#نگاهی_به_آرشیو ۷ جولای ۱۶ تیر
🏮 ۸ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/5886
🏮 ۷ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/12805
🏮 ۶ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/18442
🏮 ۵ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/21439
🏮 ۴ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/24415
🏮 ۳ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/28994
🏮 ۲ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/35502
🏮 ۱ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/42045
🏮 ۸ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/5886
🏮 ۷ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/12805
🏮 ۶ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/18442
🏮 ۵ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/21439
🏮 ۴ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/24415
🏮 ۳ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/28994
🏮 ۲ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/35502
🏮 ۱ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/42045
👥 فقط در بخش نظرات این پیام، میتوانید کلیه مطالب خود در حوزه علمی، فرهنگی، معرفی لینکها و طرح پرسش... را (بجز سیاسی) ارسال کنید.👇
⚡1
چرا کاهش نرخ بیکاری در ایران گمراهکننده است؟
🔹نرخ رسمی بیکاری در سال ۱۴۰۴ به ۷/۵ درصد رسید که پایینترین میزان از سال ۱۳۸۴ تاکنون محسوب میشود، اما این اصلا نشانه خوبی نیست.
🔹کاهش نرخ بیکاری در شرایط فعلی، نه به دلیل رونق و بهبود شرایط اشتغال، بلکه نشاندهنده رکود و خروج ناامیدانه نیروی کار از بازار رسمی است.
🔹شاخص بیکاری تنها شامل کسانی است که آماده و جویای کار هستند؛ بنابراین افرادی که به دلیل ناامیدی از یافتن شغل یا بینیازی از کار از بازار خارج شدهاند، در آمار بیکاری لحاظ نمیشوند.
🔹هماکنون حدود ۶۰ درصد از جمعیت بالای ۱۵ سال در ایران جزو جمعیت غیرفعال هستند که این نسبت بالاترین میزان در ۲۰ سال گذشته است.
🔹نسبت اشتغال به جمعیتِ در سن کار، از بیش از ۴۰ درصد در سال ۱۳۹۸ به کمتر از ۳۸ درصد در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته که نشاندهنده کوچکتر شدن بازار کار است.
🔹در چنین شرایطی، کاهش نرخ بیکاری بسیار گمراهکننده است. این شاخص نهتنها نشانگر رونق بازار کار نیست، بلکه نشان از کوچک شدن بازار کار و فعالیت اقتصادی دارد.
در فکتنامه بخوانید
@Factnameh ⭕️
و بخوانید
t.me/FarazTed/47083
🔹نرخ رسمی بیکاری در سال ۱۴۰۴ به ۷/۵ درصد رسید که پایینترین میزان از سال ۱۳۸۴ تاکنون محسوب میشود، اما این اصلا نشانه خوبی نیست.
🔹کاهش نرخ بیکاری در شرایط فعلی، نه به دلیل رونق و بهبود شرایط اشتغال، بلکه نشاندهنده رکود و خروج ناامیدانه نیروی کار از بازار رسمی است.
🔹شاخص بیکاری تنها شامل کسانی است که آماده و جویای کار هستند؛ بنابراین افرادی که به دلیل ناامیدی از یافتن شغل یا بینیازی از کار از بازار خارج شدهاند، در آمار بیکاری لحاظ نمیشوند.
🔹هماکنون حدود ۶۰ درصد از جمعیت بالای ۱۵ سال در ایران جزو جمعیت غیرفعال هستند که این نسبت بالاترین میزان در ۲۰ سال گذشته است.
🔹نسبت اشتغال به جمعیتِ در سن کار، از بیش از ۴۰ درصد در سال ۱۳۹۸ به کمتر از ۳۸ درصد در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته که نشاندهنده کوچکتر شدن بازار کار است.
🔹در چنین شرایطی، کاهش نرخ بیکاری بسیار گمراهکننده است. این شاخص نهتنها نشانگر رونق بازار کار نیست، بلکه نشان از کوچک شدن بازار کار و فعالیت اقتصادی دارد.
در فکتنامه بخوانید
@Factnameh ⭕️
و بخوانید
t.me/FarazTed/47083
⚡6
مراسم حکومتی به پایان میرسد؛ اما یک سؤال بزرگ باقی میماند.
پرسش این است که سرنوشت هزاران تُن برنج، گوشت، مرغ، روغن، نان و سایر اقلامی که برای این مراسم تدارک دیده شده، چه خواهد شد؟
پیش از مراسم، از آمادگی برای پذیرایی از جمعیتی در مقیاس دهها میلیون نفر سخن گفته میشد و بر همین اساس، هزاران تُن برنج، گوشت، مرغ، روغن، نان و سایر اقلام غذایی برای مراسم تدارک دیده شد.
پس از برگزاری مراسم، خبرگزاری رویترز در گزارش خود، شمار شرکتکنندگان را «چند صد هزار نفر» توصیف کرد؛ رقمی که با برآوردهای اولیه فاصله خیلی زیادی دارد.
Reuters was not able to immediately verify crowd numbers on Monday, though drone footage appeared to show hundreds of thousands of people.
https://www.reuters.com/world/middle-east/khamenei-mourners-fill-irans-streets-discontent-still-simmers-2026-07-06/
@Sahamnewsorg
پرسش این است که سرنوشت هزاران تُن برنج، گوشت، مرغ، روغن، نان و سایر اقلامی که برای این مراسم تدارک دیده شده، چه خواهد شد؟
پیش از مراسم، از آمادگی برای پذیرایی از جمعیتی در مقیاس دهها میلیون نفر سخن گفته میشد و بر همین اساس، هزاران تُن برنج، گوشت، مرغ، روغن، نان و سایر اقلام غذایی برای مراسم تدارک دیده شد.
پس از برگزاری مراسم، خبرگزاری رویترز در گزارش خود، شمار شرکتکنندگان را «چند صد هزار نفر» توصیف کرد؛ رقمی که با برآوردهای اولیه فاصله خیلی زیادی دارد.
Reuters was not able to immediately verify crowd numbers on Monday, though drone footage appeared to show hundreds of thousands of people.
https://www.reuters.com/world/middle-east/khamenei-mourners-fill-irans-streets-discontent-still-simmers-2026-07-06/
@Sahamnewsorg
⚡12
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🩸 #جاویدنام افسانه محمدعلی زاده
در واپسین ساعات نوزدهم و بامداد بیستم، خودرویی که افسانه محمدعلی زاده به همراه همسر و دخترش در آن نشسته بود، ناگهان هدف رگبار قرار گرفت. هر سه تن زخمی شدند. اما افسانه در همان لحظه جان سپرد.
در واپسین ساعات نوزدهم و بامداد بیستم، خودرویی که افسانه محمدعلی زاده به همراه همسر و دخترش در آن نشسته بود، ناگهان هدف رگبار قرار گرفت. هر سه تن زخمی شدند. اما افسانه در همان لحظه جان سپرد.
⚡31
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
shah.mihan_abadi:
#جاویدنام بهرام زاهدی
پدر دو فرزند که قریب یکسال پیش از کشته شدن این سخنان را خطاب به دخترش ضبط کرد تا او پس از مرگش بشنود
وی با گلوله مستقیم در ۱۹ دی در شهر رشت کشته شد.
