داود فیرحی
7.99K subscribers
585 photos
104 videos
359 files
546 links
📚 (بازنشر) آثار و اندیشه ها 📚


ارتباط با ادمین:
@sadeqall
@Rezataran
Download Telegram
💥آینده داعش؛ گفت و گو با داود فیرحی، فرهنگ امروز، شماره 19، مهرماه96.
@Davood_Feirahi
داود فیرحی
4- Feirahi.docx
🍁دین صلح و جهل مقدس؛ متن کامل گفت و گو با داود فیرحی، چشم انداز ایران، شماره 105، شهریور و مهر96.

@Davood_Feirahi
💥دین صلح و جهل مقدس

🔹تفکیک واقعیت تاریخی ترور از دلیل شرعی ترور بسیار مهم است. من از مطالعاتم به این نتیجه رسیده‌ام که تروریسم بیشتر علت دارد تا دلیل؛ مانند علل اجتماعی، روانی، اقتصادی، بین‌المللی و تحقیرهای فرهنگی یا استبداد. به تعبیر جامعه‌شناسانه ما باید تبیین علّی از این مسائل داشته باشیم؛ یعنی ببینیم گاه انسانی جوان در مجموعه چنین عللی ذله می‌شود و چون امکان حرکت قانونی ندارد، دست به ترور می‌زند.

🔹ما در خوانش تروریست‌های جهان اسلام دو نوع سوگیری داریم. سوگیری اول این است که ما از پیش می‌گوییم این افراد ابزار استعمارند. سوگیری دیگر هم در آکادمی‌ها جاری است که در این منظر اعتماد عجیبی به مفاهیم و چارچوب‌های غربی داریم؛ یعنی ما یا دچار بدبینی مفرط هستیم یا دچار خوش‌بینی مفرط.

🔹دین با صلح گره خورده است و خشونت نشان‌دهنده جهلی است که به‌نوعی قداست گره‌ خورده است. اسم این جهل را هم گذاشته‌اند «جهل مقدس». جهل مقدس جهلی سلبی است، یعنی آدم میل پیدا نمی‌کند یاد بگیرد و به‌طور سیستماتیک باور می‌کند ندانستن بهتر است و به منابع دانش شک می‌کند.

🔹سخن از بومی‌کردن و اسلامیزه کردن علوم به‌خصوص در حوزه علوم انسانی می‌زنند. این بحث اتوماتیک به ما این امکان را می‌دهد که جهل را توجیه کنیم و از قبل بگوییم و تصمیم بگیریم که کدام کتاب ضاله است و کدام کتاب غیرضاله.

🍂گفت و گو با داود فیرحی، چشم انداز ایران، شماره 105، شهریور و مهر96.

@Davood_Feirahi
داود فیرحی
🍁دین صلح و جهل مقدس؛ متن کامل گفت و گو با داود فیرحی، چشم انداز ایران، شماره 105، شهریور و مهر96. @Davood_Feirahi
⚡️منشا ترورها در جهان اسلام

✔️داود فیرحی در گفتگو با شماره 105 مجله چشم انداز🔻

🔹داعشی‌ها چند کتاب نوشته‌اند که بسیار مهم است. یکی از این کتاب‌ها کتاب اداره التوحش، نوشته ابوبکر ناجی، است. کتاب دیگر کتاب فقه الدماء یا مسائلی در باب فقه اسلامی است که این کتاب نوشته ابوعبدالله مهاجر نوشته است. ظاهراً ابوبکر بغدادی هم بسیار تحت تأثیر این کتاب بوده است. چند کتاب دیگر هم تحت عنوان کتائب الاسلامیه؛ یعنی گردان‌های اسلامی نوشته شده است. این کتاب‌ها به‌خصوص کتاب اول یعنی اداره التوحش گفت‌وگوهای بین خود تروریست‌ها و محاجه‌هایی را که بین آن‌ها مطرح شده است بیان کرده است.

