💥پلیس و معیاری به نام؛
"وجدان عمومی"
🔸ویدئوهای پخش شده از «خشونت پلیس با شهروند» دردناک هستند؛ افکار عمومی را حساس و دامنه هیجانات پیرامون آن را گسترده می کنند. این اتفاق نیازمند ملاحظاتی است؛
🔹 نکته نخست آن که؛ ما باید از جامعه دفاع کنیم؛ طبیعتا یک دفاع دوسویه! به این معنی که هم از حیثیت و کرامت شهروند و هم از اقتدار و اعتبار پلیس محافظت کنیم، زیرا اگر هر کدام از این ارزشها برای هرکدام از این دو نقش(شهروند و پلیس) بشکند، نظم و انسجام ساختاری جامعه از بین میرود.
🔹برای دقت بیشتر، یک موقعیت فرضی را تصور کنیم؛ فرض کنید این کلیپ در مورد یک تروریست در شبکه های اجتماعی پخش میشد، جامعه و افکار عمومی با کدام یک از این دو طرف(تروریست-پلیس) همراهی می کرد؟
🔸قطعا اینجا پلیس بود که مورد حمایت واقع میشد، در این شرایط اقدام پلیس، شجاعانه تفسیر میشد و مورد اقبال در شبکههای اجتماعی قرار میگرفت.
👈اما در مورد این کلیپ به این دلیل که یک «ناهنجاری اجتماعی» - آن هم به نظر تعدادی از افراد جامعه و یا قانونگذاران- رخ داده، وجدان جمعی طرف شهروند را گرفته است.
🔹از دل این دو مقایسه به یک گزاره میرسیم: «بین ماهیت جرم و شیوه اقدام پلیس باید مرزبندیهای دقیقی رعایت شود». در موضوع مورد بحث، از یک سو قانونگذار پلیس را ملزم به اعمال خشونت نسبت به آن ناهنجاری مورد نظر میکند و از سوی دیگر جامعه چنین خشونتی را نمیپذیرد، در واقع خود پلیس هم در چنین شرایطی در منگنه قرار گرفته است. زیرا اگر قانون را اجرا نکند از طرف نهاد بالادستی متهم به بیاعتباری یا ناتوانی شده و اگر چنین قانونی را اجرا کند از طرف جامعه متهم به خشونت میشود، بنابراین مشکل در رفتار پلیس نیست، مشکل در «ماهیت قانون و قانونگذاری» است.
🔹در این بزنگاه رسانههای اجتماعی و نخبگان جامعه نباید این موضوع را فراموش کنند که جامعه دو چهره دارد، یک چهره آن «دفاع از حیثیت و کرامت شهروند» است که رفتارهای خشونت بار این چنینی را کاملا رد میکند و دیگری «دفاع از پلیس، اقتدار و اعتبارش» است؛ چنانکه پلیس نباید اساسا درگیر برخورد با چنین مقولههایی شود که وی را در مقابل «وجدان جمعی» قرار میدهد.
🔹قانونگذار باید در قانونگذاری و جرمانگاری یک معیاری را لحاظ کند و آن هم «وجدان عمومی» است، به بیان دقیقتر یعنی درک این نکته که «وجدان عمومی» چه چیزی را «جرم »و چه چیزی را «ناهنجاری» تعریف میکند؟
🔸فرض اساسی آن است که در مقابل جرم باید با قاطعیت برخورد کرد، اما آیا ناهنجاری اجتماعی هم، چنین مواجهه خشونتآمیزی را طلب میکند؟ چنانچه یک پرسش مهم در توالی جمله قبل میآید: «آیا اساسا برخورد با مقولههای این چنینی کار «پلیس» است یا کار «رواندرمانگران اجتماعی»، «گروههای اخلاقی- مدنی» و «نیروهای متخصص داوطلب»؟
🔸وظایف پلیس را باید با گریزی به قبل از نمود و حضور آن در جامعه و در معیار قانونگذاری و جرمانگاری به محک و نقد بگذاریم، سنگ محکمان هم باید وجدان عمومی باشد.
🔹بنابراین به دو نکته مهم میرسیم:
1- در مقابله با یک ناهنجاری اجتماعی نباید مواجههای امنیتی کرد؛ نمی توان اعتبار و حیثیت یک شهروند جوان را از بین برد و یا تحقیرش کرد.
2- البته باید از اقتدار پلیس هم دفاع نمود، لیکن؛ در فضای عمومی یک بیاعتمادی به وجود آمده و موجب شده که یک خطا توسعه پیدا کند. باید این بیاعتمادی را در یک جای دیگری درمان کرد.
🔹در توضیح این نکته باید گفت؛ مردم در مقابله با رخدادها و قرار گرفتن در شرایط مختلف، «ترس تمکین به پلیس» را دارند، به هر حال این تصور وجود دارد که اگر جرمی هم مرتکب نشده باشند یا اندازه جرم این افراد کم هم باشد، چنانچه پایشان به بازداشتگاه باز شد، به اصطلاح به جایی رهسپار می شوند که «عرب نی انداخته است.»
