داود فیرحی
8K subscribers
585 photos
104 videos
359 files
546 links
📚 (بازنشر) آثار و اندیشه ها 📚


ارتباط با ادمین:
@sadeqall
@Rezataran
Download Telegram
💥تأملات خودمانی (11)

🔹- قدسی یا عرفی؛ مسئله این نیست!

🔸دوست اندیشمند و همکلاسی ارجمندم، جناب دکتر سعید حجاریان، سخنرانی مهمی با عنوان «اصلاحات امتداد انقلاب» در کمیته آموزش «حزب اتحاد ملت ایران اسلامی»(17/اسفند/96) داشتند و تأکید نمودند؛
«مادامی که نهاد روحانیت در نهاد قدرت ادغام شده است این قافله به سر منزل نخواهد رسید بلکه هر روز وضعیت بدتر شده و مردم از اسلام رویگردان می شوند، لذا تلاش برای عرفی کردن قدرت یکی از وظایف جدی اصلاح طلبان است».
🌱این سخن جناب حجاریان حاوی سه نکته مهم است؛
الف) توصیف واقعیت؛ جامعۀ پسا- انقلاب نه تنها به اهداف انقلاب اسلامی57 نرسیده، بلکه هر روز بدتر از دیروز شده و «مردم از اسلام روی گردان می شوند».
ب) تبیین نظری وضعیت؛ دلیل یا علت اصلی وضعیت فوق، قدسی شدن نظام سیاسی و لاجرم «ادغام نهاد روحانیت در نهاد قدرت» است.
ج) توصیه استراتژیک برای عمل سیاسی؛ وظیفه راهبردی اصلاح طلبان «تلاش برای عرفی کردن» قدرت سیاسی است.
🌾توصیف حجاریان از وضعیت جامعه، البته درست است و حوادث ایام نیز شاهد صادق ماجرا است. اما، تاریخ اندیشه معاصر، و جامعه شناسی سیاسی ایران با نظریه و توصیه دکتر حجاریان(بند "ب و ج") چندان همدل و همراه نیست.
به عنوان مثال، اعتماد السلطنه در «روزنامه خاطرات خود» تلاش ناصر الدین شاه و رهبران عصر تنظیمات را در عرفی سازی قدرت و کاستن از نفوذ روحانیت به خوبی گزارش کرده است. اندیشه ای که در عصر پهلوی و توسط «سازمان پرورش افکار» نیز به جد دنبال شد، اما نتیجه نداد. همچنان که پیوند روحانیت و دولت در سه دوره فتحعلی شاهی، مشروطه و جمهوری اسلامی نتیجه مطلوب نداده است.
☘️این ملاحظات تاریخی و نظری نشان می دهد که مشکل ایران در دوگانه عرفی یا قدسی بودن قدرت نیست؛ مسئله اصلی ایران از ابتدای تجدد تا کنون، "استبداد و دموکراسی" است.
🔹بسیار مهم است که اندیشه اصلاحی «مسئله اصلی جامعه» ما را گم نکند؛ عرفی سازی نیز به قرینه قدسی سازی فقط یک ایدئولوژی است و پیامدهای تاریخی خود را نشان داده است. به گفته لسان الغیب؛
هر چند کآزمودم از وی نبود سودم
من جرب المجرب حلت به الندامة

#تأملات_خودمانی
@Feirahi
**سنت و تجدد؛ نابرابری و برابری

*در دنیای مسیحیت، اندشیمندانی چون لاک، از درون سنت مسیحی به تجدد می رسند. از نظر وی، عقلی که در انسان هست و حقوق او را تنظیم می کند از شرع برخاسته است.

*در تفکیک سنت و تجدد ، اصلاً بحث تفکیک عقل و شرع مطرح نیست بلکه بحث برابری و نابرابری مطرح است. خطایی که در ایران شکل گرفته این است که مسأله سنت و تجدد را به تقابل عقل و شرع مرتبط دانستند حال آن که اساس تفاوت سنت و تجدد، به برابری و نابرابری انسان ها برمی گردد. در سنت، خواه سنت مسیحی یا اسلامی، نابرابری انسان ها اصلی اساسی است و در تجدد، بر برابری انسان ها تأکید می شود.

