🔘دیوانه خانه لندن
🔹ابدا نقص و قصوري در اوضاع آنجا(ديوانه خانه لندن)ملاحظه نشد و هيچ نفرت از آن مكان و از آن مجلس ديوانگان نداشتم زيرا كه از حيثيت مكان بهترين جاها و مثل عمارات سلاطين و اطاق ها منقش انواع گل ها در شكفتگي و اقسام مرغان در جنبش و خوانندگي، رفقا از همه جور موجود و اسباب مشغوليات از كتب و روزنامجات و هرگونه اسباب بازي و سازندگي و نوازندگي مهيا و شام و ناهار خوب و پاكيزه در ساعات معين آماده و پنجره ها به اطراف باز و چمن و باغ و رودخانه و آباداني هاي متصل به هم تا چشم كار كند در مد نظر خدمتكاران چست و چابك مشغول خدمت. همه عاقلان، شب و روز در پي اينگونه استراحت مي روند و مادامي كه به عقل خود اعتماد دارند ممكن نيست كه اين استراحت را به دست آرند.
🔹 و ايضا هر كدام از اين ديوانه خانه ها كتابخانه دارند از جميع علوم و تواريخ و سال به سال هر چه تأليف تازه مي شود چاپ گرديده به اين كتابخانه ها علاوه مي شود.چون اين جماعت كار ديگري ندارند شب و روز مشغول ملاحظه كتب و روزنامه مي شوند، از همه چيز مستحضر خواهند بود. در اثناي گردش وارد بر اطاق بزرگي شديم كه جمعيت آنجا از آدميان اصيل و همه مشغول مطالعه كتب و روزنامه و به آرامي نشسته بودند.
🔹 براي بعضي كه در اول ناخوشي، ديوانه زنجيري مي شوند؛ اطاق هاي چوبي ساخته، همه زمين و ديوار را ماهوت كشيده و وسط آن ها را پر از چيزهاي نرم نموده اند و هر كس كه زنجيري مي شود چند روزي در آن اطاق ها مي گذراند. اگر بخواهد خود را به در و ديوارها بزند همه جا را نرم يافته آسيبي نخواهد ديد. هر كدام كه خوب شد بيرون مي رود و هر كدام كه معالجه پذير نيست مادام الحيات در ديوانه خانه بوده، همه اسباب گذران فراهم و موجود و خدمتكاران زياد از زن و مرد دائما مشغول خدمت و آشپزخانه ی رنگين برقرار و در ساعت معين، شام و ناهار موافق قاعده حاضر و انيس موافق مهيا.
🔹ديوانه چو ديوانه ببيند خوشش آيد، موافق مضمون اين مصرع كمترين بنده نيز خود را عاري از آن ناخوشي نديد، ازمشاهده حالت ايشان هيچ متنفر نبودم. عجب ديوانگي است كه با يك حركت خارق العاده از تكاليف دنيوي و اخروي بري و از هزار هزار مرارت مستخلص گرديده و در همچين مكاني با وجود موجود بودن جميع مايحتاج در راحت اند!
🔹 باري جميع كارهاي دنياداري انگليسي ها را به همين قرار بايد استنباط كرد. هر قاعده و بنائي كه مي گذارند دولت و ملت به اتفاق و مشورت يكديگر مي گذارند و هر بنائي كه بر مي دارند در استحكامي كه ممكن است به اقصي الغايه مي كوشند. يك قطعه زمين لم يزرع و يك وجب راهي از كوه و صحرا خرابه ندارند.
🔸بخشي از خاطرات فرخ خان امين الدوله سفير كبير ايران در قرن١٩، كتاب مخزن الوقايع، صفحات٣٦٨تا٣٧٢
@Feirahi
🔹ابدا نقص و قصوري در اوضاع آنجا(ديوانه خانه لندن)ملاحظه نشد و هيچ نفرت از آن مكان و از آن مجلس ديوانگان نداشتم زيرا كه از حيثيت مكان بهترين جاها و مثل عمارات سلاطين و اطاق ها منقش انواع گل ها در شكفتگي و اقسام مرغان در جنبش و خوانندگي، رفقا از همه جور موجود و اسباب مشغوليات از كتب و روزنامجات و هرگونه اسباب بازي و سازندگي و نوازندگي مهيا و شام و ناهار خوب و پاكيزه در ساعات معين آماده و پنجره ها به اطراف باز و چمن و باغ و رودخانه و آباداني هاي متصل به هم تا چشم كار كند در مد نظر خدمتكاران چست و چابك مشغول خدمت. همه عاقلان، شب و روز در پي اينگونه استراحت مي روند و مادامي كه به عقل خود اعتماد دارند ممكن نيست كه اين استراحت را به دست آرند.
🔹 و ايضا هر كدام از اين ديوانه خانه ها كتابخانه دارند از جميع علوم و تواريخ و سال به سال هر چه تأليف تازه مي شود چاپ گرديده به اين كتابخانه ها علاوه مي شود.چون اين جماعت كار ديگري ندارند شب و روز مشغول ملاحظه كتب و روزنامه مي شوند، از همه چيز مستحضر خواهند بود. در اثناي گردش وارد بر اطاق بزرگي شديم كه جمعيت آنجا از آدميان اصيل و همه مشغول مطالعه كتب و روزنامه و به آرامي نشسته بودند.
🔹 براي بعضي كه در اول ناخوشي، ديوانه زنجيري مي شوند؛ اطاق هاي چوبي ساخته، همه زمين و ديوار را ماهوت كشيده و وسط آن ها را پر از چيزهاي نرم نموده اند و هر كس كه زنجيري مي شود چند روزي در آن اطاق ها مي گذراند. اگر بخواهد خود را به در و ديوارها بزند همه جا را نرم يافته آسيبي نخواهد ديد. هر كدام كه خوب شد بيرون مي رود و هر كدام كه معالجه پذير نيست مادام الحيات در ديوانه خانه بوده، همه اسباب گذران فراهم و موجود و خدمتكاران زياد از زن و مرد دائما مشغول خدمت و آشپزخانه ی رنگين برقرار و در ساعت معين، شام و ناهار موافق قاعده حاضر و انيس موافق مهيا.
🔹ديوانه چو ديوانه ببيند خوشش آيد، موافق مضمون اين مصرع كمترين بنده نيز خود را عاري از آن ناخوشي نديد، ازمشاهده حالت ايشان هيچ متنفر نبودم. عجب ديوانگي است كه با يك حركت خارق العاده از تكاليف دنيوي و اخروي بري و از هزار هزار مرارت مستخلص گرديده و در همچين مكاني با وجود موجود بودن جميع مايحتاج در راحت اند!
🔹 باري جميع كارهاي دنياداري انگليسي ها را به همين قرار بايد استنباط كرد. هر قاعده و بنائي كه مي گذارند دولت و ملت به اتفاق و مشورت يكديگر مي گذارند و هر بنائي كه بر مي دارند در استحكامي كه ممكن است به اقصي الغايه مي كوشند. يك قطعه زمين لم يزرع و يك وجب راهي از كوه و صحرا خرابه ندارند.
🔸بخشي از خاطرات فرخ خان امين الدوله سفير كبير ايران در قرن١٩، كتاب مخزن الوقايع، صفحات٣٦٨تا٣٧٢
@Feirahi
🔘دیگر نه الفاظ عربی به کار آید و نه استخوانهای اجدادی
🔹در سایر دول کالسکهای آتشی روزی سیصد و پنجاه فرسخ راه میروند و در ایران چاپارهای دولتی اغلب اوقات نصف منازل را پیاده طی میکنند. مداخل اکثر کمپانیهای بلجیک از مداخل تمام دولت ایران بیشتر است. وقتی کسی حالت ایران را با اوضاع فرنگ تطبیق میکند، غریق حیرت میشود که با این همه نعمات طبیعی که خداوند عالم به ایران عطا فرموده، اولیاء این دولت باید چقدر تدبیر کرده باشند که چنین ملکی را به چنین ذلت رسانیده باشند، یقین وزرای سابق ایران به هیچ وجه نمیدیدهاند یا اصلاً شعور نداشتهاند، یا خائن دین و دولت بودهاند والا چگونه میشود که سالها میان همه معایب وزارت کرده باشند و به مقام رفع هیچ یک از آنها برنخواسته باشند(صفحهی 6).