🔹مردم در زمانهایی که در مقابل رفتارهای اینچنینی و خشونت بار پلیس قرار میگیرند، ضعف و فقدان یک پناهگاه را حس می کنند، پناهگاهی که در این مواقع بتوانند به طور «واقعی» و نه «صوری و قانونی» از رفتار و مواجهه پلیس شکایت کنند.
🔸در واقع فقدان یک پناهگاه برای مردم، باعث میشود که از دست پلیس فرار کنند، حتی آن کسی که احساس بیگناهی هم دارد دست به چنین مواجههای میزند.
🔹در جمع بندی نهایی باید گفت: "وجدان عمومی" متر ومعیار خوبی برای تشخیص تفاوت جرمهای سنگین اجتماعی و ناهنجاری اجتماعی است و گره ناهنجاری اجتماعی نباید به دست پلیس باز شود، چرا که اعتبار پلیس را خدشه دار کرده و شهروندان را در «مقام نقدهای سنگین» به جای «اعتبار بخشی» به این نهاد قرار میدهد.
@Feirahi
"وجدان عمومی"
🔸ویدئوهای پخش شده از «خشونت پلیس با شهروند» دردناک هستند؛ افکار عمومی را حساس و دامنه هیجانات پیرامون آن را گسترده می کنند. این اتفاق نیازمند ملاحظاتی است؛
🔹 نکته نخست آن که؛ ما باید از جامعه دفاع کنیم؛ طبیعتا یک دفاع دوسویه! به این معنی که هم از حیثیت و کرامت شهروند و هم از اقتدار و اعتبار پلیس محافظت کنیم، زیرا اگر هر کدام از این ارزشها برای هرکدام از این دو نقش(شهروند و پلیس) بشکند، نظم و انسجام ساختاری جامعه از بین میرود.
🔹برای دقت بیشتر، یک موقعیت فرضی را تصور کنیم؛ فرض کنید این کلیپ در مورد یک تروریست در شبکه های اجتماعی پخش میشد، جامعه و افکار عمومی با کدام یک از این دو طرف(تروریست-پلیس) همراهی می کرد؟
🔸قطعا اینجا پلیس بود که مورد حمایت واقع میشد، در این شرایط اقدام پلیس، شجاعانه تفسیر میشد و مورد اقبال در شبکههای اجتماعی قرار میگرفت.
👈اما در مورد این کلیپ به این دلیل که یک «ناهنجاری اجتماعی» - آن هم به نظر تعدادی از افراد جامعه و یا قانونگذاران- رخ داده، وجدان جمعی طرف شهروند را گرفته است.
🔹از دل این دو مقایسه به یک گزاره میرسیم: «بین ماهیت جرم و شیوه اقدام پلیس باید مرزبندیهای دقیقی رعایت شود». در موضوع مورد بحث، از یک سو قانونگذار پلیس را ملزم به اعمال خشونت نسبت به آن ناهنجاری مورد نظر میکند و از سوی دیگر جامعه چنین خشونتی را نمیپذیرد، در واقع خود پلیس هم در چنین شرایطی در منگنه قرار گرفته است. زیرا اگر قانون را اجرا نکند از طرف نهاد بالادستی متهم به بیاعتباری یا ناتوانی شده و اگر چنین قانونی را اجرا کند از طرف جامعه متهم به خشونت میشود، بنابراین مشکل در رفتار پلیس نیست، مشکل در «ماهیت قانون و قانونگذاری» است.
🔹در این بزنگاه رسانههای اجتماعی و نخبگان جامعه نباید این موضوع را فراموش کنند که جامعه دو چهره دارد، یک چهره آن «دفاع از حیثیت و کرامت شهروند» است که رفتارهای خشونت بار این چنینی را کاملا رد میکند و دیگری «دفاع از پلیس، اقتدار و اعتبارش» است؛ چنانکه پلیس نباید اساسا درگیر برخورد با چنین مقولههایی شود که وی را در مقابل «وجدان جمعی» قرار میدهد.
🔹قانونگذار باید در قانونگذاری و جرمانگاری یک معیاری را لحاظ کند و آن هم «وجدان عمومی» است، به بیان دقیقتر یعنی درک این نکته که «وجدان عمومی» چه چیزی را «جرم »و چه چیزی را «ناهنجاری» تعریف میکند؟
🔸فرض اساسی آن است که در مقابل جرم باید با قاطعیت برخورد کرد، اما آیا ناهنجاری اجتماعی هم، چنین مواجهه خشونتآمیزی را طلب میکند؟ چنانچه یک پرسش مهم در توالی جمله قبل میآید: «آیا اساسا برخورد با مقولههای این چنینی کار «پلیس» است یا کار «رواندرمانگران اجتماعی»، «گروههای اخلاقی- مدنی» و «نیروهای متخصص داوطلب»؟
🔸وظایف پلیس را باید با گریزی به قبل از نمود و حضور آن در جامعه و در معیار قانونگذاری و جرمانگاری به محک و نقد بگذاریم، سنگ محکمان هم باید وجدان عمومی باشد.
