✅ تکمله ای بر یادداشت «گاندو و مصائب دولت دوسر»
(شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد!)
ابوالفضل دلاوری
استاد جامعه شناسی سیاسی ایران دانشگاه علامه طباطبایی
🔹جناب دکتر فیرحی عزیز!
سلام بر شما!
یادداشت شما با عنوان «گاندو و مصائب دولت دوسر» را خواندم. بنده هیچ بخشی از این سریال را ندیده ام. با وجود این توصیف و مفهوم سازی شما از آنچه که در این سریال می گذرد علاوه بر این که بسیار دقیق و جالب است، مسأله ای هرچند مزمن اما همچنان بسیار مهم را مطرح کرده اید که بدون دیدن آن سریال هم می توان در مورد آن وارد گفتگو شد: وجود یک دولت «دو سر» در ایران امروز.
🔸آسیب شناسی شما از این وضعیت نیز دقیق است: دوبینی ، بلاتصمیمی و تردید در میان متولیان و کارگزاران دولت؛ ناکارآمدی و فرسایش مشروعیت نهادها و نیروهای سیاسی؛ تحمیل هزینه های مضاعف و بدون بازدهی به کشور و سردرگمی و کلافگی جامعه. اما بحث شما تا همینجا پیشتر نمی آید و دست کم سه سوال زیر را بی پاسخ می گذارد.
1⃣نخست این که: صرفنظر از دنیای واقعی، و طبق روایت خود این سریال آیا توانمندی های بالقوه و مهمتر از آن مشروعیت این دو «سر» یکسان است؟ بعید به نظر می رسد پاسخ شما مثبت باشد. بنده نیز در یکی دیگر از تفسیرهائی که در باره این سریال منتشر شده است دریافتم که در یک سر این موجود عجیب الخلقه، نیروهائی خمود نابلد و یا خائن درکارند و در سر دیگر آن، نیروهای ناشناخته هوشمند،و دلسوزی وجود دارند که در هر ماجرائی سرانجام موفق می شوند خمودگی ها، خرابکاری های برآمده از «سر» دیگر را خنثی و جبران نمایند. بنا بر این، می توان گفت در این سریال به روشنی یک پروژه مشروعیت زدائی و مشروعیت سازی نیز در جریان است.
2⃣سوال دوم به جایگاه رسانه ای که این سریال در آن تولید و پخش شده، مربوط است. آیا این رسانۀ قدرتمند انحصاری، عریض و طویل و پر مخاطب، مستقل از این دو «سر» است؟ در این صورت، که البته احتمال آن کم می نماید، با توجه به جهتگیری ها و کارکردهای این رسانه، می توان گفت موجود عجیب الخلقه مورد نظر شما بیش از دو سر دارد و دارای «چند سر» و شاید هم «چندین سر» است! اما اگر این رسانه به یکی از این دو سر تعلق دارد، که این محتملتر است، در این صورت آیا موضوع از آنچه که در ظاهر دیده می شود پیچیده تر و جهت دارتر نیست؟ در چنین شرایطی آیا نباید از محتوای این سریال بیرون و بالاتر ایستاد و با دقت نظر در روند و فرایند حداقل 25 ساله ای که به تولّد و رشد چنین موجود عجیب الخلقه ای انجامیده، تصویری دقیقتر از وضعیت و تحلیلی عمیقتر از آسیب شناسی این موجود ارائه کرد؟
3⃣سوال سوم به راه حل نهفته در یادداشت شما مربوط است: راه حل تلویحی، و نه صریح شما ضرورت «یک سر» سازی نظام سیاسی و دولت است. به احتمال زیاد این راه حل باید همان چیزی باشد که کارفرمایان این سریال و حامیان فکری و سیاسی آن به دنبالش هستند.
🔸به طرح این سوال ساده تر بسنده می شود که آیا تنها گزینه مطلوب در شرایط موجود «یکسر» کردن نظام سیاسی و دولت است؟ به عبارت دیگر آیا وضعیت «دوسری» در طول این دوره (بیش از 25 سال) به رغم همه نامطلوبی ها و معضلاتش هیچ دستاورد مثبتی نداشته یا دست کم حاوی هیچ فرصتی برای پویائی های آشکار یا پنهان در لایه های زیرین سیاسی و اجتماعی نبوده است؟
🔹پاسخ به این سوالات البته فرصت بیشتری می طلبد اما با توجه به فرایند تولّد و رشد این موجود دوسر از یک سو و روند پویائی های سیاسی و اجتماعی آشکار و پنهان در همین دوره، و علاوه بر این دو، با توجه به مخاطرات شدید محیط بیرونی، شاید اصرار و تعجیل برای «یک سر» کردن این موجود عجیب الخلقه چندان مقرون به صلاح و صواب نباشد!
🔸باید اجازه دهیم تاریخ و طبیعت و پویائی های اجتماعی و سیاسی نیز کار خود را بکنند زیرا اینها نیز «قابله» قابلی هستند! شاید در آینده فرصت های مناسبتر و کم هزینه تری برای درمان یا حتی جراحی این موجود دو سر فراهم شود.
🔹بی فایده نیست به عنوان یک تمثیل، سرگذشت و سرنوشت مرحومان «لاله» و «لادن» را به یادآوریم: 30 سال زندگی دراماتیک و البته رنجناک اما سپس مرگ تراژیک هر دو، آنهم در اثر تعجیل و اصرار خودشان بر جداسازی! شاید ما امروزه هنوز در مرحله دراماتیک حیات سیاسی و اجتماعی خود به سر می بریم پس مراقب باشیم با اصرار و تعجیل خود وارد مرحله تراژیک آن نشویم!
🆔@Feirahi
(شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد!)
ابوالفضل دلاوری
استاد جامعه شناسی سیاسی ایران دانشگاه علامه طباطبایی
🔹جناب دکتر فیرحی عزیز!
سلام بر شما!
یادداشت شما با عنوان «گاندو و مصائب دولت دوسر» را خواندم. بنده هیچ بخشی از این سریال را ندیده ام. با وجود این توصیف و مفهوم سازی شما از آنچه که در این سریال می گذرد علاوه بر این که بسیار دقیق و جالب است، مسأله ای هرچند مزمن اما همچنان بسیار مهم را مطرح کرده اید که بدون دیدن آن سریال هم می توان در مورد آن وارد گفتگو شد: وجود یک دولت «دو سر» در ایران امروز.
🔸آسیب شناسی شما از این وضعیت نیز دقیق است: دوبینی ، بلاتصمیمی و تردید در میان متولیان و کارگزاران دولت؛ ناکارآمدی و فرسایش مشروعیت نهادها و نیروهای سیاسی؛ تحمیل هزینه های مضاعف و بدون بازدهی به کشور و سردرگمی و کلافگی جامعه. اما بحث شما تا همینجا پیشتر نمی آید و دست کم سه سوال زیر را بی پاسخ می گذارد.
1⃣نخست این که: صرفنظر از دنیای واقعی، و طبق روایت خود این سریال آیا توانمندی های بالقوه و مهمتر از آن مشروعیت این دو «سر» یکسان است؟ بعید به نظر می رسد پاسخ شما مثبت باشد. بنده نیز در یکی دیگر از تفسیرهائی که در باره این سریال منتشر شده است دریافتم که در یک سر این موجود عجیب الخلقه، نیروهائی خمود نابلد و یا خائن درکارند و در سر دیگر آن، نیروهای ناشناخته هوشمند،و دلسوزی وجود دارند که در هر ماجرائی سرانجام موفق می شوند خمودگی ها، خرابکاری های برآمده از «سر» دیگر را خنثی و جبران نمایند. بنا بر این، می توان گفت در این سریال به روشنی یک پروژه مشروعیت زدائی و مشروعیت سازی نیز در جریان است.
2⃣سوال دوم به جایگاه رسانه ای که این سریال در آن تولید و پخش شده، مربوط است. آیا این رسانۀ قدرتمند انحصاری، عریض و طویل و پر مخاطب، مستقل از این دو «سر» است؟ در این صورت، که البته احتمال آن کم می نماید، با توجه به جهتگیری ها و کارکردهای این رسانه، می توان گفت موجود عجیب الخلقه مورد نظر شما بیش از دو سر دارد و دارای «چند سر» و شاید هم «چندین سر» است! اما اگر این رسانه به یکی از این دو سر تعلق دارد، که این محتملتر است، در این صورت آیا موضوع از آنچه که در ظاهر دیده می شود پیچیده تر و جهت دارتر نیست؟ در چنین شرایطی آیا نباید از محتوای این سریال بیرون و بالاتر ایستاد و با دقت نظر در روند و فرایند حداقل 25 ساله ای که به تولّد و رشد چنین موجود عجیب الخلقه ای انجامیده، تصویری دقیقتر از وضعیت و تحلیلی عمیقتر از آسیب شناسی این موجود ارائه کرد؟
3⃣سوال سوم به راه حل نهفته در یادداشت شما مربوط است: راه حل تلویحی، و نه صریح شما ضرورت «یک سر» سازی نظام سیاسی و دولت است. به احتمال زیاد این راه حل باید همان چیزی باشد که کارفرمایان این سریال و حامیان فکری و سیاسی آن به دنبالش هستند.
🔸به طرح این سوال ساده تر بسنده می شود که آیا تنها گزینه مطلوب در شرایط موجود «یکسر» کردن نظام سیاسی و دولت است؟ به عبارت دیگر آیا وضعیت «دوسری» در طول این دوره (بیش از 25 سال) به رغم همه نامطلوبی ها و معضلاتش هیچ دستاورد مثبتی نداشته یا دست کم حاوی هیچ فرصتی برای پویائی های آشکار یا پنهان در لایه های زیرین سیاسی و اجتماعی نبوده است؟
🔹پاسخ به این سوالات البته فرصت بیشتری می طلبد اما با توجه به فرایند تولّد و رشد این موجود دوسر از یک سو و روند پویائی های سیاسی و اجتماعی آشکار و پنهان در همین دوره، و علاوه بر این دو، با توجه به مخاطرات شدید محیط بیرونی، شاید اصرار و تعجیل برای «یک سر» کردن این موجود عجیب الخلقه چندان مقرون به صلاح و صواب نباشد!
🔸باید اجازه دهیم تاریخ و طبیعت و پویائی های اجتماعی و سیاسی نیز کار خود را بکنند زیرا اینها نیز «قابله» قابلی هستند! شاید در آینده فرصت های مناسبتر و کم هزینه تری برای درمان یا حتی جراحی این موجود دو سر فراهم شود.
🔹بی فایده نیست به عنوان یک تمثیل، سرگذشت و سرنوشت مرحومان «لاله» و «لادن» را به یادآوریم: 30 سال زندگی دراماتیک و البته رنجناک اما سپس مرگ تراژیک هر دو، آنهم در اثر تعجیل و اصرار خودشان بر جداسازی! شاید ما امروزه هنوز در مرحله دراماتیک حیات سیاسی و اجتماعی خود به سر می بریم پس مراقب باشیم با اصرار و تعجیل خود وارد مرحله تراژیک آن نشویم!
🆔@Feirahi
⚡️تأملی بر تکمله دكتر دلاوري:
عارف مسعودی
دانشگاه شهید بهشتی
🔹لئو اشتراوس در مقاله اي باعنوان فلسفه ي سياسي چيست؟ معتقد است "بزرگترين واقعه ي ١٩٣٣ ثابت كرد...كه انسان نمي تواند پرسش جامعه ي خوب را رها كند و از طريق تسليم شدن به تاريخ يا هر قدرتي غير از عقل خودش از مسئوليت پاسخ گفتن به آن خلاصي يابد".