#جاویدنام بهرام زاهدی
پدر دو فرزند که قریب یکسال پیش از کشته شدن این سخنان را خطاب به دخترش ضبط کرد تا او پس از مرگش بشنود
وی با گلوله مستقیم در ۱۹ دی در شهر رشت کشته شد.
⚡28
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🩸 #جاویدنام ماهان قدمی
از دغدغه های خود و هم نسلان خود میگوید.
از دغدغه های خود و هم نسلان خود میگوید.
⚡30
زندگی در سال ۱۷۷۶ چگونه بود؟ روایت موزه اسمیتسونین از خارش، درد و تهوع مداوم مردم آن روزگار
وقتی به انقلابیون سال ۱۷۷۶ و دوران استقلال آمریکا فکر میکنیم، شخصیتهایی شیک با کلاههای سه گوش و لباسهای تمیز در ذهنمان نقش میبندد. اما بررسی ابزارهای پزشکی و اسناد تاریخی در موزه ملی تاریخ آمریکا نشان میدهد که تجربه حسی زندگی در آن دوران بسیار متفاوت بوده است. مردم آن روزگار، چه غنی و چه فقیر، در طول زندگی خود با خارش دائمی پوست، دردهای بدنی و حالت تهوع مداوم همزیستی میکردند.
بهداشت در آن دوران معنای امروزی را نداشت. شستشو اغلب در رودخانهها و بیشتر برای تجدید قوا انجام میشد تا تمیزی. لباسهای پشمی و کتان زبر، بدون گندزدایی مکرر پوشیده میشدند و بستر مناسبی برای شپش، ساس و بیماریهای قارچی پوست مانند کچلی و گال بودند. در نتیجه، خارش دائمی پوست و زخمهای دیرعلاج، بخشی عادی از زندگی روزمره بود. از سوی دیگر، نبودِ امکانات نگهداری غذا به این معنی بود که مردم مکرراً شیر ترششده و گوشت نیمهفاسد مصرف میکردند که حاصل آن سوءهاضمه مزمن و اسهال بود.
در سال ۱۷۷۶ هنوز نظریه میکروبی بیماریها کشف نشده بود. پزشکان معتقد بودند بدن از چهار مایع اصلی (خون، بلغم، صفرا و سودا) تشکیل شده و بیماری ناشی از برهم خوردن تعادل این اخلاط است. به همین دلیل، رایجترین درمان برای هر بیماری، تخلیه این مایعات بود. پزشکان با استفاده از ابزارهای تیز فلزی اقدام به رگزنی و خونگیریهای شدید میکردند. جراحان دستهای خونآلود خود را در آب آلوده میشستند و با پیشبندهای کثیف خود خشک میکردند، بدون اینکه بدانند خود عامل انتقال عفونتهای مرگبار هستند.
حتی ابزارهای پزشکی آن دوران نیز زبر و خشن بودند. از ارههای استخوانبری گرفته تا اسکالپلها، سنگین و بدون ظرافت ساخته میشدند و جالب اینکه تفاوت چندانی میان ابزار جراحی انسان و ابزار دامپزشکی اسبها و گوسفندان وجود نداشت. در غیاب داروی بیهوشی، بیماران پیش از جراحیهای وحشتناک تنها به نوشیدن الکل یا تریاک متوسل میشدند.
به دلیل رژیم غذایی فاقد ویتامین سی، بیماری اسکوربوت خفیف، خونریزی لثه و لق شدن دندانها بسیار شایع بود. وقتی دندانی خراب یا عفونی میشد، ابزاری به نام کلید دندان به کار میرفت. این ابزار فلزی که ظاهری شبیه به کلیدهای بزرگ داشت، دور دندان چفت میشد و با یک چرخش ناگهانی و اهرم کردن روی لثه، دندان را به همراه ریشه و گاهی بخشی از استخوان فک بیرون میکشید؛ فرآیندی فوقالعاده دردناک که تنها چند ثانیه طول میکشید اما لثه را به شدت مجروح میکرد.
بررسی این اشیاء تاریخی به ما یادآوری میکند که گذشته انسان تا چه حد با رنج بدنی عجین بوده است. این ابزارها به ما کمک میکنند تا ارزش واقعی پیشرفتهای پزشکی مدرن را درک کنیم و بدانیم که پشتوانهی آزادیها و اندیشههای بزرگی که از آن دوران به ما ارث رسیده، کالبدهایی رنجور اما تسلیمناپذیر بودهاند.
[منبع]
@Science_Focus
این فیلم سینمایی را ببینید
https://t.me/FarazTed/45713
وقتی به انقلابیون سال ۱۷۷۶ و دوران استقلال آمریکا فکر میکنیم، شخصیتهایی شیک با کلاههای سه گوش و لباسهای تمیز در ذهنمان نقش میبندد. اما بررسی ابزارهای پزشکی و اسناد تاریخی در موزه ملی تاریخ آمریکا نشان میدهد که تجربه حسی زندگی در آن دوران بسیار متفاوت بوده است. مردم آن روزگار، چه غنی و چه فقیر، در طول زندگی خود با خارش دائمی پوست، دردهای بدنی و حالت تهوع مداوم همزیستی میکردند.
بهداشت در آن دوران معنای امروزی را نداشت. شستشو اغلب در رودخانهها و بیشتر برای تجدید قوا انجام میشد تا تمیزی. لباسهای پشمی و کتان زبر، بدون گندزدایی مکرر پوشیده میشدند و بستر مناسبی برای شپش، ساس و بیماریهای قارچی پوست مانند کچلی و گال بودند. در نتیجه، خارش دائمی پوست و زخمهای دیرعلاج، بخشی عادی از زندگی روزمره بود. از سوی دیگر، نبودِ امکانات نگهداری غذا به این معنی بود که مردم مکرراً شیر ترششده و گوشت نیمهفاسد مصرف میکردند که حاصل آن سوءهاضمه مزمن و اسهال بود.
در سال ۱۷۷۶ هنوز نظریه میکروبی بیماریها کشف نشده بود. پزشکان معتقد بودند بدن از چهار مایع اصلی (خون، بلغم، صفرا و سودا) تشکیل شده و بیماری ناشی از برهم خوردن تعادل این اخلاط است. به همین دلیل، رایجترین درمان برای هر بیماری، تخلیه این مایعات بود. پزشکان با استفاده از ابزارهای تیز فلزی اقدام به رگزنی و خونگیریهای شدید میکردند. جراحان دستهای خونآلود خود را در آب آلوده میشستند و با پیشبندهای کثیف خود خشک میکردند، بدون اینکه بدانند خود عامل انتقال عفونتهای مرگبار هستند.
حتی ابزارهای پزشکی آن دوران نیز زبر و خشن بودند. از ارههای استخوانبری گرفته تا اسکالپلها، سنگین و بدون ظرافت ساخته میشدند و جالب اینکه تفاوت چندانی میان ابزار جراحی انسان و ابزار دامپزشکی اسبها و گوسفندان وجود نداشت. در غیاب داروی بیهوشی، بیماران پیش از جراحیهای وحشتناک تنها به نوشیدن الکل یا تریاک متوسل میشدند.