🔹بنابراین به دو نکته مهم میرسیم:
1- در مقابله با یک ناهنجاری اجتماعی نباید مواجههای امنیتی کرد؛ نمی توان اعتبار و حیثیت یک شهروند جوان را از بین برد و یا تحقیرش کرد.
2- البته باید از اقتدار پلیس هم دفاع نمود، لیکن؛ در فضای عمومی یک بیاعتمادی به وجود آمده و موجب شده که یک خطا توسعه پیدا کند. باید این بیاعتمادی را در یک جای دیگری درمان کرد.
🔹در توضیح این نکته باید گفت؛ مردم در مقابله با رخدادها و قرار گرفتن در شرایط مختلف، «ترس تمکین به پلیس» را دارند، به هر حال این تصور وجود دارد که اگر جرمی هم مرتکب نشده باشند یا اندازه جرم این افراد کم هم باشد، چنانچه پایشان به بازداشتگاه باز شد، به اصطلاح به جایی رهسپار می شوند که «عرب نی انداخته است.»
🔹مردم در زمانهایی که در مقابل رفتارهای اینچنینی و خشونت بار پلیس قرار میگیرند، ضعف و فقدان یک پناهگاه را حس می کنند، پناهگاهی که در این مواقع بتوانند به طور «واقعی» و نه «صوری و قانونی» از رفتار و مواجهه پلیس شکایت کنند.
🔸در واقع فقدان یک پناهگاه برای مردم، باعث میشود که از دست پلیس فرار کنند، حتی آن کسی که احساس بیگناهی هم دارد دست به چنین مواجههای میزند.
🔹در جمع بندی نهایی باید گفت: "وجدان عمومی" متر ومعیار خوبی برای تشخیص تفاوت جرمهای سنگین اجتماعی و ناهنجاری اجتماعی است و گره ناهنجاری اجتماعی نباید به دست پلیس باز شود، چرا که اعتبار پلیس را خدشه دار کرده و شهروندان را در «مقام نقدهای سنگین» به جای «اعتبار بخشی» به این نهاد قرار میدهد.
@Feirahi
✅دستگاه دیوان
🔹عقل فرنگی به هیچ وجه بیشتر از عقل ما نیست. حرفی که هست در علوم ایشان است و قصوری که داریم، این است که هنوز نفهمیده ایم که فرنگی ها چه قدر از ما پیش افتاده اند. ما خیال می کنیم که درجه ترقی آن ها همان قدر است که در صنایع ایشان می بینیم و حال آن که اصل ترقی ایشان در آیین تمدن بروز کرده است. این مطلب عمده را نمی توانیم بیان نماییم مگر به تشبیه مطالب مأنوس.
🔹كارخانجات يوروپ بر دو نوع است: يك نوع آن را از اجسام و فلزات ساخته اند و نوع ديگر از افراد بني آدم ترتيب داده اند. مثلا از چوب و آهن يك كارخانه ساخته اند كه از یك طرف پشم مي ريزند و از طرف ديگر ماهوت برمي دارند.
🔹و همچنين از بني آدم يك كارخانه ساخته اند كه از يك طرف اطفال بي شعور مي ريزند و از سمت ديگر مهندس و حكماي كامل بيرون مي آورند. محصول كارخانجات فلزي هم كم و بيش در ايران معروف است مثل ساعت و تفنگ و تلغراف و كشتي بخار. از وضع و ترتيب اين قسم كارخانجات في الجمله اطلاع داريم. اما از تدابير و هنري كه فرنگي ها در كارخانجات انساني به کار برده اند، اصلا اطلاع نداريم. مثلا هيچ نمي دانيم كه الان در لندن يك كارخانه هست كه اگر از پانصد كرور ماليات ديوان كسي ده تومان بخورد، در آن كارخانه لامحاله معلوم مي شود و نيز در پاريس چنان كارخانه اي هست كه اگر در ميان هفتاد كرور نفوس به يكي ظلم شود حكماً در آنجا بروز مي كند و همچنين كارخانه اي دارند، وقتي كه ده كرور پول در آنجا مي ريزند، بعد مي توانند صد و بيست كرور پول نقد از همان كارخانه بيرون بياورند و خرج كنند.