🔹خلاصه استدلال ابوبکر ناجی این است که یا استعمارگران در جهان اسلامی سلطه دارند یا مستبدانی که دروازه ورود استعمار به جهان اسلام هستند. همچنین در جهان اسلام دموکراسی شعاری بیش نیست. هیچ‌کسی اجازه نخواهد داد که مسلمانان ایده‌های خودشان را به‌صورت دموکراتیک اجرا کنند. در همین زمینه به مشکلات مصر اشاره می‌کند. نویسنده می‌گوید دموکراسی‌خواهان جهان اسلام آن‌قدر تلاش می‌کنند و سرکوب می‌شوند که سرانجام مأیوسانه پیر می‌شوند و ناامید از دنیا می‌روند؛ یعنی برای آن‌ها راهی وجود ندارد و راه دموکراسی کاملاً بسته است.

🔹در ادامه از سودان و حسن الترابی، الجزایر و علی بن حاج و مصر و محمد مرسی مثال می‌آورد. از سوریه و سرکوب حافظ اسد در دهه هشتاد، سرکوب‌های صدام و وضعیت یمن و اردن شاهد می‌آورد و می‌گوید شما چه زمانی در این راه پیروز شده‌اید؟ به ما نشان بدهید چه زمانی این راه به نتیجه رسیده است؟ ابوبکر ناجی می‌گوید ما با دو ضرورت روبه‌رو هستیم، اول اینکه ما چاره‌ای نداریم که تغییری در این جهان ایجاد کنیم. دوم اینکه راه‌های ما آن‌قدر بسته است که ما چاره‌ای جز خشونت نداریم. پس خشونت را از باب ضرورت تئوریزه می‌کند و برای آن دلیل شرعی نمی‌آورد و حتی اگر دلیل شرعی هم باشد دلیل شرعی ثانویه است. نویسنده می‌گوید اگر ما بخواهیم تغییری ایجاد کنیم، باید نظم موجود را بشکنیم، نظم موجود نیز جز با خشونت شکسته نمی‌شود. ابتدا ویرانی‌هایی تولید می‌شود تا نظم دیگری ایجاد شود؛ بنابراین چاره‌ای نیست که فاصله نظم موجود و نظم آینده را که دوران بی‌نظمی و به تعبیر آن‌ها توحش است را تحمل کنیم. دقیقاً توجیه آن‌ها شبیه توجیه مارکسیست‌ها از دیکتاتوری پرولتاریاست. مارکسیست‌ها می‌گفتند دیکتاتوری پرولتاریا دیکتاتوری موقتی است که راه را برای دموکراسی بازخواهد کرد. البته هیچ‌وقت این راه باز نشد و هفتادسال جهان کمونیستی در این مقدمه ماند و بعد هم منقرض شدند. مسیر استدلال ابوبکر ناجی همین است.

🔹ما در خوانش تروریست‌های جهان اسلام دو نوع سوگیری داریم. سوگیری اول این است که ما از پیش می‌گوییم این افراد ابزار استعمارند و دست‌ساخته امریکا، انگلیس و اسرائیل هستند. وقتی چنین اعتقادی داشته باشید دیگر احتیاجی نیست که ماهیت آن را شناسایی کنید. چون با یک بدبینی ذاتی به «دیگری» یعنی اروپایی‌ها و امریکایی‌ها نگاه می‌کنیم و هر اتفاقی در جهان اسلام را دایی‌جان ناپلئونی تحلیل می‌کنیم و می‌گوییم اتفاقات جهان اسلام دستپخت غربی‌هاست. سوگیری دیگر هم در آکادمی‌ها جاری است که در این منظر اعتماد عجیبی به مفاهیم و چارچوب‌های غربی داریم؛ یعنی ما یا دچار بدبینی مفرط هستیم یا دچار خوش‌بینی مفرط. هر دوی این حالت به این منجر می‌شود که ما تحولات جهان اسلام را نتوانیم از درون بفهمیم. با اینکه در کنار واقعه هستیم اما می‌رویم و از دور این منظره را نگاه می‌کنیم. پس بودن فیزیکی ما در خاورمیانه به معنی فهم درست ما از قضایای خاورمیانه نیست.