*این که گفته می شود «بعد از فارابی عقل به حضیض رفت و بنا بر این انحطاط تشدید شد»؛ درست نیست بلکه اساساً پیش از این و در فارابی نیز این عقل نابرابر بود. بحث این نیست که در ایران عقل از بین رفته بلکه این عقل اساساً نابرابر بوده حالا چه از بین برود چه نرود.

*نو اندیشان مسلمانی همچون نایینی و مستشارالدوله در پی نشان دادن این نکته هستند که در دین اسلام نیز امکان ارائه تفسیری از برابری نوع انسان وجود دارد.

*درس گفتار «تاریخ اندیشه سیاسی در ایران»، اسفند96، جلسه چهارم.
@Feirahi
Forwarded from Deleted Account
ارج نامه استاد عزت الله فولادوند؛ خرداد1396
از راست؛
دکتر داوری، فیرحی، دکتر فولادوند، آیت الله محقق داماد، خانم شعبانی(مدیر انتشارات مینوی خرد)
@Feirahi
***در میانه علم و ایدئولوژی

*دانش سیاسی در ایران، ایرانی هست و ایران یکی از کشورهای استثنای جهان است. نخستین علم انسانی در ایران علوم سیاسی بود. قبل از آن دارالفنون وجود داشت. این رشته در سال 1317 قمری پیش از مشروطه پیدا شد و چند دوره تحول مشروطه، پهلوی و جمهوری اسلامی را از سر گذرانده است. در هر دوره ویژگی های خاصی یافت، اما وجه مشترک حضور ایدئولوژی است. مثلا در دوره مشروطه اگرچه بحث ایدئولوژی کمرنگ است، اما در ادبیات اساتید این رشته این دوره گرایش های هویت سازی ایرانی باستان گرایانه پررنگ است. در دوره پهلوی اندیشه ها به شدت باستان گرایانه با گرایش های غربی است. در دوره جمهوری اسلامی پیچیدگی زیاد است. علم سیاست در دوره جمهوری ، تحولی بعد از تحولات دنیای چپ است. جامعه ما در دوره پهلوی از اوایل مشروطه و به خصوص در دوره پهلوی در معرض جریان های فکر چپ است. ماهیت جریان چپ غلظت و حدت ایدئولوژیک آن است، یعنی انتظار تمامیت خواهانه از ایدئولوژی مارکسیستی برای ارائه راه حلی برای همه حوزه ها است. حتی بحث فیزیک مارکسیستی مطرح شد.

*بازتاب این موضوع در متفکران مسلمان راه سوم یا مکتب واسطه بود. راه سوم مفروض گرایش های چپ را داشت. یعنی باید از یک مکتب تمام راه حل ها را انتظار داشت، اما به جای مارکسیسم و ماتریالیسم باید از دین توقع داشت که به همه پرسش ها پاسخ دهد. ایده راه سوم این بود که می گفتند مکاتب چپ و سرمایه داری هر کدام بخشی از محاسن و معایب را دارند و راه سوم اسلامی محاسن هر دو را جمع کرده و معایب ماتریالیستی را ندارد. یعنی یک ایدئولوژی تئولوژیک تمامیت خواهانه در ذهن روشنفکران ایرانی پدید آمد و وارد عرصه سیاسی جامعه ما شد و این انتظار پدید آمد که دین وارد همه عرصه ها از جمله علم و دانش شود و پاسخی به همه پرسش ها دهد.

*بحث بنیادی که بسیار جدی است، دو مسئله است. نخست رابطه علم و دین و دوم بحث علم سیاسی اسلامی است. سوال مهم این است که این مناقشه از کجا ناشی شده و مشکل از کجا شروع می شود. پیشنهاد من آن است که پیش از موضع گیری باید وضعیت را توضیح دهیم. یعنی در ایران اکنون و اینجا در حوزه دانش سیاست چه اتفاقی رخ می دهد. مسئله ما در حوزه دانش سیاسی این است که ما از دهه 1320 شمسی در معرض آسیب ایدئولوژیک شدن دو چیز قرار داریم: نخست علم و دوم دین.