🔹در فرنگ ميان اين كارخانجات انساني يك كارخانه اي دارند كه در مركز دولت واقع شده است و محرك جميع ساير كارخانجات مي باشد.اين دستگاه بزرگ را ديوان مي نامند.نظم و آسايش و آبادي و بزرگي و جميع ترقيات يوروپ از حسن ترتيب اين دستگاه است. اختراعات صنايع فرنگ اغلب حاصل عقل يك نفر يا نتيجه اجتهاد چند نفر از ارباب صنايع بوده است و حال آن كه اين كارخانجات انساني حاصل عقول و اجتهاد كل حكماي روي زمين است.حال چيزي كه در ايران لازم داريم اين كارخانجات انساني است مثل كارخانه ماليات، كارخانه لشكر، كارخانه عدالت، كارخانه علم، كارخانه امنيت، كارخانه انتظام و غيره. اما دستگاه ديوان در ايران سه هزار سال عقب مانده است و نسبت دستگاه ديوان يوروپ با ما مثل نسبت كشتي صد و بيست توپي است با زورق هاي تركمان.
🔹رساله های میرزا ملکم خان ناظم الدولة، نشر نی، کتابچه غیبی، ص28 تا 30.
@Feirahi
🔹عقل فرنگی به هیچ وجه بیشتر از عقل ما نیست. حرفی که هست در علوم ایشان است و قصوری که داریم، این است که هنوز نفهمیده ایم که فرنگی ها چه قدر از ما پیش افتاده اند. ما خیال می کنیم که درجه ترقی آن ها همان قدر است که در صنایع ایشان می بینیم و حال آن که اصل ترقی ایشان در آیین تمدن بروز کرده است. این مطلب عمده را نمی توانیم بیان نماییم مگر به تشبیه مطالب مأنوس.
🔹كارخانجات يوروپ بر دو نوع است: يك نوع آن را از اجسام و فلزات ساخته اند و نوع ديگر از افراد بني آدم ترتيب داده اند. مثلا از چوب و آهن يك كارخانه ساخته اند كه از یك طرف پشم مي ريزند و از طرف ديگر ماهوت برمي دارند.
🔹و همچنين از بني آدم يك كارخانه ساخته اند كه از يك طرف اطفال بي شعور مي ريزند و از سمت ديگر مهندس و حكماي كامل بيرون مي آورند. محصول كارخانجات فلزي هم كم و بيش در ايران معروف است مثل ساعت و تفنگ و تلغراف و كشتي بخار. از وضع و ترتيب اين قسم كارخانجات في الجمله اطلاع داريم. اما از تدابير و هنري كه فرنگي ها در كارخانجات انساني به کار برده اند، اصلا اطلاع نداريم. مثلا هيچ نمي دانيم كه الان در لندن يك كارخانه هست كه اگر از پانصد كرور ماليات ديوان كسي ده تومان بخورد، در آن كارخانه لامحاله معلوم مي شود و نيز در پاريس چنان كارخانه اي هست كه اگر در ميان هفتاد كرور نفوس به يكي ظلم شود حكماً در آنجا بروز مي كند و همچنين كارخانه اي دارند، وقتي كه ده كرور پول در آنجا مي ريزند، بعد مي توانند صد و بيست كرور پول نقد از همان كارخانه بيرون بياورند و خرج كنند.
🔹در فرنگ ميان اين كارخانجات انساني يك كارخانه اي دارند كه در مركز دولت واقع شده است و محرك جميع ساير كارخانجات مي باشد.اين دستگاه بزرگ را ديوان مي نامند.نظم و آسايش و آبادي و بزرگي و جميع ترقيات يوروپ از حسن ترتيب اين دستگاه است. اختراعات صنايع فرنگ اغلب حاصل عقل يك نفر يا نتيجه اجتهاد چند نفر از ارباب صنايع بوده است و حال آن كه اين كارخانجات انساني حاصل عقول و اجتهاد كل حكماي روي زمين است.حال چيزي كه در ايران لازم داريم اين كارخانجات انساني است مثل كارخانه ماليات، كارخانه لشكر، كارخانه عدالت، كارخانه علم، كارخانه امنيت، كارخانه انتظام و غيره. اما دستگاه ديوان در ايران سه هزار سال عقب مانده است و نسبت دستگاه ديوان يوروپ با ما مثل نسبت كشتي صد و بيست توپي است با زورق هاي تركمان.
🔹رساله های میرزا ملکم خان ناظم الدولة، نشر نی، کتابچه غیبی، ص28 تا 30.
@Feirahi
🍀عصمت، حافظ سلطنت/حکومت ولایتیه
🔹محقق نائینی؛ و چون حقیقت این قسم از سلطنت، از باب ولایت و امانت و مانند سایر اقسام ولایات و امانات، به عدم تعدی و تفریط متقوم و محدود است، پس لامحاله حافظ این حقیقت و مانع از تبدلش به مالکیت مطلقه، و رادع از تعدی و تفریط در آن، مانند سایر اقسام ولایات و امانات به همان محاسبه و مراقبه و مسؤولیت کامله منحصر، و بالاترین وسیله ای که از برای حفظ این حقیقت و منع از تبدل و ادای این امانت و جلوگیری از اندک ارتکابات شهوانی و اعمال شائبه استبداد و استیثار(زیاده خواهی) متصور تواند بود، همان عصمتی است که اصول مذهب ما- طائفه امامیه- بر اعتبارش در ولیّ نوعی مبتنی است.