✅ اگر اين مهم را بپذيريم كه وظيفه ي انديشمند سياسي پروبلماتيك نمودن و يافتن راه حلي براي امر مشكله جامعه ي خويش است آن گاه معناي مجاهدت هاي نظري نويسندگان سياسي مانند ژان بدن و هابز در راستاي تبيين و ايضاح مفهوم "حاكميت"بيشتر روشن خواهد شد.
🔸با نگاهي به تاريخ تحول مفاهيم در خواهيم يافت كه استقرار و ثبات نهادهاي سياسي و اجتماعي در جوامع توسعه يافته زماني اتفاق افتاد كه انديشمندان و نويسندگان سياسي تلاشي را به منظور ايضاح دقيق تر مفاهيم و پاسخ مناسب به بحران هاي زمانه ي خود تدارك ديده اند. چرا كه در حوزه ي انديشه بايد "كوشيد تا از در تنگ وارد شد" و به تعبير وبر سياست همانا " سفتن تخته هاي سخت است".
بااحترام
🆔@Feirahi
عارف مسعودی
دانشگاه شهید بهشتی
🔹لئو اشتراوس در مقاله اي باعنوان فلسفه ي سياسي چيست؟ معتقد است "بزرگترين واقعه ي ١٩٣٣ ثابت كرد...كه انسان نمي تواند پرسش جامعه ي خوب را رها كند و از طريق تسليم شدن به تاريخ يا هر قدرتي غير از عقل خودش از مسئوليت پاسخ گفتن به آن خلاصي يابد".
✅ اگر اين مهم را بپذيريم كه وظيفه ي انديشمند سياسي پروبلماتيك نمودن و يافتن راه حلي براي امر مشكله جامعه ي خويش است آن گاه معناي مجاهدت هاي نظري نويسندگان سياسي مانند ژان بدن و هابز در راستاي تبيين و ايضاح مفهوم "حاكميت"بيشتر روشن خواهد شد.
🔸با نگاهي به تاريخ تحول مفاهيم در خواهيم يافت كه استقرار و ثبات نهادهاي سياسي و اجتماعي در جوامع توسعه يافته زماني اتفاق افتاد كه انديشمندان و نويسندگان سياسي تلاشي را به منظور ايضاح دقيق تر مفاهيم و پاسخ مناسب به بحران هاي زمانه ي خود تدارك ديده اند. چرا كه در حوزه ي انديشه بايد "كوشيد تا از در تنگ وارد شد" و به تعبير وبر سياست همانا " سفتن تخته هاي سخت است".
بااحترام
🆔@Feirahi
⚡️گاندو یا بهیموثِ ایرانی
محمدرضا مرادی طادی
🔹من نیز از جماعت «گاندو» ندیدگانی هستم که تنها – از سر شور و غوغای اطرافیان و به تشویق هم آنان – به زیارت یکی دو قسمت پایانیاش توفیق حاصل کردهام؛ امّا بعد از آن، پِیجویِ تحلیلها و پیگیرِ واکنشها شدهام، و علی القاعده متنهایی که با سابقه تحصیلیام ارتباط داشتهاند را بیش از بقیه مورد توجه قرار دادهام.
🔸از میان خیل واکنشها و بازتابها، تحلیل مفید و مختصر دکتر فیرحی با عنوان «گاندو و مصائب دولت دو سر» نظرم را جلب کرد. فیرحی بنا بر اُنس ذهنی و پروژۀ فکری چندسالهاش موضوع را از چشم انداز دولت پژوهی بررسی کرده است و مانند همیشه کوشیده پدیده را در چارچوب یک مُعضله(پرابلم) و در قابی مفهوم پردازی شده هضم و جذب کند؛ لذا در چند خط، تحلیلیِ فاخر و درخشان ارائه کرده است.
🔻امّا بنا به دلایلی که از پی خواهد آمد به نظرم رسید که فیرحی در «پوسته» مانده و به «هسته» نرسیده است، و می توان موضوع را در اعماقی ژرف تر بررسی کرد:
▪️اگر تاریخِ «دولت خواهی» در ایران – دولت به منزلۀ مصنوعی اِجتماعی و انسانی که ابزاری برای تامین خیر عمومی باشد – را این یک سده و اندی سال بدانیم که از پیشامشروطه آغاز شده است و تا اکنون ما ادامه یافته و در عین حال «اکنونیّت» ما را نیز برساخته است، می توان گفت که این «مصیبت» مورد اشاره – دولت دو سر – از همان آغاز در سرشت و سرنوشت تاریخ فکر سیاسی معاصر ما نطفه بندی شد و در هر شکلی از اندیشیدن ما به دولت حضور داشت و هم چنان دارد.
🔸تقریباً می توان به جرأت گفت که ایدۀ اولیۀ تفکیک «سلطنت» از «حکومت» و تلاش برای جعل قراردادی اجتماعی (در شکل قانون اساسی)، که این دو را از هم تفکیک کرده و البته عملاً رویاروی یکدیگر قرار داده، همان سر منشاء این مصیبت دولت دو سر بوده است که از مشروطه تا کنون گریبانگیر ما شده است.
🔹از عصر مشروطه تا پایان پهلوی دوم، دولت دو سر برآمده از تفکیک سلطنت و حکومت بود، و تلاش برای مهار قدرت به واسطۀ «پاره پاره کردن» آن و قانع کردن پادشاه به این بود که صرفاً سلطنت کند و نه حکومت. بعد از فروپاشی سلطنت و برآمدن نظریۀ ولایت فقیه نیز این دوگانگی در قامت ولی فقیهی که نیابت امام غایب را بر عهده دارد و عموماً در امرِ «اداره» دخالت نمی کند، ادامه یافت تا دوگانگیِ «حاکمیت- حکومت» را تولید کند.
🔸همین دوگانگی بوده است که اغلب روسای جمهور را بر آن داشته تا در پایان دوران ریاستشان از کمبود اختیارات – نامتناسب با وظایف شان – شِکوه کنند و کاستیها را ناشی از این عدم هماهنگی بدانند.
🔹حال اگر بخواهیم موضوع را دقیق تر بررسی کنیم، شاید بایستی بگوییم که از منظر منطق تاریخ اندیشۀ سیاسی ما باید به دنبال «تجمیع قدرت» می بودیم و سپس الگوهای «توزیع قدرت» را دنبال می کردیم. امّا از همان آغاز برای گریز از فاسدی به نام «استبداد» و برای مهار قدرتی که در یک تن متمرکز شده بود، به جای تاسیس سازوکاری برای مهار قدرت – برای مثال به واسطۀ الگوی منتسکویی – کوشیدیم تا قدرت را تکه تکه کنیم تا بلکه از شر آن در امان باشیم؛
🔸 اما این گونه از فاسدی به افسدی گریختیم که هنوز گرفتار آنایم؛ تا جایی که اگر یک روز از «دیو هزار سر رجّالهها» سخن می گفتیم اکنون باید از «هزاران جزیرۀ قدرت»ی بگوییم که هر یک به دنبال تأمین منافعِ همپالگیهای خویش است و در این میان چیزی که اساساً وجود ندارد «دولت»ی است که قدرت در آن «تجمیع» شده باشد؛ دولتی که بتواند «مدیریت تولید و توزیع خیر عمومی» را بر عهده بگیرد (مثالهای مصداقی را می توان به راحتی از همکاران دکتر فیرحی در «دپارتمان سیاستگذاری عمومی» استعلام کرد).
🔹در این میان یک نکتۀ طنازانه نیز وجود دارد که احتمالاً نه سازندگان این سریال از آن آگاهی داشتهاند و نه فیرحی به آن التفاتی پیدا کرده است؛ و آن این که «گاندو» نام یک تمساح پوزه کوتاه ایرانی است. همنشینی بحثی دربارۀ دولت با چنین نامی، سریعاً خوانندۀ اهل و آشنا را به یاد دوگانۀ هابزی «لویاتان-بهیموث» می اندازد؛
✔️حال با اشاره به این استعارۀ مشهور اندیشۀ سیاسی می توان گفت نام گاندو بهترین نامی بوده است که بر این سریال می شد گذاشت. تمساحی پوزه کوتاه که بیشتر یادآور بهیموث است تا لویاتان. لذا باید گفت شاید تاریخ اندیشۀ سیاسی معاصر ایرانی اکنون بایستی صرفاً به «گذار از گاندو» بیندیشد؛ به چگونگی «تجمیع قدرت»، و بعد از آن، سازوکارهای «توزیعَش»!
🆔@Feirahi
محمدرضا مرادی طادی
🔹من نیز از جماعت «گاندو» ندیدگانی هستم که تنها – از سر شور و غوغای اطرافیان و به تشویق هم آنان – به زیارت یکی دو قسمت پایانیاش توفیق حاصل کردهام؛ امّا بعد از آن، پِیجویِ تحلیلها و پیگیرِ واکنشها شدهام، و علی القاعده متنهایی که با سابقه تحصیلیام ارتباط داشتهاند را بیش از بقیه مورد توجه قرار دادهام.
🔸از میان خیل واکنشها و بازتابها، تحلیل مفید و مختصر دکتر فیرحی با عنوان «گاندو و مصائب دولت دو سر» نظرم را جلب کرد. فیرحی بنا بر اُنس ذهنی و پروژۀ فکری چندسالهاش موضوع را از چشم انداز دولت پژوهی بررسی کرده است و مانند همیشه کوشیده پدیده را در چارچوب یک مُعضله(پرابلم) و در قابی مفهوم پردازی شده هضم و جذب کند؛ لذا در چند خط، تحلیلیِ فاخر و درخشان ارائه کرده است.
🔻امّا بنا به دلایلی که از پی خواهد آمد به نظرم رسید که فیرحی در «پوسته» مانده و به «هسته» نرسیده است، و می توان موضوع را در اعماقی ژرف تر بررسی کرد:
▪️اگر تاریخِ «دولت خواهی» در ایران – دولت به منزلۀ مصنوعی اِجتماعی و انسانی که ابزاری برای تامین خیر عمومی باشد – را این یک سده و اندی سال بدانیم که از پیشامشروطه آغاز شده است و تا اکنون ما ادامه یافته و در عین حال «اکنونیّت» ما را نیز برساخته است، می توان گفت که این «مصیبت» مورد اشاره – دولت دو سر – از همان آغاز در سرشت و سرنوشت تاریخ فکر سیاسی معاصر ما نطفه بندی شد و در هر شکلی از اندیشیدن ما به دولت حضور داشت و هم چنان دارد.
🔸تقریباً می توان به جرأت گفت که ایدۀ اولیۀ تفکیک «سلطنت» از «حکومت» و تلاش برای جعل قراردادی اجتماعی (در شکل قانون اساسی)، که این دو را از هم تفکیک کرده و البته عملاً رویاروی یکدیگر قرار داده، همان سر منشاء این مصیبت دولت دو سر بوده است که از مشروطه تا کنون گریبانگیر ما شده است.
🔹از عصر مشروطه تا پایان پهلوی دوم، دولت دو سر برآمده از تفکیک سلطنت و حکومت بود، و تلاش برای مهار قدرت به واسطۀ «پاره پاره کردن» آن و قانع کردن پادشاه به این بود که صرفاً سلطنت کند و نه حکومت. بعد از فروپاشی سلطنت و برآمدن نظریۀ ولایت فقیه نیز این دوگانگی در قامت ولی فقیهی که نیابت امام غایب را بر عهده دارد و عموماً در امرِ «اداره» دخالت نمی کند، ادامه یافت تا دوگانگیِ «حاکمیت- حکومت» را تولید کند.
