Forwarded from مدیران ایران | آموزش مدیریت کسب وکار |modiriran 🕊
✳️ #دورهمی
هزار سال پیش سازمان مدیریت صنعتی دورهی یکروزهی آموزش مدیریت پروژه گذاشته بود برای مدیران جوان. رئیسم تصمیم گرفت تا من را بفرستد آنجا. البته من مدیر نبودم و رئیسم هم این را میدانست و مطمئن بود که هیچ آدمی با یک روز قرار نیست مدیر بشود. لابد فقط جهت خالی نبودن عریضه این تصمیم را گرفته بود. معلممان یک زن لاغر و قشنگ و استرالیا درسخوانده بود. فامیلش شاکر بود. کلاس کسالتبار و ملالآوری داشت و از تمام هشت ساعت آن فقط خال لب شاکر یادم مانده و آنجایی که تلاشمیکرد تا اهمیت هدفمندی را به مدیران جوان (به جز من) بفهماند. شاکر گفت که هدفمندی، ارزشمندترین گوهر هر سازمان است و مدیران باید هدفمندی را از زندگی شخصیشان شروع کنند تا بتوانند برای یک سازمان هدفگذاری کنند. بعد هم گفت کلا همهی انسانها باید هدف داشته باشند. از نمکیهای دروازه غار بگیر تا فضانوردان ناسا. باقی حرفهایش هم کلا لای خمیازههای جانکاهم فراموش شده است.
پانزده سال از کلاس شاکر گذشته و هنوز بیهدفی، تاریکترین اطاق روح من است. گاهی وقتها که میخواهم خودم را گول بزنم، آرزوهایم را به جای هدف به خودم قالب میکنم. اما خب، خودم هم خوب میدانم که آرزو و هدف از زمین تا آسمان با هم فرق میکنند. آرزوها عموما برای رفاه حال و لذت خلق میشوند. درست مثل فتح قلهاند. بابت لذت فتح، آدم خودش را له میکند تا برسد آن بالا. اما خب، پرچمش را که کوبید و نان و پنیرش را که خورد و دو تا عکس یادگاری که گرفت، باید سر خر را کج کند و برگردد پائین. یا برود قلهی بعد. آرزوها جای ماندن نیستند و تکراری میشوند. من همیشه آرزو داشتم دانشگاه بروم. مهندس بشوم. مهاجرت کنم. خانه بخرم. ماشین سفید داشته باشم. درخت گلابی وحشی توی حیاط پشتیام داشته باشم. تکتک این قلهها را هم فتح کردم. اما هیچ کدامشان جای ماندن و به آرامش رسیدن نیستند. اما برعکس، هدف لزوما قله و جایی بلند نیست و میشود تمام عمر رادر آن بامعنی زندگی کرد.
اشکال ماجرا این است که من خیلی دیر به فرق هدف و آرزو پی بردم. تازه فهمیدهام که تا الان فقط دنبال آرزوهایم دویدهام. بدون اینکه هدفی داشته باشم. درست مثل دیکتاتورها. مثل هیتلر و پینوشه. آرزوی تصاحب دارم. آرزوی رسیدن به این قلهها. بابت همین هم هست که هیچ دیکتاتوری به هیچ قلهای بسنده نمیکند و خوشحال نیست. بعد هم اسم این آرزوها را الکی میگذارند هدف. اما هدف عموما معنی دارد. دقیقا جایی است که آدم آنجا با امید زندگی میکند و صبحها با امید بیدار میشود و میداند که اگر بمیرد، هیچ چیزی از دست نداده است. مثل جبار باغچهبان. مثل توران میرهادی.