🔹در ایران یک طاعون دولتی هست که تمام ولایت را گرفته حاصل ملک را آتش میزند، بنیاد جمیع بناهای دولت را زیر و زبر میکند، شهرها را سرنگون میسازد و ریشهی آبادی را از همه جا برمیکند. این بلای مهیب را که در سایر دول ارذل و اشد دزدیها مینامند، در ایران مداخل میگویند و سالها است که این مملکت را غریق دریای ذلت دارد و هنوز هیچ یک از وزرا رفع این بلای ملی را قابلالتفات خود نشمرده است. (صفحه 6)
🔹کدام یک از خرابیهای ایران را گویم: پریشانی لشگر؛ چه احتیاج به بیان دارد؟ اغتشاش استیفا، بیش از این چه خواهد بود؟ گرسنگی نوکر، تعدی حکّام، ذلت رعیت، هرجومرج دستگاه دیوان، افتضاح و خطرات خارجه، همهی این معایب از آفتاب آشکارتر است و چیزی که رفع این خرابیها و نجات ایران را در نظرها محال ساخته است، غفلت و بیقیدی اولیای این دولت است. چنان آسوده و مطمئن نشستهاند که گویی راه تشویش را تا هزار سال دیگر بر ایران مسدود ساختهاند. خیال میکنند که استقلال دولت و نعمات استقلال را تیول ابدی گرفتهاند و حال آنکه چنین نیست، اغتشاش هند ابدی نخواهد بود، صدمات فرنگ روس را همیشه مشغول نخواهد داشت، روش پولیطیکهای ملی برای خاطر هیچ کس تغییر نخواهد یافت. آذربایجان، فارس، مازندران، عربستان، این گلستانهای آسیا هزار مدعی دارند. اگر بدانیم سکوت این مدعیها به چه جای باریک رسیده یقین اینطور آسوده نخواهید نشست. خدا آن روز را نصیب پادشاه اسلام نماید که 5 نفر از وزرا بفهمند که کشتی دولت به کجا رسیده و به کجا میرود؛ ولی هزار افسوس که اعتماد ما بر اوضاع گذشته، ما را به کلی از اوضاع حالیه غافل ساخته است. (صفحات 6 و 7)
🔹وزرای ایران قدمت تاریخ ایران را سد جمیع بلاها میدانند؛ هرچه فریاد میکنی سیل رسید، میگویند سه هزار سال است همینطور بودهایم و بعد از این هم خواهیم بود؛ سرکار وزیر، آن وقتی که شما در آسیا بهطور دلخواه خود سلطنت میکردید، آن کسی دویست فرسخ راه را در 10 ساعت طی نمیکرد. آن وقتی که انتظام دولت را به قطر شکم میدانستند، آن ایام مدتی است گذشته است. حالا در سه هزار فرسخی ایران یک قلعهی آهنی میسازند و میآیند محمره را در 2 ساعت منهدم میکنند. حالا در مقابل اقتدار دول همجوار نه الفاظ عربی به کار میآید و نه استخوانهای اجدادی. حالا چیزی که لازم داریم علم است و بصیرت. هزار قصیدهی عربی حفظ داشته باشید و هزار فرمان نجابت ابراز نمایید، باز نخواهید فهمید که دولت ساردانیا (ایتالیای امروز) که از آذربایجان کوچکتر است و 10 سال قبل از این 12 کرور مالیات داشت، چطور شد که حالا 30 کرور مالیات دارد؟ میدانم خواهید فرمود ولایت را نظم دادند، مردم را آسوده ساختند، مملکت را آباد کردند. این الفاظ را ردیف کردن آسان است، اما وقتی که از شما بپرسند راه آبادی ولایت کدام است؟ همان الفاظ بیمعنی را خواهید گفت که هر احمقی در هر ایام گفته است(صفحه 8)
🔹اگر ما بخواهیم فقط به عقل طبیعی خود حرکت کنیم، منتها ترقی ایران مثل ایام کیومرث خواهد بود. علم ورای عقل است؛ هر گاه اوضاع فرنگ را به حالت 4 هزار سال قبل از این برگردانند، وزرای ایران به زور عقل خود عالم را مسخر خواهند کرد. اما امروز درجهی اجتماع علوم بشری به جایی رسیده که عقل طبیعی در تصور آن حیران است؛ مثلا هر گاه دو هزار نفر آدم بسیار عاقل ایرانی جمع بشوند و تا یک سال با هم خیال کنند که بانک چه چیز است، یقینا در اولین نقطهی آن معطل خواهند ماند. (صفحه 9)
🔹عقل فرنگی به هیچ وجه بیشتر از عقل ما نیست، حرفی که هست در علوم ایشان است و قصوری که داریم این است که هنوز نفهمیدهایم فرنگیها چقدر از ما پیش افتادهاند. ما خیال میکنیم که درجهی ترقی آنها همان قدر است که در صنایع ایشان میبینیم و حال آنکه اصل ترقی ایشان در آیین تمدن بروز کرده است و برای اشخاصی که از ایران بیرون نرفتهاند، محال و ممتنع است که درجهی این نوع ترقی فرنگ را بتوانند تصور نمایند.
🔸مجموعه آثار میرزا ملکم خان، کتابچه غیبی، تدوین محمد محیط طباطبایی.
@Feirahi
🔹در سایر دول کالسکهای آتشی روزی سیصد و پنجاه فرسخ راه میروند و در ایران چاپارهای دولتی اغلب اوقات نصف منازل را پیاده طی میکنند. مداخل اکثر کمپانیهای بلجیک از مداخل تمام دولت ایران بیشتر است. وقتی کسی حالت ایران را با اوضاع فرنگ تطبیق میکند، غریق حیرت میشود که با این همه نعمات طبیعی که خداوند عالم به ایران عطا فرموده، اولیاء این دولت باید چقدر تدبیر کرده باشند که چنین ملکی را به چنین ذلت رسانیده باشند، یقین وزرای سابق ایران به هیچ وجه نمیدیدهاند یا اصلاً شعور نداشتهاند، یا خائن دین و دولت بودهاند والا چگونه میشود که سالها میان همه معایب وزارت کرده باشند و به مقام رفع هیچ یک از آنها برنخواسته باشند(صفحهی 6).