🔸همین دوگانگی بوده است که اغلب روسای جمهور را بر آن داشته تا در پایان دوران ریاستشان از کمبود اختیارات – نامتناسب با وظایف شان – شِکوه کنند و کاستیها را ناشی از این عدم هماهنگی بدانند.
🔹حال اگر بخواهیم موضوع را دقیق تر بررسی کنیم، شاید بایستی بگوییم که از منظر منطق تاریخ اندیشۀ سیاسی ما باید به دنبال «تجمیع قدرت» می بودیم و سپس الگوهای «توزیع قدرت» را دنبال می کردیم. امّا از همان آغاز برای گریز از فاسدی به نام «استبداد» و برای مهار قدرتی که در یک تن متمرکز شده بود، به جای تاسیس سازوکاری برای مهار قدرت – برای مثال به واسطۀ الگوی منتسکویی – کوشیدیم تا قدرت را تکه تکه کنیم تا بلکه از شر آن در امان باشیم؛
🔸 اما این گونه از فاسدی به افسدی گریختیم که هنوز گرفتار آنایم؛ تا جایی که اگر یک روز از «دیو هزار سر رجّالهها» سخن می گفتیم اکنون باید از «هزاران جزیرۀ قدرت»ی بگوییم که هر یک به دنبال تأمین منافعِ همپالگیهای خویش است و در این میان چیزی که اساساً وجود ندارد «دولت»ی است که قدرت در آن «تجمیع» شده باشد؛ دولتی که بتواند «مدیریت تولید و توزیع خیر عمومی» را بر عهده بگیرد (مثالهای مصداقی را می توان به راحتی از همکاران دکتر فیرحی در «دپارتمان سیاستگذاری عمومی» استعلام کرد).
🔹در این میان یک نکتۀ طنازانه نیز وجود دارد که احتمالاً نه سازندگان این سریال از آن آگاهی داشتهاند و نه فیرحی به آن التفاتی پیدا کرده است؛ و آن این که «گاندو» نام یک تمساح پوزه کوتاه ایرانی است. همنشینی بحثی دربارۀ دولت با چنین نامی، سریعاً خوانندۀ اهل و آشنا را به یاد دوگانۀ هابزی «لویاتان-بهیموث» می اندازد؛
✔️حال با اشاره به این استعارۀ مشهور اندیشۀ سیاسی می توان گفت نام گاندو بهترین نامی بوده است که بر این سریال می شد گذاشت. تمساحی پوزه کوتاه که بیشتر یادآور بهیموث است تا لویاتان. لذا باید گفت شاید تاریخ اندیشۀ سیاسی معاصر ایرانی اکنون بایستی صرفاً به «گذار از گاندو» بیندیشد؛ به چگونگی «تجمیع قدرت»، و بعد از آن، سازوکارهای «توزیعَش»!
🆔@Feirahi
🔷 دولت دوسر ؛
وظیفه اندیشمندان
✍ علی مرادی دانشجوی علم سیاست
دولت دو سر یا به عبارتی دولت موازی مشکل اساسی و بنیادی در جامعه ایران هست که توسط روشنفکران و حاکمان مطرح شده است.
🔸مطرح شدن این مشکل توسط حاکمان شائبه رقابت سیاسی و یا توجیه ناکامی و ناکارآمدی دولت مردان را به میان می آورد.
ولی مطرح شدن آن توسط اساتید و معلمان خوشنام و برجسته و فرهیخته علم سیاست که دارای منافع جناحی و سیاسی نیستد و دل در گرو اعتلای میهن و کشور دارند ، بسیار میمون و مبارک هست و قطعا این مشکل را به مسئله قابل طرح و ارائه و نهایتا با تفکر و بحث بنیانی وارد مرحله حل علمی خواهند کرد.
🔸قطعا نظام جمهوری اسلامی ایران که برساخته دست بشر هست و مانند هر بنا بشری دیگر دارای نقاط ضعف و قوت می باشد که گذشت چهل سال از عمر این ساختار ، نقاط قوت و ضعف آن را بیشتر نمایان کرده است.
🔹همانطوری که در غرب دانشمندان زیادی برای حل مسایل و مشکلات ساختاری نظام های سیاسی قدیمی مرارت ها و رنج های زیادی را تحمل کردند و بالاخره توانستند افکار عمومی و حاکمان را به پذیرش راه حل های علمی در جهت منافع ملک و ملت قانع کنند ، قطعا در ایران هم این راه باز هست و نباید نا امید بود به دلیل اینکه اکنون جامعه و مردم ایران به سطح سواد خوبی برای پذیرش مسایل علمی دست پیدا کرده است.
🔸لذا اندیشمندان علم سیاست و اساتید برجسته و فرهیخته دانشگاهی باید این وظیفه را بعهده گرفته و با تحمل رنج ها و مرارت ها و ... با ارائه اندیشه های بومی جهت اصلاح ساختار و ارائه نهادها حکومت یک سر و هماهنگ و کار امد بومی ، آینده ای درخشان برای فرزندان این مرز و بوم ترسیم کنند.
🔹قطعا حاکمان کشور هم دل در گروه عزت و اعتلای کشور دارند و چنانچه بسیج علمی و انسجام و اتحاد اساتید در این مورد شکل بگیرد ، و راه حل ها برای کار آمدی نظام ارائه و به مرحله پختگی برسد ، پذیرش آن برای حاکمان دور از ذهن نخواهد بود.
🆔@Feirahi
وظیفه اندیشمندان
✍ علی مرادی دانشجوی علم سیاست
دولت دو سر یا به عبارتی دولت موازی مشکل اساسی و بنیادی در جامعه ایران هست که توسط روشنفکران و حاکمان مطرح شده است.
🔸مطرح شدن این مشکل توسط حاکمان شائبه رقابت سیاسی و یا توجیه ناکامی و ناکارآمدی دولت مردان را به میان می آورد.
ولی مطرح شدن آن توسط اساتید و معلمان خوشنام و برجسته و فرهیخته علم سیاست که دارای منافع جناحی و سیاسی نیستد و دل در گرو اعتلای میهن و کشور دارند ، بسیار میمون و مبارک هست و قطعا این مشکل را به مسئله قابل طرح و ارائه و نهایتا با تفکر و بحث بنیانی وارد مرحله حل علمی خواهند کرد.
🔸قطعا نظام جمهوری اسلامی ایران که برساخته دست بشر هست و مانند هر بنا بشری دیگر دارای نقاط ضعف و قوت می باشد که گذشت چهل سال از عمر این ساختار ، نقاط قوت و ضعف آن را بیشتر نمایان کرده است.
🔹همانطوری که در غرب دانشمندان زیادی برای حل مسایل و مشکلات ساختاری نظام های سیاسی قدیمی مرارت ها و رنج های زیادی را تحمل کردند و بالاخره توانستند افکار عمومی و حاکمان را به پذیرش راه حل های علمی در جهت منافع ملک و ملت قانع کنند ، قطعا در ایران هم این راه باز هست و نباید نا امید بود به دلیل اینکه اکنون جامعه و مردم ایران به سطح سواد خوبی برای پذیرش مسایل علمی دست پیدا کرده است.
🔸لذا اندیشمندان علم سیاست و اساتید برجسته و فرهیخته دانشگاهی باید این وظیفه را بعهده گرفته و با تحمل رنج ها و مرارت ها و ... با ارائه اندیشه های بومی جهت اصلاح ساختار و ارائه نهادها حکومت یک سر و هماهنگ و کار امد بومی ، آینده ای درخشان برای فرزندان این مرز و بوم ترسیم کنند.
🔹قطعا حاکمان کشور هم دل در گروه عزت و اعتلای کشور دارند و چنانچه بسیج علمی و انسجام و اتحاد اساتید در این مورد شکل بگیرد ، و راه حل ها برای کار آمدی نظام ارائه و به مرحله پختگی برسد ، پذیرش آن برای حاکمان دور از ذهن نخواهد بود.
🆔@Feirahi
✅گاندو: مجادلهای که به تاریخ جمهوری اسلامی ایران گره خورده است
حمید ملک زاده
✍بحث درباره مفاهیم انتزاعی مانند عشق، عدالت، دوستی و دولت، عموما از مجرای استعارههایی آشنا امکان پذیر میشوند که این مقولههای مبهم را به اعتبار ربطهای استعاری گوناگونی، به حوزههایی آشنا و قابل فهم تبدیل میکنند. من در این یادداشت کوتاه، عجالتا از استعاره بدن، برای مطرح کردن آنچه در ذهن دارم استفاده خواهم کرد: هر دولتی یک ارگانیسم زنده است. در این معنا، دولتها را باید بعنوان بدنهایی در نظر بیاوریم که به اعتبار رابطه میان اجزای تشکیل دهندهشان، به واحدی حیاتی تبدیل میشوند.هربار رابطه میان این اجزا، دچار اختلال باشد، عوارضی به صوزتهای مختلف بروز پیدا خواهند کرد که آنها را عموما با اصطلاح دردنشان(سندروم) نامیدهاند. دردنشانها، هر کدام بسته به کیفیاتی که دارند چیزی را درباره وضعیت سلامت بدن اعلام میکنند. تا جایی که به موضوع این نوشته باز میگردد،گاندو یکی از همین دردنشان هاست.
🔸 من، بدون اینکه بخواهم وارد جزئیات مباحث مطرح شده پیرامون گاندو بشوم، قصد دارم تا با عنایت به دو متنِ متفاوت درباره این سریال، این مسئله را روشن کنم که چطور، مجموعه مسائل مربوط به گاندو، را باید بعنوان دردنشانِ بیماری ریشه داری در جمهوری اسلامی ایران به حساب بیاوریم. متونی که برای نوشتن این یادداشت کوتاه مورد نظر داشته ام عبارتند از یادداشت سخنگوی محترم دولت، جناب آقای دکتر ربیعی، که در روزنامه ایران منتشر شده، و یادداشت تلگرامی کوتاهی که آقای دکتر فیرحی در کانال شخصیشان به اشتراک گذاشته اند.
یک مفهوم کلیدی در هر دوی این نوشته ها وجود دارد: دولت دوسر( به تعبیر دکتر فیرحی) و دو دولتی(به تعبیر دکتر ربیعی).
هر دو یادداشت مورد اشاره من، علیرغم تفاوتهای طبیعیشان،به بحث درباره یک چیز مشترک پرداختهاند. اگر چه یادداشت آقای دکتر فیرحی، دولت دو سر را در مقام یک جور بیماری برای دولت در ایران صورتبندی کرده و معرفی مینماید، نوشته سخنگوی محترم دولت، چنین چیزی را بعنوان مفهومی دست پرورده دشمنان نظام و انقلاب در نظر آورده که گاندو، و آثاری مانند آن ناخواسته به ترویج نا صوابش دامن میزنند.
دولت دو سر، یا دو دولتی، دردنشانی واقعی برای دولت در ایران پیش و پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران است؛ سندرومی که بهتر است دولت اندیشی و هر شکل دیگری از اصلاح طلبی سیاسی در ایران، پیش از هر چیز تلاش کند تا علاجی برای آن پیدا کند.
