داود فیرحی
🌿صلح؛ شگفتانگیزترین برساخته بشر(با اصلاحات ویرایشی) goo.gl/TmTzni @Davood_Feirahi
🔵 9. صلح سازنده
از صلح ابتدایی به راستی می توان به "صلح سازنده" یا صلح آینده ساز تعبیر نمود.
🔹این نوع از صلح، نه مسبوق به جنگ و نزاع است، و نه مبتنی بر احتمال مناقشه.
🔹صلحی برآمده از "صرف تسالم" و رضایت طرفین است. با حفظ بنیان فقهی-حقوقی جامعه، محدودیت های ساختاری قراردادهای متعارف را ندارد. در عین حال که به رویدادهای نوپدید، خوش آمد می گوید، راهی و مبنایی برای مشروعیت قرار دادهای نوین، و پلی بین سنت و تجدد است.
🔹به همین دلیل هم صلح ابتدایی را می توان صلح سازنده یا آینده ساز نامید. صلحی گشوده به آینده و نوید بخش ساختارها و قواعدحقوقی_سیاسی تازه که به تدریج از راه می رسند. بی آنکه ساختارهای حقوقی سنتی را تهدید یا تحدید نماید.
🔷 صلح ابتدایی، بیش از حقوق خصوصی، کاربرد شگفت انگیزی در حقوق عمومی و سیاست بین الملل دارد .
@Davood_Feirahi
از صلح ابتدایی به راستی می توان به "صلح سازنده" یا صلح آینده ساز تعبیر نمود.
🔹این نوع از صلح، نه مسبوق به جنگ و نزاع است، و نه مبتنی بر احتمال مناقشه.
🔹صلحی برآمده از "صرف تسالم" و رضایت طرفین است. با حفظ بنیان فقهی-حقوقی جامعه، محدودیت های ساختاری قراردادهای متعارف را ندارد. در عین حال که به رویدادهای نوپدید، خوش آمد می گوید، راهی و مبنایی برای مشروعیت قرار دادهای نوین، و پلی بین سنت و تجدد است.
🔹به همین دلیل هم صلح ابتدایی را می توان صلح سازنده یا آینده ساز نامید. صلحی گشوده به آینده و نوید بخش ساختارها و قواعدحقوقی_سیاسی تازه که به تدریج از راه می رسند. بی آنکه ساختارهای حقوقی سنتی را تهدید یا تحدید نماید.
🔷 صلح ابتدایی، بیش از حقوق خصوصی، کاربرد شگفت انگیزی در حقوق عمومی و سیاست بین الملل دارد .
@Davood_Feirahi
10- هندسه صلح ابتدایی/ سازنده
1- اصالت عقد صلح؛ قول به اصالت و استقلال عقد صلح ظاهراً از مختصات فقه شیعه است؛ عقد صلح ،عقدی مستقل است و در احکام و شرایط تابع هیچ یک ازعقود معین و متعارف نمی باشد. قسیم سایر قراردادها است و نه فرع و امتداد آن-ها.
2- قول به اصالت صلح، هر چند ملازمه ای با پذیرش صلح ابتدایی در ادبیات شیعه ندارد، اما این دو پیوند معنی داری با هم دارند.
3- شاید بتوان سه ویژگی عمده برای صلح ابتدایی شناسایی نمود؛
الف) مبتنی بر رضایت و تسالم ابتدایی است که توافق متقابل یا بعضاً گذشت متقابل نیز خوانده اند.
ب) بسیاری از اندیشمندان، علم اجمالی و آگاهی عمومی از موضوع قرارداد را تذکر داده اند.
ج) مشروعیت صلح ابتدایی نیز، مثل تمام قراردادها و اعمال مسلمانی، مشروط به عدم مغایرت با شریعت است.
4- به هر حال، فلسفۀ صلح ابتدایی، فرا رفتن از محدودیت های عقود متعارف است؛ گشودگی بر قراردادهای نوپیدا از یک سوی، و اقدام به قرارداد صلح بدون اشتراط هر گونه سابقه یا احتمال نزاع بویژه در حقوق عمومی و سیاست بین ملت ها، از سوی دیگر.
5- صلح ابتدایی، اگر به درستی توضیح داده شود، ابزار مشروع و کارآمدی در سیاست داخلی، دیپلماسی و به طور کلی علم/ فن مذاکره است.
@Davood_Feirahi
1- اصالت عقد صلح؛ قول به اصالت و استقلال عقد صلح ظاهراً از مختصات فقه شیعه است؛ عقد صلح ،عقدی مستقل است و در احکام و شرایط تابع هیچ یک ازعقود معین و متعارف نمی باشد. قسیم سایر قراردادها است و نه فرع و امتداد آن-ها.
2- قول به اصالت صلح، هر چند ملازمه ای با پذیرش صلح ابتدایی در ادبیات شیعه ندارد، اما این دو پیوند معنی داری با هم دارند.
3- شاید بتوان سه ویژگی عمده برای صلح ابتدایی شناسایی نمود؛
الف) مبتنی بر رضایت و تسالم ابتدایی است که توافق متقابل یا بعضاً گذشت متقابل نیز خوانده اند.
ب) بسیاری از اندیشمندان، علم اجمالی و آگاهی عمومی از موضوع قرارداد را تذکر داده اند.