* مسئله من در بحث فعلی نه علم، بلکه ایدئولوژیک شدن دین است. وقتی از ایدئولوژیک شدن دین سخن می گوییم، از دو نکته حرف می زنیم:
1. تحریف اندیشه قدیمی جامعیت و خاتمیت دین اسلام: این اندیشه از ابتدا مطرح بوده که پیامبر اسلام(ص) پیامبر خاتم و دین اسلام دین خاتم و جامع است. اما به نظر من این اندیشه قدیمی تحریف شده است. فرمولی در اندیشه قدمایی بود که فراموش شد و در نتیجه این اندیشه از جایش در رفت(dislocate). این فرمول جامع بودن یک امر در حد خودش است. منظور قدما از جامع بودن و کامل بودن اسلام، جامعیت و کاملیت آن در حیطه ادیان بود و منظورشان حیطه های دیگر چون علوم و عرف نبود. بسیاری از علوم در قدیم در حیطه عرف بود. حتی سیاست ذیل عرف بود. بعد از دهه 1320 است که سیاست ذیل دین قرار می گیرد. جامعیت و کاملیت اسلام در حیطه دین است، یعنی دین وجهی از حیات بشر است که در حوزه خودش کامل است. اما با تحریف این معنا مراد از جامعیت نوعی تمامت خواهی شد و علوم را نیز در برگرفت و معنای جامعیت عوض شد.

2. بحث رابطه فقه با سیاست و علوم سیاست را نیز باید در نظر گرفت. فقه یک دانش هنجاری است و دنبال تولید حکم است و به دنبال چیستی اشیا نیست. در فقه دو مفهوم و دو حوزه؛ تحقیقات حکم شناختی و تحقیقات موضوع شناسی جدا بود. متفکران فقه سنتی موضوع شناسی را وظیفه سازمانی فقه نمی دانستند و وظیفه سازمانی حوزه های دیگر غیر از فقه می‌دانستند. اگر فقیهی در موضوع شناسی کار می کرد، از رشته خودش خارج می شد، مثل پزشکی که فلسفه هم بخواند. عرف دقیق متخصصین خودش را دارد. مثلا متخصصان علم سیاست باید بگویند ماهیت حکمرانی چیست و بعد از این توضیح است که فقیه با حکم شناسی نشان می دهد که آیا این امر خاص در قلمرو حکمرانی مدرن، برای ما شرعا مجاز هست یا خیر.

* از امام خمینی(ره) پرسیدند که نظرشان را راجع به دو مسئله بگویند: اول این که آیا تشخیص موضوعات(تمام علوم انسانی از جنس تشخیص موضوعات است) که در رابطه با مستنبطات روایات و ادله شرعیه نیست، با کیست و اگر با عرف است، آیا مجتهدی می تواند تعیین مصادق عرفیه کند یا باید به عرف واگذارد؟ اگر در حوزه عرف نظر مقلد با نگاه مجتهد متفاوت بود، کدام یک از انظار لازم الاتباع است.
ادامه👇👇👇
@Feirahi
ادامه 👆👆👆
*امام(ره) پاسخ می دهد: «باسمه تعالی. میزان عرف است و اگر بین مجتهد و مقلد اختلاف باشد باید از عرف نظرخواهی کند و اگر هر یک نگریست که عرف چنین است، هر یک به نظر خود عمل کنند و عمل کردن به نظر مجتهد اصلا روا نیست».

*بنابراین، این بحث بود اما وقتی فقه ایدئولوژیک شد، این تصور پدید آمد که فقه باید ورود در موضوع شناسی کند و در نتیجه شاهد رادیکال شدن فقه هستیم.

*بنابراین منظورم از ایدئولوژیک شدن دین دو چیز است: 1. تفسیر جدید و متفاوت از مفهوم جامعیت و خاتمیت دین است؛ 2. تفسیری رادیکال از حیطه و حوزه اختیارات فقه. وظیفه ما این است که بکوشیم توضیح دهیم که این دانش سیاست چطور موضوعات را شناسایی می کند و این شناسایی هنوز ربطی به مرحله داوری ندارد. ما باید توضیح دهیم که دولت مدرن چیست، صرف نظر از این که خوب است یا بد. اگر خوب توضیح دهیم، در توضیح دقیق ضمنا حکم یا داوری هم وجود دارد.

