جناب آقاى سعيدي
سپاهی دانش مدرسه تک کلاسه روستای " تکمه داش" از بخش مرکزی شهرستان زنجان و معلم کلاس اول ما در سال تحصیلی1350 بودند.
@Feirahi
سپاهی دانش مدرسه تک کلاسه روستای " تکمه داش" از بخش مرکزی شهرستان زنجان و معلم کلاس اول ما در سال تحصیلی1350 بودند.
@Feirahi
این هم دانش آموزان این مدرسه تک کلاسه که اکنون هر کدام در گوشهای پراکنده اند .
@Feirahi
@Feirahi
Forwarded from باشگاه ادبیات
کتابی مفید برای علاقمندان به مطالعه در باره سنت حکمرانی در ایران عصر صفوی☝☝☝
🍁برابری
⁉️ آیا انسان ها از نظر جنسیت، نژاد، زبان، و قومیت برابر بوده و حقوق برابر دارند؟
❇️ متفکران مهم غربی که در این باره بحث کرده اند عبارتند از:
▪️هابز که آغازگر فکر نمایندگی و برابری است
▪️سر رابرت فیلمر که معتقد به نابرابری است با دو کتاب "پدرسالار" در حوزه سنت کلیسایی، و کتاب "ملاحظاتی بر لویاتان هابز" در نقد هابز
▪️و جان لاک که در دفاع از ایده ی برابری در جانب هابز قرار دارد البته با یک سری از تفاوت های آشکار.
❇️ در ایران عصر مشروطه نیز چنین بحث هایی پیرامون برابری و حقوق جدید شده است:
▪️میرزا یوسف مستشارالدوله در "یک کلمه" کوشش می کرد تا حقوق جدید فرانسه را با شریعت اسلامی پیوند بزند اما او نتوانست توضیح روشنی در این رابطه بدهد چرا که بیشتر یک سیاستمدار بود تا یک متفکر سیاسی.
▪️شیخ فضل الله نوری هم مانند فیلمر مدافع اندیشه نابرابری بود. رساله "حرمت مشروطه" و این جمله ی او که "محال است با اسلام مساوات" نشان دهنده دفاع او از نابرابری است.
▪️نایینی نیز تا حدودی به جان لاک نزدیک است بدون آن که تفکر لاک را بشناسد.
✅ در ادبیات فقهی شیعه تا پیش از نایینی برابری سلبی وجود دارد نه برابری ایجابی. با تکیه بر سخن کاشف الغطاء که "ان الاصل ان لایلی احد علی احد لتساویهم فی العبودیة" اصل بر این است که هیچ کس بر دیگری ولایت ندارد چرا که همه در عبودیت برابرند مگر آن که استثنایی در کار باشد که نیاز به دلیل دارد مثل نبوت، امامت، و یا اجتهاد. در این حالت نظم سیاسی از اختیار انسان خارج می شود و پادشاهی یک رویه می شود. در همین جاست که نظام فکری ما تفاوت بنیادینی با غرب پیدا می کند.
✅ توضیح این که در این جا برابری سلبی می شود یعنی هیچ کس هیچ حقی ندارد و همه در نداشتن حق برابرند مگر استثنایی وجود داشته باشد. در این حالت خود برابری تولید نابرابری می کند اما در غرب مدرن، انسان ها برابر هستند نه در نداشتن حق بلکه در داشتن حق. حال چون همه برابرند و دارای امتیازات برابر هستند؛ چاره ای نیست جز آن که برای اداره امور و امر حکومت داری همه به توافق و قرارداد برسند. در این فرض، حکومت پادشاهی یک انحراف است نه یک رویه.
✅ نایینی می کوشد تا برای این انسان های برابر از درون تفکر دینی، حقوقی لحاظ کند و حقوق و برابری سلبی را به حقوق و برابری ایجابی تبدیل کند. نایینی با توجه به بودن و قرار داشتن انسان در قطعه ای از زمین، داشتن کار و حرفه، حقی که آدمی بر بدنش دارد، و استفاده از مفهوم حیازت و غیره می کوشد تا برابری در میان انسان ها را در عصر غیبت، و بهره گیری از دو مفهوم رخص و "امور مشترک نوعیه" نهادینه کند، به این صورت که او معتقد است که در شرایط غیبت ، ما باید امور مشترک نوعیه را مشترکا اداره نماییم.
