🕊 فرازتد⚡️(روشنگری)
21.4K subscribers
11.6K photos
11.6K videos
1.63K files
23.9K links
@AarmaanF
ادمین رابط پرسش علمی

ویژه سکولارهای طبیعت‌‌گرای ملت ایران
(⛔️مومن به ماوراء عضو نشود)

مبانی کانال ما
t.me/FarazTed/15822

افشای شایعه/مغلطه/کژفهمی
فریب و حماقت

اخبار علمی+
سخنرانی‌،مستند،مقاله:
دانش/اندیشه/جامعه/روان
تاریخ/هنر و بیشتر..
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🩸 #جاویدنام ماهان قدمی
از دغدغه های خود و هم نسلان خود می‌گوید.
⚡30
زندگی در سال ۱۷۷۶ چگونه بود؟ روایت موزه اسمیتسونین از خارش، درد و تهوع مداوم مردم آن روزگار

وقتی به انقلابیون سال ۱۷۷۶ و دوران استقلال آمریکا فکر می‌کنیم، شخصیت‌هایی شیک با کلاه‌های سه گوش و لباس‌های تمیز در ذهنمان نقش می‌بندد. اما بررسی ابزارهای پزشکی و اسناد تاریخی در موزه ملی تاریخ آمریکا نشان می‌دهد که تجربه حسی زندگی در آن دوران بسیار متفاوت بوده است. مردم آن روزگار، چه غنی و چه فقیر، در طول زندگی خود با خارش دائمی پوست، دردهای بدنی و حالت تهوع مداوم همزیستی می‌کردند.

بهداشت در آن دوران معنای امروزی را نداشت. شستشو اغلب در رودخانه‌ها و بیشتر برای تجدید قوا انجام می‌شد تا تمیزی. لباس‌های پشمی و کتان زبر، بدون گندزدایی مکرر پوشیده می‌شدند و بستر مناسبی برای شپش، ساس و بیماری‌های قارچی پوست مانند کچلی و گال بودند. در نتیجه، خارش دائمی پوست و زخم‌های دیرعلاج، بخشی عادی از زندگی روزمره بود. از سوی دیگر، نبودِ امکانات نگهداری غذا به این معنی بود که مردم مکرراً شیر ترش‌شده و گوشت نیمه‌فاسد مصرف می‌کردند که حاصل آن سوءهاضمه مزمن و اسهال بود.

در سال ۱۷۷۶ هنوز نظریه میکروبی بیماری‌ها کشف نشده بود. پزشکان معتقد بودند بدن از چهار مایع اصلی (خون، بلغم، صفرا و سودا) تشکیل شده و بیماری ناشی از برهم خوردن تعادل این اخلاط است. به همین دلیل، رایج‌ترین درمان برای هر بیماری، تخلیه این مایعات بود. پزشکان با استفاده از ابزارهای تیز فلزی اقدام به رگ‌زنی و خون‌گیری‌های شدید می‌کردند. جراحان دست‌های خون‌آلود خود را در آب آلوده می‌شستند و با پیش‌بندهای کثیف خود خشک می‌کردند، بدون اینکه بدانند خود عامل انتقال عفونت‌های مرگبار هستند.

حتی ابزارهای پزشکی آن دوران نیز زبر و خشن بودند. از اره‌های استخوان‌بری گرفته تا اسکالپل‌ها، سنگین و بدون ظرافت ساخته می‌شدند و جالب اینکه تفاوت چندانی میان ابزار جراحی انسان و ابزار دام‌پزشکی اسب‌ها و گوسفندان وجود نداشت. در غیاب داروی بیهوشی، بیماران پیش از جراحی‌های وحشتناک تنها به نوشیدن الکل یا تریاک متوسل می‌شدند.

به دلیل رژیم غذایی فاقد ویتامین سی، بیماری اسکوربوت خفیف، خونریزی لثه و لق شدن دندان‌ها بسیار شایع بود. وقتی دندانی خراب یا عفونی می‌شد، ابزاری به نام کلید دندان به کار می‌رفت. این ابزار فلزی که ظاهری شبیه به کلیدهای بزرگ داشت، دور دندان چفت می‌شد و با یک چرخش ناگهانی و اهرم کردن روی لثه، دندان را به همراه ریشه و گاهی بخشی از استخوان فک بیرون می‌کشید؛ فرآیندی فوق‌العاده دردناک که تنها چند ثانیه طول می‌کشید اما لثه را به شدت مجروح می‌کرد.

بررسی این اشیاء تاریخی به ما یادآوری می‌کند که گذشته انسان تا چه حد با رنج بدنی عجین بوده است. این ابزارها به ما کمک می‌کنند تا ارزش واقعی پیشرفت‌های پزشکی مدرن را درک کنیم و بدانیم که پشتوانه‌ی آزادی‌ها و اندیشه‌های بزرگی که از آن دوران به ما ارث رسیده، کالبدهایی رنجور اما تسلیم‌ناپذیر بوده‌اند.
[منبع]
@Science_Focus

این فیلم سینمایی را ببینید
https://t.me/FarazTed/45713
⚡8
زوال تدریجی توانایی خواندن: چرا نوجوانان و دانشجویان دیگر نمی‌توانند کتاب بخوانند؟

آمارهای جدید نشان‌دهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسل‌شناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتاب‌خوانی سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان در مقطع دبیرستان، هنوز توانایی خواندن کتاب‌هایی دشوارتر از کتاب‌های دوره ابتدایی را ندارند. این بحران به مدارس محدود نمانده و اکنون استادان دانشگاه شکایت دارند که دانشجویان جدید حتی از پس خواندن یک مقاله علمی ۲۰ صفحه‌ای هم برنمی‌آیند.