🔹در ایران یک طاعون دولتی هست که تمام ولایت را گرفته حاصل ملک را آتش میزند، بنیاد جمیع بناهای دولت را زیر و زبر میکند، شهرها را سرنگون میسازد و ریشهی آبادی را از همه جا برمیکند. این بلای مهیب را که در سایر دول ارذل و اشد دزدیها مینامند، در ایران مداخل میگویند و سالها است که این مملکت را غریق دریای ذلت دارد و هنوز هیچ یک از وزرا رفع این بلای ملی را قابلالتفات خود نشمرده است. (صفحه 6)
🔹کدام یک از خرابیهای ایران را گویم: پریشانی لشگر؛ چه احتیاج به بیان دارد؟ اغتشاش استیفا، بیش از این چه خواهد بود؟ گرسنگی نوکر، تعدی حکّام، ذلت رعیت، هرجومرج دستگاه دیوان، افتضاح و خطرات خارجه، همهی این معایب از آفتاب آشکارتر است و چیزی که رفع این خرابیها و نجات ایران را در نظرها محال ساخته است، غفلت و بیقیدی اولیای این دولت است. چنان آسوده و مطمئن نشستهاند که گویی راه تشویش را تا هزار سال دیگر بر ایران مسدود ساختهاند. خیال میکنند که استقلال دولت و نعمات استقلال را تیول ابدی گرفتهاند و حال آنکه چنین نیست، اغتشاش هند ابدی نخواهد بود، صدمات فرنگ روس را همیشه مشغول نخواهد داشت، روش پولیطیکهای ملی برای خاطر هیچ کس تغییر نخواهد یافت. آذربایجان، فارس، مازندران، عربستان، این گلستانهای آسیا هزار مدعی دارند. اگر بدانیم سکوت این مدعیها به چه جای باریک رسیده یقین اینطور آسوده نخواهید نشست. خدا آن روز را نصیب پادشاه اسلام نماید که 5 نفر از وزرا بفهمند که کشتی دولت به کجا رسیده و به کجا میرود؛ ولی هزار افسوس که اعتماد ما بر اوضاع گذشته، ما را به کلی از اوضاع حالیه غافل ساخته است. (صفحات 6 و 7)
🔹وزرای ایران قدمت تاریخ ایران را سد جمیع بلاها میدانند؛ هرچه فریاد میکنی سیل رسید، میگویند سه هزار سال است همینطور بودهایم و بعد از این هم خواهیم بود؛ سرکار وزیر، آن وقتی که شما در آسیا بهطور دلخواه خود سلطنت میکردید، آن کسی دویست فرسخ راه را در 10 ساعت طی نمیکرد. آن وقتی که انتظام دولت را به قطر شکم میدانستند، آن ایام مدتی است گذشته است. حالا در سه هزار فرسخی ایران یک قلعهی آهنی میسازند و میآیند محمره را در 2 ساعت منهدم میکنند. حالا در مقابل اقتدار دول همجوار نه الفاظ عربی به کار میآید و نه استخوانهای اجدادی. حالا چیزی که لازم داریم علم است و بصیرت. هزار قصیدهی عربی حفظ داشته باشید و هزار فرمان نجابت ابراز نمایید، باز نخواهید فهمید که دولت ساردانیا (ایتالیای امروز) که از آذربایجان کوچکتر است و 10 سال قبل از این 12 کرور مالیات داشت، چطور شد که حالا 30 کرور مالیات دارد؟ میدانم خواهید فرمود ولایت را نظم دادند، مردم را آسوده ساختند، مملکت را آباد کردند. این الفاظ را ردیف کردن آسان است، اما وقتی که از شما بپرسند راه آبادی ولایت کدام است؟ همان الفاظ بیمعنی را خواهید گفت که هر احمقی در هر ایام گفته است(صفحه 8)
🔹اگر ما بخواهیم فقط به عقل طبیعی خود حرکت کنیم، منتها ترقی ایران مثل ایام کیومرث خواهد بود. علم ورای عقل است؛ هر گاه اوضاع فرنگ را به حالت 4 هزار سال قبل از این برگردانند، وزرای ایران به زور عقل خود عالم را مسخر خواهند کرد. اما امروز درجهی اجتماع علوم بشری به جایی رسیده که عقل طبیعی در تصور آن حیران است؛ مثلا هر گاه دو هزار نفر آدم بسیار عاقل ایرانی جمع بشوند و تا یک سال با هم خیال کنند که بانک چه چیز است، یقینا در اولین نقطهی آن معطل خواهند ماند. (صفحه 9)
🔹عقل فرنگی به هیچ وجه بیشتر از عقل ما نیست، حرفی که هست در علوم ایشان است و قصوری که داریم این است که هنوز نفهمیدهایم فرنگیها چقدر از ما پیش افتادهاند. ما خیال میکنیم که درجهی ترقی آنها همان قدر است که در صنایع ایشان میبینیم و حال آنکه اصل ترقی ایشان در آیین تمدن بروز کرده است و برای اشخاصی که از ایران بیرون نرفتهاند، محال و ممتنع است که درجهی این نوع ترقی فرنگ را بتوانند تصور نمایند.
🔸مجموعه آثار میرزا ملکم خان، کتابچه غیبی، تدوین محمد محیط طباطبایی.
@Feirahi
🔘تفکیک اختیار وضع قانون از اختیار اجرای قانون
🔹احیای دولت ایران موقوف بر یک نکتهی واحد است و آن این است که اولیاء دولت این حقیقت واضح را اعتراف نمایند که دستگاه دیوان در ایران، سه هزار سال عقب مانده است و ملل یوروپ در این سه هزار سال چنان دستگاهی اختراع کردهاند که نسبت آن با دستگاه دیوان ما مثل نسبت کشتی 120 توپی است با زورقهای ترکمان. هر وزیری که منکر این حقیقت باشد من او را کدخدای ده خود نخواهم ساخت، پس هر گاه راست است که نظم دولت موقوف به نظم دستگاه دیوان است و هر گاه قبول دارید که دستگاه دیوان در ایران سه هزار سال عقب مانده است، پس لابد باید به عزم قوی کمر همت را در تجدید دستگاه دیوان ببندید(صفحه 12)
🔹دولت ایران را در سه ماه میتوان به قدر سه هزار سال ترقی داد، ولی نه به آن رسمی که شما پیش گرفتهاید. اگر شما بخواهید که راه ترقی را به عقل خود پیدا نمایید، باید سه هزار سال دیگر ما منتظر بمانیم. (صفحه 13)
🔹باز الان در ایران هر گاه کسی هست که معنی نظم یوروپ را بفهمد، میان مجتهدین است وانگهی از کجا فهمیدید که اصول نظم فرنگ خلاف شریعت اسلام است. من هر گاه قرار بگذارم که مستوفیان دیوان پول دولت را کم بخورند، مجتهدین چه حرفی خواهند داشت؟ ترتیب مناسب دیوانی چه منافات به شریعت دارد؟ انتظام دولت منافی هیچ مذهب نیست، مگر مذهب آن اشخاصی که بزرگی ایشان حاصل و دلیل اغتشاش اوضاع است. (صفحه 14)
🔹هر حکمی که از حکومت صادر شود و مبنی بر صلاح عامه طایفه باشد و اطاعت آن بالمساوی بر افراد طایفه لازم بیاید، آن حکم را قانون میگویند. حکومت مرکب است از دو نوع اختیار: یکی اختیار وضع قانون و دیگری اختیار اجرای قانون. نظم پیشرفت حکومت به جدایی این دو اختیار تدابیر دقیق و دستگاههای معظم دارند، اما در سلطنت مطلق منظم مثل روس و تمسه (اتریش) و عثمانی اگرچه پادشاه هر دو اختیار حکومت را کاملا به دست خود دارد، ولیکن به جهت نظم دولت و حفظ قدرت شخصی خود این دو اختیار را هرگز مخلوط هم استعمال نمیکند. هرگز نمیشود که سلاطین روس و تمسه به وزرای خود اختیار دهند که هم وضع قانون کنند و هم اجرای قانون. این دو اختیار از هم دیگر فرق کلی دارند. در سلطنتهای مطلقه غیرمنظم، فرق این دو اختیار را نفهمیدند و هر دو را مخلوط هم استعمال میکنند. (صفحات 15 و 16)
🔹مثلا وقتی پادشاه حکم میکند که از فلان ولایت باید سالی 100 هزار تومان گرفته شود، این حکم دو عمل عمده لازم دارد: یکی گرفتن مالیات و یکی تعیین قاعدهی گرفتن مالیات. هر گاه این دو عمل را پادشاه به یک شخص یا به چند شخص واگذارد، بدیهی است که این اشخاص مالیات را خواهند گرفت اما به هر طریقی که مناسب صلاح شخص خود بدانند و ممکن نیست که بهواسطهی تعیین قواعد مناسب، اختیار عمل خود را محدود کنند ولیکن پادشاه اگر چند نفر را مخصوصا به کار بگمارد که قاعدهی تحصیل مالیات را معین کنند و بعد موافق همان قاعده چند نفر دیگر را مامور تحصیل مالیات نماید، آن وقت واضعین قاعده بهواسطهی عدممنفعت شخص خود، کفایت مامورین تحصیل مالیات را بهنوعی معین خواهند کرد که راه تقلب مسدود و عمل دیوان به قدر امکان منظم باشد. (صفحات 16 و 17)