🔹 یکی از نشانههای موید آن بیماریای که سندروم دولت دوسر آن را آشکار میکند، دقیقا در یادداشت آقای ربیعی قابل شناسایی است: اولا، سخنگوی محترم دولت، در بخشی از یادداشت خود، ابراز امیدواری میکند تا 《صدا و سیمای ملی》ایران، در مقام نهادی حکومتی که از بودجه عمومی کشور ارتزاق می کند، امکان پاسخ گویی به سریال مورد بحث را فرآهم آورد؛ دوما، به همان نهاد حکومتی، که قاعدتا بخشی از دولت واحدی است که آقای ربیعی از آن صحبت میکنند، یاد آور میشود که:《بهجای فیلمها و برنامههایی نمایشی که القای «دو دولتی» و «حاکمیت دوگانه» میکند اندکی خلاقیت بیشتر به خرج دهد و به متن جامعه بازگشته و انتخاب آن را محترم بشمارد》. این یادآوری یک مقام دولتی به رسانه دولتی را اگر در کنار اشارههای آقای رءیس جمهور به دوگانه دولتی که اسلحه دارد، در مقابل دولتی که اسلحه ندارد و واقعیتهای میدانی دیگری از سیاست در ایران معاصر اضافه کنیم، آنگاه خواهیم دید که دو دولتی، یا دولت دو سر نه القای دشمنان، بلکه واقعیتی سیاسی، و یک بیماری آشنا برای ساخت دولت در سراسر ایران معاصر به حساب میآید.
آنچه نهایتا بنا دارم به آن اشاره کنم این است که، این نه صرفا خود سریال گاندو و پیامی که با خود داشت، بلکه مجموعه اتفاقاتی که به زایش ایده ساخت سریال، نحوه تولید آن و ماجراهایی که برای پخشش پیش آمد، در کنار موضع گیریهای رسمی و غیر رسمی درباره این سریال را باید بعنوان دردنشان دولت در ایران معاصر به حساب آورد.
✔️به نظر نویسنده، سندروم دولت دو سر، افشا کننده بیماری مهلکی است که، تا جایی که به انقلاب اسلامی ایران بر می گردد، به بیماری باقی مانده از نزاعهای سیاسی قابل شناسایی در ابتدای انقلاب میان نخست وزیری و کمیتههای انقلاب و صورتهای دیگر آن بعد از دوران تثبیت انقلاب اشاره میکند. بیماری مهلکی که هر بار، و در دورهها و دولتهای مختلف، با انباشت زخم و نزاعهای حل ناشده، بدنی که از آن بعنوان دولت یاد کردهایم را دچار بحرانهایی اساسی کردهاست. هر جریان اصلاح طلب یا اصول گرایی که دل در گروی نتایج و دست آوردهای برآمده از انقلاب اسلامی ایران دارد، باید این دردنشان سیاسی را جدی گرفته و به جای افزودن بر زخمها و نزاعهای تقویت کننده بیماری مربوط به آن، تلاش کند تا راهی برای درمان پیدا کند.
🆔@Feirahi
حمید ملک زاده
✍بحث درباره مفاهیم انتزاعی مانند عشق، عدالت، دوستی و دولت، عموما از مجرای استعارههایی آشنا امکان پذیر میشوند که این مقولههای مبهم را به اعتبار ربطهای استعاری گوناگونی، به حوزههایی آشنا و قابل فهم تبدیل میکنند. من در این یادداشت کوتاه، عجالتا از استعاره بدن، برای مطرح کردن آنچه در ذهن دارم استفاده خواهم کرد: هر دولتی یک ارگانیسم زنده است. در این معنا، دولتها را باید بعنوان بدنهایی در نظر بیاوریم که به اعتبار رابطه میان اجزای تشکیل دهندهشان، به واحدی حیاتی تبدیل میشوند.هربار رابطه میان این اجزا، دچار اختلال باشد، عوارضی به صوزتهای مختلف بروز پیدا خواهند کرد که آنها را عموما با اصطلاح دردنشان(سندروم) نامیدهاند. دردنشانها، هر کدام بسته به کیفیاتی که دارند چیزی را درباره وضعیت سلامت بدن اعلام میکنند. تا جایی که به موضوع این نوشته باز میگردد،گاندو یکی از همین دردنشان هاست.
🔸 من، بدون اینکه بخواهم وارد جزئیات مباحث مطرح شده پیرامون گاندو بشوم، قصد دارم تا با عنایت به دو متنِ متفاوت درباره این سریال، این مسئله را روشن کنم که چطور، مجموعه مسائل مربوط به گاندو، را باید بعنوان دردنشانِ بیماری ریشه داری در جمهوری اسلامی ایران به حساب بیاوریم. متونی که برای نوشتن این یادداشت کوتاه مورد نظر داشته ام عبارتند از یادداشت سخنگوی محترم دولت، جناب آقای دکتر ربیعی، که در روزنامه ایران منتشر شده، و یادداشت تلگرامی کوتاهی که آقای دکتر فیرحی در کانال شخصیشان به اشتراک گذاشته اند.
یک مفهوم کلیدی در هر دوی این نوشته ها وجود دارد: دولت دوسر( به تعبیر دکتر فیرحی) و دو دولتی(به تعبیر دکتر ربیعی).
هر دو یادداشت مورد اشاره من، علیرغم تفاوتهای طبیعیشان،به بحث درباره یک چیز مشترک پرداختهاند. اگر چه یادداشت آقای دکتر فیرحی، دولت دو سر را در مقام یک جور بیماری برای دولت در ایران صورتبندی کرده و معرفی مینماید، نوشته سخنگوی محترم دولت، چنین چیزی را بعنوان مفهومی دست پرورده دشمنان نظام و انقلاب در نظر آورده که گاندو، و آثاری مانند آن ناخواسته به ترویج نا صوابش دامن میزنند.
دولت دو سر، یا دو دولتی، دردنشانی واقعی برای دولت در ایران پیش و پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران است؛ سندرومی که بهتر است دولت اندیشی و هر شکل دیگری از اصلاح طلبی سیاسی در ایران، پیش از هر چیز تلاش کند تا علاجی برای آن پیدا کند.
🔹 یکی از نشانههای موید آن بیماریای که سندروم دولت دوسر آن را آشکار میکند، دقیقا در یادداشت آقای ربیعی قابل شناسایی است: اولا، سخنگوی محترم دولت، در بخشی از یادداشت خود، ابراز امیدواری میکند تا 《صدا و سیمای ملی》ایران، در مقام نهادی حکومتی که از بودجه عمومی کشور ارتزاق می کند، امکان پاسخ گویی به سریال مورد بحث را فرآهم آورد؛ دوما، به همان نهاد حکومتی، که قاعدتا بخشی از دولت واحدی است که آقای ربیعی از آن صحبت میکنند، یاد آور میشود که:《بهجای فیلمها و برنامههایی نمایشی که القای «دو دولتی» و «حاکمیت دوگانه» میکند اندکی خلاقیت بیشتر به خرج دهد و به متن جامعه بازگشته و انتخاب آن را محترم بشمارد》. این یادآوری یک مقام دولتی به رسانه دولتی را اگر در کنار اشارههای آقای رءیس جمهور به دوگانه دولتی که اسلحه دارد، در مقابل دولتی که اسلحه ندارد و واقعیتهای میدانی دیگری از سیاست در ایران معاصر اضافه کنیم، آنگاه خواهیم دید که دو دولتی، یا دولت دو سر نه القای دشمنان، بلکه واقعیتی سیاسی، و یک بیماری آشنا برای ساخت دولت در سراسر ایران معاصر به حساب میآید.
آنچه نهایتا بنا دارم به آن اشاره کنم این است که، این نه صرفا خود سریال گاندو و پیامی که با خود داشت، بلکه مجموعه اتفاقاتی که به زایش ایده ساخت سریال، نحوه تولید آن و ماجراهایی که برای پخشش پیش آمد، در کنار موضع گیریهای رسمی و غیر رسمی درباره این سریال را باید بعنوان دردنشان دولت در ایران معاصر به حساب آورد.
✔️به نظر نویسنده، سندروم دولت دو سر، افشا کننده بیماری مهلکی است که، تا جایی که به انقلاب اسلامی ایران بر می گردد، به بیماری باقی مانده از نزاعهای سیاسی قابل شناسایی در ابتدای انقلاب میان نخست وزیری و کمیتههای انقلاب و صورتهای دیگر آن بعد از دوران تثبیت انقلاب اشاره میکند. بیماری مهلکی که هر بار، و در دورهها و دولتهای مختلف، با انباشت زخم و نزاعهای حل ناشده، بدنی که از آن بعنوان دولت یاد کردهایم را دچار بحرانهایی اساسی کردهاست. هر جریان اصلاح طلب یا اصول گرایی که دل در گروی نتایج و دست آوردهای برآمده از انقلاب اسلامی ایران دارد، باید این دردنشان سیاسی را جدی گرفته و به جای افزودن بر زخمها و نزاعهای تقویت کننده بیماری مربوط به آن، تلاش کند تا راهی برای درمان پیدا کند.
🆔@Feirahi
آسیب ها و چالش های فعالیت حزبی در ایران بررسی شد - ایرنا
https://www.irna.ir/news/83394134/%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A8-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%DA%86%D8%A7%D9%84%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D8%AD%D8%B2%D8%A8%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%B4%D8%AF
🆔@Feirahi
https://www.irna.ir/news/83394134/%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A8-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%DA%86%D8%A7%D9%84%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D8%AD%D8%B2%D8%A8%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%B4%D8%AF
🆔@Feirahi
ایرنا
آسیب ها و چالش های فعالیت حزبی در ایران بررسی شد
تهران-ایرنا- استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران با بیان کارکردهای مختلف حزب، گفت: حزب در مفهوم مدرن، ماشینی است که انسان را وارد خودش می کند و به عنوان شهروند به جامعه تحویل می دهد.
Forwarded from Deleted Account
✔️ درباره ایده "دولت دو سر"
دکتر مهدی کاظمی زمهریر.
🔹1- مقاله تلگرامی " گاندو و مصائب دولت دوسر" استاد عزیزم دکتر فیرحی واکنش های مثبت و منتقدانه ای به همراه داشت. دکتر فیرحی در این مقاله بر وجه "نهادی" این دوگانگی توجه ویژه مبذول داشته است. اما به گمانم،این دوگانگی ریشه های جامعه شناختی و نظری دارد؛ اولا"، بازنمایی کننده وضعیت جامعه شناختی ماست.ثانیا"،حاکی از ناتوانی اندیشه فلسفی و سیاسی برای عرضه روایتی از نظم سیاسی است که امکان زیست دموکراتیک در جامعه با "تکثر نازدودنی" را فراهم سازد.
🔹2- آنچه به عنوان دوگانگی یا دولت دوسر خوانده می شود، امری جدید نیست، بلکه ریشه در عالم قدیم دارد. در جهان اسلام، حداقل از دوره اموی، به تدریج شاهد جدایش میان نظام حکمرانی و جامعه هستیم.این وضعیت باعث شده است که منطق درونی حکمرانی از منطق اجتماعی تبعیت نکند. در نتیجه، دوگانگی میان اجتماع و حکومت بطور نهادینه تا دوره معاصر استمرار یافت و نهادهای سیاسی و عمومی نیز متاثر از این جدایش دچار دوگانگی گردیدند.
🔹3- در دوران جدید پویایی های اجتماعی و تولید گفتمان های جدید، زمینه ظهور جنبش های سیاسی و اجتماعی را فراهم ساخت. سویه اصلی این جنبش ها، تلاش برای بازسازی نظم سیاسی بر بنیاد منطق اجتماعی بوده است.شرط تحقق این هدف در سطح فکری، خلق روایتی از نظم سیاسی است که مشروعیت نظم سیاسی را تنها بر بنیاد اجتماعی توجیه کند.انقلاب 1357، با هدف تحقق چنین غایتی پدیدار شد.اما، آنچه به عنوان روایت مطلوب از نظم سیاسی در ایران پس از انقلاب حاکم گردید و در سطح نظری بویژه توسط اساتید فقه سیاسی فرمول بندی شد ، نه تنها به این دوگانگی پایان نداد، بلکه این دوگانگی را به شکل پیچیده تری بازسازی کرد.