طبق گزارش سالانه رنسانس که ۲۳ میلیون فعالیت خواندنِ بیش از یک میلیون دانش‌آموز را تحلیل کرده، پسران ۱۱ تا ۱۴ ساله تقریباً به طور انحصاری به خواندن کتاب‌های بسیار ساده و مصور نظیر خاطرات یک بچه چلمن محدود شده‌اند و طعم چالش‌های ادبی بزرگتر را نمی‌چشند. دختران هم سن آن‌ها گرچه انتخاب‌های متنوع‌تری دارند، اما همچنان با معیارهای رشد شناختی فاصله دارند. بررسی‌ها نشان می‌دهد کمتر از ۱۰ درصد پسران ۱۴ تا ۱۶ ساله روزانه برای لذت مطالعه می‌کنند و نمرات خواندن دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان به پایین‌ترین حد خود از سال ۱۹۹۲ رسیده است.

تحلیل عصب‌شناختی زوال تمرکز: مغز به عنوان یک عضله
سیستم عصبی انسان بر اساس اصل استفاده کن یا از دست بده کار می‌کند. مسیرهای عصبی مغز که وظیفه حفظ توجه مستمر و طولانی‌مدت را بر عهده دارند، تنها در صورت تمرین مداوم و مواجهه با متون طولانی ساخته و تقویت می‌شوند؛ در غیر این صورت، این مسیرها دچار آتروفی یا تحلیل رفتن می‌شوند. وقتی ذهن نوجوانان روزانه با ویدیوهای چند ثانیه‌ای شبکه‌های اجتماعی و اسکرول بی‌انتها بمباران می‌شود، توانایی بیولوژیکی مغز برای تمرکز روی یک متن خطی طولانی فرو می‌پاشد. جالب اینکه طبق تحقیقات، حتی حضور فیزیکی یک گوشی تلفن همراه روی میز (حتی به صورت خاموش و رو به پایین)، بخشی از ظرفیت پردازش شناختی مغز را برای نادیده گرفتن آن اشغال کرده و عملکرد ذهن را تضعیف می‌کند.

در کنار گوشی‌های هوشمند، ورود ابزارهای هوش مصنوعی مولد نیز به این تنبلی بیولوژیکی دامن زده است. دانش‌آموزان و دانشجویان به جای تلاش برای خواندن متون سخت، از چت‌بات‌ها می‌خواهند تا متون را برای آن‌ها خلاصه کنند یا مقالاتشان را بنویسند؛ فرآیندی که مغز را از مواجهه با چالش و مقاومت فکری محروم می‌کند.

پژوهش دانشگاه MIT: هوش مصنوعی چگونه مغز را تنبل می‌کند؟
مطالعه اخیر دانشمندان دانشگاه ام‌آی‌تی بر روی داوطلبانی که از چت‌بات‌ها برای کارهای شناختی نظیر نوشتن مقالات استفاده می‌کردند، حقایق تکان‌دهنده‌ای را فاش کرد. تصاویر مغزی نشان دادند که در زمان استفاده از هوش مصنوعی، فعالیت نواحی مرتبط با خلاقیت در مغز به شدت کاهش می‌یابد. بدتر از آن، حدود ۸۳ درصد از کاربرانی که از هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، پس از پایان کار حتی نتوانستند یک خط از مطلبی که خودشان با کمک ابزار تولید کرده بودند را به یاد بیاورند. این تحقیق نشان داد که واگذاری تلاش‌های ذهنی به چت‌بات‌ها، مغز را از انجام کارهای فکری عمیق محروم کرده و مانع از یادگیری واقعی می‌شود.

نظام آموزشی امروزی با کاهش زمان‌های مطالعه کلاسی و حذف مواجهه‌های فکری دشوار، عملاً به این عقب‌گرد شناختی دامن زده است. کارشناسان هشدار می‌دهند که برای نجات تمرکز و تفکر انتقادی نسل‌های آینده، بازگرداندن فضاهای بدون فناوری و اختصاص زمان‌های مطالعه مستمر در طول روز، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشم‌پوشی است.

[منبع]
@Science_Focus
⚡11
#آموزش
⚠️ اقدامات فوری پس از هک شدن گوشی

۱. قطع اتصال: گوشی را از اینترنت و وای‌فای جدا کنید (حالت پرواز)
۲. تغییر رمزها: از دستگاه دیگری، رمز حساب‌های مهم (ایمیل، شبکه‌های اجتماعی، بانکی) را عوض کنید
۳. فعال‌سازی تأیید دومرحله‌ای: روی همه حساب‌های حساس
۴. بررسی دسترسی‌ها: لیست اپ‌ها و مجوزهای نصب‌شده را چک کنید و مشکوک‌ها را حذف کنید
۵. پاک‌سازی کامل (Factory Reset) : در صورت شک به بدافزار عمیق، گوشی را ریست کامل کنید
۶. به‌روزرسانی سیستم‌عامل : پس از ریست، آخرین نسخه امن را نصب کنید
۷. اطلاع به اطرافیان : مخاطبان را از احتمال پیام‌های جعلی از حساب شما آگاه کنید.
tavaanatech

@FarazTed بازنشر
⚡5
وجود موز در اسموتی می‌تواند جذب آنتی‌اکسیدان‌ها را کاهش دهد

پژوهش‌ها نشان داد که افزودن موز به اسموتی‌های حاوی میوه ممکن است جذب آنتی‌اکسیدان‌های مهمی مانند فلاونول‌ها را در بدن کاهش دهد. این ترکیبات در میوه‌هایی مثل توت‌ها، سیب و چای یافت می‌شوند و با سلامت قلب و مغز مرتبط هستند.