ج) مشروعیت صلح ابتدایی نیز، مثل تمام قراردادها و اعمال مسلمانی، مشروط به عدم مغایرت با شریعت است.
4- به هر حال، فلسفۀ صلح ابتدایی، فرا رفتن از محدودیت های عقود متعارف است؛ گشودگی بر قراردادهای نوپیدا از یک سوی، و اقدام به قرارداد صلح بدون اشتراط هر گونه سابقه یا احتمال نزاع بویژه در حقوق عمومی و سیاست بین ملت ها، از سوی دیگر.
5- صلح ابتدایی، اگر به درستی توضیح داده شود، ابزار مشروع و کارآمدی در سیاست داخلی، دیپلماسی و به طور کلی علم/ فن مذاکره است.
@Davood_Feirahi
داود فیرحی
🍁"طالقانی؛قرآن و حکومت"، نشریه پیام ابراهیم، شماره 22، مرداد و شهریور96.
✔️حکومت، طرحی ناتمام در اندیشه آیت الله طالقانی🔻
🔸داود فیرحی
🔹دین و «قرآن» مسلمانان، آیا "طرح" روشنی از نظام حکومت- چنان که طالقانی انتظار دارد- ارائه کرده است؟ و یا صرفاً "اصولی" از حکمرانی در قرآن قابل دریافت است؟ ادبیات به جای مانده از طالقانی، پژوهشگران آثارش را به نتیجه روشنی نمی رساند. ظاهراً خود آیت الله طالقانی هم بین این دو فرضیه در تردید و تردد است.
🔹دیدگاه طالقانی در باره نسبت دین و حکومت را، به دو قسمت سلبی و ایجابی می توان تقسیم نمود. دیدگاه سلبی او بسیار روشن است؛ او می داند که اسلام چه چیزی را نفی می کند و چه نوع حکمرانی را نامشروع می شناسد. لیکن در این باره که نوع حکمرانی مطلوب از دیدگاه وی کدام است، طالقانی توضیح روشن و نظام مندی ندارد. پژوهشگر آثار طالقانی گاهی به این نتیجه می رسد که او شاید در صدد بیان برخی اصول در سیاست و حکومت بوده و یا فرصت نیافته و یا این که شرایط زمان او را از بیان سازمان حکومت مورد نظر باز داشته است.
🔹طالقانی با اشاره به نهضت مشروطه، اذعان دارد که اندیشه اصلاحی، و به طور کلی راه سوم در جهان اسلام، در حوزۀ نفی بیشتر از اثبات ها صراحت و روشنی دارد؛ « در آغاز مشروطیت قیام علماء و مردم مسلمان تنها برای تحدید استیلاء و استبداد بوده و به این جهت طرف اثبات برای عموم مبهم بود».
🔹همه می دانیم که طالقانی از پیشتازان دموکراسی، حاکمیت ملی و شورا گرایی است. مرحوم طالقانی فرصت اندکی در فرایند تصویب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران داشت و خیلی زود این دنیای فانی را به طالبان دنیا وانهاد. اما او را طراح «نظام شورایی» و اصل 7 قانون اساسی می دانند. طبق این اصل «شوراها: مجلس شورای اسلامی، شورای استان، شهرستان،شهر، محل، بخش، روستا و نظایر اینها از ارکان تصمیمگیری و ادارهامور کشورند». از مذاکرات مجلس خبرگان پیرامون اصل شورا چنین بر می آید که آیت الله طالقانی نه از شوراها که از «نظام شورایی» سخن می گفت و بدان تأکید داشت.
🔹ظاهراً متن مورد نظر طالقانی برای اصل شورا نزدیک به این عبارت بوده است «جمهوري اسلامي (يا حكومت اسلامي) مبتني بر نظام شورايي است كه اداره جامعه با اتكاء بر آن صورت ميگيرد كه به موجب (و امرهم شوري بينهم) شوراها نميتوانند قوانيني كه در تناقض با اصل قبل باشد وضع كنند».
🔹اشارات فوق، تأکید طالقانی بر «نظام شورایی» به مثابه یک نظام اسلامی را نشان می دهد. وی، در تفسیر آیۀ 159 سورۀ آل عمران نیز توضیح مهمی دربارۀ اهمیت شورا دارد؛ نهاد شورا و «وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ» که خداوند پیامبر معصوم خود را مکلف به اطاعت از نظر اکثریت مسلمانانی می کند که هیچکدام عصمت ندارند.
🔹طالقانی در جایی هم به صراحت از ضرورت «شورای فتوا» سخن می گوید؛ «شورای فتوایی به ریاست یک یا چند تن از علمای بزرگ و مورد قبول عامه در یکی از مراکز علمی در هر ماه یا چند ماه تشکیل شود و مسائل اختلافی و موضوعات روز یا به اصطلاح روایت«حوادث واقعه»در شورای مزبور مطرح گردد... سپس نتیجۀ آراء اعلام گردد».
🔹شواهد، تکیه و تأکید طالقانی بر شوررا و نظام شورایی را نشان می دهد. اما ، اولاً تفصیل این نظام شورایی توضیح داده نشده است و ثانیاً، طالقانی، در فقره ای که اندکی قبل، از مقدمه او بر تنبیه الأمة آوردیم، از حضور «مجتهدان و مردم» در نهاد حکومت سخن می گوید. وی می نویسد؛« در مرتبۀ چهارم، کار اجتماع به دست علماء عادل و عدول مؤمنین است که هم عالم به اصول و فروع دین اند و هم خود محکوم ملکۀ عدالت اند و این جا نوبت به انتخاب مردم می رسد، به حسب اوصافی که بیان شده».
