داود فیرحی pinned «برای استاد مجتهد شبستری(5) 14/دی/96 نگارنده در کوته نگاشت های پیشین اشاره داشتم که برای سنجش دقیق تر از ماهیت و ارزش «دانش فقه» لازم است این دستگاه دانش را از چهار چیز دیگر تفکیک نمود؛ الف)تاریخ فقه؛ ب)فتواها و نظریات فقهی؛ ج)ایدئولوژی های فقهی؛ د)سیرۀ عملی…»
03-141.pdf
181.5 KB
🍀انسان ها برابرند یا نابرابر؟
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه سوم، مجله صدا، ش141، ص30.
@Feirahi
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه سوم، مجله صدا، ش141، ص30.
@Feirahi
آواز قوی هاشمی؛
«شورای عالی آزاد اندیشی دینی»
در آستانۀ نخستین سالگرد ارتحال آیت الله هاشمی رفسنجانی(19/دی/1395)، اشاره به آخرین برگ از کارنامۀ فکری- سیاسیِ این اندیشمند و سیاستمدار روحانی شاید اهمیت زیادی داشته باشد.
آیت الله هاشمی رفسنجانی، در تاریخ معاصر ایران جایگاه ویژه ای دارد. کمتر شخصیتی پیدا می شود که این چنین جامع اضداد و فضایل باشد و چنان جاذبه و دافعۀ گسترده ای بر انگیزد. شخصیتی پیچیده، منشوری و چند بُعدی که شناخت و داوری درباره اش، نیاز به گذر زمان و عبور از «حجاب معاصرت» دارد. نکته ای که خود او توجه زیادی بدان داشت و همیشه از «داوری تاریخ» در آیندۀ دور و نزدیک سخن می گفت.
هاشمی شخصیتی چند جانبه داشت؛ روحانی انقلابی که ارزش مبارزه و طعم زندان و شکنجه را چشیده بود. شاگرد، دستیار و معتمَد رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی، از مدیران و رهبران برجسته جنگ هشت ساله ایران و عراق، رئیس مجلس قانونگذاری، مؤسس دانشگاه آزاد اسلامی، رئیس جمهور، و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام بود.
لیکن، آخرین دغدغه و اقدامِ، البته ناتمام او، «مسئلۀ آزاد اندیشیِ دینی» و تلاش در نهادینگی و توسعۀ این اندیشه و نهاد نوپا بود. وی بعد از عمری تجربۀ مبارزه، زندان، ادارۀ جنگ، قانون گذاری و مسئولیت های اجرایی در سطح ریاست جمهوری، به این نتیجه رسیده بود؛ «تنها منطق آزاد اندیشی است که مسلمانان را به یک تمدن عظیم در دنیا مبدل می سازد». وی می گفت؛ من از حاکمیت تحجّر نگران هستم. باید آزاد اندیشی حاکم باشد؛
« باید آزادی بیان و آزاداندیشی واقعی در چارچوب قانون در جوامع حاکم باشد و بگذارند صاحبنظران به ارائه نظرات و دیدگاههای خویش بپردازند، چرا که از بطن اندیشه آزاد و اظهارات آزادانه، توسعه و پیشرفت حاصل میشود. جمود فکری مشکل جدی در جامعه است و باید زمینهای فراهم شود تا فضای بسته در دانشگاهها باز شود. اگر بخواهیم نسل آینده معارف اسلام را بفهمد و دُگم و تنگنظریهایی را که بر جامعه تحمیل شده است، بشکنیم باید از آزاداندیشی و آزادگفتن حمایت کنیم».
این اشارات، حاکی از آخرین تجربۀ زیستۀ هاشمی، اندیشه پایانی و لاجرم «حاصل عمر» آیت الله بود و سر انجام به تأسیس «شورای عالی آزاد اندیشی دینی» انجامید. چیزی که در زبان اصحاب دانش و تجربه، به «آواز قوی» یک انسان اهل اندیشه و عمل تعبیر می شود. در این مقاله به اختصار به این نکته می پردازیم؛ مسئلۀ آزاد اندیشی، و تلاش هاشمی رفسنجانی در این باره.
@Feirahi
«شورای عالی آزاد اندیشی دینی»
در آستانۀ نخستین سالگرد ارتحال آیت الله هاشمی رفسنجانی(19/دی/1395)، اشاره به آخرین برگ از کارنامۀ فکری- سیاسیِ این اندیشمند و سیاستمدار روحانی شاید اهمیت زیادی داشته باشد.
آیت الله هاشمی رفسنجانی، در تاریخ معاصر ایران جایگاه ویژه ای دارد. کمتر شخصیتی پیدا می شود که این چنین جامع اضداد و فضایل باشد و چنان جاذبه و دافعۀ گسترده ای بر انگیزد. شخصیتی پیچیده، منشوری و چند بُعدی که شناخت و داوری درباره اش، نیاز به گذر زمان و عبور از «حجاب معاصرت» دارد. نکته ای که خود او توجه زیادی بدان داشت و همیشه از «داوری تاریخ» در آیندۀ دور و نزدیک سخن می گفت.
هاشمی شخصیتی چند جانبه داشت؛ روحانی انقلابی که ارزش مبارزه و طعم زندان و شکنجه را چشیده بود. شاگرد، دستیار و معتمَد رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی، از مدیران و رهبران برجسته جنگ هشت ساله ایران و عراق، رئیس مجلس قانونگذاری، مؤسس دانشگاه آزاد اسلامی، رئیس جمهور، و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام بود.