🔹4- با نگاهی به آثار متاخر دکتر فیرحی می توان به تلاش فوق پی برد. ایشان بدون عرضه نظریه روشنی درباره "دولت" ، به بازسازی دوگانگی نهادی موجود در سطح حزبی و حکمرانی با بهره گیری از دانش فقه پرداخته اند،که دستاورد آن، به رسمیت شناختن این دوگانگی و اصلاح روبنایی وضع جاری برای کاهش ابعاد غیرعقلانی آن است.
🔹5- بنابراین، برای خروج از وضعیت جاری، قبل از اصلاح نهادی، ما نیازمند اندیشیدن به بنیادهای نظم سیاسی و نظریه پردازی در حوزه "دولت" هستیم. تنها زمانی بحران جاری به پایان خواهد رسید، که تفکرفلسفی، فقهی و جامعه شناختی نقطه آغاز هرگونه نظریه پردازی را این اصل موضوعه قرار دهد که "قدرت بنیان اجتماعی دارد"؛ پذیرش "اصل حاکمیت مردم"، امکان تاسیس یک مبنای قاطع برای حل و فصل مسائل سیاسی ، و رفع دوگانگی نهادی را فراهم می سازد.
@kazemizamharir
🆔 @Feirahi
دکتر مهدی کاظمی زمهریر.
🔹1- مقاله تلگرامی " گاندو و مصائب دولت دوسر" استاد عزیزم دکتر فیرحی واکنش های مثبت و منتقدانه ای به همراه داشت. دکتر فیرحی در این مقاله بر وجه "نهادی" این دوگانگی توجه ویژه مبذول داشته است. اما به گمانم،این دوگانگی ریشه های جامعه شناختی و نظری دارد؛ اولا"، بازنمایی کننده وضعیت جامعه شناختی ماست.ثانیا"،حاکی از ناتوانی اندیشه فلسفی و سیاسی برای عرضه روایتی از نظم سیاسی است که امکان زیست دموکراتیک در جامعه با "تکثر نازدودنی" را فراهم سازد.
🔹2- آنچه به عنوان دوگانگی یا دولت دوسر خوانده می شود، امری جدید نیست، بلکه ریشه در عالم قدیم دارد. در جهان اسلام، حداقل از دوره اموی، به تدریج شاهد جدایش میان نظام حکمرانی و جامعه هستیم.این وضعیت باعث شده است که منطق درونی حکمرانی از منطق اجتماعی تبعیت نکند. در نتیجه، دوگانگی میان اجتماع و حکومت بطور نهادینه تا دوره معاصر استمرار یافت و نهادهای سیاسی و عمومی نیز متاثر از این جدایش دچار دوگانگی گردیدند.
🔹3- در دوران جدید پویایی های اجتماعی و تولید گفتمان های جدید، زمینه ظهور جنبش های سیاسی و اجتماعی را فراهم ساخت. سویه اصلی این جنبش ها، تلاش برای بازسازی نظم سیاسی بر بنیاد منطق اجتماعی بوده است.شرط تحقق این هدف در سطح فکری، خلق روایتی از نظم سیاسی است که مشروعیت نظم سیاسی را تنها بر بنیاد اجتماعی توجیه کند.انقلاب 1357، با هدف تحقق چنین غایتی پدیدار شد.اما، آنچه به عنوان روایت مطلوب از نظم سیاسی در ایران پس از انقلاب حاکم گردید و در سطح نظری بویژه توسط اساتید فقه سیاسی فرمول بندی شد ، نه تنها به این دوگانگی پایان نداد، بلکه این دوگانگی را به شکل پیچیده تری بازسازی کرد.
🔹4- با نگاهی به آثار متاخر دکتر فیرحی می توان به تلاش فوق پی برد. ایشان بدون عرضه نظریه روشنی درباره "دولت" ، به بازسازی دوگانگی نهادی موجود در سطح حزبی و حکمرانی با بهره گیری از دانش فقه پرداخته اند،که دستاورد آن، به رسمیت شناختن این دوگانگی و اصلاح روبنایی وضع جاری برای کاهش ابعاد غیرعقلانی آن است.
🔹5- بنابراین، برای خروج از وضعیت جاری، قبل از اصلاح نهادی، ما نیازمند اندیشیدن به بنیادهای نظم سیاسی و نظریه پردازی در حوزه "دولت" هستیم. تنها زمانی بحران جاری به پایان خواهد رسید، که تفکرفلسفی، فقهی و جامعه شناختی نقطه آغاز هرگونه نظریه پردازی را این اصل موضوعه قرار دهد که "قدرت بنیان اجتماعی دارد"؛ پذیرش "اصل حاکمیت مردم"، امکان تاسیس یک مبنای قاطع برای حل و فصل مسائل سیاسی ، و رفع دوگانگی نهادی را فراهم می سازد.
@kazemizamharir
🆔 @Feirahi
آسیب_های_سازمانی_و_محیطی_حزب_سیاسی.m4a
76.6 MB
آسیب شناسی سازمانی و محیطی حزب در ایران
تهران؛ دفتر مرکزی حزب در حال تاسیس "جمهوریت ایران اسلامی"
شنبه 22 تیرماه 98
🆔@Feirahi
تهران؛ دفتر مرکزی حزب در حال تاسیس "جمهوریت ایران اسلامی"
شنبه 22 تیرماه 98
🆔@Feirahi
Forwarded from مسعود خادم رضائیان
"بعثت و مدنیّت"
از دیدگاه تفکر سیاسی،«قرآن کریم» و «دولتِ مدینه» دو معجزۀ بزرگ اسلام و پیامبر اعظم(ص) است. اگر یکی راهنمای مکتوب بشر است،دوّمی، البته الگوی عمل سیاسی است.
🔹آیۀ 21 سورۀ احزاب، رسول خدا را «اسوۀ عمل صالح» معرفی می کند؛"لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا؛ به یقین براى شما در [روش و عمل] رسول خدا سرمشقى نيكوست براى آن كس كه به خدا و روز بازپسين اميد دارد و خدا را فراوان ياد مى كند"
🔹نخستین اقدام چنین پیامبری، پس از پیام توحید،اعتماد به مردم و تأسیس دولتِ مدینه، بر أساس قرارداد و رضایت عموم است. تأسیس شهر، و دولت-شهری که در آن مسلمان و غیر مسلمان حقوق سیاسی برابر دارند. پیامبر خدا، نه تنها هجرت از مکه را در قالب شبکه ای از قراردادها فراهم نمود، بلکه با ورود به یثرب، «پیش نویس قراردادی» را تنظیم کرد که «صحيفة النبي»، «وثیقه» يا «قانون اساسي مدينه»معروف است. قراردادی در 47 اصل، بین مسلمانان مهاجر و مردم یثرب، اعم از مسلمان و غیرمسلمان( اهل کتاب و دیگر هم پیمانان)
🔸بند/ اصل دوم این صحیفه، همۀ طرف های قرارداد را، فارغ از باورهای مذهبی شان، "امت واحد" می خواند که حقوق و سهمی مشترک در سرنوشت مدینه دارند؛«انَّهمْ اُمَّةٌ واحدةٌ مِن دُونِ الناسِ»
🔹بدین سان، دولت- شهر پیامبر بر بنیاد رضایت و قرارداد شکل گرفت وبالید و ثمر داد. الگویی از عمل صالح که توسط پیامبری اسوه ساخته شد اما نه تنها پیروانش آن را بسط و توسعه ندادند، بلکه به سنّتی فراموش شده در غبار زمان، و رواج "عادت واره های اقتدارگرا" بدل شد.
داود فیرحی
@masoudkhademrezaeian
از دیدگاه تفکر سیاسی،«قرآن کریم» و «دولتِ مدینه» دو معجزۀ بزرگ اسلام و پیامبر اعظم(ص) است. اگر یکی راهنمای مکتوب بشر است،دوّمی، البته الگوی عمل سیاسی است.
🔹آیۀ 21 سورۀ احزاب، رسول خدا را «اسوۀ عمل صالح» معرفی می کند؛"لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا؛ به یقین براى شما در [روش و عمل] رسول خدا سرمشقى نيكوست براى آن كس كه به خدا و روز بازپسين اميد دارد و خدا را فراوان ياد مى كند"
🔹نخستین اقدام چنین پیامبری، پس از پیام توحید،اعتماد به مردم و تأسیس دولتِ مدینه، بر أساس قرارداد و رضایت عموم است. تأسیس شهر، و دولت-شهری که در آن مسلمان و غیر مسلمان حقوق سیاسی برابر دارند. پیامبر خدا، نه تنها هجرت از مکه را در قالب شبکه ای از قراردادها فراهم نمود، بلکه با ورود به یثرب، «پیش نویس قراردادی» را تنظیم کرد که «صحيفة النبي»، «وثیقه» يا «قانون اساسي مدينه»معروف است. قراردادی در 47 اصل، بین مسلمانان مهاجر و مردم یثرب، اعم از مسلمان و غیرمسلمان( اهل کتاب و دیگر هم پیمانان)
🔸بند/ اصل دوم این صحیفه، همۀ طرف های قرارداد را، فارغ از باورهای مذهبی شان، "امت واحد" می خواند که حقوق و سهمی مشترک در سرنوشت مدینه دارند؛«انَّهمْ اُمَّةٌ واحدةٌ مِن دُونِ الناسِ»
🔹بدین سان، دولت- شهر پیامبر بر بنیاد رضایت و قرارداد شکل گرفت وبالید و ثمر داد. الگویی از عمل صالح که توسط پیامبری اسوه ساخته شد اما نه تنها پیروانش آن را بسط و توسعه ندادند، بلکه به سنّتی فراموش شده در غبار زمان، و رواج "عادت واره های اقتدارگرا" بدل شد.
داود فیرحی
@masoudkhademrezaeian
✅ دولت دوسر و تفکیک مفاهیم
🔹تعریف واژگان ، و تفکیک افتراقی مفاهیم، برای هر حوزه دانایی، از جمله دانش سیاسی، اهمیت اساسی دارد.
این تمایز/های افتراقی، بویژه در اصطلاحات متشابه و رخدادهایی که قرابت بیشتر دارند، ضرورتی دوچندان دارد.
🔸با پخش سریال گاندو، و مناقشات متعاقب آن، چند واژه مهم و در عین حال متفاوت نیز در فضای عمومی مطرح شدند که تمیز و افتراق آن ها اهمیت بسیاری در تشخیص بحران دولت در ایران معاصر دارد؛ سهگانه "دولت پنهان"، "دولت سایه"، و" دولت دوسر" از این جنس اند.
1⃣ دولت پنهان، دولت عمیق یا (deep state) اشاره به نوعی از حکمرانی است که بین یک دولت رسمی ضعیف و نهاد/های غیر رسمی قدرتمند تقسیم شده است؛ اولی تابلوی بیش نیست و دومی، در واقع، دولتی بالفعل اما مخفی است که با استفاده از امکانات دولت، ولی با هویتی مجهول در تشکیلات رسمی نظام، بهگونهای سازمانیافته تصمیم می گیرد و از طریق دولت رسمی آن ها را به اجرا می گذارد. نهادهای نظامی در برخی کشورها یا "گروه B" در آمریکا که امروز بر سر قضیه ایران سر زبان ها است ، شاید بهترین مثال در این باره است.
2⃣ دولت سایه اما یک نهاد رسمی و آشکار است که توسط حزب رقیب حزب حاکم شکل می گیرد. درنظامهای پارلمانی،بویژه ملهم از تجربه انگلستان، اغلب، بزرگترین حزب مخالف، خود را دولت سایه مینامد. در این کشورها، احزاب مخالف، با تشکیل یک دولت یا کابینه سایه(Shadow Cabinet)، وزرا و مسئولان دولت احتمالی خود را منصوب میکنند تا ضمن زیر نظر قرار دادن عملکرد حزب حاکم، همواره برای به دست گرفتن قدرت آماده باشد.
