‏پذیرفتنِ شکست، اگر با بزرگواری همراه باشد، خود نشانهٔ بالندگی فرهنگی یک ملت است. تاریخ نشان می‌دهد کشورهایی مانند ژاپن و آلمان پس از شکست‌های بزرگ در جنگ جهانی دوم، با پذیرفتنِ واقعیت و کنار گذاشتنِ پندارِ پیروزی، توانستند راه بازسازی و پیشرفت را در پیش گیرند.

‏در بن‌مایه‌های اندیشهٔ ایران باستان نیز مفهومی ژرف به نام سپندارمَت دیده می‌شود؛ مفهومی که می‌توان آن را اندیشهٔ سازگار با راستی و واقعیت دانست. یعنی توانایی دیدن و پذیرفتنِ حقیقت - حتی اگر تلخ برای رسیدن به رشد، آرامش و شکوفایی پایدار.

‏پذیرفتنِ واقعیتِ شکست، نشانهٔ ناتوانی نیست؛ بلکه آغاز نوزایی است. ملتی که توان دیدن و پذیرفتنِ واقعیت را داشته باشد، می‌تواند آینده‌ای نو بسازد؛ اما انکار واقعیت تنها شکست را ژرف‌تر و زیان را افزون‌تر می‌کند.


📺لینک تماشای این بخش به صورت کامل‏⁦ ⁩

🎙@ChaparPodcast