در مطالعه کنترل‌شده، میزان متابولیت‌های فلاونول در خون افرادی که اسموتی موز-توت مصرف کرده بودند تا ۸۴ درصد کمتر از حالت مصرف اسموتی توت ساده بود. پژوهشگران علت این موضوع را وجود آنزیم پلی‌فنول اکسیداز در موز می‌دانند که می‌تواند این آنتی‌اکسیدان‌ها را قبل از جذب در بدن تجزیه کند.

sciencealert.com/you-might-want-to-leave-this-fruit-out-of-your-next-smoothie-experiments-suggest

Polyphenol Oxidase ( PPO)
آنزیمی که باعث قهوه‌ای شدن میوه‌ها (مثل وقتی سیب یا موز بریده می‌شود و رنگش تغییر می‌کند) می‌شود.
وقتی میوه را در مخلوط‌کن (اسموتی) می‌ریزیم، این آنزیم خیلی سریع فعال می‌شود و مواد مفید گیاهی به نام فلاوان-۳-ال‌ها (نوعی آنتی‌اکسیدان قوی که در توت‌ها، چای سبز و بعضی میوه‌ها هست) را تجزیه می‌کند. در نتیجه بدن مقدار کمتری از این مواد مفید را جذب می‌کند.

تحقیقی:
Impact of polyphenol oxidase on the bioavailability of flavan-3-ols in fruit smoothies: a controlled, single blinded, cross-over study
نتایج نشان داد که خوردن مواد مفید موجود در اسموتی موز (با مقدار بالای PPO) باعث شد مقدار مواد تجزیه‌شده این ترکیبات مفید در خون به‌طور قابل توجهی کاهش پیدا کند. اما خوردن اسموتی مخلوط توت (با مقدار پایین PPO) چنین اثری نداشت.
https://pubs.rsc.org/fo/article/14/18/8217/809363/Impact-of-polyphenol-oxidase-on-the

@FarazTed
⚡6
#طنز تلخ خرافات

یه دعانویس تو محل‌مونه دعای تعیین جنسیت می‌نویسه!
۱۰ تومن میدی می‌گی دختر یا پسر می‌خوای، دعا می‌ده دستت، می‌گه به سلامت!

اگه نشد؟ پولتو کامل پس می‌ده
هیچ‌کی ازش شاکی نیست!
قمار ۵۰-۵۰ با سود تضمینی واسه دعانویس

در باره طالع بینی 👇
t.me/FarazTed/41388
⭕️
⚡14
#بررسی فیلم تشییع خامنه ای
ساخته شده با هوش مصنوعی

توسط فکت نامه
https://factnameh.com/fa/fact-checks/2026-07-06-iran-ai-generated-video-khamenei-funeral-mosalla-tehran ⭕️
⚡11
Audio
#آمار در تشییع جنازه تهران
مهدی مهدوی آزاد حسین قاضیان

#توضیح_حاشیه
پس از برگزاری مراسم، خبرگزاری رویترز در گزارش خود، شمار شرکت‌کنندگان را «چند صد هزار نفر» توصیف کرد؛ رقمی که با برآوردهای اولیه فاصله خیلی زیادی  دارد.
Reuters was not able to immediately verify crowd ​numbers on Monday, though drone footage appeared to show hundreds of thousands of people.
https://www.reuters.com/world/middle-east/khamenei-mourners-fill-irans-streets-discontent-still-simmers-2026-07-06/

فکت نامه
https://factnameh.com/fa/fact-checks/2026-07-06-iran-ai-generated-video-khamenei-funeral-mosalla-tehran
⚡4
🕊 فرازتد⚡️(روشنگری)
زوال تدریجی توانایی خواندن: چرا نوجوانان و دانشجویان دیگر نمی‌توانند کتاب بخوانند؟ آمارهای جدید نشان‌دهنده یک بحران عمیق، خاموش و نسل‌شناختی در سیستم آموزشی و توانایی ذهنی جوانان است. گزارش بزرگ کتاب‌خوانی سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که بخش بزرگی از پسران نوجوان…
بازتنظیم ارزش تلاش شناختی توسط رسانه‌های اجتماعی؛ چارچوبی نوین برای تبیین تغییرات توجه

پژوهشی که در مجله Nature Human Behaviour منتشر شده، دیدگاهی متفاوت درباره تأثیر رسانه‌های اجتماعی ارائه می‌دهد. برخلاف تصور رایج، مسئله اصلی این نیست که شبکه‌های اجتماعی توانایی تمرکز یا ظرفیت شناختی انسان را از بین می‌برند؛ بلکه آن‌ها نحوه ارزش‌گذاری مغز نسبت به تلاش ذهنی را تغییر می‌دهند.