🔹قانون احیای دولت ایران: جزای خائن دولت، قتل است. هر وزیری که در امور حکومت خلاف قانون نماید، خائن دولتی است. در میان چاکران هر کس هزار دینار رشوه یا پیشکش بگیرد خائن دولت است. هر کس در مال دیوان تقلب نماید خائن دولتی است. (صفحات 29 و 30)
🔹در دولت فرانسه سالی چهارصد کرور عمل میشود و میتوان گفت امپراطور از اوقات خود را در هر ماهی بیشتر از یک ساعت صرف محاسبه نمیکند و با وصف این یقینا از این چهارصد کرور صد تومان تفریط نمیشود. ایران شش کرور مالیات دارد، از اول سال تا آخر نصف بیشتر اوقات پادشاه و وزرا صرف محاسبه میشود. به هر گوشه که میروید، میبینید نشستهاند و با کمال اضطراب حساب میکنند و باز در آخر سال، ثلث مالیات تفریط شده است. در ایران اغلب وزرا مشغول این کارها هستند که در سایر دول مخصوص ادنی محرر استیفاست. تفریغ حساب فلان سلطان چه نسبتی به وزیر جنگ دارد و وزارت داخله کجا، محاسبات استیفا کجا؟ سلطنت چه دخلی به تحقیق مواجب نوکر دارد؟ وزرای ایران خیال میکنند که حسن کفایت این است که همه کار خود را خود به نفسه بکنند. آن معماری که عمارت بلور را ساخت قطعا در حین کار دستکش سفید خود را از دستش بیرون نیاورد، ولیکن به یک معمار ایرانی اگر بگویند یک سربازخانه بساز، هیچ استبعاد ندارد که به جهت اظهار خدمت بیل و کلنگ دست بگیرد و پیشروی فعلها بیفتد. از وزرا حیف که این حالت را برای خود قرار داده، عوض مهندسی اختیار فعلگی کنند. (صفحه 42 و 43)
🔸مجموعه آثار ميرزا ملكم خان.كتابچه غيبي،تنظيم و تدوين محمد محيط طباطبايي
@Feirahi
🔹احیای دولت ایران موقوف بر یک نکتهی واحد است و آن این است که اولیاء دولت این حقیقت واضح را اعتراف نمایند که دستگاه دیوان در ایران، سه هزار سال عقب مانده است و ملل یوروپ در این سه هزار سال چنان دستگاهی اختراع کردهاند که نسبت آن با دستگاه دیوان ما مثل نسبت کشتی 120 توپی است با زورقهای ترکمان. هر وزیری که منکر این حقیقت باشد من او را کدخدای ده خود نخواهم ساخت، پس هر گاه راست است که نظم دولت موقوف به نظم دستگاه دیوان است و هر گاه قبول دارید که دستگاه دیوان در ایران سه هزار سال عقب مانده است، پس لابد باید به عزم قوی کمر همت را در تجدید دستگاه دیوان ببندید(صفحه 12)
🔹دولت ایران را در سه ماه میتوان به قدر سه هزار سال ترقی داد، ولی نه به آن رسمی که شما پیش گرفتهاید. اگر شما بخواهید که راه ترقی را به عقل خود پیدا نمایید، باید سه هزار سال دیگر ما منتظر بمانیم. (صفحه 13)
🔹باز الان در ایران هر گاه کسی هست که معنی نظم یوروپ را بفهمد، میان مجتهدین است وانگهی از کجا فهمیدید که اصول نظم فرنگ خلاف شریعت اسلام است. من هر گاه قرار بگذارم که مستوفیان دیوان پول دولت را کم بخورند، مجتهدین چه حرفی خواهند داشت؟ ترتیب مناسب دیوانی چه منافات به شریعت دارد؟ انتظام دولت منافی هیچ مذهب نیست، مگر مذهب آن اشخاصی که بزرگی ایشان حاصل و دلیل اغتشاش اوضاع است. (صفحه 14)
🔹هر حکمی که از حکومت صادر شود و مبنی بر صلاح عامه طایفه باشد و اطاعت آن بالمساوی بر افراد طایفه لازم بیاید، آن حکم را قانون میگویند. حکومت مرکب است از دو نوع اختیار: یکی اختیار وضع قانون و دیگری اختیار اجرای قانون. نظم پیشرفت حکومت به جدایی این دو اختیار تدابیر دقیق و دستگاههای معظم دارند، اما در سلطنت مطلق منظم مثل روس و تمسه (اتریش) و عثمانی اگرچه پادشاه هر دو اختیار حکومت را کاملا به دست خود دارد، ولیکن به جهت نظم دولت و حفظ قدرت شخصی خود این دو اختیار را هرگز مخلوط هم استعمال نمیکند. هرگز نمیشود که سلاطین روس و تمسه به وزرای خود اختیار دهند که هم وضع قانون کنند و هم اجرای قانون. این دو اختیار از هم دیگر فرق کلی دارند. در سلطنتهای مطلقه غیرمنظم، فرق این دو اختیار را نفهمیدند و هر دو را مخلوط هم استعمال میکنند. (صفحات 15 و 16)
🔹مثلا وقتی پادشاه حکم میکند که از فلان ولایت باید سالی 100 هزار تومان گرفته شود، این حکم دو عمل عمده لازم دارد: یکی گرفتن مالیات و یکی تعیین قاعدهی گرفتن مالیات. هر گاه این دو عمل را پادشاه به یک شخص یا به چند شخص واگذارد، بدیهی است که این اشخاص مالیات را خواهند گرفت اما به هر طریقی که مناسب صلاح شخص خود بدانند و ممکن نیست که بهواسطهی تعیین قواعد مناسب، اختیار عمل خود را محدود کنند ولیکن پادشاه اگر چند نفر را مخصوصا به کار بگمارد که قاعدهی تحصیل مالیات را معین کنند و بعد موافق همان قاعده چند نفر دیگر را مامور تحصیل مالیات نماید، آن وقت واضعین قاعده بهواسطهی عدممنفعت شخص خود، کفایت مامورین تحصیل مالیات را بهنوعی معین خواهند کرد که راه تقلب مسدود و عمل دیوان به قدر امکان منظم باشد. (صفحات 16 و 17)
🔹قانون احیای دولت ایران: جزای خائن دولت، قتل است. هر وزیری که در امور حکومت خلاف قانون نماید، خائن دولتی است. در میان چاکران هر کس هزار دینار رشوه یا پیشکش بگیرد خائن دولت است. هر کس در مال دیوان تقلب نماید خائن دولتی است. (صفحات 29 و 30)
🔹در دولت فرانسه سالی چهارصد کرور عمل میشود و میتوان گفت امپراطور از اوقات خود را در هر ماهی بیشتر از یک ساعت صرف محاسبه نمیکند و با وصف این یقینا از این چهارصد کرور صد تومان تفریط نمیشود. ایران شش کرور مالیات دارد، از اول سال تا آخر نصف بیشتر اوقات پادشاه و وزرا صرف محاسبه میشود. به هر گوشه که میروید، میبینید نشستهاند و با کمال اضطراب حساب میکنند و باز در آخر سال، ثلث مالیات تفریط شده است. در ایران اغلب وزرا مشغول این کارها هستند که در سایر دول مخصوص ادنی محرر استیفاست. تفریغ حساب فلان سلطان چه نسبتی به وزیر جنگ دارد و وزارت داخله کجا، محاسبات استیفا کجا؟ سلطنت چه دخلی به تحقیق مواجب نوکر دارد؟ وزرای ایران خیال میکنند که حسن کفایت این است که همه کار خود را خود به نفسه بکنند. آن معماری که عمارت بلور را ساخت قطعا در حین کار دستکش سفید خود را از دستش بیرون نیاورد، ولیکن به یک معمار ایرانی اگر بگویند یک سربازخانه بساز، هیچ استبعاد ندارد که به جهت اظهار خدمت بیل و کلنگ دست بگیرد و پیشروی فعلها بیفتد. از وزرا حیف که این حالت را برای خود قرار داده، عوض مهندسی اختیار فعلگی کنند. (صفحه 42 و 43)
🔸مجموعه آثار ميرزا ملكم خان.كتابچه غيبي،تنظيم و تدوين محمد محيط طباطبايي
@Feirahi
🔘فساد سیستماتیک
🔹دولت صدر اسلام به نوعی یک دولت رانتی است، رانت مبتنی بر غنیمت به این معنی که پول زیادی دست دولت است و بنابراین همه چیز سرنوشت جامعه وارد کف باکفایت یا بی کفایت دولتمردان می شود و به همین دلیل در چنین جامعه ای ما شاهد یکه تازی دولت هستیم، دولت ها در چنین جامعه ای تمامیت خواه می شوند و سرنوشت کلیت جامعه را در دست می گیرند، نه تنها قدرت اقتصادی دستشان است، یعنی به جای اینکه سیاست منطق اقتصاد پیدا کند، اقتصاد منطق سیاست پیدا می کند و دولت با پولی که دستش هست، دین، فرهنگ و نظام آموزش و پرورش، افکار عمومی و رسانه ها را کنترل می کند و در چنین شرایطی یکی اختناق برای آزادی خواهان و فرصت طلبی برای فرصت طلبان رخ می دهد و لذا جامعه را به دو بخش معترضان و بهره مندان از وضعیت موجود تقسیم می کند.