🔹آستانه ی تجدد، نشر نی، ص129
@Feirahi
🔹محقق نائینی؛ و چون حقیقت این قسم از سلطنت، از باب ولایت و امانت و مانند سایر اقسام ولایات و امانات، به عدم تعدی و تفریط متقوم و محدود است، پس لامحاله حافظ این حقیقت و مانع از تبدلش به مالکیت مطلقه، و رادع از تعدی و تفریط در آن، مانند سایر اقسام ولایات و امانات به همان محاسبه و مراقبه و مسؤولیت کامله منحصر، و بالاترین وسیله ای که از برای حفظ این حقیقت و منع از تبدل و ادای این امانت و جلوگیری از اندک ارتکابات شهوانی و اعمال شائبه استبداد و استیثار(زیاده خواهی) متصور تواند بود، همان عصمتی است که اصول مذهب ما- طائفه امامیه- بر اعتبارش در ولیّ نوعی مبتنی است.
🔹آستانه ی تجدد، نشر نی، ص129
@Feirahi
⚡️دولت در ادبیات برخی از علما همان ساختار دوره ناصرالدين شاهی است.
✔️عبدالوهاب فراتی در نشست اندیشه ورزی در دفتر سایت مباحثات🔻
🔹تصور بنده این است که دولت در ادبیات علما، هنوز هم به دوره پیش از سرمایهداری تعلق دارد و هنوز ساختار دوره ناصرالدین شاه در ذهنشان حاکم است؛ در واقع، حاکم، معیار ارزشگذاری و حق و باطل بودن و تصمیم نهایی در جامعه قلمداد می شود.
🔹یک دسته علمایی مانند آیتالله مؤمن و آیتالله مصباح یزدی هستند که خلوص دولت فقیه را فقط در غیریتسازی با دموکراسی میدانند و نگاهشان به دموکراسی، سلبی است.
🔹دسته دومی از روحانیت شیعه نیز بودند که از چندمسیر تلاش کردند بافت جدید دولت را تحلیل کنند؛ مثلاً امام، از دومسیر تلاش کرد که راه را به سمت دولت مدرن باز کند؛ یکی از راه خطابات قانونی است و یکی از طریق حوزههای خالی از نصی که درگزارش از نایینی اشاره کردم. در واقع امام مثل مرحوم نایینی به اراده آزاد انسانها درحوزههای خالی از نص احترام میگذارد و معتقد است که این حوزه ربطی به مداخلات شریعت ندارد و تنظیم آن، به اراده مردم وابسته است؛ با این تفاوت که امام میگوید توافقی که نایینی میگفت بین مردم و والی درحوزه آزاد بسته میشود، قرارداد خطرناکی است؛ چون ممکن است مثل دوره رضاخان، والی قرارداد را یکطرفه بههم بزند و با خشونت مردم را وادار به اطاعت کند. پیشنهاد امام این بود که ما به مردم بگوییم در حوزههای خالی از نص، به سیرههای عقلا تمسک کنند. به همین دلیل اقتباس جمهوریت در حوزههای خالی از نص، مبتنی بر اعتبار سیره عقلاست.
🔹دسته سوم که در ادبیات جدید شیعی رخ داده و بیشتر شامل نسل جدید حوزویها مانند دکتر فیرحی میشود. دکتر فیرحی در پروژهاش برای نیل به دموکراسی، سرچشمههای تولید حق در فقه اسلامی را مورد رصد قرار داده و سعی دارد بگوید که تمام فقه، تکلیف نیست و در فقه هم سرچشمههای زیادی وجود دارد که مکرر حق تولید میکند. ایشان مکرر استدلال میکنند که پایه فقه عدم تکلیف است؛ مگر اینکه بیان صریحی بیاید و اثبات تکلیف کند. میتوان گفت تلاشهای دکتر فیرحی، نقلیکردن تلاشهای پیشین دکترمهدی حائری است. دکتر حائری از راه فلسفه سیاسی، دولت را محصول توافق جمعی در حوزههای نوعی، به رسمیت شناخت؛ با این تفاوت که مثالهای آقای فیرحی، فقهی است و در واقع تلاش میکند که کار حائری را نقلی کند؛ چون معتقد است که حوزه، نقلمدار است و برای اینکه روحانیت قانع شود که فقه به حق آدمها درحوزه مشاعات احترام گذاشته، راهی جز اثبات نقلی این موضوع ندارد.