لیکن، آخرین دغدغه و اقدامِ، البته ناتمام او، «مسئلۀ آزاد اندیشیِ دینی» و تلاش در نهادینگی و توسعۀ این اندیشه و نهاد نوپا بود. وی بعد از عمری تجربۀ مبارزه، زندان، ادارۀ جنگ، قانون گذاری و مسئولیت های اجرایی در سطح ریاست جمهوری، به این نتیجه رسیده بود؛ «تنها منطق آزاد اندیشی است که مسلمانان را به یک تمدن عظیم در دنیا مبدل می سازد». وی می گفت؛ من از حاکمیت تحجّر نگران هستم. باید آزاد اندیشی حاکم باشد؛
« باید آزادی بیان و آزاداندیشی واقعی در چارچوب قانون در جوامع حاکم باشد و بگذارند صاحبنظران به ارائه نظرات و دیدگاههای خویش بپردازند، چرا که از بطن اندیشه آزاد و اظهارات آزادانه، توسعه و پیشرفت حاصل میشود. جمود فکری مشکل جدی در جامعه است و باید زمینهای فراهم شود تا فضای بسته در دانشگاهها باز شود. اگر بخواهیم نسل آینده معارف اسلام را بفهمد و دُگم و تنگنظریهایی را که بر جامعه تحمیل شده است، بشکنیم باید از آزاداندیشی و آزادگفتن حمایت کنیم».
این اشارات، حاکی از آخرین تجربۀ زیستۀ هاشمی، اندیشه پایانی و لاجرم «حاصل عمر» آیت الله بود و سر انجام به تأسیس «شورای عالی آزاد اندیشی دینی» انجامید. چیزی که در زبان اصحاب دانش و تجربه، به «آواز قوی» یک انسان اهل اندیشه و عمل تعبیر می شود. در این مقاله به اختصار به این نکته می پردازیم؛ مسئلۀ آزاد اندیشی، و تلاش هاشمی رفسنجانی در این باره.
@Feirahi
04-142.pdf
172.8 KB
🍀مفهوم برابری
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه چهارم، مجله صدا، ش142، ص24.
@Feirahi
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه چهارم، مجله صدا، ش142، ص24.
@Feirahi
Forwarded from روزنامه ایران
✳️ فیرحی از آخرین دغدغه آیت الله هاشمی می گوید
دکتر داوود فیرحی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران معتقد است که آخرین دغدغه و اقدامِ ناتمام آیت الله هاشمی، «مساله آزاد اندیشیِ دینی» و تلاش در نهادینگی و توسعه این اندیشه و نهاد نوپا بود.
http://www.ion.ir/News/313520.html
@Irannewspaper
دکتر داوود فیرحی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران معتقد است که آخرین دغدغه و اقدامِ ناتمام آیت الله هاشمی، «مساله آزاد اندیشیِ دینی» و تلاش در نهادینگی و توسعه این اندیشه و نهاد نوپا بود.
http://www.ion.ir/News/313520.html
@Irannewspaper
05-143.pdf
421.2 KB
🍀چه نوع برابری مهم است؟
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه پنجم، مجله صدا، ش143، ص22.
@Feirahi
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه پنجم، مجله صدا، ش143، ص22.
@Feirahi
🌾«مسئلۀ» اصلی، «دموکراسی» است، نه سکولاریسم؛
مدتی است که برخی رسانه ها و، نیز، شبکه های اجتماعی، از سکولاریسم برای جامعه ایران سخن می گویند. بحث از سکولاریسم، البته رویداد جدیدی نیست، اما طرح مجدد آن در این روزها، با بحران حکمرانی و تحولات اخیر در جامعه ایران همبسته است.
واقعیت این است که نه ایران و نه هیچ یک از جوامع مسلمان، مستعد سکولاریسم، آن گونه که در جهان مسیحیت تجربه شده، نیست. «مسئلۀ» امروز ما مسلمانان، نه سکولاریسم، بلکه «دموکراسی» است. جهان اسلام مدت ها است که بین دو «ستیزه گری» گیر افتاده است؛ « سکولاریسم ستیزه گر» یا «اسلام گرایی ستیزه جو».
تاریخ، قاضیِ صادق و بی طرفی است؛ سرنوشت جهان اسلام، در قرن بیستم و بیست و یکم، آشکار نموده است کهَ سکولاریسم در این منطقه از جهان ماهیت ستیزه جو دارد و همواره سر از دیکتاتوری و خشونت در آورده است. افراط گری مذهبی نیز همچنین. مهم است که مسئله اصلی گم نشود؛ نیاز ایران و جهان اسلام، دموکراسی است و نه سکولاریسم. ظاهراً، راهی جز تکیه و تأکید بر اندیشه اصلاح نیست. َ
@Feirahi
مدتی است که برخی رسانه ها و، نیز، شبکه های اجتماعی، از سکولاریسم برای جامعه ایران سخن می گویند. بحث از سکولاریسم، البته رویداد جدیدی نیست، اما طرح مجدد آن در این روزها، با بحران حکمرانی و تحولات اخیر در جامعه ایران همبسته است.
واقعیت این است که نه ایران و نه هیچ یک از جوامع مسلمان، مستعد سکولاریسم، آن گونه که در جهان مسیحیت تجربه شده، نیست. «مسئلۀ» امروز ما مسلمانان، نه سکولاریسم، بلکه «دموکراسی» است. جهان اسلام مدت ها است که بین دو «ستیزه گری» گیر افتاده است؛ « سکولاریسم ستیزه گر» یا «اسلام گرایی ستیزه جو».