*خلاصه سخنرانی در یازدهمین همایش سالانه انجمن علوم سیاسی ایران، دهم اسفند 96، خانه اندیشمندان علوم انسانی، پیاده سازی و تنظیم: محسن آزموده.
@Feirahi
از دکتر داود فیرحی استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران پرسیدیم در سالی که گذشت بیشتر در چه زمینه ای مطالعه داشته اند؟ ایشان نوشتند:

@Nedaye_siyasat
1- به ملاحظه حوزه کاری که داشتم. سال 96 از کتاب های خارجی بیشتر آثار دو نفر را خواندم؛

الف) کارهای جرمی والدرون
Jeremy waldron
ب) برایان تیرنی
Brian Tierney
هر دو نویسنده بر الهیات و دموکراسی تمرکز دارند.

2- از کتاب های فارسی هم آثار مربوط به دوره قاجاریه و عصر مشروطه را بیشتر تمرکز داشتم.


2002. God, Locke and Equality. ISBN 0-521-89057-8
2016.
Political Political Theory, Harvard University Press. ISBN 978-0-674-7438
مربوط به والدرون



Religion, Law and the Growth of Constitutional Thought, 1150-1650 (Cambridge, 1982) (Japanese translation, 1986, French translation, 1993, Persian translation, 2015)
The Crisis of Church and State, 1050-1300 (New York, 1964)
Great Issues in Western Civilization, 2 vols. (New York, 1967) (with Donald Kagan and L. Pearce Williams
سه کتاب از تیرنی


#اختصاصی

@Nedaye_siyasat
💥تأملات خودمانی(12)

🔹- فتحعلی شاه و نیابت خاص امام زمان؛

👈تاریخ اندیشه و سیاست در ایران، غالباً چرخه دَوری دارد و معلوم نیست که چرا از این کمند خلاصی ندارد.

✍️میرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانی چنان شیفته فتحعلی شاه است که او را برگزیده خدا، ظل الله و نایب صاحب عصر[عج] معرفی می کند. سلطان آخر الزمان که«خسروان را چندان دعوی پادشاهی بود که شاه گیتی ظهور کند».
🌱وی در توصیف شاه قاجار می نویسد؛
« کاخ اسلام در شرف ویرانی بود، کار مسلمانی در عقدۀ پریشانی...حق سبحانه و تعالی منتی بر دور زمان نهاد و رحمتی بر خلق جهان فرستاد که نظام کار دین و ملت، و قوام گاه مُلک و دولت، به فرّ شوکت، و شکوه سلطنت شاهنشاه دنیا و دین، شهریار زمان و زمین،فتحعلی شاه قاجار مفوض داشت،... بر خاطر علمای اعلام علامت إلهام پدید آمد که ذات مسعود شهریار یگانه در این زمانه که زمان غیبت امام علیه السلام است به نیابت خاص نایب عام مخصوص باشد،...جنابه بالدین عرش الشرع و بالرأی عیار العقل».

🌱قائم مقام از جمله مهم ترین وظایف فتحعلی شاه، به عنوان نایب صاحب عصر[عج]، کنترل فتنه های فرهنگی- شیطانی می داند و می افزاید؛ «شهریاری چنین، که خسرو روی زمین و حامی ملک و دین و... نایب صاحب عصر و زمان کجا ممکن توان بود که با وجود غیرت سلطانی از شیوع فتنه شیطانی غفلت گزیند...که فرقه دشمنان را قدرت نشر کتب و نظم کتاب باشد».
- منشآت قائم مقام،صص203-204 و 230 و 239.

#تأملات_خودمانی
@Feirahi
🍀دغدغه ی این روزهای تجدد گرای سنت دوست

🔹پروژه فکری داود فیرحی در سال های اخیر آشتی سنت ایرانی با تجدد غربی بوده است. او می خواهد برای تجددی که از بیرون پای به ایران شهرمان گذاشته؛ بستری سنتی بیافریند تا امر خارجی این چنین  قصد عزیمت به اندرونی کند. همه هراس این روزهای استاد غلطیدن جامعه ایرانی به دور باطل خشونت مضاعف است. ترس از تکرار انقلاب فرانسه و زایش خشونت آمیز تجدد از مادری پشت کرده به سنت، فیرحی را به تکاپو واداشته تا شریعت سهله و سمحه را با تجدد همراه سازد. او برای این پروژه گوهری در چنته دارد: تجربه فکری بریتانیا.