به دلیل رژیم غذایی فاقد ویتامین سی، بیماری اسکوربوت خفیف، خونریزی لثه و لق شدن دندانها بسیار شایع بود. وقتی دندانی خراب یا عفونی میشد، ابزاری به نام کلید دندان به کار میرفت. این ابزار فلزی که ظاهری شبیه به کلیدهای بزرگ داشت، دور دندان چفت میشد و با یک چرخش ناگهانی و اهرم کردن روی لثه، دندان را به همراه ریشه و گاهی بخشی از استخوان فک بیرون میکشید؛ فرآیندی فوقالعاده دردناک که تنها چند ثانیه طول میکشید اما لثه را به شدت مجروح میکرد.
بررسی این اشیاء تاریخی به ما یادآوری میکند که گذشته انسان تا چه حد با رنج بدنی عجین بوده است. این ابزارها به ما کمک میکنند تا ارزش واقعی پیشرفتهای پزشکی مدرن را درک کنیم و بدانیم که پشتوانهی آزادیها و اندیشههای بزرگی که از آن دوران به ما ارث رسیده، کالبدهایی رنجور اما تسلیمناپذیر بودهاند.
[منبع]
@Science_Focus
این فیلم سینمایی را ببینید
https://t.me/FarazTed/45713
Telegram
🕊 فرازتد⚡️(روشنگری)
#سینمایی «راز تب مرگبار» 2023
🎙 #دوبله_فارسی
محصول کشور : مجارستان ۲۰۲۳
کارگردان: لتیوس کلتای
برگرفته از یک داستان واقعی. سرگذشت کاشفی که نادیده گرفته شد.
ایگناتس فیلیپ زملوایس
در اتریش و قرن نوزدهم یک دکتر باهوش اما تندخو به اسم "ایگناتس سملوایس"،…
🎙 #دوبله_فارسی
محصول کشور : مجارستان ۲۰۲۳
کارگردان: لتیوس کلتای
برگرفته از یک داستان واقعی. سرگذشت کاشفی که نادیده گرفته شد.
ایگناتس فیلیپ زملوایس
در اتریش و قرن نوزدهم یک دکتر باهوش اما تندخو به اسم "ایگناتس سملوایس"،…
⚡8
زوال تدریجی توانایی خواندن: چرا نوجوانان و دانشجویان دیگر نمیتوانند کتاب بخوانند؟
آمارهای جدید نشاندهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسلشناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتابخوانی سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان در مقطع دبیرستان، هنوز توانایی خواندن کتابهایی دشوارتر از کتابهای دوره ابتدایی را ندارند. این بحران به مدارس محدود نمانده و اکنون استادان دانشگاه شکایت دارند که دانشجویان جدید حتی از پس خواندن یک مقاله علمی ۲۰ صفحهای هم برنمیآیند.
طبق گزارش سالانه رنسانس که ۲۳ میلیون فعالیت خواندنِ بیش از یک میلیون دانشآموز را تحلیل کرده، پسران ۱۱ تا ۱۴ ساله تقریباً به طور انحصاری به خواندن کتابهای بسیار ساده و مصور نظیر خاطرات یک بچه چلمن محدود شدهاند و طعم چالشهای ادبی بزرگتر را نمیچشند. دختران هم سن آنها گرچه انتخابهای متنوعتری دارند، اما همچنان با معیارهای رشد شناختی فاصله دارند. بررسیها نشان میدهد کمتر از ۱۰ درصد پسران ۱۴ تا ۱۶ ساله روزانه برای لذت مطالعه میکنند و نمرات خواندن دانشآموزان سال آخر دبیرستان به پایینترین حد خود از سال ۱۹۹۲ رسیده است.
تحلیل عصبشناختی زوال تمرکز: مغز به عنوان یک عضله
سیستم عصبی انسان بر اساس اصل استفاده کن یا از دست بده کار میکند. مسیرهای عصبی مغز که وظیفه حفظ توجه مستمر و طولانیمدت را بر عهده دارند، تنها در صورت تمرین مداوم و مواجهه با متون طولانی ساخته و تقویت میشوند؛ در غیر این صورت، این مسیرها دچار آتروفی یا تحلیل رفتن میشوند. وقتی ذهن نوجوانان روزانه با ویدیوهای چند ثانیهای شبکههای اجتماعی و اسکرول بیانتها بمباران میشود، توانایی بیولوژیکی مغز برای تمرکز روی یک متن خطی طولانی فرو میپاشد. جالب اینکه طبق تحقیقات، حتی حضور فیزیکی یک گوشی تلفن همراه روی میز (حتی به صورت خاموش و رو به پایین)، بخشی از ظرفیت پردازش شناختی مغز را برای نادیده گرفتن آن اشغال کرده و عملکرد ذهن را تضعیف میکند.
در کنار گوشیهای هوشمند، ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد نیز به این تنبلی بیولوژیکی دامن زده است. دانشآموزان و دانشجویان به جای تلاش برای خواندن متون سخت، از چتباتها میخواهند تا متون را برای آنها خلاصه کنند یا مقالاتشان را بنویسند؛ فرآیندی که مغز را از مواجهه با چالش و مقاومت فکری محروم میکند.
پژوهش دانشگاه MIT: هوش مصنوعی چگونه مغز را تنبل میکند؟
مطالعه اخیر دانشمندان دانشگاه امآیتی بر روی داوطلبانی که از چتباتها برای کارهای شناختی نظیر نوشتن مقالات استفاده میکردند، حقایق تکاندهندهای را فاش کرد. تصاویر مغزی نشان دادند که در زمان استفاده از هوش مصنوعی، فعالیت نواحی مرتبط با خلاقیت در مغز به شدت کاهش مییابد. بدتر از آن، حدود ۸۳ درصد از کاربرانی که از هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، پس از پایان کار حتی نتوانستند یک خط از مطلبی که خودشان با کمک ابزار تولید کرده بودند را به یاد بیاورند. این تحقیق نشان داد که واگذاری تلاشهای ذهنی به چتباتها، مغز را از انجام کارهای فکری عمیق محروم کرده و مانع از یادگیری واقعی میشود.
نظام آموزشی امروزی با کاهش زمانهای مطالعه کلاسی و حذف مواجهههای فکری دشوار، عملاً به این عقبگرد شناختی دامن زده است. کارشناسان هشدار میدهند که برای نجات تمرکز و تفکر انتقادی نسلهای آینده، بازگرداندن فضاهای بدون فناوری و اختصاص زمانهای مطالعه مستمر در طول روز، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشمپوشی است.
[منبع]
@Science_Focus
آمارهای جدید نشاندهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسلشناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتابخوانی سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان در مقطع دبیرستان، هنوز توانایی خواندن کتابهایی دشوارتر از کتابهای دوره ابتدایی را ندارند. این بحران به مدارس محدود نمانده و اکنون استادان دانشگاه شکایت دارند که دانشجویان جدید حتی از پس خواندن یک مقاله علمی ۲۰ صفحهای هم برنمیآیند.