لزوما این دیرفهمی تقصیر من تنها نیست. هیچ کس در تمام سالهایی که فونداسیون فکری من داشت شکل میگرفت، هدفگذاری را به شکل ارزش برایم تعریف نکرد. در عوض تا دلتان بخواهد جامعه، آرزوها را ارزشگذاری کرده. تحصیلات عالیه. تشکیل زندگی. سر و سامان داشتن. متمول بودن. که همهی آنها خوب است اما به شرط هدف داشتن. شاید بابت همین است که منِ مهندسِ مهاجرتکرده با ماشین سفید و درخت گلابی وحشی، هنوز نتوانستم چراغِ اتاق تاریک درونم را روشن کنم. شاید بابت همین است که پولدارها و سیاستمدارها مشغول خوردن دنیا هستند. چون آرزوها تمامشدنی نیستند و جای ماندن هم نیستند. همان جایی که حرص را تعبیر میکنیم به تلاش.
خلاصه کاش شاکر را پیدا کنم. بهش بگویم که تازه بعد از این همه سال فهمیدم که فتح تمام قلههای جهان، راه رسیدن به خورشید نیست. در واقع یک اتاق تاریک درون من هست که اگر کلید چراغش را پیدا کنم و روشنش کنم، احتمالا خودم را هم پیدا میکنم و میفهمم کجا ایستادهام. دیگر لازم هم نیست دنیا را مثل سیب گاز بزنم و تمامش کنم و نیم ساعت بعد دوباره گرسنه باشم.
هزار سال پیش سازمان مدیریت صنعتی دورهی یکروزهی آموزش مدیریت پروژه گذاشته بود برای مدیران جوان. رئیسم تصمیم گرفت تا من را بفرستد آنجا. البته من مدیر نبودم و رئیسم هم این را میدانست و مطمئن بود که هیچ آدمی با یک روز قرار نیست مدیر بشود. لابد فقط جهت خالی نبودن عریضه این تصمیم را گرفته بود. معلممان یک زن لاغر و قشنگ و استرالیا درسخوانده بود. فامیلش شاکر بود. کلاس کسالتبار و ملالآوری داشت و از تمام هشت ساعت آن فقط خال لب شاکر یادم مانده و آنجایی که تلاشمیکرد تا اهمیت هدفمندی را به مدیران جوان (به جز من) بفهماند. شاکر گفت که هدفمندی، ارزشمندترین گوهر هر سازمان است و مدیران باید هدفمندی را از زندگی شخصیشان شروع کنند تا بتوانند برای یک سازمان هدفگذاری کنند. بعد هم گفت کلا همهی انسانها باید هدف داشته باشند. از نمکیهای دروازه غار بگیر تا فضانوردان ناسا. باقی حرفهایش هم کلا لای خمیازههای جانکاهم فراموش شده است.
پانزده سال از کلاس شاکر گذشته و هنوز بیهدفی، تاریکترین اطاق روح من است. گاهی وقتها که میخواهم خودم را گول بزنم، آرزوهایم را به جای هدف به خودم قالب میکنم. اما خب، خودم هم خوب میدانم که آرزو و هدف از زمین تا آسمان با هم فرق میکنند. آرزوها عموما برای رفاه حال و لذت خلق میشوند. درست مثل فتح قلهاند. بابت لذت فتح، آدم خودش را له میکند تا برسد آن بالا. اما خب، پرچمش را که کوبید و نان و پنیرش را که خورد و دو تا عکس یادگاری که گرفت، باید سر خر را کج کند و برگردد پائین. یا برود قلهی بعد. آرزوها جای ماندن نیستند و تکراری میشوند. من همیشه آرزو داشتم دانشگاه بروم. مهندس بشوم. مهاجرت کنم. خانه بخرم. ماشین سفید داشته باشم. درخت گلابی وحشی توی حیاط پشتیام داشته باشم. تکتک این قلهها را هم فتح کردم. اما هیچ کدامشان جای ماندن و به آرامش رسیدن نیستند. اما برعکس، هدف لزوما قله و جایی بلند نیست و میشود تمام عمر رادر آن بامعنی زندگی کرد.