🔹با نگاهی به جامعه عرب قبل از اسلام، مشاهده می کنیم که هنوز دولت به معنای علمی امروز آن شکل نگرفته است و آنچه وجود دارد دولت- شهر، ادامه سنت یونانی – رومی است که از طریق شام به مکه سرازیر شده و در حال ورود به مدینه هم هست. از درون این سنت تاریخی ما با دو الگوی کوچک حکمرانی مکه با سنت اشرافی و الگوی مدینه با سنت شورایی روبرو هستیم؛ وقتی پیامبر اسلام وارد مدینه می شود، سنت مدنی را انتخاب می کند و حکومت را به سمت سلسله قراردادها کشانده و یک رگه شورایی به حکومت می دهد اما از بعد از پیامبر کم کم شاهد ادغام سنت مدینه با مکه و به تدریج غلبه سنت مکه بر تمدن اسلامی هستیم.
🔹ابن خلدون در مقدمه خود می گوید: «اگر مناقشه بین بنی هاشم و بنی امیه شکل بگیرد چون پتانسیل قدرت بنی امیه بالاست، سرانجام، بنی امیه، قدرت را خواهد برد». یعنی خلافت، ظاهر مبتنی بر بیعت پیدا می کند اما باطنی در درون اشرافیت در حال ساخت است و به تدریج ابن خلدون توضیح می دهد که چنین خلافتی در سه مرحله قابل انتقال به سلطنت است. ابتدا کمی دموکراتیک است، سپس ظاهر دموکراتیک پیدا می کند و سرانجام بعد از ۴۰ سال به شدت و سرعت به سلطنت می غلتد و عناصر خود را نشان می دهد.
🔹سال ۱۵ هجرت برای تاریخ ایران و شام سال مهمی است چون در این دوره، قادسیه در حال شکل گیری است و به پایانش می رسد و امپراطوری ثروتمند ایران و بلافاصله روم در هم می شکند و تمام ثروت آن وارد مدینه می شود و به این ترتیب سیستمی با توجه به ورود این ثروت به خزانه دولت، پدیده ای به نام رانت وارد مدینه می شود. تا سال ۱۳ هجرت، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد، نویسنده ای به نام الکان دهلوی در کتاب حیات الصحابه توضیح دقیقی از این دگردیسی و تحولات داده است و می گوید وقتی خلیفه اول می خواست بیت المال را تقسیم کند می گفت برای من مجاهد و غیر مجاهد تفاوتی ندارد، فضل و امتیاز و ثواب آنها نزد خداوند است، این پول برای شکم آنهاست، فرقی ندارد مجاهد باشد یا قائد.
🔹خلیفه دوم در سال ۱۵ هجرت فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا آخر بنی امیه باقی بود و آغاز فساد دولت اسلامی بود، فرمول از این قرار بود که سهم هر شهروند یا مسلمان مساوی با میزان نزدیکی نسبی به پیامبر، ضرب در سبقت در اسلام می شود. عمر خلیفه دوم مساله را فهمیده بود و بنابراین گفت حق تبدیل ثروت به سرمایه را ندارید اما می توانید از ثروت استفاده کنید جالب این که فرزندان اینها به فساد افتادند. در مقابل، خلیفه سوم، خصوصی سازی را آغاز کرد و سکه را تبدیل به زمین های زراعی کرد و تمام انفال کم کم به صحابه فروخته شد.
🔹در این شرایط گسست ساختاری بین دولت و جامعه به وجود می آید و دولت به شدت امنیتی می شود و تلاش می کند خود را حفظ کند و برای حفظ خود ازهیچ اقدام خشنی پرهیز نمی کند. در این شرایط از لحاظ روانشناسی اجتماعی، در مدینه و مکه و جاهای دیگر، یک دوگانگی شکل گرفت، یعنی مردم مدینه و مکه و شام غرق ثروت هستند و جاهای دیگر دارد تبدیل به جوامع فرسوده می شود و در آن ها نوعی احساس پوچی شکل می گیرد.
🔹جامعه ای که دچار ظلم ساختاری و فساد سیستماتیک شد و مصلحان در آن جامعه، صدایشان، خفه شد، آن جامعه به صورت اتوماتیک در چرخه ویرانی افتاده و در حرکت است و هیچ کسی، ترمزی برای آن نمی تواند داشته باشد. امام حسین می بیند که جامعه در این شیب قرار گرفته است و لذا تلاش هایی را مأیوسانه آغاز می کند.
🔸سخنرانی در دارالزهراء، تهران، 26 شهریور97، شب هشتم محرم
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
🔹دولت صدر اسلام به نوعی یک دولت رانتی است، رانت مبتنی بر غنیمت به این معنی که پول زیادی دست دولت است و بنابراین همه چیز سرنوشت جامعه وارد کف باکفایت یا بی کفایت دولتمردان می شود و به همین دلیل در چنین جامعه ای ما شاهد یکه تازی دولت هستیم، دولت ها در چنین جامعه ای تمامیت خواه می شوند و سرنوشت کلیت جامعه را در دست می گیرند، نه تنها قدرت اقتصادی دستشان است، یعنی به جای اینکه سیاست منطق اقتصاد پیدا کند، اقتصاد منطق سیاست پیدا می کند و دولت با پولی که دستش هست، دین، فرهنگ و نظام آموزش و پرورش، افکار عمومی و رسانه ها را کنترل می کند و در چنین شرایطی یکی اختناق برای آزادی خواهان و فرصت طلبی برای فرصت طلبان رخ می دهد و لذا جامعه را به دو بخش معترضان و بهره مندان از وضعیت موجود تقسیم می کند.