🔹نسبت شورا، نظام شورایی،حاکمیت علماء ، عدول مؤمنین و انتخاب مردم در اندیشه سیاسی طالقانی چیست؟ وی این مفردات را در چه منظومه ای قرار داده است؟ چگونه نظام سیاسی را توصیه می کند؟ آیا او الگوی ولایت فقیه انتخابی از نوع آیت الله منتظری یا شهید بهشتی را در ذهن دارد؟ منظور او از حکومت «عدول مومنین» چیست؟ این دو با دولت ملی و نیز حکمرانی شورایی چه نسبتی دارند؟ آیا نظام شورایی مشروط به حضور فقهاء است و آنان حق وتو دارند؟ آیا همانند شورای فتوا، رهبری شورایی فقهاء در حوزه حکمرانی مورد نظر است؟ آیا منظور از نظام شورایی، شورای عدول مؤمنین است یا شورای شهروندان و هموطنان اعم از مسلمان و غیر مسلمان، عادل و غیر عادل؟ این ها پرسش هایی است که آثار آیت الله طالقانی پاسخ روشنی به آن ها نمی دهد🔺
🔸طالقانی؛قرآن و حکومت"، نشریه پیام ابراهیم، شماره 22، مرداد و شهریور96.
@Davood_Feirahi
🔸داود فیرحی
🔹دین و «قرآن» مسلمانان، آیا "طرح" روشنی از نظام حکومت- چنان که طالقانی انتظار دارد- ارائه کرده است؟ و یا صرفاً "اصولی" از حکمرانی در قرآن قابل دریافت است؟ ادبیات به جای مانده از طالقانی، پژوهشگران آثارش را به نتیجه روشنی نمی رساند. ظاهراً خود آیت الله طالقانی هم بین این دو فرضیه در تردید و تردد است.
🔹دیدگاه طالقانی در باره نسبت دین و حکومت را، به دو قسمت سلبی و ایجابی می توان تقسیم نمود. دیدگاه سلبی او بسیار روشن است؛ او می داند که اسلام چه چیزی را نفی می کند و چه نوع حکمرانی را نامشروع می شناسد. لیکن در این باره که نوع حکمرانی مطلوب از دیدگاه وی کدام است، طالقانی توضیح روشن و نظام مندی ندارد. پژوهشگر آثار طالقانی گاهی به این نتیجه می رسد که او شاید در صدد بیان برخی اصول در سیاست و حکومت بوده و یا فرصت نیافته و یا این که شرایط زمان او را از بیان سازمان حکومت مورد نظر باز داشته است.
🔹طالقانی با اشاره به نهضت مشروطه، اذعان دارد که اندیشه اصلاحی، و به طور کلی راه سوم در جهان اسلام، در حوزۀ نفی بیشتر از اثبات ها صراحت و روشنی دارد؛ « در آغاز مشروطیت قیام علماء و مردم مسلمان تنها برای تحدید استیلاء و استبداد بوده و به این جهت طرف اثبات برای عموم مبهم بود».
🔹همه می دانیم که طالقانی از پیشتازان دموکراسی، حاکمیت ملی و شورا گرایی است. مرحوم طالقانی فرصت اندکی در فرایند تصویب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران داشت و خیلی زود این دنیای فانی را به طالبان دنیا وانهاد. اما او را طراح «نظام شورایی» و اصل 7 قانون اساسی می دانند. طبق این اصل «شوراها: مجلس شورای اسلامی، شورای استان، شهرستان،شهر، محل، بخش، روستا و نظایر اینها از ارکان تصمیمگیری و ادارهامور کشورند». از مذاکرات مجلس خبرگان پیرامون اصل شورا چنین بر می آید که آیت الله طالقانی نه از شوراها که از «نظام شورایی» سخن می گفت و بدان تأکید داشت.
🔹ظاهراً متن مورد نظر طالقانی برای اصل شورا نزدیک به این عبارت بوده است «جمهوري اسلامي (يا حكومت اسلامي) مبتني بر نظام شورايي است كه اداره جامعه با اتكاء بر آن صورت ميگيرد كه به موجب (و امرهم شوري بينهم) شوراها نميتوانند قوانيني كه در تناقض با اصل قبل باشد وضع كنند».
🔹اشارات فوق، تأکید طالقانی بر «نظام شورایی» به مثابه یک نظام اسلامی را نشان می دهد. وی، در تفسیر آیۀ 159 سورۀ آل عمران نیز توضیح مهمی دربارۀ اهمیت شورا دارد؛ نهاد شورا و «وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ» که خداوند پیامبر معصوم خود را مکلف به اطاعت از نظر اکثریت مسلمانانی می کند که هیچکدام عصمت ندارند.
🔹طالقانی در جایی هم به صراحت از ضرورت «شورای فتوا» سخن می گوید؛ «شورای فتوایی به ریاست یک یا چند تن از علمای بزرگ و مورد قبول عامه در یکی از مراکز علمی در هر ماه یا چند ماه تشکیل شود و مسائل اختلافی و موضوعات روز یا به اصطلاح روایت«حوادث واقعه»در شورای مزبور مطرح گردد... سپس نتیجۀ آراء اعلام گردد».