طبق گزارش سالانه رنسانس که ۲۳ میلیون فعالیت خواندنِ بیش از یک میلیون دانشآموز را تحلیل کرده، پسران ۱۱ تا ۱۴ ساله تقریباً به طور انحصاری به خواندن کتابهای بسیار ساده و مصور نظیر خاطرات یک بچه چلمن محدود شدهاند و طعم چالشهای ادبی بزرگتر را نمیچشند. دختران هم سن آنها گرچه انتخابهای متنوعتری دارند، اما همچنان با معیارهای رشد شناختی فاصله دارند. بررسیها نشان میدهد کمتر از ۱۰ درصد پسران ۱۴ تا ۱۶ ساله روزانه برای لذت مطالعه میکنند و نمرات خواندن دانشآموزان سال آخر دبیرستان به پایینترین حد خود از سال ۱۹۹۲ رسیده است.
تحلیل عصبشناختی زوال تمرکز: مغز به عنوان یک عضله
سیستم عصبی انسان بر اساس اصل استفاده کن یا از دست بده کار میکند. مسیرهای عصبی مغز که وظیفه حفظ توجه مستمر و طولانیمدت را بر عهده دارند، تنها در صورت تمرین مداوم و مواجهه با متون طولانی ساخته و تقویت میشوند؛ در غیر این صورت، این مسیرها دچار آتروفی یا تحلیل رفتن میشوند. وقتی ذهن نوجوانان روزانه با ویدیوهای چند ثانیهای شبکههای اجتماعی و اسکرول بیانتها بمباران میشود، توانایی بیولوژیکی مغز برای تمرکز روی یک متن خطی طولانی فرو میپاشد. جالب اینکه طبق تحقیقات، حتی حضور فیزیکی یک گوشی تلفن همراه روی میز (حتی به صورت خاموش و رو به پایین)، بخشی از ظرفیت پردازش شناختی مغز را برای نادیده گرفتن آن اشغال کرده و عملکرد ذهن را تضعیف میکند.
در کنار گوشیهای هوشمند، ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد نیز به این تنبلی بیولوژیکی دامن زده است. دانشآموزان و دانشجویان به جای تلاش برای خواندن متون سخت، از چتباتها میخواهند تا متون را برای آنها خلاصه کنند یا مقالاتشان را بنویسند؛ فرآیندی که مغز را از مواجهه با چالش و مقاومت فکری محروم میکند.
پژوهش دانشگاه MIT: هوش مصنوعی چگونه مغز را تنبل میکند؟
مطالعه اخیر دانشمندان دانشگاه امآیتی بر روی داوطلبانی که از چتباتها برای کارهای شناختی نظیر نوشتن مقالات استفاده میکردند، حقایق تکاندهندهای را فاش کرد. تصاویر مغزی نشان دادند که در زمان استفاده از هوش مصنوعی، فعالیت نواحی مرتبط با خلاقیت در مغز به شدت کاهش مییابد. بدتر از آن، حدود ۸۳ درصد از کاربرانی که از هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، پس از پایان کار حتی نتوانستند یک خط از مطلبی که خودشان با کمک ابزار تولید کرده بودند را به یاد بیاورند. این تحقیق نشان داد که واگذاری تلاشهای ذهنی به چتباتها، مغز را از انجام کارهای فکری عمیق محروم کرده و مانع از یادگیری واقعی میشود.
نظام آموزشی امروزی با کاهش زمانهای مطالعه کلاسی و حذف مواجهههای فکری دشوار، عملاً به این عقبگرد شناختی دامن زده است. کارشناسان هشدار میدهند که برای نجات تمرکز و تفکر انتقادی نسلهای آینده، بازگرداندن فضاهای بدون فناوری و اختصاص زمانهای مطالعه مستمر در طول روز، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشمپوشی است.
[منبع]
@Science_Focus
Futurism
Boys Are So Unprepared by the Education System That They're Hitting High School Unable to Read Anything More Challenging That a…
A new study of reading habits in the UK showed that teenage boy's favorite books to read are mostly children's books.
⚡11
#آموزش
⚠️ اقدامات فوری پس از هک شدن گوشی
۱. قطع اتصال: گوشی را از اینترنت و وایفای جدا کنید (حالت پرواز)
۲. تغییر رمزها: از دستگاه دیگری، رمز حسابهای مهم (ایمیل، شبکههای اجتماعی، بانکی) را عوض کنید
۳. فعالسازی تأیید دومرحلهای: روی همه حسابهای حساس
۴. بررسی دسترسیها: لیست اپها و مجوزهای نصبشده را چک کنید و مشکوکها را حذف کنید
۵. پاکسازی کامل (Factory Reset) : در صورت شک به بدافزار عمیق، گوشی را ریست کامل کنید
۶. بهروزرسانی سیستمعامل : پس از ریست، آخرین نسخه امن را نصب کنید
۷. اطلاع به اطرافیان : مخاطبان را از احتمال پیامهای جعلی از حساب شما آگاه کنید.
tavaanatech
@FarazTed بازنشر
⚠️ اقدامات فوری پس از هک شدن گوشی
۱. قطع اتصال: گوشی را از اینترنت و وایفای جدا کنید (حالت پرواز)
۲. تغییر رمزها: از دستگاه دیگری، رمز حسابهای مهم (ایمیل، شبکههای اجتماعی، بانکی) را عوض کنید
۳. فعالسازی تأیید دومرحلهای: روی همه حسابهای حساس
۴. بررسی دسترسیها: لیست اپها و مجوزهای نصبشده را چک کنید و مشکوکها را حذف کنید
۵. پاکسازی کامل (Factory Reset) : در صورت شک به بدافزار عمیق، گوشی را ریست کامل کنید
۶. بهروزرسانی سیستمعامل : پس از ریست، آخرین نسخه امن را نصب کنید
۷. اطلاع به اطرافیان : مخاطبان را از احتمال پیامهای جعلی از حساب شما آگاه کنید.
tavaanatech
@FarazTed بازنشر
⚡5
ScienceAlert
Leave This Fruit Out of Your Next Berry Smoothie, Experiments Suggest
Oh damn.
وجود موز در اسموتی میتواند جذب آنتیاکسیدانها را کاهش دهد
پژوهشها نشان داد که افزودن موز به اسموتیهای حاوی میوه ممکن است جذب آنتیاکسیدانهای مهمی مانند فلاونولها را در بدن کاهش دهد. این ترکیبات در میوههایی مثل توتها، سیب و چای یافت میشوند و با سلامت قلب و مغز مرتبط هستند.
در مطالعه کنترلشده، میزان متابولیتهای فلاونول در خون افرادی که اسموتی موز-توت مصرف کرده بودند تا ۸۴ درصد کمتر از حالت مصرف اسموتی توت ساده بود. پژوهشگران علت این موضوع را وجود آنزیم پلیفنول اکسیداز در موز میدانند که میتواند این آنتیاکسیدانها را قبل از جذب در بدن تجزیه کند.
sciencealert.com/you-might-want-to-leave-this-fruit-out-of-your-next-smoothie-experiments-suggest
Polyphenol Oxidase ( PPO)
آنزیمی که باعث قهوهای شدن میوهها (مثل وقتی سیب یا موز بریده میشود و رنگش تغییر میکند) میشود.
وقتی میوه را در مخلوطکن (اسموتی) میریزیم، این آنزیم خیلی سریع فعال میشود و مواد مفید گیاهی به نام فلاوان-۳-الها (نوعی آنتیاکسیدان قوی که در توتها، چای سبز و بعضی میوهها هست) را تجزیه میکند. در نتیجه بدن مقدار کمتری از این مواد مفید را جذب میکند.