تاریخ، قاضیِ صادق و بی طرفی است؛ سرنوشت جهان اسلام، در قرن بیستم و بیست و یکم، آشکار نموده است کهَ سکولاریسم در این منطقه از جهان ماهیت ستیزه جو دارد و همواره سر از دیکتاتوری و خشونت در آورده است. افراط گری مذهبی نیز همچنین. مهم است که مسئله اصلی گم نشود؛ نیاز ایران و جهان اسلام، دموکراسی است و نه سکولاریسم. ظاهراً، راهی جز تکیه و تأکید بر اندیشه اصلاح نیست. َ
@Feirahi
🌱« سه درس اخلاقی از اسوۀ اخلاق»🌱
👈استاد ارجمند مرحوم حاج آقای علوی(ره)، خصایل اخلاقی نیکویی داشتند و به همین دلیل هم حلقه دوستداران و علاقمندان او بسیار فراخ و بزرگ است . حق هم همین است و "آن که شکر می فروشد مشتری بر او بجوشد"؛ عالمی مؤمن و مؤمنی عالم بود؛ مردی فروتن، دلسوز، قانع، صبور و شکور بود و برای طلبه ای مثل بنده از بسیاری جهات الگو می نمود.
در مدت طولانی آشنایی و حضور در محضرش، خیلی چیزها از او آموختم. مدرسه مبارکۀ «حضرت ولی عصر (عج)» زنجان تنها یک مکان آموزشی نبود، بلکه واقعاً یک مکتب نسبتاً کامل تعلیم و تربیت بود. از جمله ویژگی های این مدرسه حضور همزمان بزرگانی چون آیات و حجج اسلام؛ شیخ بیوک خاتمی، شیخ تقی خاتمی، شیخ ابراهیم محمدی اصل، شیخ ابوالفضل مصطفوی و سید ابوطاهر علوی بود. هر یک از این بزرگان، به نحوی مکمل هم بودند و هر کدام نیز اثری خاص در طلاب مدرسه داشتند.
همیشه تأسف می خورم که حافظه لازم برای ثبت خاطرات ندارم، اما برخی تکه های زندگی چنان در ذهنم جای می گیرد که دیگر خاطره نیست، بلکه بخشی از تجربه زیسته می شود و تا ابد باقی می ماند. سه خاطره کوچکی که اینجا اشاره می کنم از این جنس اند؛
☘️ الف) اساس زندگی بر فروتنی است؛
همه می دانند که فروتنی و تواضع از ویژگی های بارز شخصیت استاد علوی بود. یکبار همراه استاد از مدرسه ولی عصر در آمدم و روانه کوچه باریک مدرسه شدم. شرق کوچه ولی عصر، باشگاه ورزشی سنتی بود، زورخانه ای که بالای آن شعری نوشته شده بود. تلاش کردم آن دو بیت را بخوانم و البته قادر به خوانش صحیح آن هم نبودم. استاد ضمن راهنمایی برای خواندن شعر، جمله مهمی گفت که هر گز از یادم نمی رود. گفت؛ علم تنها راه برای زندگی خوب نیست، فقط یکی از راههای خوب زیستن است، اساس زندگی بر فروتنی است و از هرکجا بدست آید فایده می دهد. شعر بالای درب زورخانه را به کمکش چنین خواندم؛
پوریای ولی گفت که صیدم به کمند است
از همت داود نبی بخت بلند است
افتادگی آموز اگر طالب فیضی
هرگز نخورد آب زمینی که بلند است.
این مصرع آخر بسیار به دلم نشست. اغلب از خانه تا مدرسه را پیاده می آمدم. هر چند که مسیر اندکی دور می شد، اما برای دیدن آن دو بیت می ارزید. هر بار دیدن آن تابلو و آن شعر، کلام استاد نیز در ذهنم تکرار می شد. بخصوص که خود مصداق فروتنی بود.
☘️ ب) نقد و ارزیابی خویشتن؛
از سلیقه خوب مرحوم استاد علوی، تلاش در فاصله گرفتن از کارهای خود و نقد خویشتن بود. یک دستگاه کاست و ضبط صوت کوچک تهیه کرده بود که اگر اشتباه نکنم از جنس سونی هم بود. مدت ها این دستگاه ضبط را با یک نوار و چند تا باطری قلمی همراه داشت.
چند بار این وسیله را به بنده تحویل دادند و خواستند برخی جاها سخنرانی ها و مباحث ایشان را ضبط کنم. آن موقع ارزش ضبط این جور چیزها را نمی دانستم. از استاد پرسیدم؛ این نوارها را برای چه هدفی پر می کنند؟ گفت؛ نوار را دوباره در خلوت خودم گوش می کنم تا قبل از دیگران خود بر نواقص خود پی ببرم. اضافه کردند؛ غیر از این هم فوایدی دارد. از جمله فواید ضبط کردن، آشنایی بیشتر در باره پرسش های مطرح شده و تأمل در یافتن توضیح است. همچنین تلاش برای اصلاح شیوه تدریس یا سخنرانی خودم.
☘️ ج) حق انتخاب درس؛
بر این باور بود که طلبه باید در انتخاب استاد آزاد و مختار باشد و در این باره همیشه از خودش شروع می کرد. هرگز یادم نمی رود که یکبار به درس استاد اعتراض داشتیم و تصمیم گرفتیم در جلسه درس حاضر نشویم. استاد تشریف آوردند و در محل درس که در قسمتی از مسجد ولی عصر که چند پله گودی داشت، نشستند، اما بچه ها حاضر نشدند. به قصد وضو، بیرون آمدند و پرسیدند چرا دوستان تأخیر دارند. عرض کردم نمی آیند، پرسید؛ چرا؟ گفتم ؛ از درس شما خوششان نمی آید. تبسمی کرد و گفت، این که اصلاً بد نیست، بلکه خیلی هم خوب است که طلبه ها اگر درس کسی را نمی پسندند در آن درس حضور نداشته باشند.