@Davood_Feirahi
⚡️جهل مقدس بطور سیستماتیک باور می کند که ندانستن بهتر است

✔️داود فیرحی در گفتگو با مجله شماره 205 چشم انداز🔻

جهل مقدس جهلی سلبی است، یعنی آدم میل پیدا نمی‌کند یاد بگیرد و به‌طور سیستماتیک باور می‌کند ندانستن بهتر است و به منابع دانش شک می‌کند. این اعتقاد برخلاف توصیه پیامبر است که فرمودند: «اطلبوا العلم ولو بالصین». مبنای این حدیث این است که دانش احترام و ارزش ذاتی دارد، اما نظریه‌هایی که مبتنی بر جهل مقدس هستند و متأسفانه امروز رونق دارند، دانش‌ها را به ارزش‌های تولیدکنندگان دانش گره می‌زنند و بنابراین به دانش‌ها بدبین‌اند. چون نظریات منفی‌گرا که در جهان اسلام پیدا شده است معتقدند که دانش‌ها ادامه ارزش‌هاست و چون ارزش‌ها متفاوت‌اند، دانش‌ها هم متفاوت‌اند؛ بنابراین دانش دیگران که بر ارزش دیگران مبتنی است، برای ما نمی‌تواند محل اعراب باشد.

🔹از همین‌ جاست که سخن از بومی‌کردن و اسلامیزه کردن علوم به‌خصوص در حوزه علوم انسانی می‌زنند. این بحث اتوماتیک به ما این امکان را می‌دهد که جهل را توجیه کنیم و از قبل بگوییم و تصمیم بگیریم که کدام کتاب ضاله است و کدام کتاب غیرضاله. همین‌ جاست که خواندن و ترجمه و نشر برخی کتابها افراد را با این اتهام مواجه می‌کند که ابزار استعمار شده‌اند. درست است که این امر به خشونت هم ممکن است کشیده شود، اما این به دین ربطی ندارد؛ بنابراین تقسیم جهان به مؤمن و کافر تقسیمی از زاویه مذهب است؛ اما تقسیم جهان به افرادی که صلح‌طلب یا خشونت‌گرا هستند، واقعیتی بیرونی است. ممکن است که این دو امر به هم گره بخورد و ممکن است که به هم گره نخورد🔺

@namehayehawzavi
داود فیرحی
جلسه 1. روش شناسی در علم سیاست.amr
🍁«روش شناسی در اندیشه سیاسی»، مهرماه96، جلسه نخست.

#اندیشه_سیاسی
@Feirahi
🍁 گذر از فقه شدنی نیست

✅ به نظر می رسد پروژه استادم مجتهد شبستری اصلا شدنی نیست. مطالعات نشان می دهند حتی انقلاب تجدد و انقلاب علمی از درون سنت های کلیسایی در آمده است؛ یعنی این گونه نبوده است که سنت را کنار گذاشته باشند. از درون سنت، دگردیسی ها و به تدریج تغییرات آغاز شده است. از این جهت من با دکتر طباطبایی همراه هستم که وقتی صحبت از تجدد در تاریخ اندیشه اروپا می کند به آبای کلیسا برمی گردد. حتی در کشورهایی که سکولاریسم رادیکال را تجربه کردند بسیاری از سبک و سیاق سنت و قوانین، ریشه های کلیسایی دارند.