🔹البته کسان دیگری مانند آقای سروش محلاتی دارند تلاشهایی در حوزه انجام میدهند تا اقتدارگرایی را از سرحکومت دینی کم کنند یا بردارند و البته به دکتر فیرحی ایراد میگیرند که چه کسی گفته که دامنه حقوق، در فقه فراختر از دامنه تکالیف است؛ شما نمیتوانید یک مفهومی که تحول اینچنینی پیدا کرده را به زور تبدیل کنید به موضوعی در قضایای فقهیه. آنها معتقدند فقه پتانسیل تولید یک روایت جدیدی از دولت دارد که با آن، اقتدارگرایی از بین برود.
🔹الآن در حوزه علمیه شاهد یک نوع مناقشه هستیم بین کسانی که برمیگردند به نایینی و از یک نایینیگری جدید حمایت میکنند ـ تا بدین ترتیب راه را به سمت یک دولت مدنی و دولت مدرن باز کنند ـ و کسانیکه میخواهند راه دولت مدرن را از وفاداری به اندیشه امام باز کنند. البته برخی هم مانند مجتهد شبستری، میگویند برای رسیدن به دولت مدرن نیازی نیست بین مرحوم نایینی و امام خمینی سرگردان ماند و دولت مدرن، توانایی اداره زندگی را دارد و اساساً ما نیازی به شریعت نداریم و شریعت، نسخ شده و انسان میتواند بر اساس عقلانیت خودش زندگیاش را تدبیر کند.
@namehayehawzavi
@Feirahi
✔️عبدالوهاب فراتی در نشست اندیشه ورزی در دفتر سایت مباحثات🔻
🔹تصور بنده این است که دولت در ادبیات علما، هنوز هم به دوره پیش از سرمایهداری تعلق دارد و هنوز ساختار دوره ناصرالدین شاه در ذهنشان حاکم است؛ در واقع، حاکم، معیار ارزشگذاری و حق و باطل بودن و تصمیم نهایی در جامعه قلمداد می شود.
🔹یک دسته علمایی مانند آیتالله مؤمن و آیتالله مصباح یزدی هستند که خلوص دولت فقیه را فقط در غیریتسازی با دموکراسی میدانند و نگاهشان به دموکراسی، سلبی است.
🔹دسته دومی از روحانیت شیعه نیز بودند که از چندمسیر تلاش کردند بافت جدید دولت را تحلیل کنند؛ مثلاً امام، از دومسیر تلاش کرد که راه را به سمت دولت مدرن باز کند؛ یکی از راه خطابات قانونی است و یکی از طریق حوزههای خالی از نصی که درگزارش از نایینی اشاره کردم. در واقع امام مثل مرحوم نایینی به اراده آزاد انسانها درحوزههای خالی از نص احترام میگذارد و معتقد است که این حوزه ربطی به مداخلات شریعت ندارد و تنظیم آن، به اراده مردم وابسته است؛ با این تفاوت که امام میگوید توافقی که نایینی میگفت بین مردم و والی درحوزه آزاد بسته میشود، قرارداد خطرناکی است؛ چون ممکن است مثل دوره رضاخان، والی قرارداد را یکطرفه بههم بزند و با خشونت مردم را وادار به اطاعت کند. پیشنهاد امام این بود که ما به مردم بگوییم در حوزههای خالی از نص، به سیرههای عقلا تمسک کنند. به همین دلیل اقتباس جمهوریت در حوزههای خالی از نص، مبتنی بر اعتبار سیره عقلاست.
🔹دسته سوم که در ادبیات جدید شیعی رخ داده و بیشتر شامل نسل جدید حوزویها مانند دکتر فیرحی میشود. دکتر فیرحی در پروژهاش برای نیل به دموکراسی، سرچشمههای تولید حق در فقه اسلامی را مورد رصد قرار داده و سعی دارد بگوید که تمام فقه، تکلیف نیست و در فقه هم سرچشمههای زیادی وجود دارد که مکرر حق تولید میکند. ایشان مکرر استدلال میکنند که پایه فقه عدم تکلیف است؛ مگر اینکه بیان صریحی بیاید و اثبات تکلیف کند. میتوان گفت تلاشهای دکتر فیرحی، نقلیکردن تلاشهای پیشین دکترمهدی حائری است. دکتر حائری از راه فلسفه سیاسی، دولت را محصول توافق جمعی در حوزههای نوعی، به رسمیت شناخت؛ با این تفاوت که مثالهای آقای فیرحی، فقهی است و در واقع تلاش میکند که کار حائری را نقلی کند؛ چون معتقد است که حوزه، نقلمدار است و برای اینکه روحانیت قانع شود که فقه به حق آدمها درحوزه مشاعات احترام گذاشته، راهی جز اثبات نقلی این موضوع ندارد.
🔹البته کسان دیگری مانند آقای سروش محلاتی دارند تلاشهایی در حوزه انجام میدهند تا اقتدارگرایی را از سرحکومت دینی کم کنند یا بردارند و البته به دکتر فیرحی ایراد میگیرند که چه کسی گفته که دامنه حقوق، در فقه فراختر از دامنه تکالیف است؛ شما نمیتوانید یک مفهومی که تحول اینچنینی پیدا کرده را به زور تبدیل کنید به موضوعی در قضایای فقهیه. آنها معتقدند فقه پتانسیل تولید یک روایت جدیدی از دولت دارد که با آن، اقتدارگرایی از بین برود.