اشکال ماجرا این است که من خیلی دیر به فرق هدف و آرزو پی بردم. تازه فهمیدهام که تا الان فقط دنبال آرزوهایم دویدهام. بدون اینکه هدفی داشته باشم. درست مثل دیکتاتورها. مثل هیتلر و پینوشه. آرزوی تصاحب دارم. آرزوی رسیدن به این قلهها. بابت همین هم هست که هیچ دیکتاتوری به هیچ قلهای بسنده نمیکند و خوشحال نیست. بعد هم اسم این آرزوها را الکی میگذارند هدف. اما هدف عموما معنی دارد. دقیقا جایی است که آدم آنجا با امید زندگی میکند و صبحها با امید بیدار میشود و میداند که اگر بمیرد، هیچ چیزی از دست نداده است. مثل جبار باغچهبان. مثل توران میرهادی.
لزوما این دیرفهمی تقصیر من تنها نیست. هیچ کس در تمام سالهایی که فونداسیون فکری من داشت شکل میگرفت، هدفگذاری را به شکل ارزش برایم تعریف نکرد. در عوض تا دلتان بخواهد جامعه، آرزوها را ارزشگذاری کرده. تحصیلات عالیه. تشکیل زندگی. سر و سامان داشتن. متمول بودن. که همهی آنها خوب است اما به شرط هدف داشتن. شاید بابت همین است که منِ مهندسِ مهاجرتکرده با ماشین سفید و درخت گلابی وحشی، هنوز نتوانستم چراغِ اتاق تاریک درونم را روشن کنم. شاید بابت همین است که پولدارها و سیاستمدارها مشغول خوردن دنیا هستند. چون آرزوها تمامشدنی نیستند و جای ماندن هم نیستند. همان جایی که حرص را تعبیر میکنیم به تلاش.
خلاصه کاش شاکر را پیدا کنم. بهش بگویم که تازه بعد از این همه سال فهمیدم که فتح تمام قلههای جهان، راه رسیدن به خورشید نیست. در واقع یک اتاق تاریک درون من هست که اگر کلید چراغش را پیدا کنم و روشنش کنم، احتمالا خودم را هم پیدا میکنم و میفهمم کجا ایستادهام. دیگر لازم هم نیست دنیا را مثل سیب گاز بزنم و تمامش کنم و نیم ساعت بعد دوباره گرسنه باشم.
✳️ من دنبال این نیستم که، از روی موانع دو متری بپرم
در عوض، دنبال یک مانع سی سانتی متری هستم تا بتوانم روی آن پا بگذارم و بالاتر بروم.
وارن بافت
موفقیت را با قدم های کوچک شروع کنید...
در عوض، دنبال یک مانع سی سانتی متری هستم تا بتوانم روی آن پا بگذارم و بالاتر بروم.
وارن بافت
موفقیت را با قدم های کوچک شروع کنید...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
...آب بیش از حد ارزشمند است ،نباید هدر داده شود؟!
✳️ #دورهمی
✅ انسان دو نوع معلم دارد،
آموزگار و روزگار...
هرچه با شیرینی از اولی نیاموزی،
دومی با تلخی به تو می آموزد...
اولی به قیمت جانش،
دومی به قیمت جانت…!
✅ انسان دو نوع معلم دارد،
آموزگار و روزگار...
هرچه با شیرینی از اولی نیاموزی،
دومی با تلخی به تو می آموزد...
اولی به قیمت جانش،
دومی به قیمت جانت…!
✳️ ... آیا نمی شد از فاجعه اقتصادی جلوگیری کرد؟
✅ این کار امکان پذیر بود اگر:
🔹هزینه های اضافی دولت از سال های پیش حذف می شد.
🔹اگر هزینه موسسات غیر ضروری حذف می شد.
🔹اگر روابط بین المللی سالمی با دنیا داشتیم.