✅ همه جوامع سنت هایشان را دارند. ما باید کارویژه ی سنت ها را به تدریج تغییر دهیم. این پرسشی است که در ذهن من بوده. من از خوانندگان همیشگی آثار دکتر سروش هستم و همچنان درس گفتارهای ایشان را دنبال می کنم. ایشان ریزبینی های دقیقی دارند اما چون در حوزه نبودند با دنیای سنت آشنا نیستند؛ به خصوص با فقه. ایشان بیش تر با حوزه کلام و فلسفه و با چاشنی عرفان آن هم از نوع عرفان قونیه ای مأنوس هستند. زندگی کردن داخل دنیای فقه و متون فقهی، نکته اصلی است. سروش از بیرون به فقه نگاه می کند. از نتایج دانش فقه که خود را نشان می دهد، راجع به ماهیت فقه قضاوت می کند. شاید یک قیاس منطقی درست می کند که درخت را باید از میوه اش شناخت و میوه ی خراب، نشان از درخت مرده می دهد اما این گونه نیست. دانش فقه، دانشی که 1400 سال در تار و پود فرهنگ رفته، پتانسیل های عظیمی دارد؛ چه رهایی بخش و چه ویرانگر.

✅ مسأله ی من در آثارم، مسأله تاریخی است. با انقلاب های شدید و دگردیسی های بنیادین، همچون نسخه های استادم مجتهد شبستری، مشکلات حل نمی شود. صبوری می خواهد. اگر اندیشه تنظیمات در دوره ی ناصری موفق می شد، احتمالاً مشروطه ایران سرانجامی شبیه مالزی می داشت. اما چون تنظیمات ناکام بود و دولت به دنبال تصاحب منافعش رفت، تنها پناهگاه مردم نیروهای مذهبی شد. به این ترتیب هر نوع رهایی بخشی با رهبران مذهبی گره خورد. این مسأله جلو آمد تا به انقلاب اسلامی. این سنت تاریخی ما بوده است.

🍂گفت و گو با اندیشه پویا، شهریور1396، ص110.
@Davood_Feirahi
داود فیرحی
💥آینده داعش؛ گفت و گو با داود فیرحی، فرهنگ امروز، شماره 19، مهرماه96. @Davood_Feirahi
💥در شماره نوزدهم فرهنگ امروز در پرونده ای که در سرویس جهان نشریه فرهنگ امروز جای گرفته است نگاهی جدیدی شده است به مساله داعش در جهان و آینده آنها. در گفت و گویی که با علی موجانی و داود فیرحی صورت گرفته این مساله مطرح شد که با کاهش قلمرو سیاسی و زوال قدرت نظامی داعش در ماه های اخیر حیات ایدئولوژیک این گروه ادامه خواهد داشت؟ همچنین در این پرونده چند مبحث تئوریک در باب داعش هم به نگارش درآمده است.
http://farhangemrooz.com/news/51664
@Davood_Feirahi
🌿«نظام پارلمانی بازگشت به عقب است»، گفت و گوی صدا با دکتر داود فیرحی درباره طرح جدید برخی از نمایندگان مجلس، هفته نامه صدا، شماره132، 15 مهرماه96.
@Davood_Feirahi
⚫️مراسم عزاداری، «خوانشی نو از قیام امام حسین ع برای احیای سیاست و اصلاح امت»، با سخنرانی حجج اسلام فیرحی، سروش محلاتی، و مقدم.
18 تا 20 مهرماه96 از ساعت 19.
@Davood_Feirahi
@Nedaye_siyasat
هفته نامه صدا.docx
27.9 KB
🌿«نظام پارلمانی بازگشت به عقب است»، گفت و گو درباره طرح جدید برخی از نمایندگان مجلس، هفته نامه صدا، شماره132، 15 مهرماه96.
@Davood_Feirahi
🔺نقد و بررسی کتاب 'همروی، فلسفه سیاسی و فقه سیاسی' در دانشگاه تهران.

🔹با حضور نویسنده: سید صادق حقیقت و ناقدان داود فیرحی و محسن رضوانی.