خود استاد پیگیری کرد و برنامه درس عوض شد. چند روز بعد که در حیاط مدرسه خدمتشان رسیدم، جویای نظر دوستان شد و با گشاده رویی گفت، کار خوبی کردید. با خنده و صمیمیت خاصی گفت؛ «من هم دارم تمرین می کنم تا خوب درس بدهم». این قسمت از سخن او که به جای نقد طلبه ها اولاً به نظر آنان احترام گذاشت و ثانیاً اظهار فرمود؛ من هم تمرین می کنم... همچنان راهنمای اینجانب در زندگی و تدریس است. خداوند روح بلندش را در جوار ائمه(ع) و اولیای الهی جای دهد/.
@Feirahi
👈استاد ارجمند مرحوم حاج آقای علوی(ره)، خصایل اخلاقی نیکویی داشتند و به همین دلیل هم حلقه دوستداران و علاقمندان او بسیار فراخ و بزرگ است . حق هم همین است و "آن که شکر می فروشد مشتری بر او بجوشد"؛ عالمی مؤمن و مؤمنی عالم بود؛ مردی فروتن، دلسوز، قانع، صبور و شکور بود و برای طلبه ای مثل بنده از بسیاری جهات الگو می نمود.
در مدت طولانی آشنایی و حضور در محضرش، خیلی چیزها از او آموختم. مدرسه مبارکۀ «حضرت ولی عصر (عج)» زنجان تنها یک مکان آموزشی نبود، بلکه واقعاً یک مکتب نسبتاً کامل تعلیم و تربیت بود. از جمله ویژگی های این مدرسه حضور همزمان بزرگانی چون آیات و حجج اسلام؛ شیخ بیوک خاتمی، شیخ تقی خاتمی، شیخ ابراهیم محمدی اصل، شیخ ابوالفضل مصطفوی و سید ابوطاهر علوی بود. هر یک از این بزرگان، به نحوی مکمل هم بودند و هر کدام نیز اثری خاص در طلاب مدرسه داشتند.
همیشه تأسف می خورم که حافظه لازم برای ثبت خاطرات ندارم، اما برخی تکه های زندگی چنان در ذهنم جای می گیرد که دیگر خاطره نیست، بلکه بخشی از تجربه زیسته می شود و تا ابد باقی می ماند. سه خاطره کوچکی که اینجا اشاره می کنم از این جنس اند؛
☘️ الف) اساس زندگی بر فروتنی است؛
همه می دانند که فروتنی و تواضع از ویژگی های بارز شخصیت استاد علوی بود. یکبار همراه استاد از مدرسه ولی عصر در آمدم و روانه کوچه باریک مدرسه شدم. شرق کوچه ولی عصر، باشگاه ورزشی سنتی بود، زورخانه ای که بالای آن شعری نوشته شده بود. تلاش کردم آن دو بیت را بخوانم و البته قادر به خوانش صحیح آن هم نبودم. استاد ضمن راهنمایی برای خواندن شعر، جمله مهمی گفت که هر گز از یادم نمی رود. گفت؛ علم تنها راه برای زندگی خوب نیست، فقط یکی از راههای خوب زیستن است، اساس زندگی بر فروتنی است و از هرکجا بدست آید فایده می دهد. شعر بالای درب زورخانه را به کمکش چنین خواندم؛
پوریای ولی گفت که صیدم به کمند است
از همت داود نبی بخت بلند است
افتادگی آموز اگر طالب فیضی
هرگز نخورد آب زمینی که بلند است.
این مصرع آخر بسیار به دلم نشست. اغلب از خانه تا مدرسه را پیاده می آمدم. هر چند که مسیر اندکی دور می شد، اما برای دیدن آن دو بیت می ارزید. هر بار دیدن آن تابلو و آن شعر، کلام استاد نیز در ذهنم تکرار می شد. بخصوص که خود مصداق فروتنی بود.
☘️ ب) نقد و ارزیابی خویشتن؛
از سلیقه خوب مرحوم استاد علوی، تلاش در فاصله گرفتن از کارهای خود و نقد خویشتن بود. یک دستگاه کاست و ضبط صوت کوچک تهیه کرده بود که اگر اشتباه نکنم از جنس سونی هم بود. مدت ها این دستگاه ضبط را با یک نوار و چند تا باطری قلمی همراه داشت.
چند بار این وسیله را به بنده تحویل دادند و خواستند برخی جاها سخنرانی ها و مباحث ایشان را ضبط کنم. آن موقع ارزش ضبط این جور چیزها را نمی دانستم. از استاد پرسیدم؛ این نوارها را برای چه هدفی پر می کنند؟ گفت؛ نوار را دوباره در خلوت خودم گوش می کنم تا قبل از دیگران خود بر نواقص خود پی ببرم. اضافه کردند؛ غیر از این هم فوایدی دارد. از جمله فواید ضبط کردن، آشنایی بیشتر در باره پرسش های مطرح شده و تأمل در یافتن توضیح است. همچنین تلاش برای اصلاح شیوه تدریس یا سخنرانی خودم.
☘️ ج) حق انتخاب درس؛
بر این باور بود که طلبه باید در انتخاب استاد آزاد و مختار باشد و در این باره همیشه از خودش شروع می کرد. هرگز یادم نمی رود که یکبار به درس استاد اعتراض داشتیم و تصمیم گرفتیم در جلسه درس حاضر نشویم. استاد تشریف آوردند و در محل درس که در قسمتی از مسجد ولی عصر که چند پله گودی داشت، نشستند، اما بچه ها حاضر نشدند. به قصد وضو، بیرون آمدند و پرسیدند چرا دوستان تأخیر دارند. عرض کردم نمی آیند، پرسید؛ چرا؟ گفتم ؛ از درس شما خوششان نمی آید. تبسمی کرد و گفت، این که اصلاً بد نیست، بلکه خیلی هم خوب است که طلبه ها اگر درس کسی را نمی پسندند در آن درس حضور نداشته باشند.