🔹اگر دلارهای نفتی را صرف بلندپروازی های کشورهای نه چندان مهم منطقه نمی کردیم.
🔹اگر جلوی رانت خواری و خروج ارز توسط فرصت طلب ها را می گرفتیم.
🔹اگر با دلارهای نفتی زین اسب و قلاده سگ وارد نمی کردیم.
🔹اگر آزادی نسبی به مردم می دادیم تا به جای هزینه کردن در کشورهای خارجی، پول خود را در ایران سرمایه گذاری می کردند.
🔹اگر امکانات گردشگری داخلی را افزایش می دادیم تا مردم پول خود را در ایران مصرف کنند.
🔹اگر امنیت اقتصادی شرکت های خارجی را تامین می کردیم.
🔹اگر فریاد مرگ بر این و آن سر نمی دادیم.
🔹اگر از دیوار سفارت ها بالا نمی رفتیم.
🔹اگر مردم را درگیر بازی های سیاسی نمی کردیم.
🔹اگر شرایط تولید داخلی را برای جوانان فراهم و از آنها حمایت می کردیم.
🔹اگر به جای برنامه های تلویزیونی و پراکندن تخم وحشت و بدبینی بین مردم، به آنها آموزش اقتصادی می دادیم.
👈 و هزار تا اگر دیگر......
👌 چقدر زوددیرمی شود؟!
✅ این کار امکان پذیر بود اگر:
🔹هزینه های اضافی دولت از سال های پیش حذف می شد.
🔹اگر هزینه موسسات غیر ضروری حذف می شد.
🔹اگر روابط بین المللی سالمی با دنیا داشتیم.
🔹اگر دلارهای نفتی را صرف بلندپروازی های کشورهای نه چندان مهم منطقه نمی کردیم.
🔹اگر جلوی رانت خواری و خروج ارز توسط فرصت طلب ها را می گرفتیم.
🔹اگر با دلارهای نفتی زین اسب و قلاده سگ وارد نمی کردیم.
🔹اگر آزادی نسبی به مردم می دادیم تا به جای هزینه کردن در کشورهای خارجی، پول خود را در ایران سرمایه گذاری می کردند.
🔹اگر امکانات گردشگری داخلی را افزایش می دادیم تا مردم پول خود را در ایران مصرف کنند.
🔹اگر امنیت اقتصادی شرکت های خارجی را تامین می کردیم.
🔹اگر فریاد مرگ بر این و آن سر نمی دادیم.
🔹اگر از دیوار سفارت ها بالا نمی رفتیم.
🔹اگر مردم را درگیر بازی های سیاسی نمی کردیم.
🔹اگر شرایط تولید داخلی را برای جوانان فراهم و از آنها حمایت می کردیم.
🔹اگر به جای برنامه های تلویزیونی و پراکندن تخم وحشت و بدبینی بین مردم، به آنها آموزش اقتصادی می دادیم.
👈 و هزار تا اگر دیگر......
👌 چقدر زوددیرمی شود؟!
✳️ دیسلکسیای راهبردی؛ اختلال ذهنی مدیران ارشد و جامعه
دیسلکسیای نام نوعی اختلال ذهنی ويژه است. اما قبل از آنکه بیشتر توضیح دهم لطفا به سوالات زیر پاسخ دهید:
هنگامی که وارد یک ساختمان اداری بزرگ می شوید، در پیدا کردن اتاق موردنظر دچار مشکل می شوید؟ و یا بعد از خروج از اتاق، مسیر بازگشت را پیدا نمیکنید؟
در مکان های شلوغ به راحتی گم می شوید؟
وقتی کسی از شما آدرس مکانی را می پرسد، دچار سردرگمی می شوید و طول می کشد تا ذهن خود را جمع و جور کنید تا به طرف بگویید که از کدام طرف برود؟
اگر پاسخ شما به بیشتر سوالات فوق، مثبت است شما به «دیسلکسیای جهتی» مبتلا هستید. در حالت کلی، دیسلکسیا به معنای اختلال و ناتوانی در یادگیری می باشد. نوع خاصی از دیسلکسیا، دیسلکسیای جهتی (یا جغرافیایی) می باشد. این اختلال به مفهوم ناتوانی در پیدا کردن جهت یابی مسیرها و تشخیص درست مسیر حرکت می باشد. برخی از صاحبنظران معتقدند که این اختلال نوعی اختلال معروف «کم تمرکزی-بیش فعالی» است که همه ما آن را در مورد کودکان شنیده ایم
وقتی یک کشور یا سازمان یا مجموعه نمی تواند مسیر درست را تشخیص دهد و در جهت یابی دچار اشتباه می شود می توان گفت که آن کشور/سازمان/مجموعه نیز دچار دیسلکسیای جهت یابی یا همان استراتژیک (راهبردی) شده است.