🔸درس گفتار "روش شناسی در اندیشه سیاسی"، جلسه دوم، مهر ۹۶.
#اندیشه_سیاسی
@Feirahi
⁉️ آیا انسان ها از نظر جنسیت، نژاد، زبان، و قومیت برابر بوده و حقوق برابر دارند؟
❇️ متفکران مهم غربی که در این باره بحث کرده اند عبارتند از:
▪️هابز که آغازگر فکر نمایندگی و برابری است
▪️سر رابرت فیلمر که معتقد به نابرابری است با دو کتاب "پدرسالار" در حوزه سنت کلیسایی، و کتاب "ملاحظاتی بر لویاتان هابز" در نقد هابز
▪️و جان لاک که در دفاع از ایده ی برابری در جانب هابز قرار دارد البته با یک سری از تفاوت های آشکار.
❇️ در ایران عصر مشروطه نیز چنین بحث هایی پیرامون برابری و حقوق جدید شده است:
▪️میرزا یوسف مستشارالدوله در "یک کلمه" کوشش می کرد تا حقوق جدید فرانسه را با شریعت اسلامی پیوند بزند اما او نتوانست توضیح روشنی در این رابطه بدهد چرا که بیشتر یک سیاستمدار بود تا یک متفکر سیاسی.
▪️شیخ فضل الله نوری هم مانند فیلمر مدافع اندیشه نابرابری بود. رساله "حرمت مشروطه" و این جمله ی او که "محال است با اسلام مساوات" نشان دهنده دفاع او از نابرابری است.
▪️نایینی نیز تا حدودی به جان لاک نزدیک است بدون آن که تفکر لاک را بشناسد.
✅ در ادبیات فقهی شیعه تا پیش از نایینی برابری سلبی وجود دارد نه برابری ایجابی. با تکیه بر سخن کاشف الغطاء که "ان الاصل ان لایلی احد علی احد لتساویهم فی العبودیة" اصل بر این است که هیچ کس بر دیگری ولایت ندارد چرا که همه در عبودیت برابرند مگر آن که استثنایی در کار باشد که نیاز به دلیل دارد مثل نبوت، امامت، و یا اجتهاد. در این حالت نظم سیاسی از اختیار انسان خارج می شود و پادشاهی یک رویه می شود. در همین جاست که نظام فکری ما تفاوت بنیادینی با غرب پیدا می کند.
✅ توضیح این که در این جا برابری سلبی می شود یعنی هیچ کس هیچ حقی ندارد و همه در نداشتن حق برابرند مگر استثنایی وجود داشته باشد. در این حالت خود برابری تولید نابرابری می کند اما در غرب مدرن، انسان ها برابر هستند نه در نداشتن حق بلکه در داشتن حق. حال چون همه برابرند و دارای امتیازات برابر هستند؛ چاره ای نیست جز آن که برای اداره امور و امر حکومت داری همه به توافق و قرارداد برسند. در این فرض، حکومت پادشاهی یک انحراف است نه یک رویه.
✅ نایینی می کوشد تا برای این انسان های برابر از درون تفکر دینی، حقوقی لحاظ کند و حقوق و برابری سلبی را به حقوق و برابری ایجابی تبدیل کند. نایینی با توجه به بودن و قرار داشتن انسان در قطعه ای از زمین، داشتن کار و حرفه، حقی که آدمی بر بدنش دارد، و استفاده از مفهوم حیازت و غیره می کوشد تا برابری در میان انسان ها را در عصر غیبت، و بهره گیری از دو مفهوم رخص و "امور مشترک نوعیه" نهادینه کند، به این صورت که او معتقد است که در شرایط غیبت ، ما باید امور مشترک نوعیه را مشترکا اداره نماییم.
🔸درس گفتار "روش شناسی در اندیشه سیاسی"، جلسه دوم، مهر ۹۶.
#اندیشه_سیاسی
@Feirahi
Forwarded from مرادی
با سلام خدمت استاد فیرحی
در جلسۀ پنجم روش شناسی در تفسیر آرای لاک اشارۀ جالبی به آیۀ 13 حجرات(انا خلقناکم من ذکر و انثی) [البته به اشتباه شما فرمودید 24 بقره] داشتید(دقایق 52تا 55 ویس مربوطه).تفسیر شما که در این آیه «تفاوت فرع بر برابری است» بسیار جالب بود و کاملاً هماهنگ با رویکرد لاک در تمسک به متن مقدس برای گشودن فضایی به سوی امر جدید یا تاسیس حوزهای نوآیین در اندیشۀ سیاسی که الزاماً بایستی از سنت الهیاتی بارگیری کند.