3⃣ دولت دوسر( Doublehead)، دوسر شده(Double headed) یا دوگانه (Diarchy) نوعی از حکمرانی متشکل از دو کانون مستقل اقتدار، تصمیم و اجرا است.
🌐 دولت سایه نه تنها بیماری نیست، بسا که از دستاوردهای دموکراسی و نوسازی دولت به حساب آید. دولت پنهان البته بیماری است، لیکن به اندازه دولت دوسر حاد و بد خیم نیست. دوسر شدن دولت، نه تنها نظام سیاسی را ناتوان می سازد، بلکه شقاق آفرین است و به تدریج جامعه را نیز دو قطبی می کند و هویت ملی را آسیب می زند.
🆔 @Feirahi
🔹تعریف واژگان ، و تفکیک افتراقی مفاهیم، برای هر حوزه دانایی، از جمله دانش سیاسی، اهمیت اساسی دارد.
این تمایز/های افتراقی، بویژه در اصطلاحات متشابه و رخدادهایی که قرابت بیشتر دارند، ضرورتی دوچندان دارد.
🔸با پخش سریال گاندو، و مناقشات متعاقب آن، چند واژه مهم و در عین حال متفاوت نیز در فضای عمومی مطرح شدند که تمیز و افتراق آن ها اهمیت بسیاری در تشخیص بحران دولت در ایران معاصر دارد؛ سهگانه "دولت پنهان"، "دولت سایه"، و" دولت دوسر" از این جنس اند.
1⃣ دولت پنهان، دولت عمیق یا (deep state) اشاره به نوعی از حکمرانی است که بین یک دولت رسمی ضعیف و نهاد/های غیر رسمی قدرتمند تقسیم شده است؛ اولی تابلوی بیش نیست و دومی، در واقع، دولتی بالفعل اما مخفی است که با استفاده از امکانات دولت، ولی با هویتی مجهول در تشکیلات رسمی نظام، بهگونهای سازمانیافته تصمیم می گیرد و از طریق دولت رسمی آن ها را به اجرا می گذارد. نهادهای نظامی در برخی کشورها یا "گروه B" در آمریکا که امروز بر سر قضیه ایران سر زبان ها است ، شاید بهترین مثال در این باره است.
2⃣ دولت سایه اما یک نهاد رسمی و آشکار است که توسط حزب رقیب حزب حاکم شکل می گیرد. درنظامهای پارلمانی،بویژه ملهم از تجربه انگلستان، اغلب، بزرگترین حزب مخالف، خود را دولت سایه مینامد. در این کشورها، احزاب مخالف، با تشکیل یک دولت یا کابینه سایه(Shadow Cabinet)، وزرا و مسئولان دولت احتمالی خود را منصوب میکنند تا ضمن زیر نظر قرار دادن عملکرد حزب حاکم، همواره برای به دست گرفتن قدرت آماده باشد.
3⃣ دولت دوسر( Doublehead)، دوسر شده(Double headed) یا دوگانه (Diarchy) نوعی از حکمرانی متشکل از دو کانون مستقل اقتدار، تصمیم و اجرا است.
🌐 دولت سایه نه تنها بیماری نیست، بسا که از دستاوردهای دموکراسی و نوسازی دولت به حساب آید. دولت پنهان البته بیماری است، لیکن به اندازه دولت دوسر حاد و بد خیم نیست. دوسر شدن دولت، نه تنها نظام سیاسی را ناتوان می سازد، بلکه شقاق آفرین است و به تدریج جامعه را نیز دو قطبی می کند و هویت ملی را آسیب می زند.
🆔 @Feirahi
Forwarded from فکرَت
📝دولت دوسر خوب، دولت دوسر بد
🔰مصائب سیاست زدگی در تحلیل سیاسی
💢مدتی از انتشار یادداشت کوتاه استاد ارجمند جناب حجت الاسلام و المسلمین فیرحی می گذرد. در روزهای اول قصد داشتم تا متنی در نقد این یادداشت شگفت آور منتشر کنم اما تصمیم گرفتم مدتی صبر کنم تا فضای احساسی حاکم بر موضوع کاسته شود و سپس دست به قلم شوم تا نیت آغاز این نوشتار شهرت طلبی نباشد.💢
🆔 @feckrat
🔰مصائب سیاست زدگی در تحلیل سیاسی
💢مدتی از انتشار یادداشت کوتاه استاد ارجمند جناب حجت الاسلام و المسلمین فیرحی می گذرد. در روزهای اول قصد داشتم تا متنی در نقد این یادداشت شگفت آور منتشر کنم اما تصمیم گرفتم مدتی صبر کنم تا فضای احساسی حاکم بر موضوع کاسته شود و سپس دست به قلم شوم تا نیت آغاز این نوشتار شهرت طلبی نباشد.💢
🆔 @feckrat
Forwarded from فکرَت
🔸جناب استاد فیرحی در یادداشت خود با عنوان «گاندو و مصائب دولت دو سر» اقدام نهادهای امنیتی کشور در شناسایی، تعقیب و دستگیری یک شبکه جاسوسی که به بالاترین سطوح مدیریتی کشور نفوذ کرده بود را مصداقی از تعدد مراکز تصمیم گیری و نبود هماهنگی در راس فرماندهی سیستم سیاسی تلقی کرده اند و نتیجه آن را کاهش مشروعیت و سردرگمی مردم دانسته اند.
🔹 مطالب بسیاری در رد یا اثبات این امر نوشته و منتشر شد اما من ترجیح می دهم در مسیری جدید برای نقد این نوشته، به تبیین مصداقی مشابه در همین سال های اخیر بپردازم .
🔸6 مارس سال 2017 دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده در فرمان اجرایی ۱۳۷۸۰ که با نام «حفاظت از ملت در برابر ورود تروریستهای خارجی به آمریکا» شناخته می شود، ورود مهاجران از چند کشور خاص و افراد فاقد روادید را ممنوع اعلام کرد.
🔹 این دستور توسط عالی ترین مقام اجرایی این کشور صادر شده بود اما دادگاه ایالتی در هاوایی و مریلند این دستور را مخالف روح قانون اساسی ایالات متحده دانست و آن را ملغی کرد. کش و قوس فراوان این پرونده در نهایت به نفع ترامپ به پایان رسید اما آنچه جالب بود واکنش جریانات اصلاح طلب و مورد علاقه جناب استاد فیرحی در این ماجرا بود.
🔸رسانه های نوشتاری و سایت های وابسته به این جریان، اقدام این دادگاه ها در برابر رئیس جمهور کشور را شجاعانه خطاب می کردند و قصیده ها در باب آزادی و امکان دفاع از حقوق ملی و بین المللی انسان ها در نظام آمریکا سر می دادند.
🔹این رسانه ها امکان مقابله با رئیس جمهور و حفاظت از قانون اساسی و منافع ملی توسط نهادهای مختلف را ترسیمی زیبا از کارآمدی دموکراسی می دانستند.
🔸سوال این است چرا در آن زمان کسی از دولت دوسر سخن نگفت و اقدامات این دادگاه های ایالتی ضد رئیس جمهور و سیستم اجرایی را نشان از بحران در این کشور نخواند؟
🔹چرا آن زمان کسی نمی گفت که قوه مجریه در ایالات متحده همانند ماشین دوسری شده است که کنترل یک سر آن را قضات بر عهده گرفته اند و در جهتی خلاف مسیر سیستم اجرایی کشور حرکت می کنند؟
🔸چرا فقط در آن زمان عمل به وظیفه بر اساس قانون اساسی و ضوابط نوشته و نانوشته ملی یک اقدام شجاعانه و قهرمانانه تلقی می شد ؟
🔹چرا به جای سرزنش قضاتی که در کار دستگاه اجرایی و امنیت ملی دخالت کرده بودند زبان به تحسین آنان و نقد و نکوهش رئیس جمهور آمریکا گشوده بودید؟
🔸جای سوال دارد که چرا اقدام برای مبارزه با شبکه های منسجم و سازمان یافته جاسوسی و ریشه کن نمودن آن ها از دستگاه های اجرایی کشور را همانند ماجرای پیشین ستایش نمی کنید و در حمایت از آن قلم نمی زنید؟
🔹چرا قضات غربی که بر اساس یک برداشت شخصی از دستور رئیس جمهور خود اقدام به سنگ اندازی در مسیر کشورشان می کنند را می ستایید ولی دستگاه های امنیتی و ماموران گمنام کشور خود را که با جان و دل به حفاظت از منافع ملی مشغول هستند را به باد نقد غیر منصفانه می گیرید؟
🔸آیا دولت دوسر در منظومه فکری شما نیز خوب و بد دارد و مانند همیشه نمونه فرنگی آن خوب و مدل داخلی آن منفی تلقی می شود؟
🔹آنچه شما آن را دولت دوسر و بحران تصمیم گیری و اجرا می نامید رفتاری مطابق قانون اساسی است و عدم پذیرش آن از طرف کسانی که در دام این شبکه جاسوسی افتاده بودند تغییری در اصل ماجرا ایجاد نخواهد کرد لیکن گمان می کنم این مصائب سیاست زدگی و دلبستگی های جناحی است که جوهر بر صفحه کاغذ کشیده است.
🆔 @feckrat
🔹 مطالب بسیاری در رد یا اثبات این امر نوشته و منتشر شد اما من ترجیح می دهم در مسیری جدید برای نقد این نوشته، به تبیین مصداقی مشابه در همین سال های اخیر بپردازم .
🔸6 مارس سال 2017 دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده در فرمان اجرایی ۱۳۷۸۰ که با نام «حفاظت از ملت در برابر ورود تروریستهای خارجی به آمریکا» شناخته می شود، ورود مهاجران از چند کشور خاص و افراد فاقد روادید را ممنوع اعلام کرد.
🔹 این دستور توسط عالی ترین مقام اجرایی این کشور صادر شده بود اما دادگاه ایالتی در هاوایی و مریلند این دستور را مخالف روح قانون اساسی ایالات متحده دانست و آن را ملغی کرد. کش و قوس فراوان این پرونده در نهایت به نفع ترامپ به پایان رسید اما آنچه جالب بود واکنش جریانات اصلاح طلب و مورد علاقه جناب استاد فیرحی در این ماجرا بود.
🔸رسانه های نوشتاری و سایت های وابسته به این جریان، اقدام این دادگاه ها در برابر رئیس جمهور کشور را شجاعانه خطاب می کردند و قصیده ها در باب آزادی و امکان دفاع از حقوق ملی و بین المللی انسان ها در نظام آمریکا سر می دادند.
🔹این رسانه ها امکان مقابله با رئیس جمهور و حفاظت از قانون اساسی و منافع ملی توسط نهادهای مختلف را ترسیمی زیبا از کارآمدی دموکراسی می دانستند.