👈بگذارید یک نمونه واقعی را با هم مرور کنیم: از پنج شش سال پیش آنانکه می توانستند مسیر آینده را بر اساس قواعد منطقی اقتصاد تشخیص دهند می گفتند و پیشنهاد می دادند که اگر وضعیت بانک ها اصلاح نشود، ما با حجم بزرگی از نقدینگی و پول داغ روبرو خواهیم بود. پیشنهادهایی هم داشتند. شاخک های نظام تصمیم گیری کشور یا کار نکرد و یا اگر کار کرد آنقدر آن را جدی نگرفت که برایش چاره اندیشی جدی کند. چندین و چند نوبت در مراجع مختلف تصمیم گیری اقتصادی مطرح شد. نتایج آن جلسات در نهایت تبدیل شد به یک برنامه مبهم و کم رمق که با یک پیگیری کم رمق تر ادامه یافت. در طول این سال ها نقدینگی با ضریبی وحشتناک رشد کرد و در برابر آن اقتصاد واقعی (تولید کالاها و خدمات) رشدی به همان اندازه نداشت. انباری از باروت داشت شکل می گرفت و روز به روز باروت بیشتری در این انبار بارگیری می شد. این انبار یک باروت می خواست که متاسفانه پیدا شد. در همین مدت، بارها و بارها تصمیم سازان، کارشناسان و تحلیل گران گفتند و نوشتند که اوضاع خطرناک است. اما سندروم «کم تمرکزی-بیش فعالی» باعث شد که این مساله کنار صدها مساله دیگر اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، امنیتی، ورزشی و البته اقتصادی قرار گیرد. کم تمرکزی و بیش فعالی باعث می شود که شما هزاران پرونده را باز کنید و هزاران پرونده را در ذهن تان همزمان مرور کنید ولی به هیچ کدام نمی توانید به درستی رسیدگی کنید. همزمانی بیش فعالی و کم تمرکزی. همین هم باعث می شود که نتوانید جهت را درست تشخیص دهید. آنقدر فکر و ذهن تان مشغول است که نمی توانید دست چپ تان از دست راست تان تشخیص دهید.
✅ چه می توان کرد؟
1⃣اولین اصل تفکر استراتژیک این است: زمان و توان و منابع ما محدودند. تمرکز باید کرد. نمی توان به همه چیز پرداخت. این زمان/توان ذهنی/منابع محدود را باید با وسواس به موضوعات مختلف تخصیص داد. باید خسیس بود. افرادی که دست و دل بازانه به همه چیز می پردازند و همه چیز را مهم می دانند کشورشان/سازمان شان/مجموعه شان را به فنا می دهند. پس کلید اول آن است که باید اولویت بندی کرد و سخت گیرانه تعداد موضوعات را کاهش داد. اگر همه راضی بودند که موضوع ما نیز در اولویت قرار گرفت، بدانید که اشتباه رفته اید!