🔹بریتانیایی ها برخلاف فرانسوی ها در طول تاریخ دیروز و امروزشان تندمزاج نبوده اند، نه انقلاب می خواستند و نه دم به دم رادیکالیسم می دادند. بریتانیا حتی امروز نیز به آن طبع نرم و معتدلش پایبند مانده است. آخرین گزارش موسسه پیو نشان می دهد که بریتانیا متساهل ترین کشور نسبت به مسلمانان مهاجر در اروپاست.

🔹او مانند جان لاک بریتانیایی، می اندیشد که اقتضای قدم گذاشتن در دنیای جدید این نیست که بقایای عصر قدیم را ویران کرد و بر فراز آن خرابه ها  آواز خوش الحان تجدد را سرداد. در کانون درس تاریخ اندیشه سیاسی در ایران استاد چنین پروژه و آرزویی بزرگ خفته است. فیرحی در این درس بیشتر به سراغ متون آکادمیک اندیشمندان بریتانیایی می رود. به همین دلیل نیز تمرکز وی بر آثار بریان تیرنی است؛ اندیشمندی که علاقه مند است تجربه تجددگرایی بریتانیایی ها و غرب را از دریچه و بستر سنت توضیح دهد.

🔹استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران چنین تمرکز فکری را بر آثار کلاسیک ایرانی نیز تکرار می کند. بدین سان اثرات فصیح و نفیس فیض کاشانی، علامه نائینی و محمد علی فروغی را مورد توجه قرار می دهد تا امکان گفت و گو و دیالوگ آن سنت غربی با این رسم مالوف گذشتگان در سرزمین پارسی برقرار شود. چنین گفت و گویی احتمالا باعث خواهد شد که سنت توان آن را بازبیابد تا به مساله تجددی که بیرون از خودش هست، پاسخ دهد و این پاسخ در فرجام اش به درونی سازی تجدد می انجامد. توسل به راهی جز این، سرسپردن به آینده ای تاریک است. چرا که ظهور رادیکالیسم دوسویه قطعی خواهد بود. در این پیکره به نظم درنیامده، عده ای در پی سنت و احیای گذشته خواهند رفت و در مقابل کسانی طمع آن خواهند کرد که تجددی را بی پشتوانه سنت بجویند؛ در حالی که زمینه ای برای آن در جامعه ایرانی وجود ندارد و این بازی دو سر باخت است و پیامدش دور باطل خشونت خواهد بود. آن وقت آن جمله توکویل شان نزول خود را می یابد که آن همه تلاش برای انقلاب فرانسه، پایان اش دموکراسی نبود.


🔹🔹شاه کلید قانون

فیرحی در این درس با شاه‌کلید قانون به سراغ متون و دوره‌های تاریخی می‌رود تا روشن کند که میان حکمرانی سنتی و مدرن در ایران مرزی باریک است و آنچه به فهم این تفکیک یاری می‌رساند قرائت و خوانش از انسان است. آنها که انسان را برابر می‌دانند به هم‌وزنی عقل در نوع انسان می‌رسند و آنها که به تفارق در قوه‌ی عاقله حکم می‌کنند، طبیعتا آدمیان را نابرابر می پندارند. به گمان فیرحی آنچه منورالفکران ایرانی به اشتباه منازعه‌ی اصلی سنت و تجدد می‌خوانند نسبتی با آراء لاک ندارد. پیروان تجددخواهی این فیلسوف بریتانيايي اغلب از دینداران بودند و نه بی‌دینان؛ چون لاک به مجادله‌ی عقل و شرع باور نداشت. آنچه به آدمی مجوز گذر از سنت و ورود به عصر تجدد می‌دهد، عقل برابر و به تبع آن انسان‌های قرینه‌ی یکدیگر است. این مساله‌ای است که به ‌باور فیرحی روشنفکران ایران در آن دچار کج‌فهمی شده‌اند و هزینه‌های چنین گذاری را بی‌آنکه بخواهند سخت و سهمگین کردند.