تحقیقی:
Impact of polyphenol oxidase on the bioavailability of flavan-3-ols in fruit smoothies: a controlled, single blinded, cross-over study
نتایج نشان داد که خوردن مواد مفید موجود در اسموتی موز (با مقدار بالای PPO) باعث شد مقدار مواد تجزیهشده این ترکیبات مفید در خون بهطور قابل توجهی کاهش پیدا کند. اما خوردن اسموتی مخلوط توت (با مقدار پایین PPO) چنین اثری نداشت.
https://pubs.rsc.org/fo/article/14/18/8217/809363/Impact-of-polyphenol-oxidase-on-the
@FarazTed
پژوهشها نشان داد که افزودن موز به اسموتیهای حاوی میوه ممکن است جذب آنتیاکسیدانهای مهمی مانند فلاونولها را در بدن کاهش دهد. این ترکیبات در میوههایی مثل توتها، سیب و چای یافت میشوند و با سلامت قلب و مغز مرتبط هستند.
در مطالعه کنترلشده، میزان متابولیتهای فلاونول در خون افرادی که اسموتی موز-توت مصرف کرده بودند تا ۸۴ درصد کمتر از حالت مصرف اسموتی توت ساده بود. پژوهشگران علت این موضوع را وجود آنزیم پلیفنول اکسیداز در موز میدانند که میتواند این آنتیاکسیدانها را قبل از جذب در بدن تجزیه کند.
sciencealert.com/you-might-want-to-leave-this-fruit-out-of-your-next-smoothie-experiments-suggest
Polyphenol Oxidase ( PPO)
آنزیمی که باعث قهوهای شدن میوهها (مثل وقتی سیب یا موز بریده میشود و رنگش تغییر میکند) میشود.
وقتی میوه را در مخلوطکن (اسموتی) میریزیم، این آنزیم خیلی سریع فعال میشود و مواد مفید گیاهی به نام فلاوان-۳-الها (نوعی آنتیاکسیدان قوی که در توتها، چای سبز و بعضی میوهها هست) را تجزیه میکند. در نتیجه بدن مقدار کمتری از این مواد مفید را جذب میکند.
تحقیقی:
Impact of polyphenol oxidase on the bioavailability of flavan-3-ols in fruit smoothies: a controlled, single blinded, cross-over study
نتایج نشان داد که خوردن مواد مفید موجود در اسموتی موز (با مقدار بالای PPO) باعث شد مقدار مواد تجزیهشده این ترکیبات مفید در خون بهطور قابل توجهی کاهش پیدا کند. اما خوردن اسموتی مخلوط توت (با مقدار پایین PPO) چنین اثری نداشت.
https://pubs.rsc.org/fo/article/14/18/8217/809363/Impact-of-polyphenol-oxidase-on-the
@FarazTed
⚡6
#طنز تلخ خرافات
یه دعانویس تو محلمونه دعای تعیین جنسیت مینویسه!
۱۰ تومن میدی میگی دختر یا پسر میخوای، دعا میده دستت، میگه به سلامت!
اگه نشد؟ پولتو کامل پس میده
هیچکی ازش شاکی نیست!
قمار ۵۰-۵۰ با سود تضمینی واسه دعانویس
در باره طالع بینی 👇
t.me/FarazTed/41388
⭕️
یه دعانویس تو محلمونه دعای تعیین جنسیت مینویسه!
۱۰ تومن میدی میگی دختر یا پسر میخوای، دعا میده دستت، میگه به سلامت!
اگه نشد؟ پولتو کامل پس میده
هیچکی ازش شاکی نیست!
قمار ۵۰-۵۰ با سود تضمینی واسه دعانویس
در باره طالع بینی 👇
t.me/FarazTed/41388
⭕️
⚡14
#بررسی فیلم تشییع خامنه ای
ساخته شده با هوش مصنوعی
توسط فکت نامه
https://factnameh.com/fa/fact-checks/2026-07-06-iran-ai-generated-video-khamenei-funeral-mosalla-tehran ⭕️
ساخته شده با هوش مصنوعی
توسط فکت نامه
https://factnameh.com/fa/fact-checks/2026-07-06-iran-ai-generated-video-khamenei-funeral-mosalla-tehran ⭕️
⚡11
Audio
#آمار در تشییع جنازه تهران
مهدی مهدوی آزاد حسین قاضیان
#توضیح_حاشیه
پس از برگزاری مراسم، خبرگزاری رویترز در گزارش خود، شمار شرکتکنندگان را «چند صد هزار نفر» توصیف کرد؛ رقمی که با برآوردهای اولیه فاصله خیلی زیادی دارد.
Reuters was not able to immediately verify crowd numbers on Monday, though drone footage appeared to show hundreds of thousands of people.
https://www.reuters.com/world/middle-east/khamenei-mourners-fill-irans-streets-discontent-still-simmers-2026-07-06/
فکت نامه
https://factnameh.com/fa/fact-checks/2026-07-06-iran-ai-generated-video-khamenei-funeral-mosalla-tehran
مهدی مهدوی آزاد حسین قاضیان
#توضیح_حاشیه
پس از برگزاری مراسم، خبرگزاری رویترز در گزارش خود، شمار شرکتکنندگان را «چند صد هزار نفر» توصیف کرد؛ رقمی که با برآوردهای اولیه فاصله خیلی زیادی دارد.
Reuters was not able to immediately verify crowd numbers on Monday, though drone footage appeared to show hundreds of thousands of people.
https://www.reuters.com/world/middle-east/khamenei-mourners-fill-irans-streets-discontent-still-simmers-2026-07-06/
فکت نامه
https://factnameh.com/fa/fact-checks/2026-07-06-iran-ai-generated-video-khamenei-funeral-mosalla-tehran
⚡4
🕊 فرازتد⚡️(روشنگری)
زوال تدریجی توانایی خواندن: چرا نوجوانان و دانشجویان دیگر نمیتوانند کتاب بخوانند؟ آمارهای جدید نشاندهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسلشناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتابخوانی سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان…
بازتنظیم ارزش تلاش شناختی توسط رسانههای اجتماعی؛ چارچوبی نوین برای تبیین تغییرات توجه
پژوهشی که در مجله Nature Human Behaviour منتشر شده، دیدگاهی متفاوت درباره تأثیر رسانههای اجتماعی ارائه میدهد. برخلاف تصور رایج، مسئله اصلی این نیست که شبکههای اجتماعی توانایی تمرکز یا ظرفیت شناختی انسان را از بین میبرند؛ بلکه آنها نحوه ارزشگذاری مغز نسبت به تلاش ذهنی را تغییر میدهند.
مغز؛ یک محاسبهگر هزینه و فایده
مغز انسان بهطور مداوم میان «هزینه انجام یک کار» و «پاداش مورد انتظار آن» تعادل برقرار میکند. پلتفرمهای دیجیتال با ارائه پاداشهای فوری، شخصیسازیشده و کمزحمت، این محاسبه را به نفع فعالیتهای آسان تغییر میدهند. در نتیجه، مغز بهتدریج انتظار بازدهی سریع پیدا میکند و انجام کارهای زمانبر و دشوار را پرهزینهتر از گذشته ارزیابی میکند.