🔹با نگاهی به جامعه عرب قبل از اسلام، مشاهده می کنیم که هنوز دولت به معنای علمی امروز آن شکل نگرفته است و آنچه وجود دارد دولت- شهر، ادامه سنت یونانی – رومی است که از طریق شام به مکه سرازیر شده و در حال ورود به مدینه هم هست. از درون این سنت تاریخی ما با دو الگوی کوچک حکمرانی مکه با سنت اشرافی و الگوی مدینه با سنت شورایی روبرو هستیم؛ وقتی پیامبر اسلام وارد مدینه می شود، سنت مدنی را انتخاب می کند و حکومت را به سمت سلسله قراردادها کشانده و یک رگه شورایی به حکومت می دهد اما از بعد از پیامبر کم کم شاهد ادغام سنت مدینه با مکه و به تدریج غلبه سنت مکه بر تمدن اسلامی هستیم.
🔹ابن خلدون در مقدمه خود می گوید: «اگر مناقشه بین بنی هاشم و بنی امیه شکل بگیرد چون پتانسیل قدرت بنی امیه بالاست، سرانجام، بنی امیه، قدرت را خواهد برد». یعنی خلافت، ظاهر مبتنی بر بیعت پیدا می کند اما باطنی در درون اشرافیت در حال ساخت است و به تدریج ابن خلدون توضیح می دهد که چنین خلافتی در سه مرحله قابل انتقال به سلطنت است. ابتدا کمی دموکراتیک است، سپس ظاهر دموکراتیک پیدا می کند و سرانجام بعد از ۴۰ سال به شدت و سرعت به سلطنت می غلتد و عناصر خود را نشان می دهد.
🔹سال ۱۵ هجرت برای تاریخ ایران و شام سال مهمی است چون در این دوره، قادسیه در حال شکل گیری است و به پایانش می رسد و امپراطوری ثروتمند ایران و بلافاصله روم در هم می شکند و تمام ثروت آن وارد مدینه می شود و به این ترتیب سیستمی با توجه به ورود این ثروت به خزانه دولت، پدیده ای به نام رانت وارد مدینه می شود. تا سال ۱۳ هجرت، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد، نویسنده ای به نام الکان دهلوی در کتاب حیات الصحابه توضیح دقیقی از این دگردیسی و تحولات داده است و می گوید وقتی خلیفه اول می خواست بیت المال را تقسیم کند می گفت برای من مجاهد و غیر مجاهد تفاوتی ندارد، فضل و امتیاز و ثواب آنها نزد خداوند است، این پول برای شکم آنهاست، فرقی ندارد مجاهد باشد یا قائد.
🔹خلیفه دوم در سال ۱۵ هجرت فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا آخر بنی امیه باقی بود و آغاز فساد دولت اسلامی بود، فرمول از این قرار بود که سهم هر شهروند یا مسلمان مساوی با میزان نزدیکی نسبی به پیامبر، ضرب در سبقت در اسلام می شود. عمر خلیفه دوم مساله را فهمیده بود و بنابراین گفت حق تبدیل ثروت به سرمایه را ندارید اما می توانید از ثروت استفاده کنید جالب این که فرزندان اینها به فساد افتادند. در مقابل، خلیفه سوم، خصوصی سازی را آغاز کرد و سکه را تبدیل به زمین های زراعی کرد و تمام انفال کم کم به صحابه فروخته شد.
🔹در این شرایط گسست ساختاری بین دولت و جامعه به وجود می آید و دولت به شدت امنیتی می شود و تلاش می کند خود را حفظ کند و برای حفظ خود ازهیچ اقدام خشنی پرهیز نمی کند. در این شرایط از لحاظ روانشناسی اجتماعی، در مدینه و مکه و جاهای دیگر، یک دوگانگی شکل گرفت، یعنی مردم مدینه و مکه و شام غرق ثروت هستند و جاهای دیگر دارد تبدیل به جوامع فرسوده می شود و در آن ها نوعی احساس پوچی شکل می گیرد.
🔹جامعه ای که دچار ظلم ساختاری و فساد سیستماتیک شد و مصلحان در آن جامعه، صدایشان، خفه شد، آن جامعه به صورت اتوماتیک در چرخه ویرانی افتاده و در حرکت است و هیچ کسی، ترمزی برای آن نمی تواند داشته باشد. امام حسین می بیند که جامعه در این شیب قرار گرفته است و لذا تلاش هایی را مأیوسانه آغاز می کند.
🔸سخنرانی در دارالزهراء، تهران، 26 شهریور97، شب هشتم محرم
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
⚫️ روایت فیرحی از فساد سیستماتیک در دارالخلافه معاویه و بغض فروخورده مردم
▪️در صدر اسلام، حکومت مبتنی بر کمکهای داوطلبانه شهروندان بود، بنابراین دولت وابسته به مردم است. آخرین بیت المالی که پیامبر(ص) توزیع کرد، حدود 80هزار دینار بود که آنچنان در مدینه مهم نبود.
▪️در آن مقطع، دو نوع بیعت صورت می گرفت، یکی بیعت با حکومت و دیگری بیعت لحظه به لحظه در قبال تصمیمهای حساس بود که امروزه نام آن را «رفراندوم» می گذارند.
▪️ تا سال 13 هجری، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد. برای نمونه وقتی ابوبکر می خواست بیت المال را تقسیم کند، می گفت که برای من مجاهد و غیرمجاهد فرقی ندارد.
▪️سال 15 هجرت، خلیفه دوم فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا انتهای بنیامیه باقی ماند و آغاز فاصله گرفتن بیشتر دولت اسلامی از سیره پیامبر (ص) بود.
▪️فرمول ساده بود، به نحوی که سهم هر مسلمان مساویاست با میزان نزدیکی نسبی با پیامبر ضربدر سبقت در اسلام
▪️ یعنی هرکس زودتر اسلام آورده به تعداد روز و ساعاتی که این کار را کرده، بیشتر از دیگران امتیاز پیدا می کرد و هر کس به لحاظ قبیله به پیامبر نزدیک بود، امتیازش بیشتر می شد.
▪️وقتی که این فرمول ریاضی را در اقتصاد وارد کنیم، میتوانیم محاسبه کنیم که طلحه چه میزان پول میگرفت و یک برده یا یک عجم چقدر میگرفته است.
▪️ عمر خلیفه دوم، بخشی از مشکل را فهمیده بود و میگفت پول دست صحابه باشد، اما آنها حق تبدیل ثروت خود به سرمایه را ندارند.
▪️ جالب اینجاست که بسیار زود فرزندان آن افراد به فساد کشیده شدند و عمر یک جملهای دارد که می گوید من در گذرگاه حره در مدینه ایستادم و مراقب هستم که بند شلوار عرب پایین نیاید.
▪️خلیفه سوم بعد از روی کار آمدن، بلافاصله خصوصی سازی را شروع کرد و تمام ثروتی که در مدینه بود از سکه به زمین های زراعی تبدیل شدند
▪️ به تدریج قریشگرایی و قبیله گرایی شکل گرفت و عدم توازن به وجود آمد و دارالخلافه به مرکز تولید و بازتولید فساد سیستماتیک تبدیل شد.
▪️در واقع، دارالخلافه قلبی بود که این فساد را به درون جامعه پمپاژ می کرد.
#امام_حسین(ع)
🔻متن کامل در لینک زیر:
https://www.jamaran.ir/fa/tiny/news-1015433
🕌 @jamarannews
▪️در صدر اسلام، حکومت مبتنی بر کمکهای داوطلبانه شهروندان بود، بنابراین دولت وابسته به مردم است. آخرین بیت المالی که پیامبر(ص) توزیع کرد، حدود 80هزار دینار بود که آنچنان در مدینه مهم نبود.
▪️در آن مقطع، دو نوع بیعت صورت می گرفت، یکی بیعت با حکومت و دیگری بیعت لحظه به لحظه در قبال تصمیمهای حساس بود که امروزه نام آن را «رفراندوم» می گذارند.