@namehayehawzavi
⚡️نظام پارلمانی در ایران بازگشت به عقب است

✔️داود فیرحی در گفتگو با شماره 132 صدا🔻

🔹قانون اساسی در ایران، و در سال 68 بصورت دموکراتیک اصلاح نشد. بلکه با فرمان رهبری و تعیین تعدادی از شخصیت‌هایی که خود رهبری انتخاب کرده بود، اصلاح شد. طبیعی است که الان جاهایی مثل مجلس و نهادهای قدرت عموما گرایش‌های اقتدارگرایانه‌شان از گرایش‌های دموکراتیک آنها بيشتر است. قانون اساسی هم ملغمه‌ای از گرایش‌های مردمی و گرایش‌های اقتدارگرایانه است. بنابراین اگر قرار بر اصلاحی باشد، ممكن است همین چهره هايی که رسانه‌ها و ساير بخش ها را در اختيار گرفتند، دوباره در جريان اصلاح قانون اساسی، اندك بخش هاي دموکراتیک باقي مانده در قانون اساسی را تخلیه کنند. می‌توانیم اینطور بگوییم که قانون اساسی نیاز به اصلاح دارد. اما مهم اين است كه هدف از اصلاح آن چه باشد. آیا کمک به باز کردن امکانات دموکراتیک در قانون است یا بستن راه دموکراسی؛ اين نگرانی است که الان وجود دارد و در جامعه هم دیده می‌شود.

🔹اگر در تاریخ جمهوری اسلامی نگاه کنید، انتخابات ریاست جمهوری، قوی‌ترین جایی است که مظاهری از گرایش‌های دموکراتیک در آن ظهور پیدا می‌کند. بنابراين اگر آن هم حذف شود به احتمال زیاد، به شدت این بخش دموکراتیک آسیب ميزند. این یک دلیل است که به نظر می‌آید بالاخره هر چند بار مراجعه به مردم باشد، برای باز کردن راه و برای ثبات حتی خود سیستم امید بیشتر است. یعنی اینطور نیست که سیستم اگر راه‌های مراجعه به مردم را ببندد، امن‌تر می‌شود. بلکه به نظر می‌آید تنش آن بیشتر هم خواهد شد.

🔹دومین مساله در مورد پارلمانتاریزم است. پارلمانتاریزم در کشورهایی موفق است که انتخابات مجلس آنها به شدت توسعه یافته است، یعنی حضور مردم در آن خیلی زیاد است. در کشور ما انتخابات مجلس دو ایراد دارد. یکی این که چون احزاب وجود ندارد، انتخابات مجلس، چندان ملی نیست. چون احزاب ملی می‌توانند انتخابات مجلس را ملی کنند. بنابراین انتخابات مجلس در کشور ما به لحاظ موقعیت یا قومی قبیله‌ای و منطقه‌ای است بیشتر، یا تحت تاثیر شخصیت‌ها و گروه‌ها ذی نفوذ است. یعنی گرایش‌های ملی در آن دیده نمی‌شود. به خاطر این که حزب ملی یا احزاب ملی وجود ندارد که این مناطق را به هم بدوزد و از درون آن یک استراتژی ملی درآورد. دوم، انتخابات مجلس ما به شدت تحت تاثیر موقعیت شورای نگهبان است. یعنی انتخابات کاملا آزاد نیست. با همین دو مورد اگر ببینیم، در واقع بازگشتن به پارلمانتاريسم، یعنی اگر انتخابات کشور پارلمانتاریستی شود یعنی به جای رئیس جمهور، نخست وزیر آن هم از درون نمایندگان مجلس درآید به نظر می‌آید عناصر دموکراتیک آن به شدت یا بگوییم 99.99 درصد تخریب خواهد شد.

🔹به علاوه انتخابات پارلمانتاریسی به دلايلي با قانون اساسی ما هم همخواني ندارد. در نظام‌های پارلمانتاریستی معمولا رهبران مثل رئیس جمهور یا سلاطین، (پادشاهان مثل ژاپن و انگلستان یا رئیس جمهور آلمان که نماد وحدت جامعه هستند)، بیشتر تشریفاتی هستند.