چرا انجام کارهای سخت دشوارتر به نظر میرسد؟
فعالیتهایی مانند مطالعه عمیق، یادگیری یک مهارت، نوشتن یا حل مسائل پیچیده، معمولاً با پاداشی دیرهنگام همراه هستند. اما در مقابل، شبکههای اجتماعی با هر اسکرول، اعلان یا ویدئوی کوتاه، پاداشی فوری ارائه میکنند. تکرار این الگو باعث میشود مغز بهتدریج تحمل کمتری برای شروعهای کند و مسیرهای پرزحمت داشته باشد و زودتر به سمت گزینههای آسانتر برود.
اکتشاف در برابر بهرهبرداری
نویسندگان این پژوهش دو شیوه اصلی یادگیری را از هم تفکیک میکنند:
اکتشاف (Exploration): جستوجو، مرور و تجربه مداوم گزینههای جدید.
بهرهبرداری (Exploitation): تمرکز طولانیمدت روی یک موضوع برای رسیدن به یادگیری عمیق و تسلط.
هر دو برای یادگیری ضروریاند؛ اما رسانههای دیجیتال با جذاب و کمهزینه کردن «اکتشاف»، تعادل میان این دو را بر هم میزنند و احتمال رها کردن فعالیتهای دشوار پیش از دریافت نتیجه را افزایش میدهند.
مشکل، تلفن هوشمند نیست؛ طراحی پلتفرمهاست.
این پژوهش تأکید میکند که خودِ تلفن هوشمند ذاتاً مضر نیست. یک گوشی میتواند ابزار مطالعه، آموزش یا یادگیری زبان باشد، یا وسیلهای برای اسکرول بیپایان و دریافت پاداشهای لحظهای. عامل تعیینکننده، معماری پاداش و طراحی تجربه کاربری هر پلتفرم است؛ اینکه کاربران را به تمرکز و دنبال کردن هدف تشویق کند یا به جابهجایی مداوم میان محتوا.
چرا آزمایشهای علمی همیشه کاهش تمرکز را نشان نمیدهند؟
این مدل توضیح میدهد که چرا بسیاری از مطالعات آزمایشگاهی شواهد قطعی درباره افت توانایی شناختی پیدا نمیکنند. افراد همچنان قادرند هنگام ضرورت روی یک کار تمرکز کنند؛ اما در زندگی روزمره، زمانی که حق انتخاب دارند، بیشتر به سمت فعالیتهایی میروند که با کمترین تلاش، بیشترین پاداش را ارائه میکنند. به بیان دیگر، توانایی تمرکز از بین نرفته است؛ انگیزه استفاده از آن تغییر کرده است.
جمع بندی: پیام اصلی این پژوهش آن است که رسانههای اجتماعی بیش از آنکه «توجه» را نابود کنند، ارزش ذهنی تلاش را بازتنظیم میکنند. قرار گرفتن مداوم در معرض پاداشهای فوری، آستانه تحمل ما را برای فعالیتهای دشوار کاهش میدهد و انتخاب مسیرهای آسان را به گزینه پیشفرض مغز تبدیل میکند. از این منظر، راهکار مؤثر نه صرفاً کاهش زمان استفاده از صفحهنمایش، بلکه طراحی محیطهای دیجیتال و عادتهایی است که تلاش شناختی، تمرکز عمیق و یادگیری پایدار را دوباره ارزشمند کنند.
https://neurosciencenews.com/effort-recalibration-digital-media-cognition-30985/
@roznegardanesh
مرتبط
t.me/FarazTed/39498
t.me/FarazTed/46911
t.me/FarazTed/46747
پژوهشی که در مجله Nature Human Behaviour منتشر شده، دیدگاهی متفاوت درباره تأثیر رسانههای اجتماعی ارائه میدهد. برخلاف تصور رایج، مسئله اصلی این نیست که شبکههای اجتماعی توانایی تمرکز یا ظرفیت شناختی انسان را از بین میبرند؛ بلکه آنها نحوه ارزشگذاری مغز نسبت به تلاش ذهنی را تغییر میدهند.
مغز؛ یک محاسبهگر هزینه و فایده
مغز انسان بهطور مداوم میان «هزینه انجام یک کار» و «پاداش مورد انتظار آن» تعادل برقرار میکند. پلتفرمهای دیجیتال با ارائه پاداشهای فوری، شخصیسازیشده و کمزحمت، این محاسبه را به نفع فعالیتهای آسان تغییر میدهند. در نتیجه، مغز بهتدریج انتظار بازدهی سریع پیدا میکند و انجام کارهای زمانبر و دشوار را پرهزینهتر از گذشته ارزیابی میکند.
چرا انجام کارهای سخت دشوارتر به نظر میرسد؟
فعالیتهایی مانند مطالعه عمیق، یادگیری یک مهارت، نوشتن یا حل مسائل پیچیده، معمولاً با پاداشی دیرهنگام همراه هستند. اما در مقابل، شبکههای اجتماعی با هر اسکرول، اعلان یا ویدئوی کوتاه، پاداشی فوری ارائه میکنند. تکرار این الگو باعث میشود مغز بهتدریج تحمل کمتری برای شروعهای کند و مسیرهای پرزحمت داشته باشد و زودتر به سمت گزینههای آسانتر برود.
اکتشاف در برابر بهرهبرداری
نویسندگان این پژوهش دو شیوه اصلی یادگیری را از هم تفکیک میکنند:
اکتشاف (Exploration): جستوجو، مرور و تجربه مداوم گزینههای جدید.
بهرهبرداری (Exploitation): تمرکز طولانیمدت روی یک موضوع برای رسیدن به یادگیری عمیق و تسلط.
هر دو برای یادگیری ضروریاند؛ اما رسانههای دیجیتال با جذاب و کمهزینه کردن «اکتشاف»، تعادل میان این دو را بر هم میزنند و احتمال رها کردن فعالیتهای دشوار پیش از دریافت نتیجه را افزایش میدهند.
مشکل، تلفن هوشمند نیست؛ طراحی پلتفرمهاست.
این پژوهش تأکید میکند که خودِ تلفن هوشمند ذاتاً مضر نیست. یک گوشی میتواند ابزار مطالعه، آموزش یا یادگیری زبان باشد، یا وسیلهای برای اسکرول بیپایان و دریافت پاداشهای لحظهای. عامل تعیینکننده، معماری پاداش و طراحی تجربه کاربری هر پلتفرم است؛ اینکه کاربران را به تمرکز و دنبال کردن هدف تشویق کند یا به جابهجایی مداوم میان محتوا.
چرا آزمایشهای علمی همیشه کاهش تمرکز را نشان نمیدهند؟
این مدل توضیح میدهد که چرا بسیاری از مطالعات آزمایشگاهی شواهد قطعی درباره افت توانایی شناختی پیدا نمیکنند. افراد همچنان قادرند هنگام ضرورت روی یک کار تمرکز کنند؛ اما در زندگی روزمره، زمانی که حق انتخاب دارند، بیشتر به سمت فعالیتهایی میروند که با کمترین تلاش، بیشترین پاداش را ارائه میکنند. به بیان دیگر، توانایی تمرکز از بین نرفته است؛ انگیزه استفاده از آن تغییر کرده است.