مغز؛ یک محاسبه‌گر هزینه و فایده
مغز انسان به‌طور مداوم میان «هزینه انجام یک کار» و «پاداش مورد انتظار آن» تعادل برقرار می‌کند. پلتفرم‌های دیجیتال با ارائه پاداش‌های فوری، شخصی‌سازی‌شده و کم‌زحمت، این محاسبه را به نفع فعالیت‌های آسان تغییر می‌دهند. در نتیجه، مغز به‌تدریج انتظار بازدهی سریع پیدا می‌کند و انجام کارهای زمان‌بر و دشوار را پرهزینه‌تر از گذشته ارزیابی می‌کند.

چرا انجام کارهای سخت دشوارتر به نظر می‌رسد؟
فعالیت‌هایی مانند مطالعه عمیق، یادگیری یک مهارت، نوشتن یا حل مسائل پیچیده، معمولاً با پاداشی دیرهنگام همراه هستند. اما در مقابل، شبکه‌های اجتماعی با هر اسکرول، اعلان یا ویدئوی کوتاه، پاداشی فوری ارائه می‌کنند. تکرار این الگو باعث می‌شود مغز به‌تدریج تحمل کمتری برای شروع‌های کند و مسیرهای پرزحمت داشته باشد و زودتر به سمت گزینه‌های آسان‌تر برود.

اکتشاف در برابر بهره‌برداری
نویسندگان این پژوهش دو شیوه اصلی یادگیری را از هم تفکیک می‌کنند:

اکتشاف (Exploration): جست‌وجو، مرور و تجربه مداوم گزینه‌های جدید.

بهره‌برداری (Exploitation): تمرکز طولانی‌مدت روی یک موضوع برای رسیدن به یادگیری عمیق و تسلط.

هر دو برای یادگیری ضروری‌اند؛ اما رسانه‌های دیجیتال با جذاب و کم‌هزینه کردن «اکتشاف»، تعادل میان این دو را بر هم می‌زنند و احتمال رها کردن فعالیت‌های دشوار پیش از دریافت نتیجه را افزایش می‌دهند.

مشکل، تلفن هوشمند نیست؛ طراحی پلتفرم‌هاست.
این پژوهش تأکید می‌کند که خودِ تلفن هوشمند ذاتاً مضر نیست. یک گوشی می‌تواند ابزار مطالعه، آموزش یا یادگیری زبان باشد، یا وسیله‌ای برای اسکرول بی‌پایان و دریافت پاداش‌های لحظه‌ای. عامل تعیین‌کننده، معماری پاداش و طراحی تجربه کاربری هر پلتفرم است؛ اینکه کاربران را به تمرکز و دنبال کردن هدف تشویق کند یا به جابه‌جایی مداوم میان محتوا.

چرا آزمایش‌های علمی همیشه کاهش تمرکز را نشان نمی‌دهند؟
این مدل توضیح می‌دهد که چرا بسیاری از مطالعات آزمایشگاهی شواهد قطعی درباره افت توانایی شناختی پیدا نمی‌کنند. افراد همچنان قادرند هنگام ضرورت روی یک کار تمرکز کنند؛ اما در زندگی روزمره، زمانی که حق انتخاب دارند، بیشتر به سمت فعالیت‌هایی می‌روند که با کمترین تلاش، بیشترین پاداش را ارائه می‌کنند. به بیان دیگر، توانایی تمرکز از بین نرفته است؛ انگیزه استفاده از آن تغییر کرده است.

جمع بندی: پیام اصلی این پژوهش آن است که رسانه‌های اجتماعی بیش از آنکه «توجه» را نابود کنند، ارزش ذهنی تلاش را بازتنظیم می‌کنند. قرار گرفتن مداوم در معرض پاداش‌های فوری، آستانه تحمل ما را برای فعالیت‌های دشوار کاهش می‌دهد و انتخاب مسیرهای آسان را به گزینه پیش‌فرض مغز تبدیل می‌کند. از این منظر، راهکار مؤثر نه صرفاً کاهش زمان استفاده از صفحه‌نمایش، بلکه طراحی محیط‌های دیجیتال و عادت‌هایی است که تلاش شناختی، تمرکز عمیق و یادگیری پایدار را دوباره ارزشمند کنند.
https://neurosciencenews.com/effort-recalibration-digital-media-cognition-30985/