🔹شواهد، تکیه و تأکید طالقانی بر شوررا و نظام شورایی را نشان می دهد. اما ، اولاً تفصیل این نظام شورایی توضیح داده نشده است و ثانیاً، طالقانی، در فقره ای که اندکی قبل، از مقدمه او بر تنبیه الأمة آوردیم، از حضور «مجتهدان و مردم» در نهاد حکومت سخن می گوید. وی می نویسد؛« در مرتبۀ چهارم، کار اجتماع به دست علماء عادل و عدول مؤمنین است که هم عالم به اصول و فروع دین اند و هم خود محکوم ملکۀ عدالت اند و این جا نوبت به انتخاب مردم می رسد، به حسب اوصافی که بیان شده».
🔹نسبت شورا، نظام شورایی،حاکمیت علماء ، عدول مؤمنین و انتخاب مردم در اندیشه سیاسی طالقانی چیست؟ وی این مفردات را در چه منظومه ای قرار داده است؟ چگونه نظام سیاسی را توصیه می کند؟ آیا او الگوی ولایت فقیه انتخابی از نوع آیت الله منتظری یا شهید بهشتی را در ذهن دارد؟ منظور او از حکومت «عدول مومنین» چیست؟ این دو با دولت ملی و نیز حکمرانی شورایی چه نسبتی دارند؟ آیا نظام شورایی مشروط به حضور فقهاء است و آنان حق وتو دارند؟ آیا همانند شورای فتوا، رهبری شورایی فقهاء در حوزه حکمرانی مورد نظر است؟ آیا منظور از نظام شورایی، شورای عدول مؤمنین است یا شورای شهروندان و هموطنان اعم از مسلمان و غیر مسلمان، عادل و غیر عادل؟ این ها پرسش هایی است که آثار آیت الله طالقانی پاسخ روشنی به آن ها نمی دهد🔺
🔸طالقانی؛قرآن و حکومت"، نشریه پیام ابراهیم، شماره 22، مرداد و شهریور96.
@Davood_Feirahi
🍁ظهور سیاست مداران قاعده گریز
یکی از شاخص های ریشه داری یا عدم ریشه داری احزاب در جامعه، توانایی و شانس کاندیداهای غیر حزبی یا ضد حزبی برای دستیابی به قدرت است. در نظام های با نهادینگی حزبی کمتر، سیاستمداران و سیاست های پوپولیستی امکان ظهور بیشتری دارند. یا محافل و گروه های ضد حزبی خلق الساعه در آستانۀ انتخابات و برای مقاصد انتخاباتی ظاهر می شوند و به همین سرعت نیز زوال می یابند.
این دسته از سیاستمداران چون مقید به برنامه ها و پیوندهای حزبی نیستند، همواره در معرض این آسیب قرار دارند که با رفتارهای عجیب و خلاف قاعده، ثبات سیاسی و اجتماعی را تهدید کرده یا فروپاشند. به هر حال، در نظام های حزبی ناپایدار، پیش بینی پذیری امر سیاسی کاهش یافته و احتمال ظهور رهبران قاعده گریز و نظم شکن افزایش می یابد.
فقه و حکمرانی حزبی، نشر نی، 1396
@Davood_Feirahi
یکی از شاخص های ریشه داری یا عدم ریشه داری احزاب در جامعه، توانایی و شانس کاندیداهای غیر حزبی یا ضد حزبی برای دستیابی به قدرت است. در نظام های با نهادینگی حزبی کمتر، سیاستمداران و سیاست های پوپولیستی امکان ظهور بیشتری دارند. یا محافل و گروه های ضد حزبی خلق الساعه در آستانۀ انتخابات و برای مقاصد انتخاباتی ظاهر می شوند و به همین سرعت نیز زوال می یابند.
این دسته از سیاستمداران چون مقید به برنامه ها و پیوندهای حزبی نیستند، همواره در معرض این آسیب قرار دارند که با رفتارهای عجیب و خلاف قاعده، ثبات سیاسی و اجتماعی را تهدید کرده یا فروپاشند. به هر حال، در نظام های حزبی ناپایدار، پیش بینی پذیری امر سیاسی کاهش یافته و احتمال ظهور رهبران قاعده گریز و نظم شکن افزایش می یابد.
فقه و حکمرانی حزبی، نشر نی، 1396
@Davood_Feirahi
داود فیرحی
✔️حکومت، طرحی ناتمام در اندیشه آیت الله طالقانی🔻 🔸داود فیرحی 🔹دین و «قرآن» مسلمانان، آیا "طرح" روشنی از نظام حکومت- چنان که طالقانی انتظار دارد- ارائه کرده است؟ و یا صرفاً "اصولی" از حکمرانی در قرآن قابل دریافت است؟ ادبیات به جای مانده از طالقانی، پژوهشگران…
✔️آیت الله طالقانی و بازگشت به قرآن؛ بعنوان متن معیار🔻
🔸داود فیرحی
🔹قرآن در اندیشه طالقانی، دانش مبنا و متن معیار است. همه احکام زندگی بدان ارجاع و از آن می جوشد. لیکن، مسئله چندان هم آسان نیست؛«نظر در قرآن مانند نظر در منبع فیاض است كه هم نظر به آن دشوار است و هم چارهای از نظر به آن نیست، مگر آدمی می تواند از نور، چشم بپوشد با آنكه دلباخته و خود ساخته آنست؟ قرآن نوری است از نور آسمانها و زمین «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» كه بر دلی نورانی تابیده و از آن در صورت الفاظ و لغات وا تابیده، اگر به منبع و حد اعلای آن نمی توان چشم دوخت، از مرتبه نازله و انعكاسات آن نمی توان چشم پوشید».