🔹حذف رئیس جمهور كه به منزله سوپاپ اطميناني برای حضور افکار عمومی در دولت است، محدود می‌شود. اما پارلمانتاریسم هم تشریفاتی می‌شود. یعنی عملا یک نوع بازگشت به دوره پهلوی خواهد بود. چون در آنجا هم صرف نظر از ایدئولوژی حاکم بر کشور، آنجا هم پادشاه اقتدار زیادی دستش بود و اجازه نمی‌داد پارلمان روی نخست وزیر اصلا اثری بگذارد. در واقع این پارلمان بود که تبدیل می‌شد به ابزار دست سلطان. یعنی تشریفاتی شده بود. بنابراین به نظر می‌آید نوعی ارتجاع رخ خواهد داد. یعنی با طرح پارلمانتاریزم بازگشت به قبل از انقلاب از لحاظ ساختار و نه ایدئولوژی، در کشور رخ خواهد داد.

🔹به نظر می‌آید حتي اعتبار نظام به شدت آسیب خواهد دید. یعنی هم در افکار عمومی و هم در عرصه بين الملل . این انتظارها که بالاخره جریان‌های متفاوت و متخالف با کانون اقتدار، امیدی دارند که هر 4 سالی بالاخره حرف‌های خود را در انتخابات ریاست جمهوری بزنند یا بالاخره به رغم محدودیت‌هایی که شورای نگهبان درست می‌کند برای ریاست جمهوری اما به هر حال نماینده خودشان را از درون این محدودها انتخاب می‌کنند و انتظاراتی هم دارند که تغییرات نسبی صورت گیرد، همه اين ها با اين شرايط از بين می رود. در واقع ریاست جمهوری با این وضع ریاستی، پناهگاهی برای بالانس نسبی نیروهاست. اما با تغيير آن، این هم از بین می‌رود🔺

@Davood_Feirahi
Audio
🍁درس گفتار «فقه سیاسی»، مهرماه96، جلسه دوم.

#فقه_سیاسی
@Feirahi
⚡️راه سوم سعی می کند دین را از استبداد و علم را از امپرياليسم جدا کند

✔️داود فیرحی در گفتگو با روزنامه اعتماد🔻

🔹دين يك پديده حذف شدني در جوامع نيست، بلكه پديده‌اي تفسيرشدني است. به تعبير افرادي چون هابرماس اگر به تاريخ بنگريم، سكولاريسم يك نقطه كوچك است. در چنين شرايطي اگر نتوانيم دين را از سنت جدا كنيم و باب گفت‌وگوي دين با ابزارها و مفاهيم و مسائل تجدد را باز كنيم، حضور دين با پيوندهاي سنتي‌اش در دنياي جديد فاجعه ايجاد مي‌كند. يكي از اين فاجعه‌ها واپس‌گرا كردن جهان اسلام است، ديگر اينكه دين را حاشيه‌اي (marginal) مي‌كند و اجازه نمي‌دهد انسان مسلمان، انسان بين‌المللي باشد و نظام مسلماني نظام بين‌المللي باشد و سوم اينكه با موضع نسبتا سلبي كه به مسائل مي‌گيرد، احتمال راديكاليسم نيز افزايش مي‌يابد.

🔹راه سوم كوشش مي‌كند دو تفكيك را انجام بدهد، نخست اينكه دين را از استبداد جدا كند و دوم اينكه علم را از امپرياليسم جدا كند. بنابراين از دين آزاد علمي صحبت مي‌كند، يعني اصلا متضاد با علم نيست. اين راه شعبه‌هاي متفاوتي دارد و هر كس در سويه‌اي كار مي‌كند. به نظر من راه سوم را مي‌توان به پازلي تشبيه كرد و گفت هر كدام از اين تلاش‌ها قطعه‌اي از اين پازل را مي‌سازد.مساله راه سوم اين است كه هر قدم كه بر مي‌دارد، بايد پل‌هايش را بسازد و ريل‌گذاري كند. بعضي مواقع نيز در مي‌يابد كه پايه‌هايي كه درست كرده سست است و بايد آنها را از نو بسازد. راه سوم لزوما راهي گلستان نيست، زيرا وقتي شما به انتقاد از سنت مي‌پردازيد، ممكن است از درونش راديكاليسم هم در بيايد. وقتي هم كه شما به نقد علم سكولار يا علم مرتبط با استعمار مي‌پردازيد، ممكن است به راديكاليسم منجر شود.