🔹وی برخلاف طباطبایی، زوال ایران را نه تضعیف عقل و عقل‌گرایی بلکه عقل نابرابر طبق روایت سنت‌گرایان می‌داند. مشکل اساسا نه تضعیف عقل بلکه قوه و قدرت عقل ‌نابرابر در منظومه‌ی سنت بود آنچنان که گروهی بر کرسی آریستوکراسی فلسفی می‌نشستند و دیگران در جایگاه بندگان فرومایه. پس وقتی محل منازعه عوض شود، ممکن است زیان و صدمات آن نیز تقلیل یابد.

🔹فیرحی در این میان به پرسشی در مورد مجادله‌ی داخلی تجددگرایان ایرانی پاسخ می دهد. به باور او چنین مجادله‌ای بالاخص میان سروش و طباطبایی بنیادی نیست. هر دو تجددی می‌خواهند که از پالایش سنت زاده می‌شود؛ اما یکی بر تفسیرهای دینی پای می‌فشارد و دیگری بر هویت ملی. او در عین حال طریقت سروش را با سلوک شریعتی هم‌گام و هم‌خوان نمی داند و قائل به جدایی وی از روندهای بنیادگرایانه‌ی رادیکال است.

🔹هادی خسروشاهین

@Feirahi
Audio
🍁«تاریخ اندیشه سیاسی در ایران»، اسفند96، جلسه پنجم.

#اندیشه_سیاسی
@Feirahi
💥تأملات خودمانی(13)

✍️- «مفاتیح الجنان» و «تلگرام»

🔹چند روزی است که مناقشه در باره منافع و مضار شبکه های اجتماعی، بار دیگر، بالا گرفته است؛ سیاست حذف یا حفظ تلگرام.
این مناقشه ذهن را به گذشته ای دور و خاطره ای درباره "مفاتیح الجنان" بُرد که نقل آن خالی از مناسبت و فایده نیست؛
🔸مفاتیح الجنان مجموعه‌ای از دعاها، مناجات، زیارات و اعمال مخصوصه است که توسط شیخ عباس قمی جمع‌آوری و تدوین شده‌است.
🔹جایی نخوانده ام ،اما از استادی شنیده ام که از شیخ عباس قمی انگیزۀ تألیف مفاتیح را پرسیدند، او در جواب گفته بود؛ دو چیز باعث اقدام به تألیف مفاتیح بود؛
1) از یک طرف، می دانستم که شیعیان را نمی توان از دعا و زیارات محروم کرد، «عادتی در حد اعتیاد» به آن دارند؛
2) از طرف دیگر، شاهد رواج کتاب ها و آثاری بودم که حاوی دعاها و زیارات "نامعتبر" بودند و موجب "رواج سنن غلط" در جوامع شیعه می شدند.
🔸اندیشیدم که تحریم و مبارزه با عادات غلط، بویژه اگر مردمی بدان تعلق خاطری داشته باشند، راه حل نیست و بهترین راه ارائه «بدل احسن» است.

🔹داستان "تلگرام" و شبکه های اجتماعی نیز چنین است؛ این شبکه ها، اکنون، بخشی از "سبک زندگیِ" مردم، بویژه قشر جوان و تحصیل کرده در هر جامعه ای است؛ "عادت و اعتیادی" همگانی است و کسی نیست که روزانه چند بار به این شبکه ها مراجعه نکند. مقابله با این گونه عادات اجتماعی منطقاً دو راه بیشتر ندارد؛
الف) سیاست «تحریم» که بر منع، محروم سازی، حذف و مجازات متکی است؛
ب) إرائۀ "بدل احسن" که ناظر به رقابت آزاد و کوچ اختیاری از گزینۀ "نامناسب"به رقیب "سودمند" است.
🔹سخن منسوب به صاحب مفاتیح درست است؛ «تحریم» یک عادت اجتماعی بی آن که «بدل احسن» ارائه شود، خار به دست ساییدن است. به گفته خاقانی؛
آتش از دست فلک سودم به دست
کو به پای غم چو خاکم سود و بس