🔹این سخن طالقانی اهمیت استراتژیک دارد؛ از طرفی گریزی از رجوع به قرآن در اندیشه او نیست، و از سوی دیگر، مراجعه و نظر به قرآن دشواری های خاص خود را دارد. همین جا است که روش شناسی طالقانی سر بر می آورد. به نظر وی، «قرآن برای هدایت و بهره همه مردم در هر زمان تا روز قیامت می باشد، پس اعماق حقایق آن نمی تواند در ظرف ذهن مردم یك زمان درآید، اگر چنین باشد تمام میشود و پشت سر سیر تكاملی میماند، و بهرهای برای آیندگان نمیماند. این پیشرفت زمان و علم است كه می تواند اندك اندك از روی بواطن و اسرار قرآن پرده بردارد».
🔹نگاه طالقانی به نسبت علم و دین یا علم و قرآن، دقیقاً همان چیزی است که راه میانه و نگاه سوم خوانده می شود؛ وی نه شناخت قرآن را به نظریه های علمی تقلیل می دهد و نه، به نام قرآن گرایی، فرضیه های علمی را به یکباره طرد و ردّ می نماید. وی بخش عمده فرضیه های علمی را، در عین واقع نمایی، محکوم به زمان و مکان، تدریج و تکامل می داند، در حالی که قرآن حقیقت کامل، فرازمانی و رها از محدودیت های ذهن بشر است. بنا براین، علوم و فلسفه ها، بی آن که مبنایی برای فهم قرآن باشند، به تدریج برخی، و فقط برخی از بواطن و اسرار قرآن را آشکار می نمایند.
🔹خلاصه روش شناسی راه سوم این است که علوم و فلسفه ها می توانند برخی وجوه قرآن را توضیح دهند، لیکن حقیقت و باطن هدایتی آن را هرگز نمی توانند برملا کرده و دسترس عالمان و فیلسوفان قرار دهند. به عبارت دیگر، قرآن با محکمات علوم و برهان های عقلی/فلسفی تضاد ندارد، اما قرآن کتابی علمی- فلسفی و قابل تقلیل به آن ها هم نیست. به همین دلیل، قرآن را فقط با قرآن و تدبر در مفردات و منظومه آیات آن باید شناخت و آن گاه پاسخ مسائل زندگی، از جمله الگوی حکمرانی را، را از قرآن بدست آورد. این، اساس روش شناسی طالقانی است🔺
🔸طالقانی؛قرآن و حکومت"، نشریه پیام ابراهیم، شماره 22، مرداد و شهریور96.
@Davood_Feirahi
🔸داود فیرحی
🔹قرآن در اندیشه طالقانی، دانش مبنا و متن معیار است. همه احکام زندگی بدان ارجاع و از آن می جوشد. لیکن، مسئله چندان هم آسان نیست؛«نظر در قرآن مانند نظر در منبع فیاض است كه هم نظر به آن دشوار است و هم چارهای از نظر به آن نیست، مگر آدمی می تواند از نور، چشم بپوشد با آنكه دلباخته و خود ساخته آنست؟ قرآن نوری است از نور آسمانها و زمین «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» كه بر دلی نورانی تابیده و از آن در صورت الفاظ و لغات وا تابیده، اگر به منبع و حد اعلای آن نمی توان چشم دوخت، از مرتبه نازله و انعكاسات آن نمی توان چشم پوشید».
🔹این سخن طالقانی اهمیت استراتژیک دارد؛ از طرفی گریزی از رجوع به قرآن در اندیشه او نیست، و از سوی دیگر، مراجعه و نظر به قرآن دشواری های خاص خود را دارد. همین جا است که روش شناسی طالقانی سر بر می آورد. به نظر وی، «قرآن برای هدایت و بهره همه مردم در هر زمان تا روز قیامت می باشد، پس اعماق حقایق آن نمی تواند در ظرف ذهن مردم یك زمان درآید، اگر چنین باشد تمام میشود و پشت سر سیر تكاملی میماند، و بهرهای برای آیندگان نمیماند. این پیشرفت زمان و علم است كه می تواند اندك اندك از روی بواطن و اسرار قرآن پرده بردارد».
🔹نگاه طالقانی به نسبت علم و دین یا علم و قرآن، دقیقاً همان چیزی است که راه میانه و نگاه سوم خوانده می شود؛ وی نه شناخت قرآن را به نظریه های علمی تقلیل می دهد و نه، به نام قرآن گرایی، فرضیه های علمی را به یکباره طرد و ردّ می نماید. وی بخش عمده فرضیه های علمی را، در عین واقع نمایی، محکوم به زمان و مکان، تدریج و تکامل می داند، در حالی که قرآن حقیقت کامل، فرازمانی و رها از محدودیت های ذهن بشر است. بنا براین، علوم و فلسفه ها، بی آن که مبنایی برای فهم قرآن باشند، به تدریج برخی، و فقط برخی از بواطن و اسرار قرآن را آشکار می نمایند.