واژه دستمالی شده «عزم ملی» را همه ما شنیده ایم. این «عزم ملی بدبخت» نمی تواند به هزاران موضوع تعلق پیدا کند. هر کشوری/سازمانی/مجموعه ای نمی تواند در آن واحد بیشتر از 5 الی 7 موضوع راهبردی داشته باشد. عزم ملی را نمی توان بین هزاران موضوع تقسیم کرد.
2⃣ دومین کلید این است اگر سازمانی/جامعه ای دچار دیسلکسیای راهبردی شد، ریشه آن را باید بیشتر در ذهن مدیران ارشد آن جست البته بدیهی است که بخشی از مشکل به فرهنگ و ویژگی های جمعی اعضای آن جامعه/سازمان نیز باز می گردد. دو راه بیشتر نداریم: یا مدیرانی انتخاب شوند که نشان داده اند هوشمندی مسیریابی و جسارت تمرکز را دارند، یا آنکه آن قدر گفتگوی آزاد انجام دهیم که همه و همه ما، به ويژه نخبگان قدرت، ثروت، منزلت و معرفت به یک اجماع بر سر نقشه راه برسند (کدام مقصد از کدام مسیر).
اینکه یک جامعه یا سازمان برای مدتی دچار دیسلکسیای راهبردی شود، شاید طبیعی باشد اما اینکه سال ها بگذارد و هنوز مقصدها و مسیرهای اشتباه انتخاب کند گناهی نابخشودنی است. چند بار باید سرمان به سنگ بخورد تا دریابیم باید خود را درمان کنیم؟
دکتر مجتبی لشکربلوکی
دیسلکسیای نام نوعی اختلال ذهنی ويژه است. اما قبل از آنکه بیشتر توضیح دهم لطفا به سوالات زیر پاسخ دهید:
هنگامی که وارد یک ساختمان اداری بزرگ می شوید، در پیدا کردن اتاق موردنظر دچار مشکل می شوید؟ و یا بعد از خروج از اتاق، مسیر بازگشت را پیدا نمیکنید؟
در مکان های شلوغ به راحتی گم می شوید؟
وقتی کسی از شما آدرس مکانی را می پرسد، دچار سردرگمی می شوید و طول می کشد تا ذهن خود را جمع و جور کنید تا به طرف بگویید که از کدام طرف برود؟
اگر پاسخ شما به بیشتر سوالات فوق، مثبت است شما به «دیسلکسیای جهتی» مبتلا هستید. در حالت کلی، دیسلکسیا به معنای اختلال و ناتوانی در یادگیری می باشد. نوع خاصی از دیسلکسیا، دیسلکسیای جهتی (یا جغرافیایی) می باشد. این اختلال به مفهوم ناتوانی در پیدا کردن جهت یابی مسیرها و تشخیص درست مسیر حرکت می باشد. برخی از صاحبنظران معتقدند که این اختلال نوعی اختلال معروف «کم تمرکزی-بیش فعالی» است که همه ما آن را در مورد کودکان شنیده ایم
وقتی یک کشور یا سازمان یا مجموعه نمی تواند مسیر درست را تشخیص دهد و در جهت یابی دچار اشتباه می شود می توان گفت که آن کشور/سازمان/مجموعه نیز دچار دیسلکسیای جهت یابی یا همان استراتژیک (راهبردی) شده است.