🔹ما غير از راه سوم دو راه ديگر بيشتر نداريم، يك راه عبارتست از خليدن به درون سنت. ما مي‌دانيم كه سنت آشفتگي‌هاي زيادي دارد. اگر سنت توان داشت، تا حالا خودش را نشان داده بود. راه بعدي خروج مطلق از سنت و افتادن در ايده غربگرايي (westernism) مطلق است. ما توان هستي‌شناسانه، معرفتي و اجتماعي پيمودن اين راه را نداريم. دنياي غربيان دنياي خودشان است. اين طور نيست كه بگوييم نمي‌توانيم گفت‌وگو كنيم. گفت‌وگو كردن غير از زندگي كردن است. آدم مي‌تواند دنياي ديگران را بفهمد، اما آيا مي‌تواند عين آنها زندگي كند؟ ظاهر قضيه اين است كه ما نمي‌توانيم آن طور زندگي كنيم، زيرا جهان مسلماني نشان داده كه همين كه كمي در تقليد سبك‌هاي غيربومي افراط مي‌كند، با عكس‌العمل بومي‌گرايي مواجه مي‌شود. من فكر مي‌كنم اگر در دوره رضاشاه در زمينه كشف حجاب فشار وارد نمي‌شد، در سال ١٣٥٨ قانون حجاب اجباري نمی ‌آمد.

🔹خودم برای پرداختن به فقه دو دليل داشتم؛ اول اینکه اساسا اين فقه بود كه جامعه را اداره مي‌كرد و وقتي از حقوق جديد سخن مي‌گوييم، حقوق جديد چيزي جز دگرديسي‌هاي آرام يا غيرآرام از درون فقه نيست، حتي اهل سنت و عرب‌ها به حقوقدان مي‌گويند فقيه. مثلا به حقوقدان حقوق اساسي مي‌گويند الفقيه‌الدستوري. يعني واژه هم نشان مي‌دهد. در دنياي مسلماني ما دانش‌ها را تقسيم مي‌كرديم، مي‌گفتند فلسفه و كلام وزير خارجه اين تمدن هستند يعني سپر مي‌گذارد و در حوزه نرم‌افزاري از كيان اين باور دفاع مي‌كند اما فقه تنظيم‌كننده وضع داخلي است. همچنين وقتي از دولت جديد صحبت مي‌شود، نياز به نظم و قانون و چيزهاي ديگر هست و بيشترين تنش‌ها در زمينه مسائل فقهي است و امكانات نيز آنجا شكل مي‌گيرد. بنابراين براي اداره جامعه فقه مهم است. حتي وقتي غزالي فقه را تخطئه مي‌كرد، به اين دليل نبود كه نبايد فقه جامعه را اداره كند، بلكه بحث بر سر اين بود كه فقه جاي همه‌چيز را نگيرد. كار فقه اداره زندگي امروز مردم است و آن را در اخلاق و باورهاي ديگر بايد دنبال كرد. بنابراين به لحاظ ايجابي تصور من اين بود كه هيچ چيز نمي‌تواند جايگزين فقه شود در اينكه منبع نظم و قانونگذاري جديد است. تنش‌ها نيز اتفاقا ميان فقها رخ داده و نه ميان متكلمان. اهميت اين موضوع آن است كه بعد از مرحوم ناييني و برخي بزرگان توجه به فقه كم شده است.