@roznegardanesh

مرتبط
t.me/FarazTed/39498

t.me/FarazTed/46911

t.me/FarazTed/46747
⚡1
#نگاه

چیزی که این سال‌ها در فضای علمی زیاد توجهم را جلب کرده، جابه‌جا شدن شاخص و دستاورد است.
کم نیستند افرادی که خودشان را با عنوان‌هایی مثل «یک درصد برتر جهان»، «دو درصد برتر جهان»، «دانشمند پراستناد» یا رتبه دانشگاه و عدد H-index معرفی می‌کنند؛ انگار مهم‌ترین بخش هویت علمی یک پژوهشگر همین چند عدد و برچسب است.
واقعیت اینکه این عنوان‌ها عمدتا بر پایه شاخص‌های کتاب‌سنجی (Bibliometric Indicators) تعریف می‌شوند. این شاخص‌ها برای ارزیابی الگوهای انتشار و استناد طراحی شده‌اند و در جای خودشان هم ارزشمندند. اما قرار نیست معیار نهایی کیفیت علمی، خلاقیت پژوهشی یا اثرگذاری واقعی یک پژوهشگر باشند.
اگر قرار باشد پژوهشگری را معرفی کنیم، به نظرم سوال های مهم‌تری وجود دارد روی چه مسئله‌ای کار کرده است؟ چه خلا های را در ادبیات علمی پر کرده است؟ پژوهش او چه تغییری در فهم یک پدیده، تصمیم‌گیری، سیاست‌گذاری یا عمل حرفه‌ای ایجاد کرده است؟
به نظرم گاهی روایت کردن اعداد، از روایت کردن ایده‌ها راحت‌تر شده است. اینکه کسی بگوید «جزو یک درصد برتر جهان هستم» خیلی ساده‌تر از این است که توضیح دهد پژوهشش دقیقا چه مسئله‌ای را حل کرده یا چه تغییری ایجاد کرده است.
علم با شاخص‌ها پیش نمی‌رود؛ شاخص‌ها فقط تلاش می‌کنند بخشی از فعالیت علمی را اندازه‌گیری کنند. چیزی که علم را جلو می‌برد، پرسش‌های خوب، روش‌شناسی دقیق، یافته‌های قابل اتکا و اثری است که یک پژوهش بر دانش و زندگی انسان‌ها می‌گذارد.
شاید بهتره کمتر درباره رتبه‌ها و برچسب‌ها حرف بزنیم و بیشتر درباره مسئله‌هایی که حل کرده‌ایم، ایده‌هایی که ساخته‌ایم و تغییری که ایجاد کرده‌ایم.
در نهایت، ماندگارترین معرفی یک پژوهشگر جایگاه او در یک فهرست بلند نیست ، بلکه اثری است که بر دانش و جامعه بر جای می‌گذارد.

➖
گاهی وقتی  قرار است یکی از استادان مشهور دانشگاهی در ایران را معرفی کنیم . تقریبا یک جمله ثابت را می‌شنویم
ایشان سالانه بیش از ۱۰۰ مقاله منتشر می‌کنند.
انگار همین یک عدد، قرار است درباره کیفیت علمی یک نفر همه‌چیز را بگوید.
فقط یک سوال؛ یعنی واقعا هر سه چهار روز یک مقاله؟
اگر کسی حتی مدت کوتاهی در یک دانشگاه پژوهش‌محور کار کرده باشد، جواب را می‌داند. این حجم از خروجی، معمولا محصول یک نفر نیست؛ محصول یک اکوسیستم پژوهشی است. پشت این عدد، یک گروه تحقیقاتی، چندین دانشجوی دکتری، پژوهشگران پسادکتری، همکاران بین‌المللی، پروژه‌های موازی و گرنت‌های پژوهشی قرار دارد. نقش استاد هم روشن است؛ هدایت علمی، طراحی مسیر پژوهش، جذب منابع و مدیریت تیم.
هیچ اشکالی هم ندارد. اتفاقا همین، یکی از سخت‌ترین و ارزشمندترین مهارت‌های یک پژوهشگر است.
اما چیزی که جای سوال دارد، روایت بعضی از این افراد است.
کمتر کسی می‌گوید من یک گروه پژوهشی را مدیریت می‌کنم که سالانه حدود ۱۰۰ مقاله منتشر می‌کند. در عوض، با افتخار گفته می‌شود من سالی ۱۰۰ مقاله دارم.
همین «من» کوچک، سهم یک تیم بزرگ را از روایت حذف می‌کند.
بعد هم همین روایت بارها تکرار می‌شود در همایش‌ها، مصاحبه‌ها، نشست‌های دانشگاهی و شبکه‌های اجتماعی. کم‌کم هم این تصور شکل می‌گیرد که گویا نبوغ یعنی هر سه روز یک مقاله نوشتن.
این دیگه نبوغ نیست، این تحریف واقعیت است.
اگر کسی واقعا مدیر یک گروه پژوهشی موفق است، اتفاقا همان را بگوید. هیچ افتخاری کمتر از این نیست. اما وقتی موفقیت یک تیم به دستاورد شخصی تبدیل می‌شود، دیگر فقط با یک اغراق روبه‌رو نیستیم؛ با نوعی بی‌انصافی علمی روبه‌رو هستیم.
شاید به همین دلیل است که در فضای دانشگاهی ، دانشجو بیشتر اسم آدم‌ها را حفظ می‌کند تا اسم ایده‌ها؛ بیشتر تعداد مقاله‌ها را می‌پرسد تا اینکه آن پژوهش‌ها چه مسئله‌ای را حل کرده‌اند. وقتی روایت علم از عدد شروع شود، طبیعی است که به عدد هم ختم شود.
@scienti_f منبع

@FarazTed  بازنشر 👁
⚡14
یونیسف: سرعت پذیرش هوش مصنوعی توسط کودکان سه برابر بزرگسالان است

تحلیل‌های جدید یونیسف نشان می‌دهد که کودکان با سرعتی بیش از سه برابر بزرگسالان درحال استفاده از هوش مصنوعی هستند. طبق آمار، حداقل ۲۰ میلیون کودک در جهان از این فناوری استفاده کرده‌اند؛ ۱۳ میلیون نفر برای تکالیف مدرسه و بیش از ۲ میلیون کودک نیز برای حل نگرانی‌های ذهنی خود از هوش مصنوعی مشاوره می‌گیرند. این حجم از استقبال، کودکان را در خط مقدم مواجهه با آسیب‌های ساختاری قرار داده است.