خود استاد پیگیری کرد و برنامه درس عوض شد. چند روز بعد که در حیاط مدرسه خدمتشان رسیدم، جویای نظر دوستان شد و با گشاده رویی گفت، کار خوبی کردید. با خنده و صمیمیت خاصی گفت؛ «من هم دارم تمرین می کنم تا خوب درس بدهم». این قسمت از سخن او که به جای نقد طلبه ها اولاً به نظر آنان احترام گذاشت و ثانیاً اظهار فرمود؛ من هم تمرین می کنم... همچنان راهنمای اینجانب در زندگی و تدریس است. خداوند روح بلندش را در جوار ائمه(ع) و اولیای الهی جای دهد/.
@Feirahi
Forwarded from جواد طباطبايي
📍امیدی برای آموزش عالی 📍
📥داود فیرحی: قطع نظر از اينكه علوم انساني چه اهميتي براي تمدنها دارد و چقدر در جامعه ما مورد توجه قرار ميگيرد، امروز از دو جهت خوشحال بودم! يكي از اين جهت كه بالاخره در جامعهاي مثل ايران كه علوم انساني بهشدت از طرف بسياري از مخالفان به عدم كارايي و غربي بودن متهم است، كسي در سطح رييسجمهور رسمي كشور با ديدگاهي مثبت به اين علوم توجه و اين مساله را اعلام ميكند؛ اين نكته بسيار مهمي است. هرچند به مشكلات نهادي در جامعه علمي كشور واقفم، اما آرزويم اين است و اميدوارم اين ديدگاهها به سياست رسمي وزير علوم و بهطور كلي به سياست رسمي آموزش عالي بدل شود و صرفا اهميت تبليغاتي نداشته باشد. بخش دوم از خوشحاليام شنيدن اين خبر بود كه استاد ما آقاي دكتر سيدجواد طباطبايي در جلسه جشنواره فارابي حضور داشتند و به عنوان يك شخصيت برجسته علمي و فكري مورد تقدير رييسجمهور قرار گرف ند. اين بخش دوم براي من اهميت ويژهاي داشت؛ زيرا به اين ترتيب يك اميدي به آموزش عالي در حوزه علوم انساني پديد ميآيد و آن اين است كه خيلي چيزها به تدريج شايسته محور ميشود. اين شايستگينگري يا شايستهسالاري در حوزه مديريت و حوزههاي ديگر نيز مهم است، اما در حوزه دانش اهميت بسيار بالاتري دارد كه يك چنين انساني با وجود همه مشكلاتي كه تحمل كرده، در داخل كشور مانده است و قلم ميزند و فكر ميكند. حال آنكه عدهاي موافق ديدگاههاي او باشند يا نباشند؛ او بخش بزرگي از سرمايه فكري ما است و اين اتفاق مباركي است و در مجموع اين دوگانه خوشحالكنندهاي است كه در جشنواره فارابي روز ٢٤ دي ماه اتفاق افتاد 📚
🔸یادداشت منتشر شده در صفحه 11 روزنامه اعتماد؛ دوشنبه 25 دی 1396
💡کانال اختصاصی نشر آثار و آراء جواد طباطبایی
@javadtabatabai
📥داود فیرحی: قطع نظر از اينكه علوم انساني چه اهميتي براي تمدنها دارد و چقدر در جامعه ما مورد توجه قرار ميگيرد، امروز از دو جهت خوشحال بودم! يكي از اين جهت كه بالاخره در جامعهاي مثل ايران كه علوم انساني بهشدت از طرف بسياري از مخالفان به عدم كارايي و غربي بودن متهم است، كسي در سطح رييسجمهور رسمي كشور با ديدگاهي مثبت به اين علوم توجه و اين مساله را اعلام ميكند؛ اين نكته بسيار مهمي است. هرچند به مشكلات نهادي در جامعه علمي كشور واقفم، اما آرزويم اين است و اميدوارم اين ديدگاهها به سياست رسمي وزير علوم و بهطور كلي به سياست رسمي آموزش عالي بدل شود و صرفا اهميت تبليغاتي نداشته باشد. بخش دوم از خوشحاليام شنيدن اين خبر بود كه استاد ما آقاي دكتر سيدجواد طباطبايي در جلسه جشنواره فارابي حضور داشتند و به عنوان يك شخصيت برجسته علمي و فكري مورد تقدير رييسجمهور قرار گرف ند. اين بخش دوم براي من اهميت ويژهاي داشت؛ زيرا به اين ترتيب يك اميدي به آموزش عالي در حوزه علوم انساني پديد ميآيد و آن اين است كه خيلي چيزها به تدريج شايسته محور ميشود. اين شايستگينگري يا شايستهسالاري در حوزه مديريت و حوزههاي ديگر نيز مهم است، اما در حوزه دانش اهميت بسيار بالاتري دارد كه يك چنين انساني با وجود همه مشكلاتي كه تحمل كرده، در داخل كشور مانده است و قلم ميزند و فكر ميكند. حال آنكه عدهاي موافق ديدگاههاي او باشند يا نباشند؛ او بخش بزرگي از سرمايه فكري ما است و اين اتفاق مباركي است و در مجموع اين دوگانه خوشحالكنندهاي است كه در جشنواره فارابي روز ٢٤ دي ماه اتفاق افتاد 📚
🔸یادداشت منتشر شده در صفحه 11 روزنامه اعتماد؛ دوشنبه 25 دی 1396
💡کانال اختصاصی نشر آثار و آراء جواد طباطبایی
@javadtabatabai
🌿دو شادمانی از دو اتفاق(پیرامون تجلیل رئیس جمهور از علوم انسانی و سیدجواد طباطبایی) متن کامل.