🔹الآن در حوزه علمیه شاهد یک نوع مناقشه هستیم بین کسانی که برمیگردند به نایینی و از یک نایینیگری جدید حمایت میکنند ـ تا بدین ترتیب راه را به سمت یک دولت مدنی و دولت مدرن باز کنند ـ و کسانیکه میخواهند راه دولت مدرن را از وفاداری به اندیشه امام باز کنند. البته برخی هم مانند مجتهد شبستری، میگویند برای رسیدن به دولت مدرن نیازی نیست بین مرحوم نایینی و امام خمینی سرگردان ماند و دولت مدرن، توانایی اداره زندگی را دارد و اساساً ما نیازی به شریعت نداریم و شریعت، نسخ شده و انسان میتواند بر اساس عقلانیت خودش زندگیاش را تدبیر کند.
@namehayehawzavi
@Feirahi
Forwarded from روزنامه ایران
✳️ داوود فیرحی: تحریم تلگرام، بدون ارائه «بدل احسن» خار به دست سائیدن است
http://www.ion.ir/content/modulefile/file/337154.jpg
"تلگرام" ، اکنون، بخشی از "سبک زندگیِ" مردم، بویژه قشر جوان و تحصیل کرده در هر جامعه ای است؛ "عادت و اعتیادی" همگانی است و کسی نیست که روزانه چند بار به این شبکه ها مراجعه نکند. «تحریم یک عادت اجتماعی» بی آنکه «بدل احسن» ارائه شود، خار به دست ساییدن است.
http://www.ion.ir/News/342848.html
@Irannewspaper
http://www.ion.ir/content/modulefile/file/337154.jpg
"تلگرام" ، اکنون، بخشی از "سبک زندگیِ" مردم، بویژه قشر جوان و تحصیل کرده در هر جامعه ای است؛ "عادت و اعتیادی" همگانی است و کسی نیست که روزانه چند بار به این شبکه ها مراجعه نکند. «تحریم یک عادت اجتماعی» بی آنکه «بدل احسن» ارائه شود، خار به دست ساییدن است.
http://www.ion.ir/News/342848.html
@Irannewspaper
Forwarded from [ کتابکده علوم سیاسی ] (ঊঈ═┅─ƏɩiOmʀαηɪ─┅═ঊঈ)
4- Feirahi.docx
34.2 KB
🍁دین صلح و جهل مقدس؛ متن کامل گفت و گو با داود فیرحی، چشم انداز ایران، شماره 105، شهریور و مهر96.
╔═─═ ঊঈ📥ঊঈ═─═╗
@politicalLibrary
╚═─═ঊঈ📤ঊঈ═─═╝
╔═─═ ঊঈ📥ঊঈ═─═╗
@politicalLibrary
╚═─═ঊঈ📤ঊঈ═─═╝
🍀 سلسله مباحث کلاسی دکتر داود فیرحی پیرامون جریان های سلفی و تکفیری
🔹 مبحث نهم: جریان های جهادی در یمن
http://m.taghribnews.com/fa/doc/article/326381/
🔹مقرر: میثم عباسی
@Feirahi
🔹 مبحث نهم: جریان های جهادی در یمن
http://m.taghribnews.com/fa/doc/article/326381/
🔹مقرر: میثم عباسی
@Feirahi
خبرگزاری تقريب | اخبار جهان اسلام بر محور وحدت امت اسلامی
جریان های جهادی در یمن | خبرگزاری تقریب (TNA)
جریان های جهادی پس از جریان سلفی، که بزرگ ترین جریان در یمن است، دومین جریان بزرگ این کشور می باشد. این جریان، خشونت را جزء ذاتی فعالیت های خود دانسته و در پی تغییر قهر آمیز است. برخی تحلیل گران معتقدند که این مسئله به میراث چپ در خاورمیانه باز می گردد. جریان…
Forwarded from Deleted Account
/همایش علمی توسعه و تحزب/
فیرحی: دانش فقه تحزب وجود ندارد
یک استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران با بیان این که «هنوز دانشی به نام فقه تحزب در ایران و مذهب شیعه وجود ندارد» گفت: در ایران حزب داریم ولی حکمرانی حزبی نداریم.
به گزارش ایسنا، داود فیرحی در همایش علمی تحزب و توسعه که با همکاری وزارت کشور، مجمع مشورتی توسعه استان تهران و انجمن علمی علوم سیاسی برگزار شد، با اشاره به این که «بیش از صد سال است در ایران حزب داریم» اظهار کرد: ولی حکمرانی حزبی نداریم. حکمرانی حزبی یعنی حزب درگیر حکومت است و قوانین انتخابات بر مدار حکمرانی حزبی می چرخد.