🔸سوال این است چرا در آن زمان کسی از دولت دوسر سخن نگفت و اقدامات این دادگاه های ایالتی ضد رئیس جمهور و سیستم اجرایی را نشان از بحران در این کشور نخواند؟
🔹چرا آن زمان کسی نمی گفت که قوه مجریه در ایالات متحده همانند ماشین دوسری شده است که کنترل یک سر آن را قضات بر عهده گرفته اند و در جهتی خلاف مسیر سیستم اجرایی کشور حرکت می کنند؟
🔸چرا فقط در آن زمان عمل به وظیفه بر اساس قانون اساسی و ضوابط نوشته و نانوشته ملی یک اقدام شجاعانه و قهرمانانه تلقی می شد ؟
🔹چرا به جای سرزنش قضاتی که در کار دستگاه اجرایی و امنیت ملی دخالت کرده بودند زبان به تحسین آنان و نقد و نکوهش رئیس جمهور آمریکا گشوده بودید؟
🔸جای سوال دارد که چرا اقدام برای مبارزه با شبکه های منسجم و سازمان یافته جاسوسی و ریشه کن نمودن آن ها از دستگاه های اجرایی کشور را همانند ماجرای پیشین ستایش نمی کنید و در حمایت از آن قلم نمی زنید؟
🔹چرا قضات غربی که بر اساس یک برداشت شخصی از دستور رئیس جمهور خود اقدام به سنگ اندازی در مسیر کشورشان می کنند را می ستایید ولی دستگاه های امنیتی و ماموران گمنام کشور خود را که با جان و دل به حفاظت از منافع ملی مشغول هستند را به باد نقد غیر منصفانه می گیرید؟
🔸آیا دولت دوسر در منظومه فکری شما نیز خوب و بد دارد و مانند همیشه نمونه فرنگی آن خوب و مدل داخلی آن منفی تلقی می شود؟
🔹آنچه شما آن را دولت دوسر و بحران تصمیم گیری و اجرا می نامید رفتاری مطابق قانون اساسی است و عدم پذیرش آن از طرف کسانی که در دام این شبکه جاسوسی افتاده بودند تغییری در اصل ماجرا ایجاد نخواهد کرد لیکن گمان می کنم این مصائب سیاست زدگی و دلبستگی های جناحی است که جوهر بر صفحه کاغذ کشیده است.
🆔 @feckrat
☑️ حاج قنبر
🔹دیروز، پنجم مرداد، مجلس ختم مرحوم حاج قنبر صالحی، در مسجد فیضیه زنجان شرکت کردم و فاتحه ای خواندم. ذهن و خیالم بی اختیار به چهل سال قبل رفت و گذر ایام را به شتاب مرور کرد؛ حاج قنبر، همراه فراموش نشدنی در همه این خاطرات بود.
🔸حاج قنبر، بیش از نیم قرن، خادم مسجد و مدرسه علمیه حضرت ولی عصر(عج) زنجان بود. أو خادم متعارف نبود، بلکه شاعر، عابد و عارفی بود که عاشق خدمت اهالی علم بود. تمام عمر، و غیر از ایام حرام، روزه دار بود و ذکر و مستحبات بخشی از طبیعت او شده بود. اهل ادب بود و گلستان و بوستان را برای برخی علاقمندان از طلاب تازه وارد تدریس می کرد.
🔸اهل دل بود و با هر طلبه تازه وارد چنان گرم می گرفت که گویی سالها است می شناسد. راهنمایی می کرد و امید می داد و با ذکر خاطراتی از السابقون، آینده پر خیر و برکتی را برای هر نوجوان تازه وارد تخیل و آرزو می کرد.
🔹اما مهمترین عشق او یک چیز بود؛ این که هر روز بعد نماز صبح، مدرسه را کامل آب و جارو کند و ایام گرم سال بخش سایه از حیات مدرسه را فرش و زیلو بیندازند تا بتواند طراوتی بر حلقه های درس بدهد. آنگاه از فاصله ای خاص به این حلقه های درس و سپس جر و بحث طلبه ها که می نگریست چشمانش می درخشید و از عمق وجود تبسم می کرد و بدین وسیله رضایت خود را از زحماتی که می کشید ابراز می کرد.
🔹گاهی هم عصبانی می شد،اما اغلب شلوغی ها و خرابکاری های بچه ها را باحوصله تحمل می کرد. الهیات خاص خود را داشت و جارو کردن مدرسه و زیباسازی حوض آب و باغچه ها را مقدمه ای بر تعلیم و تعلم علوم دینی و البته واجب می دانست و برای این کار خود، نیت و قصد قربت می کرد.
🔹ایمان راسخ داشت که خدمت به استاد و شاگرد البته خدمت به امام زمان علیه السلام است. با این که خود روزه بود، خوراکی و چای و شربتی فراهم می کرد که هزینه آن ها را از جیب خود و از قرائت قرآن، عبادات استیجاری و غیره بدست آورده بود.
🔹مدرسه ولیعصر، کانون آموزش های علمی-مذهبی زنجان در دهه شصت بود و شاگردان این دوره بی استثناء جزو موفق ترین دوره های حوزه زنجان هستند. یقین دارم که هیچ یک از این همشاگردی ها، خدمات و خیر خواهی های حاج قنبر را فراموش نخواهند کرد. هر کاری از آنان اگر خیر و ثوابی داشته باشد، یقین حاج قنبر هم سهمی در آن خواهد داشت.
🌱 این دو بیت از اوست؛
من ز استادان فرهنگ و ادب شرمنده ام
من ز ارباب هنر شاگرد سر افکنده ام
لیک با صاحبدلان همراه بودن خواهمی
زین سبب خود را به راه راهیان افکنده ام
🆔 @Feirahi
🔹دیروز، پنجم مرداد، مجلس ختم مرحوم حاج قنبر صالحی، در مسجد فیضیه زنجان شرکت کردم و فاتحه ای خواندم. ذهن و خیالم بی اختیار به چهل سال قبل رفت و گذر ایام را به شتاب مرور کرد؛ حاج قنبر، همراه فراموش نشدنی در همه این خاطرات بود.
🔸حاج قنبر، بیش از نیم قرن، خادم مسجد و مدرسه علمیه حضرت ولی عصر(عج) زنجان بود. أو خادم متعارف نبود، بلکه شاعر، عابد و عارفی بود که عاشق خدمت اهالی علم بود. تمام عمر، و غیر از ایام حرام، روزه دار بود و ذکر و مستحبات بخشی از طبیعت او شده بود. اهل ادب بود و گلستان و بوستان را برای برخی علاقمندان از طلاب تازه وارد تدریس می کرد.
🔸اهل دل بود و با هر طلبه تازه وارد چنان گرم می گرفت که گویی سالها است می شناسد. راهنمایی می کرد و امید می داد و با ذکر خاطراتی از السابقون، آینده پر خیر و برکتی را برای هر نوجوان تازه وارد تخیل و آرزو می کرد.
🔹اما مهمترین عشق او یک چیز بود؛ این که هر روز بعد نماز صبح، مدرسه را کامل آب و جارو کند و ایام گرم سال بخش سایه از حیات مدرسه را فرش و زیلو بیندازند تا بتواند طراوتی بر حلقه های درس بدهد. آنگاه از فاصله ای خاص به این حلقه های درس و سپس جر و بحث طلبه ها که می نگریست چشمانش می درخشید و از عمق وجود تبسم می کرد و بدین وسیله رضایت خود را از زحماتی که می کشید ابراز می کرد.
🔹گاهی هم عصبانی می شد،اما اغلب شلوغی ها و خرابکاری های بچه ها را باحوصله تحمل می کرد. الهیات خاص خود را داشت و جارو کردن مدرسه و زیباسازی حوض آب و باغچه ها را مقدمه ای بر تعلیم و تعلم علوم دینی و البته واجب می دانست و برای این کار خود، نیت و قصد قربت می کرد.
🔹ایمان راسخ داشت که خدمت به استاد و شاگرد البته خدمت به امام زمان علیه السلام است. با این که خود روزه بود، خوراکی و چای و شربتی فراهم می کرد که هزینه آن ها را از جیب خود و از قرائت قرآن، عبادات استیجاری و غیره بدست آورده بود.
🔹مدرسه ولیعصر، کانون آموزش های علمی-مذهبی زنجان در دهه شصت بود و شاگردان این دوره بی استثناء جزو موفق ترین دوره های حوزه زنجان هستند. یقین دارم که هیچ یک از این همشاگردی ها، خدمات و خیر خواهی های حاج قنبر را فراموش نخواهند کرد. هر کاری از آنان اگر خیر و ثوابی داشته باشد، یقین حاج قنبر هم سهمی در آن خواهد داشت.
🌱 این دو بیت از اوست؛
من ز استادان فرهنگ و ادب شرمنده ام
من ز ارباب هنر شاگرد سر افکنده ام
لیک با صاحبدلان همراه بودن خواهمی
زین سبب خود را به راه راهیان افکنده ام
🆔 @Feirahi
فکرَت
🔸جناب استاد فیرحی در یادداشت خود با عنوان «گاندو و مصائب دولت دو سر» اقدام نهادهای امنیتی کشور در شناسایی، تعقیب و دستگیری یک شبکه جاسوسی که به بالاترین سطوح مدیریتی کشور نفوذ کرده بود را مصداقی از تعدد مراکز تصمیم گیری و نبود هماهنگی در راس فرماندهی سیستم…
✅ باز هم نقدی بر نقدی ؛
🔹تفکیک قوا و حتی دولت عمیق متفاوت از دولت دو سر است
🔸جناب اقای دکتر فیرحی به بهانه سریال گاندو مطلبی در خصوص دولت دوسر نوشتند که بسیار مورد توجه واقع شد. سپس کانال تلگرامی ایشان مطالبی از صاحبنظران مختلف در این باره درج نمود. اخرین ان به انتقاد از دکتر فیرحی پرداخته و می نویسد که در امریکا هم نهادها بر هم نظارت می کنند و کسی انرا دولت دو سر نمی نامد. لذا طراحان گاندو هم بازی دموکراتیک می کنند و یا وظیفه ساختاری به جا می اورند.///
🔹 قصد دارم در خصوص مطلب ایشان چند نکته را تذکر دهم: انچیزی که در امریکا است تفکیک قواست که هر قوه ای البته نظارتهایی و بعضا مزاحمتهایی بر دیگری دارد. لذا امریکا دو سر نیست و همه تحت فرماندهی واحد و نظام بودجه ریزی واحد هستند و فقط تمایز کارکردی دارند و مهم تر اینکه پاسخگوی کارکرد متمایز خود هستند. البته تا حدی هم دولت عمیق وجود دارد که اولین بار بعد از ترامپ در امریکا و فشار پشت پرده برای برکناری اقای بنن طرح شد. (قابل ذکر اینکه سیاست امریکا نیز مملو از الودگی و حدودی اختلاف نظر نهادهااست که خارج از بحث من است. )در حالیکه در کشور ما یک سر در عرض سر دیگر به تنهایی هم فونکسیون سیاست خارجی دارد و هم فونکسیون سیاست داخلی و هم اقتصادی و هم امنیتی و هم تجاری و هم اطلاعاتی و هم خبری و هم دانشگاهی. همچنان هم اصرار دارد حوزه نفوذ خود را در همه جا از جمله فیضیه گسترش دهد و انحصار ایجاد کند. مهم تر اینکه پاسخگو هم نیست و پرسشگری را « ایدیولوژیک» کرده و انحراف و نفاق می نامد. اکنون در ایران وضع به گونه ای است که ما به نوعی به عصر ما قبل اصلاحات ارضی برگشته ایم. یعنی باید اول نهادهای دولت یک سر بشوند و بعدش تازه از درون ان ، تکثر دموکراتیک مثلا بیرون بیاید...
🔹گاندو به دشمنان اعلام کرد نهادهای حاکمیت در ایران شقه شقه اند و به جز یک نهاد، همه خفته و پتیاره اند. این کارها چه در امریکا و چه ایران خلاف اخلاق و منافع ملی است. در امریکا یک قوه کارکرد قوه دیگر را اشغال نمی کند و حداکثر مزاحمت ایجاد می کند اما اینجا یک قوه کارکرد دیگری را تصاحب می کندو پرسشگری را نیز منع می کند.