یونیسف هشدار می‌دهد که قوانین فعلی به هیچ وجه بازتاب‌دهنده حقوق کودکان نیستند. در همین رابطه، یک‌سوم کودکان از کلاهبرداری‌های هوش مصنوعی و یک‌چهارم آنها از ساخت دیپ‌فیک‌های غیراخلاقی از چهره خود نگران هستند. یونیسف از دولت‌ها خواسته تا پیش از آنکه دیر شود، امنیت و حریم خصوصی کودکان را در اولویت قوانین هوش مصنوعی قرار دهند.
https://digiato.com/artificial-intelligence/unicef-report-children-ai-adoption-risks

@FarazTed
⚡4
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#مستند قتل عام ایران؛ قسمت اول
پزشکی قانونی کهریزک

⚠️ شامل صحنه های بسیار دلخراش
🅾
⚡17
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#مستند قتل‌ عام ایران، قسمت دوم
سوگند بقراط

⚠️ شامل صحنه های بسیار دلخراش
🅾
⚡15
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#مستند قتل عام ایران؛ قسمت سوم
مشهد، نجف‌ آباد، اصفهان

⚠️ شامل صحنه های بسیار دلخراش
🅾
⚡15
سپر بیولوژیک در برابر فشار: چرا خودشیفتگی و سایکوپاتی واکنش فیزیکی به استرس را کاهش می‌دهند؟

افرادی با ویژگی‌های شخصیتی مخرب مانند خودشیفتگی شدید و سایکوپاتی، معمولاً روابط اجتماعی بدی دارند. اما یک پژوهش جدید و غافلگیرکننده که در ژورنال بین‌المللی روان‌فیزیولوژی منتشر شده، نشان می‌دهد که این افراد در مواجهه با شرایط پرفشار ذهنی، واکنش‌های فیزیکی و روانی بسیار کمتری به استرس نشان می‌دهند؛ یافته‌ای که نشان‌دهنده نوعی تاب‌آوری بیولوژیکی خاص در بدن آن‌هاست.

دانشمندان دانشگاه تگزاس در یک آزمایش کنترل‌شده، ۱۳۹ دانشجو را در معرض استرس حاد قرار دادند. از آن‌ها خواسته شد تا یک کار ریاضی ذهنی سخت (کم کردن مداوم عدد ۱۳ از عدد ۱۰۲۲) را جلوی چشمان ناظری با روپوش سفید آزمایشگاهی انجام دهند؛ فضایی که به طور هوشمندانه برای ایجاد فشار اجتماعی طراحی شده بود. در حین آزمایش، ضربان قلب و فشار خون آن‌ها به طور مداوم اندازه‌گیری می‌شد. نتایج نشان داد افرادی که نمرات بالاتری در خودشیفتگی داشتند، افزایش بسیار کمتری در فشار خون و احساس اضطراب نشان دادند. همچنین افراد مبتلا به سایکوپاتی، ضربان قلب بسیار آرام‌تر و استرس کمتری را در طول این چالش دشوار تجربه کردند.

سه‌گانه تاریک شخصیت و واکنش قلبی-عروقی به زبان ساده
روان‌شناسان از اصطلاح سه‌گانه تاریک برای توصیف سه ویژگی شخصیتی مخرب استفاده می‌کنند: خودشیفتگی (حس کاذب خودبزرگ‌بینی و تمایل به سلطه)، سایکوپاتی (بی‌رحمی، تکانشگری و فقدان همدلی) و ماکیاولیسم (رویکرد حسابگرانه و فریبکارانه برای سوءاستفاده از دیگران). واکنش‌پذیری قلبی-عروقی نیز به تغییراتی گفته می‌شود که در زمان استرس در قلب و رگ‌ها رخ می‌دهد (مانند تپش قلب شدید یا تنگی رگ‌ها). واکنش‌پذیری بالای قلبی در مواجهه با فشارهای روزمره، در درازمدت خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را به شدت افزایش می‌دهد.

جالب اینجاست که وقتی دانشمندان همپوشانی این سه ویژگی را با ابزارهای آماری کنترل کردند، مشخص شد که ماکیاولیسم برخلاف خودشیفتگی و سایکوپاتی، در مواجهه با استرس پنهان، در واقع اضطراب ذهنی بیشتری را برای فرد ایجاد می‌کند.

تضاد فرگشتی: بقای فردی به قیمت آسیب جمعی
کاهش واکنش فیزیکی به استرس در افراد خودشیفته و سایکوپات ممکن است نوعی مکانیسم دفاعی یا بی‌حسی عاطفی باشد که قلب آن‌ها را از فرسودگی ناشی از تنش‌های روزانه محافظت می‌کند و به آن‌ها اجازه می‌دهد تحت شدیدترین فشارها خونسرد بمانند. اما این یک شمشیر دولبه است؛ این سازگاری بیولوژیکی که برای بقای فردی آن‌ها مفید است، به قیمت آسیب‌های شدید به اطرافیان، ناتوانی در همدلی و رفتارهای سمی اجتماعی به دست می‌آید. علم روانشناسی این ویژگی‌ها را تایید نمی‌کند، بلکه صرفاً به دنبال درک این است که چگونه رفتارهای مخرب اجتماعی می‌توانند ریشه‌های عمیق بقای فیزیکی در مغز داشته باشند.

این یافته‌ها گرچه به درک بهتر رابطه ذهن و بدن کمک می‌کنند، اما دانشمندان یادآور می‌شوند که نمونه‌های آزمایشی محدود به جوانان بوده و برای تعمیم آن به کل جامعه، نیاز به بررسی‌های بلندمدت‌تر است.
[منبع]
@Science_Focus
⚡7
اسکرول بی‌پایان؛ چگونه شبکه‌های اجتماعی مدار پاداش مغز را درگیر می‌کنند؟

قصد داشتید فقط سی ثانیه اینستاگرام را چک کنید. چهل دقیقه بعد، هنوز در حال اسکرول هستید و دقیقاً نمی‌دانید چه چیزی دیدید. این تجربه تصادفی نیست؛ پشت آن یکی از قدیمی‌ترین و قدرتمندترین قانون‌های یادگیری رفتاری در روان‌شناسی نشسته است، همان قانونی که طراحان اسلات‌ماشین‌ها دهه‌هاست از آن استفاده می‌کنند.


