و جای ماندن هم نیستند. همان جایی که حرص را تعبیر میکنیم به تلاش.
خلاصه کاش شاکر را پیدا کنم. بهش بگویم که تازه بعد از این همه سال فهمیدم که فتح تمام قلههای جهان، راه رسیدن به خورشید نیست. در واقع یک اتاق تاریک درون من هست که اگر کلید چراغش را پیدا کنم و روشنش کنم، احتمالا خودم را هم پیدا میکنم و میفهمم کجا ایستادهام. دیگر لازم هم نیست دنیا را مثل سیب گاز بزنم و تمامش کنم و نیم ساعت بعد دوباره گرسنه باشم.
✳️ من دنبال این نیستم که، از روی موانع دو متری بپرم
در عوض، دنبال یک مانع سی سانتی متری هستم تا بتوانم روی آن پا بگذارم و بالاتر بروم.
وارن بافت
موفقیت را با قدم های کوچک شروع کنید...
در عوض، دنبال یک مانع سی سانتی متری هستم تا بتوانم روی آن پا بگذارم و بالاتر بروم.
وارن بافت
موفقیت را با قدم های کوچک شروع کنید...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
...آب بیش از حد ارزشمند است ،نباید هدر داده شود؟!