▪️ تا سال 13 هجری، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد. برای نمونه وقتی ابوبکر می خواست بیت المال را تقسیم کند، می گفت که برای من مجاهد و غیرمجاهد فرقی ندارد.
▪️سال 15 هجرت، خلیفه دوم فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا انتهای بنیامیه باقی ماند و آغاز فاصله گرفتن بیشتر دولت اسلامی از سیره پیامبر (ص) بود.
▪️فرمول ساده بود، به نحوی که سهم هر مسلمان مساویاست با میزان نزدیکی نسبی با پیامبر ضربدر سبقت در اسلام
▪️ یعنی هرکس زودتر اسلام آورده به تعداد روز و ساعاتی که این کار را کرده، بیشتر از دیگران امتیاز پیدا می کرد و هر کس به لحاظ قبیله به پیامبر نزدیک بود، امتیازش بیشتر می شد.
▪️وقتی که این فرمول ریاضی را در اقتصاد وارد کنیم، میتوانیم محاسبه کنیم که طلحه چه میزان پول میگرفت و یک برده یا یک عجم چقدر میگرفته است.
▪️ عمر خلیفه دوم، بخشی از مشکل را فهمیده بود و میگفت پول دست صحابه باشد، اما آنها حق تبدیل ثروت خود به سرمایه را ندارند.
▪️ جالب اینجاست که بسیار زود فرزندان آن افراد به فساد کشیده شدند و عمر یک جملهای دارد که می گوید من در گذرگاه حره در مدینه ایستادم و مراقب هستم که بند شلوار عرب پایین نیاید.
▪️خلیفه سوم بعد از روی کار آمدن، بلافاصله خصوصی سازی را شروع کرد و تمام ثروتی که در مدینه بود از سکه به زمین های زراعی تبدیل شدند
▪️ به تدریج قریشگرایی و قبیله گرایی شکل گرفت و عدم توازن به وجود آمد و دارالخلافه به مرکز تولید و بازتولید فساد سیستماتیک تبدیل شد.
▪️در واقع، دارالخلافه قلبی بود که این فساد را به درون جامعه پمپاژ می کرد.
#امام_حسین(ع)
🔻متن کامل در لینک زیر:
https://www.jamaran.ir/fa/tiny/news-1015433
🕌 @jamarannews
پایگاه خبری جماران
روایت فیرحی از فساد سیستماتیک در دارالخلافه معاویه و بغض فروخورده مردم
به تدریج قریشگرایی و قبیله گرایی شکل گرفت و عدم توازن به وجود آمد و دارالخلافه به مرکز تولید و بازتولید فساد سیستماتیک تبدیل شد. در واقع، دارالخلافه قلبی بود که این فساد را به درون جامعه پمپاژ می کرد. در چنین شرایطی، پدیدهای به نام اعتراض توأم با ترس شکل…
🔊 فایل صوتی
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا...
تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد.
ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت را نيز به پيش مي برد و صرف تكرار نيست.
فيرحي ابتدا از دو سنت سياسي موجود در "دولت شهر" هاي حجاز مي گويد. يكي سنت سياسي اداري مكه بر مبناي اشرافيت خانداني و اكابر شخصيتي و ديگري سنت مردمي تر يثرب كه اكابر و اشرافي ندارد. پيامبر با آنكه مكي است خود سنت يثرب را براي اداره شهر برمي گزيند و آنرا تا مقام دولت ارتقا مي دهد. خلافت در كشاكش اين دو سنت شكل مي گيرد. و رفته رفته سنت مكه بر خلافت غلبه مي يابد. خلافت با فتح ايران هر روز ايراني تر و مكي تر مي شود. به نوعي حسين آخرين رمق هاي خلافت به سنت مدينه است. گفتمان خلافت بر مبناي سنت مكي و ايراني بالا مي گيرد و اطاعت به جاي شورا (سنت مدني) و زور به جاي بيعت مي نشييند. بيخود نيست كه هنگام ورود معاويه به مدينه اهل مدينه او را "ملك" ( سنت ايراني)مي نامند و نه خليفه. امري كه معاويه را خوش نمي آيد ولي اهل مدينه بدو مي گويند خليفه كسي است كه بيعت داشته باشد ما از سر اجبار تو را تمكين كرديم.
دومين ركن جامعه مربوط به ثروت است. از سال ١٥ با فتح ايران و روم غنيمت حكومت چنان زياد مي شود كه دولت نيازي به مردم ندارد و همواره سپاه زورش با غنيمتش جور است و هر كه را بخواهد به تمكين وامي دارد.
عاشورا نه بزنگاه يك تغيير كه ثمره و يكي از ثمرات پاياني يك تغيير مهم در سياست و ثروت جامعه اسلام است. ثمره دولت زور صاحب غنيمت. (به بيان امروز دولت نامشروع رانتي) چنين دولتي نوه پيامبر را مي تواند بكشد.
در برابر دولت زور و غنيمت جامعه در خود بغض توليد مي كند. چاره اي جز بغض بر يك آرمان نه از دست رفته بلكه ناتوان نيست. اينجا است كه خود حسين مي گويد " انا قتيلا العبره" من حاصل بغض فروخفته جامعه ام. من نه اشك كه بغضم
نتيجه سخن جديد دكتر فيرحي را مي توان چنين تعبير كرد. حسين نيست كه قيام مي كند دولت زور و غنيمت است كه او را مي كشد. چنين دولتي مابقي افراد و رجال جامعه را نيز مي كشد كه كشت. حسين را نيز به هر قيمتي مي كشد چه قيام كند چه نكند چه يمن رود چه در مكه پناه گيرد چه راه كوفه را در پيش گيرد. حتي اگر تسليم شود نيز او را مي كشد. مصيبت عاشورا چنين دولتي است . عبرت عاشورا نيز چنين دولتي است. حسين مانده در برابر دولت زور و غنيمت بي مهار است و جامعه اي كه جز بغض ناتوان از هر چيزي است. بغض جامعه بدو اجازه تسليم نمي دهد ولي ياري اش نيز نمي كند. پس بر او جز قتيل العبره سرنوشتي نيست. بر كس ديگر نيز در برابر دولت زور و غنيمت جز بغض و عبره نيست. كار نبايد به دولت زور و غنيمت برسد كه بر فرزند پيامبر هم رحم نمي آورد.
تغيير زوايه نگاه از حسين به حكومت كليد جمع تحليل تناقض نماهاي واقعه عاشورا است..
نوبت وجه بغض يك آرمان است....
(دکتر احسان پشت مشهدی )
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد.
ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت را نيز به پيش مي برد و صرف تكرار نيست.
فيرحي ابتدا از دو سنت سياسي موجود در "دولت شهر" هاي حجاز مي گويد. يكي سنت سياسي اداري مكه بر مبناي اشرافيت خانداني و اكابر شخصيتي و ديگري سنت مردمي تر يثرب كه اكابر و اشرافي ندارد. پيامبر با آنكه مكي است خود سنت يثرب را براي اداره شهر برمي گزيند و آنرا تا مقام دولت ارتقا مي دهد. خلافت در كشاكش اين دو سنت شكل مي گيرد. و رفته رفته سنت مكه بر خلافت غلبه مي يابد. خلافت با فتح ايران هر روز ايراني تر و مكي تر مي شود. به نوعي حسين آخرين رمق هاي خلافت به سنت مدينه است. گفتمان خلافت بر مبناي سنت مكي و ايراني بالا مي گيرد و اطاعت به جاي شورا (سنت مدني) و زور به جاي بيعت مي نشييند. بيخود نيست كه هنگام ورود معاويه به مدينه اهل مدينه او را "ملك" ( سنت ايراني)مي نامند و نه خليفه. امري كه معاويه را خوش نمي آيد ولي اهل مدينه بدو مي گويند خليفه كسي است كه بيعت داشته باشد ما از سر اجبار تو را تمكين كرديم.