🔹دلیل دوم اینکه به دلايلي روشنفكري ديني يا نوگرايي ديني در دوره پهلوي به حوزه‌هاي فلسفه و كلام تمركز پيدا كرده بودند. مثلا علامه طباطبايي يا شهيد مطهري را در نظر بگيريد. شهيد مطهري تنها يك، دو كتاب فقهي دارد كه بسيار كوچك است، مساله نظام حقوق زن در اسلام يا مساله حجاب. بقيه آثار ايشان به دلايلي چون فشار ماركسيسم و ساير مكاتب جديد به فلسفه و كلام اختصاص داشت، يعني بخش به‌اصطلاح وزارت خارجه فعال شده بود. روشنفكري امروز ما نيز كه بخشي ميراث‌دار آن دوره هستند.

#راه_سوم

@Feirahi
✅چالش انسان مسلمان با سنت و مدرنیته

http://etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=829&PageNO=7

@Davood_Feirahi
🍁استعاره و نظریه در فقه سیاسی

🍂مطلق دین حاوی اصول ثابت و جهان شمول است که ادیان همگی روایت های متفاوتی(ناقص یا کامل) از آن امر مطلق هستند. کارویژه ی دستگاه فقه در هندسه دانایی اسلامی تنظیم نسبت دین و زندگی، عام و خاص و ثابت و متغیر است. ملاحظات تاریخی از دگرگونی گسترده در احکام فقه سیاسی حکایت می کنند. بیش از یک قرن است مباحث فقهی- سیاسی مبتنی بر نظم سلطانی گذشته جای خود را به احکام و مفاهیم جدیدی سپرده اند که خاستگاه مدرن دارند. این تغییرات گسترده در حالی است که منابع و روش شناسی استنباط احکام فقه سیاسی همچنان اعتبار سنتی خود را کم و بیش حفظ کرده اند. اگر تغییرات در احکام فقه ناشی از تغییر در منابع یا شیوه اجتهاد سنتی نیست، پس از کجا ناشی شده است؟

🍂تاکنون، توضیحات روشنگر متعددی در باب این پرسش ارائه شده است.
یک)تغییر حکم به اعتبار تغییر موضوع
دو)دگرگونی حکم شرعی به اعتبار زمان و مکان
سه) عبور از منطق درونی فقه به روان شناسی شخصی و تجربیات متفاوت فقیهان به عنوان توجیهی بر تفاوت احکام و فتاوای شرعی-سیاسی
مهم ترین نظریه ها در باب نسبت دین و زندگی، عام و خاص و ثابت و متغیر است. منطق درونی هر یک از تبیین های فوق، رها کردن احکام فقهی از حلقه ی ثبات و افتادن در راه هموار تغییر و دگرگونی مداوم است، نوعی از دگرگونی که لاجرم نسبیت توجیه ناپذیری را در حوزه ی فقه سیاسی تولید می کند. شاید به همین دلیل است که هیچ یک از این تئوری ها در باب دغدغه ی منتقدان متغیرسازی امر ثابت، تاب مقاومت ندارند.

🍂اما کوشش نظری در تبیین نسبت دین و زندگی سیاسی، راه تمام شده نیست. در درون ادبیات فقه سیاسی استعدادها و امکانات زیادی در این راستا همچنان وجود دارد. یکی از این وجوه تحلیلی، ارجاع به نسبت "تمثیل/استعاره و نظریه" در حوزه ی اندیشه شناسی در فقه سیاسی معاصر است. در این وجه تحلیلی، این نکته برجسته می شود که چگونه استعاره های مکنون در نظریه های فقه سیاسی، ماهیت آن ها را شکل می دهد و به اصطلاح، موجب "سویه سازی" در نظریه های فقه سیاسی می شود. چنین می نماید که بسیاری از تحولات در فقه سیاسی معاصر ناشی از دگردیسی در استعاره های پشتیبان این نظریه هاست....

#فقه_سیاسی

🔹فقه و سیاست در ایران معاصر، نشر نی، جلد نخست،ص195 و 196.
@Feirahi
Audio
🔴 عاشورا و مسأله بیعت2، تهران،20مهرماه96.
@Davood_Feirahi