👈بگذارید یک نمونه واقعی را با هم مرور کنیم: از پنج شش سال پیش آنانکه می توانستند مسیر آینده را بر اساس قواعد منطقی اقتصاد تشخیص دهند می گفتند و پیشنهاد می دادند که اگر وضعیت بانک ها اصلاح نشود، ما با حجم بزرگی از نقدینگی و پول داغ روبرو خواهیم بود. پیشنهادهایی هم داشتند. شاخک های نظام تصمیم گیری کشور یا کار نکرد و یا اگر کار کرد آنقدر آن را جدی نگرفت که برایش چاره اندیشی جدی کند. چندین و چند نوبت در مراجع مختلف تصمیم گیری اقتصادی مطرح شد. نتایج آن جلسات در نهایت تبدیل شد به یک برنامه مبهم و کم رمق که با یک پیگیری کم رمق تر ادامه یافت. در طول این سال ها نقدینگی با ضریبی وحشتناک رشد کرد و در برابر آن اقتصاد واقعی (تولید کالاها و خدمات) رشدی به همان اندازه نداشت. انباری از باروت داشت شکل می گرفت و روز به روز باروت بیشتری در این انبار بارگیری می شد. این انبار یک باروت می خواست که متاسفانه پیدا شد. در همین مدت، بارها و بارها تصمیم سازان، کارشناسان و تحلیل گران گفتند و نوشتند که اوضاع خطرناک است. اما سندروم «کم تمرکزی-بیش فعالی» باعث شد که این مساله کنار صدها مساله دیگر اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، امنیتی، ورزشی و البته اقتصادی قرار گیرد. کم تمرکزی و بیش فعالی باعث می شود که شما هزاران پرونده را باز کنید و هزاران پرونده را در ذهن تان همزمان مرور کنید ولی به هیچ کدام نمی توانید به درستی رسیدگی کنید. همزمانی بیش فعالی و کم تمرکزی. همین هم باعث می شود که نتوانید جهت را درست تشخیص دهید. آنقدر فکر و ذهن تان مشغول است که نمی توانید دست چپ تان از دست راست تان تشخیص دهید.
✅ چه می توان کرد؟
1⃣اولین اصل تفکر استراتژیک این است: زمان و توان و منابع ما محدودند. تمرکز باید کرد. نمی توان به همه چیز پرداخت. این زمان/توان ذهنی/منابع محدود را باید با وسواس به موضوعات مختلف تخصیص داد. باید خسیس بود. افرادی که دست و دل بازانه به همه چیز می پردازند و همه چیز را مهم می دانند کشورشان/سازمان شان/مجموعه شان را به فنا می دهند. پس کلید اول آن است که باید اولویت بندی کرد و سخت گیرانه تعداد موضوعات را کاهش داد. اگر همه راضی بودند که موضوع ما نیز در اولویت قرار گرفت، بدانید که اشتباه رفته اید!
واژه دستمالی شده «عزم ملی» را همه ما شنیده ایم. این «عزم ملی بدبخت» نمی تواند به هزاران موضوع تعلق پیدا کند. هر کشوری/سازمانی/مجموعه ای نمی تواند در آن واحد بیشتر از 5 الی 7 موضوع راهبردی داشته باشد. عزم ملی را نمی توان بین هزاران موضوع تقسیم کرد.
2⃣ دومین کلید این است اگر سازمانی/جامعه ای دچار دیسلکسیای راهبردی شد، ریشه آن را باید بیشتر در ذهن مدیران ارشد آن جست البته بدیهی است که بخشی از مشکل به فرهنگ و ویژگی های جمعی اعضای آن جامعه/سازمان نیز باز می گردد. دو راه بیشتر نداریم: یا مدیرانی انتخاب شوند که نشان داده اند هوشمندی مسیریابی و جسارت تمرکز را دارند، یا آنکه آن قدر گفتگوی آزاد انجام دهیم که همه و همه ما، به ويژه نخبگان قدرت، ثروت، منزلت و معرفت به یک اجماع بر سر نقشه راه برسند (کدام مقصد از کدام مسیر).
اینکه یک جامعه یا سازمان برای مدتی دچار دیسلکسیای راهبردی شود، شاید طبیعی باشد اما اینکه سال ها بگذارد و هنوز مقصدها و مسیرهای اشتباه انتخاب کند گناهی نابخشودنی است. چند بار باید سرمان به سنگ بخورد تا دریابیم باید خود را درمان کنیم؟
دکتر مجتبی لشکربلوکی