«یک پاداش نامنظم، از یک پاداش تضمین‌شده قوی‌تر است»
در روان‌شناسی رفتاری، «برنامه‌ی تقویت نسبتی متغیر» (Variable Ratio Schedule) به وضعیتی گفته می‌شود که پاداش، نه بعد از هر رفتار، بلکه بعد از تعداد نامشخصی از تکرار آن رفتار می‌رسد؛ دقیقاً مثل اهرم اسلات‌ماشین که هرگز نمی‌دانید کِی برنده می‌شوید. پژوهش‌های کلاسیک رفتارگرایی نشان داده‌اند از میان انواع برنامه‌های تقویت، همین برنامه‌ی نامنظم بیشترین مقاومت را در برابر خاموشی (Extinction) رفتار ایجاد می‌کند؛ یعنی رفتاری که با پاداش نامنظم شکل گرفته باشد، حتی وقتی پاداش قطع شود، خیلی دیرتر از بین می‌رود. اسکرول کردن فید دقیقاً همین ساختار را دارد؛ گاهی یک پست جالب می‌بینید، گاهی چند بار پشت سر هم چیزی خاصی نیست. همین نامنظم‌بودن است که مغز را وادار می‌کند دوباره و دوباره امتحان کند.

«دوپامین و پاداشی که نمی‌شود پیش‌بینی‌اش کرد»
یکی از پژوهش‌های شناخته‌شده در این زمینه با روش تصویربرداری PET نشان داد وقتی افراد پاداش مالی را به‌صورت غیرقابل‌پیش‌بینی دریافت می‌کنند، ترشح دوپامین در بخشی از جسم مخطط مغز (caudate) افزایش می‌یابد؛ ناحیه‌ای که در سیستم پاداش مغز نقش کلیدی دارد. پژوهش بعدیِ همین گروه تحقیقاتی نشان داد این افزایش دوپامین همیشه یک‌طرفه نیست؛ در برخی بخش‌های دیگر مغز (پوتامن)، حتی سرکوب موقت دوپامین هم دیده شده و دانشمندان هنوز مدل کاملی برای توضیح این پیچیدگی ندارند.

«وقتی فید اجتماعی، به یک محرک عصبی تبدیل می‌شود»
پژوهشی با روش تصویربرداری fMRI روی ۲۰ کاربر فعال فیسبوک نشان داد افرادی که نمرات بالاتری در پرسش‌نامه‌ی «اعتیاد به فیسبوک» داشتند، هنگام مواجهه با محرک‌های مرتبط با فیسبوک، الگوی فعالیت مغزی مشابهی با اعتیادهای رفتاری دیگر (نظیر قمار) از خود نشان می‌دادند، هرچند پژوهشگران تأکید کردند این شباهت کامل نیست و مکانیزم زیستی آن با اعتیاد به مواد تفاوت‌هایی هم دارد.

نکته قابل توجه: حجم نمونه این مطالعه کوچک بوده (۲۰ نفر) و بخش قابل‌توجهی از جامعه‌ی علمی هنوز بر سر این‌که آیا «اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی» یک تشخیص روان‌پزشکی مستقل است یا صرفاً یک عادت رفتاری شدید، اتفاق‌نظر ندارند. برچسب «اعتیاد» در این حوزه هنوز محل بحث است، نه یک واقعیت قطعی‌شده.

«چرا ترک این عادت این‌قدر سخت است؟»
همان اصل «مقاومت در برابر خاموشی» که در بخش اول گفته شد، اینجا هم صادق است؛ چون پاداش‌های شبکه‌های اجتماعی (لایک، کامنت، پست جالب بعدی) نامنظم‌اند، مغز نمی‌تواند مطمئن شود که «دیگر خبری نیست» و بنابراین باز هم امتحان می‌کند. دقیقاً همین ویژگی است که باعث می‌شود ترک این عادت، سخت‌تر از ترک عادتی باشد که پاداشش قابل‌پیش‌بینی بوده.

«جمع‌بندی»
اسکرول بی‌پایان، نتیجه‌ی ضعف اراده‌ی شما نیست؛ نتیجه‌ی یک طراحی است که از یکی از قدیمی‌ترین قوانین یادگیری در ذهن انسان بهره می‌برد. با این حال، شواهد نشان می‌دهند حتی محدودسازی ساده و آگاهانه، بدون نیاز به قطع کامل، می‌تواند اثر محسوسی روی خلق‌وخو داشته باشد. گاهی راه‌حل، جنگیدن با مغز نیست؛ تغییر قوانین بازی‌ای است که مغز در آن قرار گرفته.