امّا در کلیّت پروژۀ فکری شما ،این اشاره پرسش برانگیز می نماید. فیرحی در قدرت دانش مشروعیت و در دو جلد دولت مدرن بر این باور بود که متن بر روی هر دو خوانش دموکراتیک یا اقتدارگرا گشوده بوده است،اما آن چه که اقتدارگرایی را بدل به سنت غالب ما کرده الزاماً نه وجوهات دموکرات ستیز خود متن بلکه انتخابهای «قدرت» بوده است.قدرت بخشی از متن را به حاشیه رانده، تا با برجسته سازی بخشی دیگر، قرائتی استبدادی را بر جامعه، و فراتر از آن تمدن ،حاکم کند.
اما برگردیم به آیۀ فوق،همان گونه که می دانید این آیه،آیه شعوبیه است.یعنی آن که این آیه نمونۀ بارز بخشی از متن است که در مجادلات فکری-اجتماعی سده های میانه نقشی جدی بازی کرده است. فی الواقع مصداقی عینی از پتانسیلهای پنهان متن برای ورود به مناقشاتِ « معاصر» زمانه اش بوده است. حال پرسش اینجاست که چرا این پتانسیل که به خوبی مورد استفادۀ جنبشی اجتماعی واقع شده و توانسته پادگفتمانی قدرتمند برای عرب گرایی مسلط ایجاد کند:اوّلاً چرا بعد از قرن ششم توان خود را از دست داده،و ثانیاً چرا نتوانسته بازتابی مفهومی-تئوریک پیدا کند؟ که اگر این گونه بود شاید می توانست مبانی نظری تاسیس مفاهیمی همچون « فرد » و « کثرت» در میراث گردد.
به نظر می رسد که فروکاستن تمام این موارد به مناسبات سلطه و قدرت، که توانسته متن را در راستای اهداف خود کژدیسه کند و از آن شاکله ای اقتدارگرا استخراج کند،از همان ابتدا بن بستی روش شناختی ایجاد می کند که در نهایت ناتوان از پاسخگویی به چرایی پیچاپیچهای تاریخ اندیشه در سده های میانه است.
مساله اینجاست که در تاریخ اروپا نیز قدرت دست به کار گزینش و برجسته سازی متن بود.اما شاید تفاوت دو تمدن در تفاوت دو نوع متفاوت از شبکه های قدرت باشد.قدرت در اروپا دوپاره بود.یک سوی آن تحت لوای کلیسا و پاپ متن را برای پادشاهی مسیح قرائت می کرد و یک سوی آن متن را در راستای سلطنت قیصر(از این ساده سازی ساده لوحانه عذر خواهم،فقط در راستای تصویر سازی ارائه شد).اما در تمدن اسلامی قدرت یکپارچه بود؟ یا ما تصوری یکپارچه از آن داریم؟ اگر بخواهیم روزی تاریخ اندیشۀ سده های میانه را بر مبنای متغییر مستقل قدرت قرائت کنیم ( با فرض برخی بن بستهای روشی کتاب قدرت دانش ) آیا بهتر نیست که پیش فرض گسست را به خود مفهوم قدرت نیز بسط دهیم و تاریخ را در پاره پارهگیاش در حوزههای متفرقی از قدرت تحلیل کنیم؟ در چنین حالتی کدامین نخ تسبیح ماهیت یکپارچۀ تمدن اسلامی را متعیّن می کند؟ و آیا اساساً تمدن اسلامی ماهیتی یکپارچه دارد؟ اگر ندارد پس فرض معرفت شناختی کتاب قدرت دانش چه بوده است که تمام تاریخ سده های میانه را چنین واحد تحلیل کرده است؟
[اگر در این گیر و دار گرفتارهایتان خواستید پاسخی محبت کنید،ویس بدهید که حداقل زحمت نوشتن نداشته باشید].