#تأملات_خودمانی
@Feirahi
💥"کمال نوروز"💥

🍀عید و نوروز مبارک را بود عین الکمال
🍀دید و وادیدی که آیین و شعار مردم است

✍غزلی زیبا از صائب تبریزی در باره نوروز ؛


نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم است

مردمی هر کس که دارد در شمار مردم است

قلعه فولاد و حصن آهنی در کار نیست

چشم پوشیدن ز آفتها حصار مردم است

چون نگاه آن کس که خود را صاف کرد از پرده ها

در میان مردم است و در کنار مردم است

خودنمایی در لباس عاریت زیبنده نیست

مایه بی اعتباری اعتبار مردم است

از سبکروحی توان در چشم مردم شد عزیز

بار بر دلها بود هر کس که بار مردم است

صیقل آیینه دلهاست دست بی طمع

سرو از آزادگی باغ و بهار مردم است

عید و نوروز مبارک را بود عین الکمال

دید و وادیدی که آیین و شعار مردم است

نیست غیر از صید منظور از کمین صیاد را

گوشه گیری بیشتر بهر شکار مردم است

رنگ نتوانند مردم دید در روی کسی

لاله از رخسار رنگین داغدار مردم است

می شود بی پرده هر کس پرده مردم درید

پرده دار خویش صائب پرده دار مردم است

💎صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات⇐ غزل شمارهٔ ۱۰۴۸.
@feirahi
نوروز مبارک
@Feirahi
Forwarded from Deleted Account
ریشه های تجدد.pdf
6.2 MB
تاریخچه و اسناد مدرسه علوم سیاسی، تاسیس؛ 1317ق.
پژوهش : چنگیز پهلوان
@litera9
@Feirahi
🍀سلطنت تملیکیه(استبدادیه)

🔹محقق نایینی معتقد است: {در این نوع از سلطنت، سلطان یا حاکم} مانند آحاد مالکین نسبت به اموال شخصیه خود با مملکت و اهلش معامله فرماید؛
مملکت را «بما فیها»(با همه آن چه دارد) مال خود انگارد و اهلش را مانند عبید(غلام) و اماء(کنیزان)، بلکه اغنام و احشام(گوسفندان و چارپایان)، برای مرادات و درک شهواتش مسخر و مخلوق پندارد.

🔹هر که را به این غرض وافی(کافی) و در مقام تحصیلش فانی دید، مقربش کند و هر که را منافی یافت، از مملکت که ملک شخصی خودش پنداشته، تبعیدش نماید

🔹و یا اعدام و قطعه قطعه به خورد سگانش دهد و یا گرگان خونخواره را به ریختن خونش تهریش(برانگیزاند) و به نهب(تاراج) و غارت اموالش وادارشان نماید

🔹و هر مالی را که خواهد، از صاحبش انتزاع(بگیرد) و یا به چپاولچیان اطرافیش بخشد

🔹و هر حقی را که خواهد، احقاق و اگر خواهد، پایمالش کند و در تمام مملکت به هر تصرفی مختار {باشد}....

🔹و اهتمامش در نظم و حفظ مملکت مثل سایر مالکین نسبت به مزارع و مستغلاتشان منوط به اراده و میل خودش باشد، اگر خواهد نگهداری و اگر خواهد به اندک چاپلوسی به حریف بخشد و یا برای تهیه مصارف اسفار لهویه(سفرهای بیهوده) و خوش گذرانی بفروشد.....

🔹{و با همه این اعمال} باز هم با قدسیت و نحوها از صفات احدیت- عز اسمه- خود را تقدیس نماید و اعوانش مساعدتش کنند، تمام قوای مملکت را قوای قهر و استیلاء و شهوت و غضبش داند و بر طبق آن برانگیزاند: «لایُسئل عما یَفعل و هم یسئلون».

🔸آستانه تجدد، داود فیرحی، نشر نی، ص111-113

@Feirahi
🔹زنجان. نوروز97، دفتر آیت الله خاتمی امام جمعه محبوب زنجان
از چپ:
آقایان فتحی،آیت الله خاتمی، فیرحی،خطیبی،اسماعیلی،خان محمدی
@Feirahi
Forwarded from Deleted Account
استاد دکتر سیف زاده
تهران. زمستان 96،سوهانک
@Feirahi