http://etemadnewspaper.ir/#
@Feirahi
http://etemadnewspaper.ir/#
@Feirahi
Forwarded from تاریخ و اندیشه ایرانی
یادداشت دکتر داوود فيرحي در روزنامه اعتماد مورخ25دی1396 راجع به جشنواره فارابی و اعطای جایزه به دکتر جواد طباطبایی
قطع نظر از اينكه علوم انساني چه اهميتي براي تمدنها دارد و چقدر در جامعه ما مورد توجه قرار ميگيرد، امروز از دو جهت خوشحال بودم! يكي از اين جهت كه بالاخره در جامعهاي مثل ايران كه علوم انساني بهشدت از طرف بسياري از مخالفان به عدم كارايي و غربي بودن متهم است، كسي در سطح رييسجمهور رسمي كشور با ديدگاهي مثبت به اين علوم توجه و اين مساله را اعلام ميكند؛ اين نكته بسيار مهمي است. هرچند به مشكلات نهادي در جامعه علمي كشور واقفم، اما آرزويم اين است و اميدوارم اين ديدگاهها به سياست رسمي وزير علوم و بهطور كلي به سياست رسمي آموزش عالي بدل شود و صرفا اهميت تبليغاتي نداشته باشد.
بخش دوم از خوشحاليام شنيدن اين خبر بود كه استاد ما آقاي دكتر سيدجواد طباطبايي در جلسه جشنواره فارابي حضور داشتند و به عنوان يك شخصيت برجسته علمي و فكري مورد تقدير رييسجمهور قرار گرفتند. اين بخش دوم براي من اهميت ويژهاي داشت؛ زيرا به اين ترتيب يك اميدي به آموزش عالي در حوزه علوم انساني پديد ميآيد و آن اين است كه خيلي چيزها به تدريج شايسته محور ميشود.
اين شايستگينگري يا شايستهسالاري در حوزه مديريت و حوزههاي ديگر نيز مهم است، اما در حوزه دانش اهميت بسيار بالاتري دارد كه يك چنين انساني با وجود همه مشكلاتي كه تحمل كرده، در داخل كشور مانده است و قلم ميزند و فكر ميكند. حال آنكه (عدهاي موافق ديدگاههاي او باشند يا نباشند؛) او بخش بزرگي از سرمايه فكري ما است و اين اتفاق مباركي است و در مجموع اين دوگانه خوشحالكنندهاي است كه در جشنواره فارابي روز ٢٤ دي ماه اتفاق افتاد.
شايد اين حرف تعبير مناسبي نباشد و از طرف افرادي مثل بنده كه در حوزه علوم انساني كار ميكنند حمل به جانبداري باشد اما واقعيت اين است كه در هر جامعهاي علوم انساني چشم و چراغ آن جامعه است. مهندسان ميتوانند جامعه را بسازند اما نميتوانند آن را هدفمند سازماندهي كنند.
اين اتفاق در همه جاي دنيا وجود دارد و واقعيت اين است كه در هر جامعهاي اين دانش و بينش انساني و بهطور كلي فلسفه و فرهنگ است كه ميتواند جهت يك جامعه را تعيين كند. در همه جوامع مهندسي لجستيك است؛ در حالي كه دانش انساني به جوامع قدرت انتخاب و تصميم ميدهد كه چه چيزي را در چه شرايطي از زمان و مكان انتخاب كرده و به سياست رسمي يك جامعه تبديل كند. آن گاه علوم تجربي و غيره كمك ميكنند كه جامعه ساخته شود و به آن سمت حركت كند.
براي نمونه اگر يونان را نگاه كنيم، تكنولوژي، يونان را يوناني نكرده كه تا تاريخ ادامه دارد ماندگار شده است. بلكه افلاطون، ارسطو و سقراط هستند كه يونان را يونان كردهاند. در همين برهه زماني غرب امروز را تكنسينها و مانند آنها غرب نكردهاند. حتي اينشتين هم نيست كه غرب را غرب كرده است. بلكه غرب امروز را جان لاك، آگوستين و الهيدانان و فيلسوفان و جامعهشناسان هستند كه ساخته اند و درون آن علوم مهندسي توانسته رشد كند.
علوم انساني ماهيت رهاييبخشي دارد؛ ماهيت روشنگري، ماهيت آزادانديشي و آزاديبخشي و همچنين ماهيت هويت دهي به يك جامعه دارد و به جامعه اعتماد ميدهد. هرجا علوم انساني قوي شود اعتماد به نفس آن جامعه قوي است و اميد به ساختن آن تقويت ميشود. جامعه ميتواند قانع شود و دانشمندان و متفكران انساني ميتوانند توده مردم و شهروندان را قانع كنند كه چه چيزي امروز مفيد است و آن گاه است كه ميرويم آن را بسازيم. در هر جامعهاي كه اين اتفاق افتاده آن جامعه پيش رفته است. يكي از ويژگيهاي جوامعي كه دچار انحطاط ميشوند نگرش منفي به فيلسوفان و الهيدانان و انديشنمدان آن است.