جمع بندی: پیام اصلی این پژوهش آن است که رسانههای اجتماعی بیش از آنکه «توجه» را نابود کنند، ارزش ذهنی تلاش را بازتنظیم میکنند. قرار گرفتن مداوم در معرض پاداشهای فوری، آستانه تحمل ما را برای فعالیتهای دشوار کاهش میدهد و انتخاب مسیرهای آسان را به گزینه پیشفرض مغز تبدیل میکند. از این منظر، راهکار مؤثر نه صرفاً کاهش زمان استفاده از صفحهنمایش، بلکه طراحی محیطهای دیجیتال و عادتهایی است که تلاش شناختی، تمرکز عمیق و یادگیری پایدار را دوباره ارزشمند کنند.
https://neurosciencenews.com/effort-recalibration-digital-media-cognition-30985/
@roznegardanesh
مرتبط
t.me/FarazTed/39498
t.me/FarazTed/46911
t.me/FarazTed/46747
Neuroscience News
Social Media Recalibrates How the Brain Values Mental Effort
A new study introduces an effort recalibration framework, proving social media changes how our brains value cognitive effort.
⚡1
#نگاه
چیزی که این سالها در فضای علمی زیاد توجهم را جلب کرده، جابهجا شدن شاخص و دستاورد است.
کم نیستند افرادی که خودشان را با عنوانهایی مثل «یک درصد برتر جهان»، «دو درصد برتر جهان»، «دانشمند پراستناد» یا رتبه دانشگاه و عدد H-index معرفی میکنند؛ انگار مهمترین بخش هویت علمی یک پژوهشگر همین چند عدد و برچسب است.
واقعیت اینکه این عنوانها عمدتا بر پایه شاخصهای کتابسنجی (Bibliometric Indicators) تعریف میشوند. این شاخصها برای ارزیابی الگوهای انتشار و استناد طراحی شدهاند و در جای خودشان هم ارزشمندند. اما قرار نیست معیار نهایی کیفیت علمی، خلاقیت پژوهشی یا اثرگذاری واقعی یک پژوهشگر باشند.
اگر قرار باشد پژوهشگری را معرفی کنیم، به نظرم سوال های مهمتری وجود دارد روی چه مسئلهای کار کرده است؟ چه خلا های را در ادبیات علمی پر کرده است؟ پژوهش او چه تغییری در فهم یک پدیده، تصمیمگیری، سیاستگذاری یا عمل حرفهای ایجاد کرده است؟
به نظرم گاهی روایت کردن اعداد، از روایت کردن ایدهها راحتتر شده است. اینکه کسی بگوید «جزو یک درصد برتر جهان هستم» خیلی سادهتر از این است که توضیح دهد پژوهشش دقیقا چه مسئلهای را حل کرده یا چه تغییری ایجاد کرده است.
علم با شاخصها پیش نمیرود؛ شاخصها فقط تلاش میکنند بخشی از فعالیت علمی را اندازهگیری کنند. چیزی که علم را جلو میبرد، پرسشهای خوب، روششناسی دقیق، یافتههای قابل اتکا و اثری است که یک پژوهش بر دانش و زندگی انسانها میگذارد.
شاید بهتره کمتر درباره رتبهها و برچسبها حرف بزنیم و بیشتر درباره مسئلههایی که حل کردهایم، ایدههایی که ساختهایم و تغییری که ایجاد کردهایم.
در نهایت، ماندگارترین معرفی یک پژوهشگر جایگاه او در یک فهرست بلند نیست ، بلکه اثری است که بر دانش و جامعه بر جای میگذارد.
➖
گاهی وقتی قرار است یکی از استادان مشهور دانشگاهی در ایران را معرفی کنیم . تقریبا یک جمله ثابت را میشنویم
ایشان سالانه بیش از ۱۰۰ مقاله منتشر میکنند.
انگار همین یک عدد، قرار است درباره کیفیت علمی یک نفر همهچیز را بگوید.
فقط یک سوال؛ یعنی واقعا هر سه چهار روز یک مقاله؟
اگر کسی حتی مدت کوتاهی در یک دانشگاه پژوهشمحور کار کرده باشد، جواب را میداند. این حجم از خروجی، معمولا محصول یک نفر نیست؛ محصول یک اکوسیستم پژوهشی است. پشت این عدد، یک گروه تحقیقاتی، چندین دانشجوی دکتری، پژوهشگران پسادکتری، همکاران بینالمللی، پروژههای موازی و گرنتهای پژوهشی قرار دارد. نقش استاد هم روشن است؛ هدایت علمی، طراحی مسیر پژوهش، جذب منابع و مدیریت تیم.
هیچ اشکالی هم ندارد. اتفاقا همین، یکی از سختترین و ارزشمندترین مهارتهای یک پژوهشگر است.
اما چیزی که جای سوال دارد، روایت بعضی از این افراد است.
کمتر کسی میگوید من یک گروه پژوهشی را مدیریت میکنم که سالانه حدود ۱۰۰ مقاله منتشر میکند. در عوض، با افتخار گفته میشود من سالی ۱۰۰ مقاله دارم.
همین «من» کوچک، سهم یک تیم بزرگ را از روایت حذف میکند.
بعد هم همین روایت بارها تکرار میشود در همایشها، مصاحبهها، نشستهای دانشگاهی و شبکههای اجتماعی. کمکم هم این تصور شکل میگیرد که گویا نبوغ یعنی هر سه روز یک مقاله نوشتن.
این دیگه نبوغ نیست، این تحریف واقعیت است.
اگر کسی واقعا مدیر یک گروه پژوهشی موفق است، اتفاقا همان را بگوید. هیچ افتخاری کمتر از این نیست. اما وقتی موفقیت یک تیم به دستاورد شخصی تبدیل میشود، دیگر فقط با یک اغراق روبهرو نیستیم؛ با نوعی بیانصافی علمی روبهرو هستیم.
شاید به همین دلیل است که در فضای دانشگاهی ، دانشجو بیشتر اسم آدمها را حفظ میکند تا اسم ایدهها؛ بیشتر تعداد مقالهها را میپرسد تا اینکه آن پژوهشها چه مسئلهای را حل کردهاند. وقتی روایت علم از عدد شروع شود، طبیعی است که به عدد هم ختم شود.
@scienti_f منبع
@FarazTed بازنشر 👁
چیزی که این سالها در فضای علمی زیاد توجهم را جلب کرده، جابهجا شدن شاخص و دستاورد است.
کم نیستند افرادی که خودشان را با عنوانهایی مثل «یک درصد برتر جهان»، «دو درصد برتر جهان»، «دانشمند پراستناد» یا رتبه دانشگاه و عدد H-index معرفی میکنند؛ انگار مهمترین بخش هویت علمی یک پژوهشگر همین چند عدد و برچسب است.
واقعیت اینکه این عنوانها عمدتا بر پایه شاخصهای کتابسنجی (Bibliometric Indicators) تعریف میشوند. این شاخصها برای ارزیابی الگوهای انتشار و استناد طراحی شدهاند و در جای خودشان هم ارزشمندند. اما قرار نیست معیار نهایی کیفیت علمی، خلاقیت پژوهشی یا اثرگذاری واقعی یک پژوهشگر باشند.