Source:
1. Zald et al., 2004, J Neurosci — DOI: 10.1523/JNEUROSCI.4643-03.2004
2. Hakyemez et al., 2008, NeuroImage — PMID: 18063390
3. Turel et al., 2014, Psychological Reports — PMID: 25489985
4. Hunt et al., 2018, J Social & Clinical Psychology — DOI: 10.1521/jscp.2018.37.10.751
5. Nevin & Grace, 2012 (PREE / Resistance to Extinction review) — PMC3335979
6. Podlesnik & Shahan, 2009, PMC1397788
-
«Channel of Science is for all»
⚡5
⚠️ هشدار جدی درباره آگهی‌های جعلی استخدام در صرافی‌های ارز دیجیتال

در روزهای اخیر، نوعی کلاهبرداری با پوشش «استخدام در صرافی رمزارز»، «اپراتور خرید و فروش ارز دیجیتال» یا «همکاری آنلاین با درآمد بالا» در حال گسترش است. هدف اصلی این آگهی‌ها، سوءاستفاده از افراد جویای کار و تبدیل کردن آن‌ها به واسطه انتقال پول‌های مشکوک است.

🔳در این روش، کلاهبرداران ابتدا با وعده شغل ساده، درآمد بالا و کار در خانه اعتماد قربانی را جلب می‌کنند. سپس از فرد می‌خواهند برای شروع همکاری یا آموزش، مبلغی پرداخت کند. در مرحله بعد، متقاضی را مجبور می‌کنند با مدارک شخصی خود در یک صرافی ارز دیجیتال احراز هویت کند و حساب بانکی خودش را برای دریافت پول در اختیار این روند قرار دهد.

پس از آن، مبالغی از حساب افراد ناشناس به حساب بانکی قربانی واریز می‌شود. کلاهبرداران از او می‌خواهند این پول را به تتر، اتریوم یا سایر رمزارزها تبدیل کند و به کیف پولی که آن‌ها معرفی می‌کنند، انتقال دهد.

🔳اما خطر اصلی همین‌جاست: فردی که تصور می‌کند فقط یک کار ساده انجام می‌دهد، ممکن است ناخواسته وارد چرخه پول‌شویی، انتقال پول‌های سرقتی یا درآمدهای حاصل از جرائم اینترنتی شود. نتیجه این کار می‌تواند مسدود شدن حساب بانکی، بسته شدن حساب صرافی، احضار قضایی و حتی تشکیل پرونده کیفری باشد.

به این نشانه‌های خطر توجه کنید:

🟥درخواست پول برای استخدام یا آموزش

🟥وعده درآمد بالا بدون نیاز به مهارت یا سابقه

🟥درخواست احراز هویت در صرافی با مدارک شخصی شما

🟥استفاده از حساب بانکی شما برای دریافت پول دیگران

🟥درخواست تبدیل پول واریزشده به ارز دیجیتال

🟥انتقال رمزارز به کیف پول افراد یا شرکت‌های ناشناس

🟥تأکید بر عجله، محرمانه بودن کار یا انجام سریع تراکنش

هیچ شرکت معتبر و قانونی از نیروی تازه‌کار نمی‌خواهد با حساب بانکی شخصی خودش پول افراد ناشناس را دریافت کند و آن را به رمزارز تبدیل کند. این نوع پیشنهادها نه فرصت شغلی، بلکه یک دام خطرناک مالی و قضایی است.

💸 tavaanatech
⚡2
#طنز تلخ
اگه این رفراندوم نیست پس چیه؟

#توضیح_حاشبه
فاصله بین انقلاب و آزادی ۴.۵ کیلومتر است. اگر بخواهیم پهنای دو میدان و خیابانهای مشرف به آنها را اضافه کنیم می توان آنرا ۵ کیلومتر در نظر گرفت.
عرض خیابان با پیاده رو حدود ۵۰ متر است.

اگر جمعیت را در این فاصله فشرده کنیم به نحوی که امکان حرکت نداشته باشند می توان  برای هر مترمربع  چهارنفر را جای داد.  لذا جمعیت در صورت پر شدن کامل این فاصله برابر است با:
5000 * 50 * 4 = 1،000،000
یعنی حداکثر یک میلیون نفر

اما با توجه به تراکم کمتر و امکان حرکت جمعیت، مسلما عدد بالا باید در ضریبی کمتر از 1  ضرب شود. بنظر می رسد تراکم کمتر از ۵۰% سطح اشغال کاملا متراکم باشد. لذا جمعیت قاعدتا کمتر از ۵۰۰ هزار خواهد بود.
که با تخمین چندصد هزارنفر  رویترز همخوان است.
برای تجمع دو روز در تهران، همین تعداد ۵۰۰ ( البته به همراه نظامیان و مسافران ورودی از دیگر شهرها) و حداکثر ۷۰۰ تخمین زده شده است.
اما حکومت ظاهرا با ضرب آن در عدد ۱۰ جمعیت را ۶ میلیون نفر اعلام کرده است!
.
⚡15
#نگاهی_به_آرشیو  ۸ جولای ۱۷ تیر

🏮 ۸ سال پیش در چنین روزی 
t.me/FarazTed/5899
🏮 ۷ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/12826
🏮 ۶ سال پیش در چنین روزی 
t.me/FarazTed/18446
🏮 ۵ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/21450
🏮 ۴ سال پیش در چنین روزی 
t.me/FarazTed/24430
🏮 ۳ سال پیش در چنین روزی 
t.me/FarazTed/29008
🏮 ۲ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/35511
🏮 ۱ سال پیش در چنین روزی
t.me/FarazTed/42067

👥 فقط در بخش نظرات این پیام، می‌‌توانید کلیه مطالب خود در حوزه علمی، فرهنگی، معرفی لینکها و طرح پرسش... را (بجز سیاسی) ارسال کنید.👇

⚡2