تعداد بازدید : ٤١١
لینک خبر : http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=95119
قطع نظر از اينكه علوم انساني چه اهميتي براي تمدنها دارد و چقدر در جامعه ما مورد توجه قرار ميگيرد، امروز از دو جهت خوشحال بودم! يكي از اين جهت كه بالاخره در جامعهاي مثل ايران كه علوم انساني بهشدت از طرف بسياري از مخالفان به عدم كارايي و غربي بودن متهم است، كسي در سطح رييسجمهور رسمي كشور با ديدگاهي مثبت به اين علوم توجه و اين مساله را اعلام ميكند؛ اين نكته بسيار مهمي است. هرچند به مشكلات نهادي در جامعه علمي كشور واقفم، اما آرزويم اين است و اميدوارم اين ديدگاهها به سياست رسمي وزير علوم و بهطور كلي به سياست رسمي آموزش عالي بدل شود و صرفا اهميت تبليغاتي نداشته باشد.
بخش دوم از خوشحاليام شنيدن اين خبر بود كه استاد ما آقاي دكتر سيدجواد طباطبايي در جلسه جشنواره فارابي حضور داشتند و به عنوان يك شخصيت برجسته علمي و فكري مورد تقدير رييسجمهور قرار گرفتند. اين بخش دوم براي من اهميت ويژهاي داشت؛ زيرا به اين ترتيب يك اميدي به آموزش عالي در حوزه علوم انساني پديد ميآيد و آن اين است كه خيلي چيزها به تدريج شايسته محور ميشود.
اين شايستگينگري يا شايستهسالاري در حوزه مديريت و حوزههاي ديگر نيز مهم است، اما در حوزه دانش اهميت بسيار بالاتري دارد كه يك چنين انساني با وجود همه مشكلاتي كه تحمل كرده، در داخل كشور مانده است و قلم ميزند و فكر ميكند. حال آنكه (عدهاي موافق ديدگاههاي او باشند يا نباشند؛) او بخش بزرگي از سرمايه فكري ما است و اين اتفاق مباركي است و در مجموع اين دوگانه خوشحالكنندهاي است كه در جشنواره فارابي روز ٢٤ دي ماه اتفاق افتاد.
شايد اين حرف تعبير مناسبي نباشد و از طرف افرادي مثل بنده كه در حوزه علوم انساني كار ميكنند حمل به جانبداري باشد اما واقعيت اين است كه در هر جامعهاي علوم انساني چشم و چراغ آن جامعه است. مهندسان ميتوانند جامعه را بسازند اما نميتوانند آن را هدفمند سازماندهي كنند.
اين اتفاق در همه جاي دنيا وجود دارد و واقعيت اين است كه در هر جامعهاي اين دانش و بينش انساني و بهطور كلي فلسفه و فرهنگ است كه ميتواند جهت يك جامعه را تعيين كند. در همه جوامع مهندسي لجستيك است؛ در حالي كه دانش انساني به جوامع قدرت انتخاب و تصميم ميدهد كه چه چيزي را در چه شرايطي از زمان و مكان انتخاب كرده و به سياست رسمي يك جامعه تبديل كند. آن گاه علوم تجربي و غيره كمك ميكنند كه جامعه ساخته شود و به آن سمت حركت كند.
براي نمونه اگر يونان را نگاه كنيم، تكنولوژي، يونان را يوناني نكرده كه تا تاريخ ادامه دارد ماندگار شده است. بلكه افلاطون، ارسطو و سقراط هستند كه يونان را يونان كردهاند. در همين برهه زماني غرب امروز را تكنسينها و مانند آنها غرب نكردهاند. حتي اينشتين هم نيست كه غرب را غرب كرده است. بلكه غرب امروز را جان لاك، آگوستين و الهيدانان و فيلسوفان و جامعهشناسان هستند كه ساخته اند و درون آن علوم مهندسي توانسته رشد كند.
علوم انساني ماهيت رهاييبخشي دارد؛ ماهيت روشنگري، ماهيت آزادانديشي و آزاديبخشي و همچنين ماهيت هويت دهي به يك جامعه دارد و به جامعه اعتماد ميدهد. هرجا علوم انساني قوي شود اعتماد به نفس آن جامعه قوي است و اميد به ساختن آن تقويت ميشود. جامعه ميتواند قانع شود و دانشمندان و متفكران انساني ميتوانند توده مردم و شهروندان را قانع كنند كه چه چيزي امروز مفيد است و آن گاه است كه ميرويم آن را بسازيم. در هر جامعهاي كه اين اتفاق افتاده آن جامعه پيش رفته است. يكي از ويژگيهاي جوامعي كه دچار انحطاط ميشوند نگرش منفي به فيلسوفان و الهيدانان و انديشنمدان آن است.
تعداد بازدید : ٤١١
لینک خبر : http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=95119
روزنامه اعتماد
دو شادماني از دو اتفاق
🌿وظایف انجمن؛ ملت
🔹{هر انجمن علاوه بر حقوق، وظایفی نیز دارد} هیچ انجمنی بدون وظایف تشکیل نمی گردد زیرا بدون وظایف هیچ ارتباطی میان مردم پیدا نمی شود. وظایف شامل است عدالت و احسان را. روا نداشتن آن چه را که به خود روا ندارید معنی عدالت است. اعانت و افاضه به غیر آن چه را که خود مایل به استعانت و استفاضه هستید معنی احسان است.
🔹وظایف چندین اقسام مختلفه دارد بعضی وظایف عمومی است و برخی وظایف خصوصی. وظایف عمومی تشکیل ارتباطات عموم را می دهد و وظایف خصوصی از روابط مختلفه ی بین عموم مشتق است.
🔹مذهب عبارت است از مجموعه وظایفی که باعث حیات و منتج تمام حقایق است و نه تنها اسباب ارتباط مابین مردم است بلکه اسباب ارتباط تمام موجودات است. پس انکار مذهب، انکار وظایف است. چون وظایف حقه ناچار وجود دارد بایستی مذهب حقی نیز وجود داشته باشد و چون وظایف از اصل، تغییرناپذیر و عمومی بوده مذهب هم نیز تغییرناپذیر و عمومی است.