🔹خلاصه روش شناسی راه سوم این است که علوم و فلسفه ها می توانند برخی وجوه قرآن را توضیح دهند، لیکن حقیقت و باطن هدایتی آن را هرگز نمی توانند برملا کرده و دسترس عالمان و فیلسوفان قرار دهند. به عبارت دیگر، قرآن با محکمات علوم و برهان های عقلی/فلسفی تضاد ندارد، اما قرآن کتابی علمی- فلسفی و قابل تقلیل به آن ها هم نیست. به همین دلیل، قرآن را فقط با قرآن و تدبر در مفردات و منظومه آیات آن باید شناخت و آن گاه پاسخ مسائل زندگی، از جمله الگوی حکمرانی را، را از قرآن بدست آورد. این، اساس روش شناسی طالقانی است🔺
🔸طالقانی؛قرآن و حکومت"، نشریه پیام ابراهیم، شماره 22، مرداد و شهریور96.
@Davood_Feirahi
🍁نهادینگی نظام حزبی
«نظام حزبی عبارت است از دو یا چند حزبی که به شیوه ای الگومند برای شکل دادن به یک نظام کلی باهم تعامل دارند». عبارت "تعامل الگومند" بر این امر دلالت دارد که قواعد مهم مربوط به رقابت احزاب در سطح گسترده ای بین بازیگران و فعالان عرصۀ سیاست مورد پذیرش قرار گیرند و این قواعد پایه نهادینه شود.
ماین ویرینگ سطح نهادینگی را مفیدترین معیار برای ارزیابی احزاب و نظام های حزبی می داند و چهار مؤلفه اصلی را بر می شمارد؛
1- ثبات قابل توجه؛ در نظامی که احزاب اصلی و بزرگ آن نوسان دارد و ناگهان ظهور و زوال می یابند، یا بخش بزرگی از آراء انتخاباتی به طور غیر منتظره و در سطح گسترده تغییر جهت می دهد، نهادینگی حزبی ضعیف است.
2- ریشه اجتماعی احزاب؛ ریشه داری قوی احزاب در جامعه به قاعده مند شدن تدریجی رفتار رأی دهندگان از یک سوی، و نهادینه شدن نظام حزبی از سوی دیگر کمک می کند. برخی نشانه های ریشه داری احزاب در جامعه عبارتند از؛ نوسان اندک رفتار رأی دهی در انتخابات ملی مثل ریاست جمهوری و مجلس در انتخابات همزمان، عدم تقسیم قابل توجه رأی بین کاندیداهای احزاب مختلف، و ثبات آماری قابل توجه حامیان در نظر سنجی های دوره ای احزاب.
3- مشروعیت احزاب؛ در یک نظام حزبی نهادینه، اکثریت فعالان سیاسی مشروعیت احزاب را تأیید و تقویت می کنند. مشروعیت مفهومی است که رفتار انتخاباتی و عمل سیاسی فعالان و شهروندان را توجیه و مستدل کرده و الگوی عمل سیاسی در هر جامعه ای را در پیوند با باورهای مذهبی و فرهنگ سیاسی آن جامعه تصحیح و تنظیم می کند.
4- سازمان حزب؛ در نظام های نهادینه تر، احزاب از منابع مالی و انسانی، و نیز «مهارت سازمانی» بیشتری برخوردارند. عمر عضویت و تعداد اعضاء از ثبات و رشد معقولی برخوردار است. رهبران حزب هرچند اهمیت دارند، اما حزب مهم تر است. قواعد صلح آمیز و روشنی برای انتقال رهبری حزب و نیز تعیین کاندیداها وجود دارد. همچنین، اعضای منتخب حزب در مجلس و هیأت دولت تعهد قابل قبولی نسبت به برنامه ها و مواضع حزب دارند. به طور کلی، انسجام پارلمانی و اجرایی اعضای حزب، از نشانه های نهادینگی سازمانی احزاب است.
🍂فقه و حکمرانی حزبی، نشر نی، 1396
@Davood_Feirahi
«نظام حزبی عبارت است از دو یا چند حزبی که به شیوه ای الگومند برای شکل دادن به یک نظام کلی باهم تعامل دارند». عبارت "تعامل الگومند" بر این امر دلالت دارد که قواعد مهم مربوط به رقابت احزاب در سطح گسترده ای بین بازیگران و فعالان عرصۀ سیاست مورد پذیرش قرار گیرند و این قواعد پایه نهادینه شود.
ماین ویرینگ سطح نهادینگی را مفیدترین معیار برای ارزیابی احزاب و نظام های حزبی می داند و چهار مؤلفه اصلی را بر می شمارد؛
1- ثبات قابل توجه؛ در نظامی که احزاب اصلی و بزرگ آن نوسان دارد و ناگهان ظهور و زوال می یابند، یا بخش بزرگی از آراء انتخاباتی به طور غیر منتظره و در سطح گسترده تغییر جهت می دهد، نهادینگی حزبی ضعیف است.