🔸به نظرم تحلیل اخیر، مصنوعی و زورکی است و بسیار بعید است نویسنده خود اعتقادی به نوشته خود داشته باشد و دولت دو سر را از تفکیک قوا با کارکردهای متمایز تشخیص ندهد. قوه مجریه در ایران به عنوان یک سر از دو سر به حق مورد انتقاد و پرسش است به طوریکه درتریبون نماز عید فطر اشکارا مداح عزیز به درستی اعلام میکند که اگر رییس دولت پاسخگو نباشد شایستگی نشستن صف اول را ندارد. اما سر دیگر عملا ازاد از نقد است. همه نوع کارکرد دارد اما پاسخگو نیست و در صف نخست هم می نشیند. این است معنی دولت دو سر.
حنیف موحدراد
🆔 @Feirahi
🔹تفکیک قوا و حتی دولت عمیق متفاوت از دولت دو سر است
🔸جناب اقای دکتر فیرحی به بهانه سریال گاندو مطلبی در خصوص دولت دوسر نوشتند که بسیار مورد توجه واقع شد. سپس کانال تلگرامی ایشان مطالبی از صاحبنظران مختلف در این باره درج نمود. اخرین ان به انتقاد از دکتر فیرحی پرداخته و می نویسد که در امریکا هم نهادها بر هم نظارت می کنند و کسی انرا دولت دو سر نمی نامد. لذا طراحان گاندو هم بازی دموکراتیک می کنند و یا وظیفه ساختاری به جا می اورند.///
🔹 قصد دارم در خصوص مطلب ایشان چند نکته را تذکر دهم: انچیزی که در امریکا است تفکیک قواست که هر قوه ای البته نظارتهایی و بعضا مزاحمتهایی بر دیگری دارد. لذا امریکا دو سر نیست و همه تحت فرماندهی واحد و نظام بودجه ریزی واحد هستند و فقط تمایز کارکردی دارند و مهم تر اینکه پاسخگوی کارکرد متمایز خود هستند. البته تا حدی هم دولت عمیق وجود دارد که اولین بار بعد از ترامپ در امریکا و فشار پشت پرده برای برکناری اقای بنن طرح شد. (قابل ذکر اینکه سیاست امریکا نیز مملو از الودگی و حدودی اختلاف نظر نهادهااست که خارج از بحث من است. )در حالیکه در کشور ما یک سر در عرض سر دیگر به تنهایی هم فونکسیون سیاست خارجی دارد و هم فونکسیون سیاست داخلی و هم اقتصادی و هم امنیتی و هم تجاری و هم اطلاعاتی و هم خبری و هم دانشگاهی. همچنان هم اصرار دارد حوزه نفوذ خود را در همه جا از جمله فیضیه گسترش دهد و انحصار ایجاد کند. مهم تر اینکه پاسخگو هم نیست و پرسشگری را « ایدیولوژیک» کرده و انحراف و نفاق می نامد. اکنون در ایران وضع به گونه ای است که ما به نوعی به عصر ما قبل اصلاحات ارضی برگشته ایم. یعنی باید اول نهادهای دولت یک سر بشوند و بعدش تازه از درون ان ، تکثر دموکراتیک مثلا بیرون بیاید...
🔹گاندو به دشمنان اعلام کرد نهادهای حاکمیت در ایران شقه شقه اند و به جز یک نهاد، همه خفته و پتیاره اند. این کارها چه در امریکا و چه ایران خلاف اخلاق و منافع ملی است. در امریکا یک قوه کارکرد قوه دیگر را اشغال نمی کند و حداکثر مزاحمت ایجاد می کند اما اینجا یک قوه کارکرد دیگری را تصاحب می کندو پرسشگری را نیز منع می کند.
🔸به نظرم تحلیل اخیر، مصنوعی و زورکی است و بسیار بعید است نویسنده خود اعتقادی به نوشته خود داشته باشد و دولت دو سر را از تفکیک قوا با کارکردهای متمایز تشخیص ندهد. قوه مجریه در ایران به عنوان یک سر از دو سر به حق مورد انتقاد و پرسش است به طوریکه درتریبون نماز عید فطر اشکارا مداح عزیز به درستی اعلام میکند که اگر رییس دولت پاسخگو نباشد شایستگی نشستن صف اول را ندارد. اما سر دیگر عملا ازاد از نقد است. همه نوع کارکرد دارد اما پاسخگو نیست و در صف نخست هم می نشیند. این است معنی دولت دو سر.
حنیف موحدراد
🆔 @Feirahi
✅ ریشه های الهیاتی مدرنیته،
کتاب ارزشمند و مفیدی برای علاقمندان به حوزه الهیات و تجدد، بویژه تجدد سیاسی است.
همه کتاب را با اشتیاق خواندم ،به جز فصلی که قبلا دیده بودم.
تجربه دنیای مسیحی در پیوند الهیات و تجدد را به خوبی و به اختصار حکایت می کند.
جریان فکری که دوگانه دین و تجدد، مذهب و سکولاریسم، قدسی و عرفی را در هم می شکند و به پیوند عمیق الهیات و تجدد ، بویژه نو اندیشی دینی و تجدد سیاسی در تجربه اروپایی تاکید دارد.
این سنت فکری - پژوهشی هرچند سابقه قوی در غرب دارد، اما در ایران ناشناخته است. جامعه ما بیشتر با روایت ماتریالیستی، سکولار و به هر حال غیر مذهبی تجدد آشنایی بیشتری دارد تا این سنت فکری که در کتاب حاضر دنبال می شود.
زانیار ابراهیمی، مترجم جوان کتاب هم به خوبی از عهده ترجمه برآمده و معادل های نسبتا خوبی برای مفاهیم پیچیده برگزیده است.
امید است دیگر آثار این سنت پژوهشی نیز به زودی ترجمه و وارد فضای علمی و پژوهشی جامعه شود.
کتاب ایده مهم و قابل تاملی دارد و خواندنی است.
🆔@Feirahi
کتاب ارزشمند و مفیدی برای علاقمندان به حوزه الهیات و تجدد، بویژه تجدد سیاسی است.
همه کتاب را با اشتیاق خواندم ،به جز فصلی که قبلا دیده بودم.
تجربه دنیای مسیحی در پیوند الهیات و تجدد را به خوبی و به اختصار حکایت می کند.
جریان فکری که دوگانه دین و تجدد، مذهب و سکولاریسم، قدسی و عرفی را در هم می شکند و به پیوند عمیق الهیات و تجدد ، بویژه نو اندیشی دینی و تجدد سیاسی در تجربه اروپایی تاکید دارد.
این سنت فکری - پژوهشی هرچند سابقه قوی در غرب دارد، اما در ایران ناشناخته است. جامعه ما بیشتر با روایت ماتریالیستی، سکولار و به هر حال غیر مذهبی تجدد آشنایی بیشتری دارد تا این سنت فکری که در کتاب حاضر دنبال می شود.
زانیار ابراهیمی، مترجم جوان کتاب هم به خوبی از عهده ترجمه برآمده و معادل های نسبتا خوبی برای مفاهیم پیچیده برگزیده است.
امید است دیگر آثار این سنت پژوهشی نیز به زودی ترجمه و وارد فضای علمی و پژوهشی جامعه شود.
کتاب ایده مهم و قابل تاملی دارد و خواندنی است.
🆔@Feirahi
Forwarded from خانه حقوق شهروندی
📣📣📣 خانه حقوق شهروندی اصفهان برگزار میکند:
🔺 گفتمان حقوقی مشروطه (به مناسبت سالروز امضا فرمان مشروطیت)
🎙🎙 با سخنرانی آقایان:
✅دکتر محمد علی همایون کاتوزیان: عضو هیئت علمی موسسه شرقشناسی دانشگاه آکسفورد (ارتباط مجازی)
✅دکتر محمد شریفشاهی: عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اصفهان
✅دکتر داود فیرحی: عضو هیئت علمی دانشگاه تهران (ارتباط مجازی)
✅دکتر محمد مهدی الشریف: عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان
✅ دکتر محمدعلی کرباسیون: مدرس گروه حقوق دانشگاه اصفهان
🌍 مکان: اصفهان، خیابان فردوسی، بعد از منوچهری، بن بست امام، پلاک ۳۹۴، خانه حقوق شهروندی
⏰ زمان: ۱۳ و ۱۴ مرداد از ساعت ۱۸ الی ۲۰
🆔 @Citizen_r_h
🔺 گفتمان حقوقی مشروطه (به مناسبت سالروز امضا فرمان مشروطیت)
🎙🎙 با سخنرانی آقایان:
✅دکتر محمد علی همایون کاتوزیان: عضو هیئت علمی موسسه شرقشناسی دانشگاه آکسفورد (ارتباط مجازی)
✅دکتر محمد شریفشاهی: عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اصفهان
✅دکتر داود فیرحی: عضو هیئت علمی دانشگاه تهران (ارتباط مجازی)
✅دکتر محمد مهدی الشریف: عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان
✅ دکتر محمدعلی کرباسیون: مدرس گروه حقوق دانشگاه اصفهان
🌍 مکان: اصفهان، خیابان فردوسی، بعد از منوچهری، بن بست امام، پلاک ۳۹۴، خانه حقوق شهروندی
⏰ زمان: ۱۳ و ۱۴ مرداد از ساعت ۱۸ الی ۲۰
🆔 @Citizen_r_h
✅ گزارشی از نخستین جلسه نشست سه گانه با موضوع جمهوریت، 26 خرداد 98، حزب اتحاد ملت.
http://yon.ir/EZbAK
🆔 @feirahi
http://yon.ir/EZbAK
🆔 @feirahi
Telegraph
برگزاری اولین جلسه نشست سهگانه با حضور دکتر فیرحی
دکتر فیرحی در بخش نخست از سخنان خود، به تبیین ایده تضاد مذهب، اسلام و دموکراسی پرداخته و اشاره داشتند: امروزه دو نظریه در کنار هم قرار گرفتهاند؛ برخی معتقد هستند مسلمانان قادر به زندگی دموکراتیک و نیز تأسیس دولت دموکراتیک نیستند. از جمله افرادی که چنین ایدهای…
✅ گزارشی از دومین جلسه نشست سه گانه با موضوع جمهوریت، 2 تیر98، حزب اتحاد ملت.
http://yon.ir/nEpTA
🆔 feirahi
http://yon.ir/nEpTA
🆔 feirahi
Telegraph
برگزاری دومین جلسه نشست سهگانه با حضور دکتر فیرحی
دکتر فیرحی در دومین جلسه از نشستهای سه گانه با عنوان «کارکردهای حزب در جامعه و جایگاه احزاب در ایران بعد از نهضت مشروطه» ضمن مروری تبارشناسانه، بحث را از دوره قاجار و جایگاه سلطان آغاز کردند. ایشان اشاره داشتند: برخلاف دوره صفویه که قانون گذار شریعت بود…
Forwarded from داود فیرحی
درباره اسلام و جمهوریت 26.3.98.m4a
53.5 MB
🔸درباره " اسلام و جمهوریت "
🔹تأملی در؛
الف) مفهوم "جمهوریت"
ب) طرح اجمالی نظریه ها و الگوهای حکمرانی در تمدن اسلامی
ج) نسبت این الگوها با "رضایت عمومی" و جمهوریت
🔹تهران؛ حزب اتحاد ملت ایران اسلامی
26 خرداد 1398
@Feirahi
🔹تأملی در؛
الف) مفهوم "جمهوریت"
ب) طرح اجمالی نظریه ها و الگوهای حکمرانی در تمدن اسلامی
ج) نسبت این الگوها با "رضایت عمومی" و جمهوریت
🔹تهران؛ حزب اتحاد ملت ایران اسلامی
26 خرداد 1398
@Feirahi