🔹برای انجام وظایف باید معتقد به مذهب بود یعنی باید معتقد به حقایقی بود که مبنای مذهب است. پس اول اساس مذهب عقیده است و شرط اهمی است برای تهذیب اخلاق بلکه هستی نوع بشر.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 52،53، 82 تا 87.
@Feirahi
🔹{هر انجمن علاوه بر حقوق، وظایفی نیز دارد} هیچ انجمنی بدون وظایف تشکیل نمی گردد زیرا بدون وظایف هیچ ارتباطی میان مردم پیدا نمی شود. وظایف شامل است عدالت و احسان را. روا نداشتن آن چه را که به خود روا ندارید معنی عدالت است. اعانت و افاضه به غیر آن چه را که خود مایل به استعانت و استفاضه هستید معنی احسان است.
🔹وظایف چندین اقسام مختلفه دارد بعضی وظایف عمومی است و برخی وظایف خصوصی. وظایف عمومی تشکیل ارتباطات عموم را می دهد و وظایف خصوصی از روابط مختلفه ی بین عموم مشتق است.
🔹مذهب عبارت است از مجموعه وظایفی که باعث حیات و منتج تمام حقایق است و نه تنها اسباب ارتباط مابین مردم است بلکه اسباب ارتباط تمام موجودات است. پس انکار مذهب، انکار وظایف است. چون وظایف حقه ناچار وجود دارد بایستی مذهب حقی نیز وجود داشته باشد و چون وظایف از اصل، تغییرناپذیر و عمومی بوده مذهب هم نیز تغییرناپذیر و عمومی است.
🔹برای انجام وظایف باید معتقد به مذهب بود یعنی باید معتقد به حقایقی بود که مبنای مذهب است. پس اول اساس مذهب عقیده است و شرط اهمی است برای تهذیب اخلاق بلکه هستی نوع بشر.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 52،53، 82 تا 87.
@Feirahi
🍀حکومت در زمان غیبت
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه ششم، مجله صدا، ش 144، ص24.
@Feirahi
🔹گزارشی از درس گفتار «روش شناسی در اندیشه سیاسی»، جلسه ششم، مجله صدا، ش 144، ص24.
@Feirahi
✅ وظیفه ملت؛ اتحاد و محبت
🌿آیا مقصود از وظایف جز اتحاد است و مقصود از اتحاد مگر نه توجه عموم است به یک مرکز، و این مرکز عمومی تمام موجودات آیا غیر از ذات فرد لایزال است که منشأ تمام موجودات اوست و بازگشت تمام به سوی اوست؟
🌿 هیچ اتحادی بدون محبت نمی شود زیرا محبت قوه کامله اتحاد است و اول شرط اتحاد، محبت به خداوند است. پس با تمام اعضا و جوارح و با خلوص عقیدت دوست داشته باشید نوع خود را که موجد و مخلوق است.
🌿 کسی که خداوند را فوق تمام چیزها دوست نداشته باشد خودخواه است و مقصودی جز وجود خود ندارد. کسی که نوع خود را دوست نداشته باشد خدا را دوست نداشته و ندارد زیرا همه، مخلوق و محبوب او هستند. دوستی به حق، فنای در راه او و از خودگذشتن و به او پیوستن است.
🌿 دوستی به نوع نیز اخلاص و فنای در راه اوست. فنای از روی رغبت و میل بی اندازه، اسباب شعف و انبساط است زیرا لذات حیات در محبت و عشق به محبوب است و این محبت باعث است که راحت و رنج، عمومی شده؛ روز به روز بر اتحاد ما افزوده گردد تا به حدی که تمام نوع بشر به منزله شخص واحد شوند و خداوند نیز به اقتدار کامله خود این اتحاد را اعانت می کند تا انسان بصیر و مقتدر گردد.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 82 تا 87.
@Feirahi
🌿آیا مقصود از وظایف جز اتحاد است و مقصود از اتحاد مگر نه توجه عموم است به یک مرکز، و این مرکز عمومی تمام موجودات آیا غیر از ذات فرد لایزال است که منشأ تمام موجودات اوست و بازگشت تمام به سوی اوست؟
🌿 هیچ اتحادی بدون محبت نمی شود زیرا محبت قوه کامله اتحاد است و اول شرط اتحاد، محبت به خداوند است. پس با تمام اعضا و جوارح و با خلوص عقیدت دوست داشته باشید نوع خود را که موجد و مخلوق است.
🌿 کسی که خداوند را فوق تمام چیزها دوست نداشته باشد خودخواه است و مقصودی جز وجود خود ندارد. کسی که نوع خود را دوست نداشته باشد خدا را دوست نداشته و ندارد زیرا همه، مخلوق و محبوب او هستند. دوستی به حق، فنای در راه او و از خودگذشتن و به او پیوستن است.
🌿 دوستی به نوع نیز اخلاص و فنای در راه اوست. فنای از روی رغبت و میل بی اندازه، اسباب شعف و انبساط است زیرا لذات حیات در محبت و عشق به محبوب است و این محبت باعث است که راحت و رنج، عمومی شده؛ روز به روز بر اتحاد ما افزوده گردد تا به حدی که تمام نوع بشر به منزله شخص واحد شوند و خداوند نیز به اقتدار کامله خود این اتحاد را اعانت می کند تا انسان بصیر و مقتدر گردد.
🍂کتاب «حقوق و وظایف ملت»، نویسنده نامشخص، تاریخ چاپ کتاب اوایل مشروطه، موجود در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، صفحات 82 تا 87.
@Feirahi
Forwarded from 📚✏️ندای سیاست