2- ریشه اجتماعی احزاب؛ ریشه داری قوی احزاب در جامعه به قاعده مند شدن تدریجی رفتار رأی دهندگان از یک سوی، و نهادینه شدن نظام حزبی از سوی دیگر کمک می کند. برخی نشانه های ریشه داری احزاب در جامعه عبارتند از؛ نوسان اندک رفتار رأی دهی در انتخابات ملی مثل ریاست جمهوری و مجلس در انتخابات همزمان، عدم تقسیم قابل توجه رأی بین کاندیداهای احزاب مختلف، و ثبات آماری قابل توجه حامیان در نظر سنجی های دوره ای احزاب.
3- مشروعیت احزاب؛ در یک نظام حزبی نهادینه، اکثریت فعالان سیاسی مشروعیت احزاب را تأیید و تقویت می کنند. مشروعیت مفهومی است که رفتار انتخاباتی و عمل سیاسی فعالان و شهروندان را توجیه و مستدل کرده و الگوی عمل سیاسی در هر جامعه ای را در پیوند با باورهای مذهبی و فرهنگ سیاسی آن جامعه تصحیح و تنظیم می کند.
4- سازمان حزب؛ در نظام های نهادینه تر، احزاب از منابع مالی و انسانی، و نیز «مهارت سازمانی» بیشتری برخوردارند. عمر عضویت و تعداد اعضاء از ثبات و رشد معقولی برخوردار است. رهبران حزب هرچند اهمیت دارند، اما حزب مهم تر است. قواعد صلح آمیز و روشنی برای انتقال رهبری حزب و نیز تعیین کاندیداها وجود دارد. همچنین، اعضای منتخب حزب در مجلس و هیأت دولت تعهد قابل قبولی نسبت به برنامه ها و مواضع حزب دارند. به طور کلی، انسجام پارلمانی و اجرایی اعضای حزب، از نشانه های نهادینگی سازمانی احزاب است.
🍂فقه و حکمرانی حزبی، نشر نی، 1396
@Davood_Feirahi
Forwarded from وراى حد تقرير | سعيد حجاريان
13960530-3885-7-6.pdf
1.5 MB
✍️ گزارش روزنامه «اعتماد» از نشست «اخلاق جنگ و صلح» با سخنرانی سعید حجاریان، داود فیرحی و جواد حیدری
📣 کانال «ورای حد تقریر»
@vht2017
📣 کانال «ورای حد تقریر»
@vht2017
Forwarded from انجمن علوم سیاسی ایران
متن سخنرانی دکتر فیرحی با موضوع تاملی در مفهوم صلح و صلح ابتدایی
Forwarded from K. Ashtarian
کیومرث اشتریان
نظریه داده های انبوه و فردگرایی توسعه پایدار
چکیده
مقاله منتشره در فرهنگستان علوم
انبوه داده (Big Data) یکی از پدیده های مهم و حیاتی دو دهه اخیر است که به مدد فناوری اطلاعات گسترش یافته تا جایی که قرن بیست و یکم از سوی برخی پژوهشگران قرن داده کاوی نامیده شده است. این ادعا با انفجار اطلاعات و ایجاد ظرفیت دسترسی به انبوه داده ها و در دسترس بودن ابزار و تکنولوژی های پردازشگر اطلاعات ادعای گزافی نیست. اما این پدیده هنوز به اندازه کافی واکاوی تئوریک نشده است و ابعاد گوناگون حقوقی، سیاسی، اداری و فنی آن به اندازه کافی مورد شناسایی قرار نگرفته است. اینکه چگونه می توان این همه تغییر را مدل سازی کرد و نظریه پردازی نمود موضوع مهمی برای پژوهش علمی است. مقاله حاضر، در پی بحث از ابعاد نظری داده های انبوه از طریق بررسی ابعاد و پیامدهای آن است. به بیان دیگر از طریق بررسی ابعاد پدیده انبوه داده با این پرسش پاسخ می دهیم که چگونه می توان آن را سامان نظری داد یا چگونه می توان آن را تبیین نظری نمود. پاسخ ما و سهم اصلی این مقاله به اختصار در تاکیدی است که بر فردگرایی روش شناختی (Methodological Individualism) و مفاهیم مرتبط با آن در حوزه سیاستگذاری عمومی دارد. پدیده "انبوه داده" به فردگرایی روش شناختی، حقوقی، سیاست گذاری و مدیریت دولتی دامن می زند و ابعاد آن تا سیاست گذاری های گوناگون از سیاست علمی تا سیاست های توسعه ادامه خواهد داشت. بدینسان، نظریه پردازی ما بر گسترش فردگرایی در سیاست گذاری عمومی، حقوق، مدیریت و حتی آمار از طریق پدیده "انبوه داده" تاکید دارد. این فردگرایی دامنه وسیعی دارد: در جامعه مدنی، حوزه کسب و کار، امور شخصی، دستگاه های دولتی و بخش عمومی و. .. فرد از طریق کارهای جاری خویش با نرم افزارهای گوناگون به ورود دایمی اطلاعات می پردازد. فرد مبدا تولید و تحول است و از طریق اتصال به جریان داده، جریان اجتماعی، اداری، سیاسی و مدیریتی را می سازد. به بیان دیگر افراد و فعالان حوزه های گوناگون بازیگران اصلی جریان سازی اجتماعی، سیاسی و مدیریتی خواهند بود و نقش دولت بیش از پیش کاهش خواهد یافت.