ارادتمندم
در جلسۀ پنجم روش شناسی در تفسیر آرای لاک اشارۀ جالبی به آیۀ 13 حجرات(انا خلقناکم من ذکر و انثی) [البته به اشتباه شما فرمودید 24 بقره] داشتید(دقایق 52تا 55 ویس مربوطه).تفسیر شما که در این آیه «تفاوت فرع بر برابری است» بسیار جالب بود و کاملاً هماهنگ با رویکرد لاک در تمسک به متن مقدس برای گشودن فضایی به سوی امر جدید یا تاسیس حوزهای نوآیین در اندیشۀ سیاسی که الزاماً بایستی از سنت الهیاتی بارگیری کند.
امّا در کلیّت پروژۀ فکری شما ،این اشاره پرسش برانگیز می نماید. فیرحی در قدرت دانش مشروعیت و در دو جلد دولت مدرن بر این باور بود که متن بر روی هر دو خوانش دموکراتیک یا اقتدارگرا گشوده بوده است،اما آن چه که اقتدارگرایی را بدل به سنت غالب ما کرده الزاماً نه وجوهات دموکرات ستیز خود متن بلکه انتخابهای «قدرت» بوده است.قدرت بخشی از متن را به حاشیه رانده، تا با برجسته سازی بخشی دیگر، قرائتی استبدادی را بر جامعه، و فراتر از آن تمدن ،حاکم کند.
اما برگردیم به آیۀ فوق،همان گونه که می دانید این آیه،آیه شعوبیه است.یعنی آن که این آیه نمونۀ بارز بخشی از متن است که در مجادلات فکری-اجتماعی سده های میانه نقشی جدی بازی کرده است. فی الواقع مصداقی عینی از پتانسیلهای پنهان متن برای ورود به مناقشاتِ « معاصر» زمانه اش بوده است. حال پرسش اینجاست که چرا این پتانسیل که به خوبی مورد استفادۀ جنبشی اجتماعی واقع شده و توانسته پادگفتمانی قدرتمند برای عرب گرایی مسلط ایجاد کند:اوّلاً چرا بعد از قرن ششم توان خود را از دست داده،و ثانیاً چرا نتوانسته بازتابی مفهومی-تئوریک پیدا کند؟ که اگر این گونه بود شاید می توانست مبانی نظری تاسیس مفاهیمی همچون « فرد » و « کثرت» در میراث گردد.
به نظر می رسد که فروکاستن تمام این موارد به مناسبات سلطه و قدرت، که توانسته متن را در راستای اهداف خود کژدیسه کند و از آن شاکله ای اقتدارگرا استخراج کند،از همان ابتدا بن بستی روش شناختی ایجاد می کند که در نهایت ناتوان از پاسخگویی به چرایی پیچاپیچهای تاریخ اندیشه در سده های میانه است.
مساله اینجاست که در تاریخ اروپا نیز قدرت دست به کار گزینش و برجسته سازی متن بود.اما شاید تفاوت دو تمدن در تفاوت دو نوع متفاوت از شبکه های قدرت باشد.قدرت در اروپا دوپاره بود.یک سوی آن تحت لوای کلیسا و پاپ متن را برای پادشاهی مسیح قرائت می کرد و یک سوی آن متن را در راستای سلطنت قیصر(از این ساده سازی ساده لوحانه عذر خواهم،فقط در راستای تصویر سازی ارائه شد).اما در تمدن اسلامی قدرت یکپارچه بود؟ یا ما تصوری یکپارچه از آن داریم؟ اگر بخواهیم روزی تاریخ اندیشۀ سده های میانه را بر مبنای متغییر مستقل قدرت قرائت کنیم ( با فرض برخی بن بستهای روشی کتاب قدرت دانش ) آیا بهتر نیست که پیش فرض گسست را به خود مفهوم قدرت نیز بسط دهیم و تاریخ را در پاره پارهگیاش در حوزههای متفرقی از قدرت تحلیل کنیم؟ در چنین حالتی کدامین نخ تسبیح ماهیت یکپارچۀ تمدن اسلامی را متعیّن می کند؟ و آیا اساساً تمدن اسلامی ماهیتی یکپارچه دارد؟ اگر ندارد پس فرض معرفت شناختی کتاب قدرت دانش چه بوده است که تمام تاریخ سده های میانه را چنین واحد تحلیل کرده است؟
[اگر در این گیر و دار گرفتارهایتان خواستید پاسخی محبت کنید،ویس بدهید که حداقل زحمت نوشتن نداشته باشید].
ارادتمندم