وی در ادامه بیان کرد: قانون احزاب و قانون انتخابات را در ایران داریم ولی در هیچ کدام از این قوانین احزاب به عنوان موتور حکمرانی طراحی نشده اند.
وی همچنین با اشاره به این که «نظام انتخاباتی ما بر روی افراد متمرکز است» تصریح کرد: در حکمرانی حزبی، بر احزاب تاکید می شود و حزب، نامزد انتخابات را معرفی می کند. قانون انتخاباتی ما به حزب تکالیف زیاد داده ولی به حزب حقوق و امتیاز نداده است. اگر احراز صلاحیت نامزدهای انتخاباتی به احزاب واگذار شود، شاهد حکمرانی حزبی خواهیم بود.
این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: در جامعه مذهبی ایران که حکومت پایه مذهبی دارد، حکمرانی حزبی بدون فقه حزبی بی معناست. بزرگ ترین رهبران دینی ما پایه گذار حزب جمهوری اسلامی بودند اما هیچ گاه فقه تحزب در ایران شکل نگرفته است. هنوز دانشی به نام فقه تحزب در ایران و مذهب شیعه وجود ندارد.
وی همچنین با اشاره به این که «ما صد سال است که در ایران حزب داریم» بیان کرد: اکنون باید حکمرانی حزبی را به مساله روز تبدیل کرد. https://buzdid.ir/post/10114198/%D9%81%DB%8C%D8%B1%D8%AD%DB%8C:-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D9%81%D9%82%D9%87-%D8%AA%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF?type=Tag
فیرحی: دانش فقه تحزب وجود ندارد
یک استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران با بیان این که «هنوز دانشی به نام فقه تحزب در ایران و مذهب شیعه وجود ندارد» گفت: در ایران حزب داریم ولی حکمرانی حزبی نداریم.
به گزارش ایسنا، داود فیرحی در همایش علمی تحزب و توسعه که با همکاری وزارت کشور، مجمع مشورتی توسعه استان تهران و انجمن علمی علوم سیاسی برگزار شد، با اشاره به این که «بیش از صد سال است در ایران حزب داریم» اظهار کرد: ولی حکمرانی حزبی نداریم. حکمرانی حزبی یعنی حزب درگیر حکومت است و قوانین انتخابات بر مدار حکمرانی حزبی می چرخد.
وی در ادامه بیان کرد: قانون احزاب و قانون انتخابات را در ایران داریم ولی در هیچ کدام از این قوانین احزاب به عنوان موتور حکمرانی طراحی نشده اند.
وی همچنین با اشاره به این که «نظام انتخاباتی ما بر روی افراد متمرکز است» تصریح کرد: در حکمرانی حزبی، بر احزاب تاکید می شود و حزب، نامزد انتخابات را معرفی می کند. قانون انتخاباتی ما به حزب تکالیف زیاد داده ولی به حزب حقوق و امتیاز نداده است. اگر احراز صلاحیت نامزدهای انتخاباتی به احزاب واگذار شود، شاهد حکمرانی حزبی خواهیم بود.
این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: در جامعه مذهبی ایران که حکومت پایه مذهبی دارد، حکمرانی حزبی بدون فقه حزبی بی معناست. بزرگ ترین رهبران دینی ما پایه گذار حزب جمهوری اسلامی بودند اما هیچ گاه فقه تحزب در ایران شکل نگرفته است. هنوز دانشی به نام فقه تحزب در ایران و مذهب شیعه وجود ندارد.
وی همچنین با اشاره به این که «ما صد سال است که در ایران حزب داریم» بیان کرد: اکنون باید حکمرانی حزبی را به مساله روز تبدیل کرد. https://buzdid.ir/post/10114198/%D9%81%DB%8C%D8%B1%D8%AD%DB%8C:-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D9%81%D9%82%D9%87-%D8%AA%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF?type=Tag
Forwarded from بنیاد دکتر صادق آئینه وند
🔸سومین مراسم یادبود مرحوم دکتر آیینهوند
🔼اشرف بروجردی، معصومه ابتکار، داوود فیرحی، مهدی فیروزان و بیژن زنگنه
@DrAinehvand
🔼اشرف بروجردی، معصومه ابتکار، داوود فیرحی، مهدی فیروزان و بیژن زنگنه
@DrAinehvand
Forwarded from بنیاد دکتر صادق آئینه وند
🔸صفحه ویژه روزنامه «اعتماد» به مناسبت سومین سالگرد درگذشت دکتر صادق آئنیهوند | یکشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷
@DrAinehvand
@DrAinehvand
قدسی.m4a
20 MB
🍀" تاریخ نگاری انقلاب اسلامی و سنت تاریخ نگری قدسی در ایران"، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، 20 اردیبهشت97
@Feirahi
@Feirahi