نظریه داده های انبوه و فردگرایی توسعه پایدار
چکیده
مقاله منتشره در فرهنگستان علوم
انبوه داده (Big Data) یکی از پدیده های مهم و حیاتی دو دهه اخیر است که به مدد فناوری اطلاعات گسترش یافته تا جایی که قرن بیست و یکم از سوی برخی پژوهشگران قرن داده کاوی نامیده شده است. این ادعا با انفجار اطلاعات و ایجاد ظرفیت دسترسی به انبوه داده ها و در دسترس بودن ابزار و تکنولوژی های پردازشگر اطلاعات ادعای گزافی نیست. اما این پدیده هنوز به اندازه کافی واکاوی تئوریک نشده است و ابعاد گوناگون حقوقی، سیاسی، اداری و فنی آن به اندازه کافی مورد شناسایی قرار نگرفته است. اینکه چگونه می توان این همه تغییر را مدل سازی کرد و نظریه پردازی نمود موضوع مهمی برای پژوهش علمی است. مقاله حاضر، در پی بحث از ابعاد نظری داده های انبوه از طریق بررسی ابعاد و پیامدهای آن است. به بیان دیگر از طریق بررسی ابعاد پدیده انبوه داده با این پرسش پاسخ می دهیم که چگونه می توان آن را سامان نظری داد یا چگونه می توان آن را تبیین نظری نمود. پاسخ ما و سهم اصلی این مقاله به اختصار در تاکیدی است که بر فردگرایی روش شناختی (Methodological Individualism) و مفاهیم مرتبط با آن در حوزه سیاستگذاری عمومی دارد. پدیده "انبوه داده" به فردگرایی روش شناختی، حقوقی، سیاست گذاری و مدیریت دولتی دامن می زند و ابعاد آن تا سیاست گذاری های گوناگون از سیاست علمی تا سیاست های توسعه ادامه خواهد داشت. بدینسان، نظریه پردازی ما بر گسترش فردگرایی در سیاست گذاری عمومی، حقوق، مدیریت و حتی آمار از طریق پدیده "انبوه داده" تاکید دارد. این فردگرایی دامنه وسیعی دارد: در جامعه مدنی، حوزه کسب و کار، امور شخصی، دستگاه های دولتی و بخش عمومی و. .. فرد از طریق کارهای جاری خویش با نرم افزارهای گوناگون به ورود دایمی اطلاعات می پردازد. فرد مبدا تولید و تحول است و از طریق اتصال به جریان داده، جریان اجتماعی، اداری، سیاسی و مدیریتی را می سازد. به بیان دیگر افراد و فعالان حوزه های گوناگون بازیگران اصلی جریان سازی اجتماعی، سیاسی و مدیریتی خواهند بود و نقش دولت بیش از پیش کاهش خواهد یافت.
Forwarded from K. Ashtarian
داده_های_انبوه_و_شاخص_های_علم_فناوری.docx
30.8 KB
انجمن علوم سیاسی ایران
دربارۀ صلح.pdf
11- صلح و سودمندی
- برخی منابع روایی، صلح و سِلم را یکسان آورده اند و به نظر بعضی اندیشمندان نیز، سِلم و مسالمت فراتر از مدلولِ واژۀ صلح است. به هرحال، یکی از مهم ترین دلایل عقلی و نقلی سِلم/ صلح ابتدایی، سودمندی آن برای زندگی و گوارا بودن آن برای فطرت و ذائقۀ بشر است.
- امام علی (ع)تأکید می کند ؛«مسالمت[صلح] را مادام که موجب وهن در اسلام نباشد، گواراتر و سودمند تر از جنگ یافتم؛ وجدتُ المسالمة مالم یکن وهن فی الاسلام انجع من القتال» (ری شهری، میزان الحکمة،1375ش،ج2،162).
- لغت¬نامۀ دهخدا واژۀ "انجع" را به معنای سودمندتر، نیکوتر و مؤثرتر آورده است.
- نجع؛ سودی که دارو یا طعام بخشد. گوارا بودن غذا و نوشیدنی.
#صلح
@Feirahi
- برخی منابع روایی، صلح و سِلم را یکسان آورده اند و به نظر بعضی اندیشمندان نیز، سِلم و مسالمت فراتر از مدلولِ واژۀ صلح است. به هرحال، یکی از مهم ترین دلایل عقلی و نقلی سِلم/ صلح ابتدایی، سودمندی آن برای زندگی و گوارا بودن آن برای فطرت و ذائقۀ بشر است.
- امام علی (ع)تأکید می کند ؛«مسالمت[صلح] را مادام که موجب وهن در اسلام نباشد، گواراتر و سودمند تر از جنگ یافتم؛ وجدتُ المسالمة مالم یکن وهن فی الاسلام انجع من القتال» (ری شهری، میزان الحکمة،1375ش،ج2،162).
- لغت¬نامۀ دهخدا واژۀ "انجع" را به معنای سودمندتر، نیکوتر و مؤثرتر آورده است.
- نجع؛ سودی که دارو یا طعام بخشد. گوارا بودن غذا و نوشیدنی.
#صلح
@Feirahi
Forwarded from 📚✏️ندای سیاست