اگر قرار باشد پژوهشگری را معرفی کنیم، به نظرم سوال های مهمتری وجود دارد روی چه مسئلهای کار کرده است؟ چه خلا های را در ادبیات علمی پر کرده است؟ پژوهش او چه تغییری در فهم یک پدیده، تصمیمگیری، سیاستگذاری یا عمل حرفهای ایجاد کرده است؟
به نظرم گاهی روایت کردن اعداد، از روایت کردن ایدهها راحتتر شده است. اینکه کسی بگوید «جزو یک درصد برتر جهان هستم» خیلی سادهتر از این است که توضیح دهد پژوهشش دقیقا چه مسئلهای را حل کرده یا چه تغییری ایجاد کرده است.
علم با شاخصها پیش نمیرود؛ شاخصها فقط تلاش میکنند بخشی از فعالیت علمی را اندازهگیری کنند. چیزی که علم را جلو میبرد، پرسشهای خوب، روششناسی دقیق، یافتههای قابل اتکا و اثری است که یک پژوهش بر دانش و زندگی انسانها میگذارد.
شاید بهتره کمتر درباره رتبهها و برچسبها حرف بزنیم و بیشتر درباره مسئلههایی که حل کردهایم، ایدههایی که ساختهایم و تغییری که ایجاد کردهایم.
در نهایت، ماندگارترین معرفی یک پژوهشگر جایگاه او در یک فهرست بلند نیست ، بلکه اثری است که بر دانش و جامعه بر جای میگذارد.
➖
گاهی وقتی قرار است یکی از استادان مشهور دانشگاهی در ایران را معرفی کنیم . تقریبا یک جمله ثابت را میشنویم
ایشان سالانه بیش از ۱۰۰ مقاله منتشر میکنند.
انگار همین یک عدد، قرار است درباره کیفیت علمی یک نفر همهچیز را بگوید.
فقط یک سوال؛ یعنی واقعا هر سه چهار روز یک مقاله؟
اگر کسی حتی مدت کوتاهی در یک دانشگاه پژوهشمحور کار کرده باشد، جواب را میداند. این حجم از خروجی، معمولا محصول یک نفر نیست؛ محصول یک اکوسیستم پژوهشی است. پشت این عدد، یک گروه تحقیقاتی، چندین دانشجوی دکتری، پژوهشگران پسادکتری، همکاران بینالمللی، پروژههای موازی و گرنتهای پژوهشی قرار دارد. نقش استاد هم روشن است؛ هدایت علمی، طراحی مسیر پژوهش، جذب منابع و مدیریت تیم.
هیچ اشکالی هم ندارد. اتفاقا همین، یکی از سختترین و ارزشمندترین مهارتهای یک پژوهشگر است.
اما چیزی که جای سوال دارد، روایت بعضی از این افراد است.
کمتر کسی میگوید من یک گروه پژوهشی را مدیریت میکنم که سالانه حدود ۱۰۰ مقاله منتشر میکند. در عوض، با افتخار گفته میشود من سالی ۱۰۰ مقاله دارم.
همین «من» کوچک، سهم یک تیم بزرگ را از روایت حذف میکند.
بعد هم همین روایت بارها تکرار میشود در همایشها، مصاحبهها، نشستهای دانشگاهی و شبکههای اجتماعی. کمکم هم این تصور شکل میگیرد که گویا نبوغ یعنی هر سه روز یک مقاله نوشتن.
این دیگه نبوغ نیست، این تحریف واقعیت است.
اگر کسی واقعا مدیر یک گروه پژوهشی موفق است، اتفاقا همان را بگوید. هیچ افتخاری کمتر از این نیست. اما وقتی موفقیت یک تیم به دستاورد شخصی تبدیل میشود، دیگر فقط با یک اغراق روبهرو نیستیم؛ با نوعی بیانصافی علمی روبهرو هستیم.
شاید به همین دلیل است که در فضای دانشگاهی ، دانشجو بیشتر اسم آدمها را حفظ میکند تا اسم ایدهها؛ بیشتر تعداد مقالهها را میپرسد تا اینکه آن پژوهشها چه مسئلهای را حل کردهاند. وقتی روایت علم از عدد شروع شود، طبیعی است که به عدد هم ختم شود.
@scienti_f منبع
@FarazTed بازنشر 👁
⚡14
..
Telegraph
اصرار روی اشتباه، سیر روشنگری فضای مجازی فارسی زبان، اعتماد به مروج علم و فلسفه
به عنوان یک مروج علم و فلسفه که در طول سالها در بحثهای گوناگون شرکت کرده است، اعصابخردکنترین چیزی که ما ـ و این تنها تجربه شخصی من نیست، بلکه در گزارشهای دیگر همکاران نیز دیده میشود ـ با آن مواجه بودهایم و هستیم، «پافشاری بر روی اشتباه» است، نه اشتباه…
⚡3
یونیسف: سرعت پذیرش هوش مصنوعی توسط کودکان سه برابر بزرگسالان است
تحلیلهای جدید یونیسف نشان میدهد که کودکان با سرعتی بیش از سه برابر بزرگسالان درحال استفاده از هوش مصنوعی هستند. طبق آمار، حداقل ۲۰ میلیون کودک در جهان از این فناوری استفاده کردهاند؛ ۱۳ میلیون نفر برای تکالیف مدرسه و بیش از ۲ میلیون کودک نیز برای حل نگرانیهای ذهنی خود از هوش مصنوعی مشاوره میگیرند. این حجم از استقبال، کودکان را در خط مقدم مواجهه با آسیبهای ساختاری قرار داده است.
یونیسف هشدار میدهد که قوانین فعلی به هیچ وجه بازتابدهنده حقوق کودکان نیستند. در همین رابطه، یکسوم کودکان از کلاهبرداریهای هوش مصنوعی و یکچهارم آنها از ساخت دیپفیکهای غیراخلاقی از چهره خود نگران هستند. یونیسف از دولتها خواسته تا پیش از آنکه دیر شود، امنیت و حریم خصوصی کودکان را در اولویت قوانین هوش مصنوعی قرار دهند.
https://digiato.com/artificial-intelligence/unicef-report-children-ai-adoption-risks
@FarazTed
تحلیلهای جدید یونیسف نشان میدهد که کودکان با سرعتی بیش از سه برابر بزرگسالان درحال استفاده از هوش مصنوعی هستند. طبق آمار، حداقل ۲۰ میلیون کودک در جهان از این فناوری استفاده کردهاند؛ ۱۳ میلیون نفر برای تکالیف مدرسه و بیش از ۲ میلیون کودک نیز برای حل نگرانیهای ذهنی خود از هوش مصنوعی مشاوره میگیرند. این حجم از استقبال، کودکان را در خط مقدم مواجهه با آسیبهای ساختاری قرار داده است.
یونیسف هشدار میدهد که قوانین فعلی به هیچ وجه بازتابدهنده حقوق کودکان نیستند. در همین رابطه، یکسوم کودکان از کلاهبرداریهای هوش مصنوعی و یکچهارم آنها از ساخت دیپفیکهای غیراخلاقی از چهره خود نگران هستند. یونیسف از دولتها خواسته تا پیش از آنکه دیر شود، امنیت و حریم خصوصی کودکان را در اولویت قوانین هوش مصنوعی قرار دهند.
https://digiato.com/artificial-intelligence/unicef-report-children-ai-adoption-risks
@FarazTed
⚡4