دومين ركن جامعه مربوط به ثروت است. از سال ١٥ با فتح ايران و روم غنيمت حكومت چنان زياد مي شود كه دولت نيازي به مردم ندارد و همواره سپاه زورش با غنيمتش جور است و هر كه را بخواهد به تمكين وامي دارد.
عاشورا نه بزنگاه يك تغيير كه ثمره و يكي از ثمرات پاياني يك تغيير مهم در سياست و ثروت جامعه اسلام است. ثمره دولت زور صاحب غنيمت. (به بيان امروز دولت نامشروع رانتي) چنين دولتي نوه پيامبر را مي تواند بكشد.
در برابر دولت زور و غنيمت جامعه در خود بغض توليد مي كند. چاره اي جز بغض بر يك آرمان نه از دست رفته بلكه ناتوان نيست. اينجا است كه خود حسين مي گويد " انا قتيلا العبره" من حاصل بغض فروخفته جامعه ام. من نه اشك كه بغضم
نتيجه سخن جديد دكتر فيرحي را مي توان چنين تعبير كرد. حسين نيست كه قيام مي كند دولت زور و غنيمت است كه او را مي كشد. چنين دولتي مابقي افراد و رجال جامعه را نيز مي كشد كه كشت. حسين را نيز به هر قيمتي مي كشد چه قيام كند چه نكند چه يمن رود چه در مكه پناه گيرد چه راه كوفه را در پيش گيرد. حتي اگر تسليم شود نيز او را مي كشد. مصيبت عاشورا چنين دولتي است . عبرت عاشورا نيز چنين دولتي است. حسين مانده در برابر دولت زور و غنيمت بي مهار است و جامعه اي كه جز بغض ناتوان از هر چيزي است. بغض جامعه بدو اجازه تسليم نمي دهد ولي ياري اش نيز نمي كند. پس بر او جز قتيل العبره سرنوشتي نيست. بر كس ديگر نيز در برابر دولت زور و غنيمت جز بغض و عبره نيست. كار نبايد به دولت زور و غنيمت برسد كه بر فرزند پيامبر هم رحم نمي آورد.
تغيير زوايه نگاه از حسين به حكومت كليد جمع تحليل تناقض نماهاي واقعه عاشورا است..
نوبت وجه بغض يك آرمان است....
(دکتر احسان پشت مشهدی )
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
داود فیرحی
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا... تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد. ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت…
ارزیابی ها
پس از کتاب دکتر شهیدی در باره قیام امام حسین،نگاه تحلیلی ای به بداعت این نگاه دکتر فیرحی ندیده ام.البته ایشان قبلا در در سهای دانشگاه خود از همین زاویه، چگونگی تبدیل دولت مبتنی بر قرارداد در مدینه را(که میتوان گفت نوعی دولت تاسیسی-امضایی توسط رسول الله است)به دولت با ساختار استبدادی ،بلا فاصله بعد از مرگ پیامبر ،توضیح داده است.
بنده که به نوبه خود امکانات تحلیلی بسیار کار آمدی را در نظرگاه ایشان یافته و مورد استفاده قرار می دهم.
@Feirahi
پس از کتاب دکتر شهیدی در باره قیام امام حسین،نگاه تحلیلی ای به بداعت این نگاه دکتر فیرحی ندیده ام.البته ایشان قبلا در در سهای دانشگاه خود از همین زاویه، چگونگی تبدیل دولت مبتنی بر قرارداد در مدینه را(که میتوان گفت نوعی دولت تاسیسی-امضایی توسط رسول الله است)به دولت با ساختار استبدادی ،بلا فاصله بعد از مرگ پیامبر ،توضیح داده است.
بنده که به نوبه خود امکانات تحلیلی بسیار کار آمدی را در نظرگاه ایشان یافته و مورد استفاده قرار می دهم.
@Feirahi
داود فیرحی
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا... تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد. ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت…
ارزیابی ها (2)
درعمق واثنای رویکرد جناب دکترفیرحی به واقعه عاشورا ظاهرا این امر نهفته است که حسین بن علی( ع) رفتارو
مواضع کاملاانفعالی داشته وتنها حکومت است که فعال مایشای می باشد
این رویکرد بابخشهایی ازمستندات تاریخی سازگاری چندانی ندارد درحالیکه حسین بن علی ازدوران صلح با معاویه در زمان حسن بن علی موضع انتقادی در برابر خلافت معاویه داشته وبعدازفوت معاویه نیز به دلیل اینکه پیمان نامه با حسن بن علی نقض گردیده است دربرابر ادعای ولایتعهدی یزید کاملا مخالفت
می کند در واقع از این زمان به بعدحسین ویاران صمیمی اش تبدیل به اپوزیسیون فعال ومبارز در برابر حاکمیت یزید
می گردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
درعمق واثنای رویکرد جناب دکترفیرحی به واقعه عاشورا ظاهرا این امر نهفته است که حسین بن علی( ع) رفتارو
مواضع کاملاانفعالی داشته وتنها حکومت است که فعال مایشای می باشد
این رویکرد بابخشهایی ازمستندات تاریخی سازگاری چندانی ندارد درحالیکه حسین بن علی ازدوران صلح با معاویه در زمان حسن بن علی موضع انتقادی در برابر خلافت معاویه داشته وبعدازفوت معاویه نیز به دلیل اینکه پیمان نامه با حسن بن علی نقض گردیده است دربرابر ادعای ولایتعهدی یزید کاملا مخالفت
می کند در واقع از این زمان به بعدحسین ویاران صمیمی اش تبدیل به اپوزیسیون فعال ومبارز در برابر حاکمیت یزید
می گردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
داود فیرحی
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا... تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد. ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت…
ارزیابی ها (3)
با سلام ،کاری که فیرحی میکند نشان دادن تقدیر تاریخی یک دوران است(تقدیر به معنای هایدگری آن که محدودیتهای ساختاری یک دوران را نشان می دهد و خیلی به مفهوم دینی آن نزدیک است) که تمام کنش آزادانه آدمیان در درون این تقدیر دوران صورت میگیرد ولذا محدودیتهای این ساختار دایره امر انتخاب را محدود میکند.به عبارتی سوژه و ابژه هردو در حیطه امر احاطه کننده عمل میکنند(العبد یدبر والله یقدر).ازاین سخن استنباط نمیشود که کنشگر مختار نیست ویا ابا عبدالله منفعل بود،بلکه نهایت توان کنشگرانه آن حضرت در آن شرایط ،چنین شهادت زیبا و اختیاری وکاملا آزادانه اش بود.این مساله با نگاه فرایندی شما به مراحل حرکت امام کاملا قابل جمع است شما از درون واقعه بر آن مینگرید واز زاویه کنشگران دو سوی ماجرا و دکتر فیرحی از بیرون نگاهی به کل ساختاری دارد که کنشگران در آن در گیرند. دو زاویه دید متفاوت اما نه لزوما متضاد.
در خاتمه بنده با نگاه فرآیندی شما مشکلی ندارم وکاملا آنرا قابل فهم ودر عین حال قابل جمع با نگاه دکتر فیرحی میدانم؛اما در این فرایند به مرحله تشکیل حکومت اعتقادی ندارم وامیدوارم امکانی برای گفتگو در این باب در گروه فراهم شود.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
با سلام ،کاری که فیرحی میکند نشان دادن تقدیر تاریخی یک دوران است(تقدیر به معنای هایدگری آن که محدودیتهای ساختاری یک دوران را نشان می دهد و خیلی به مفهوم دینی آن نزدیک است) که تمام کنش آزادانه آدمیان در درون این تقدیر دوران صورت میگیرد ولذا محدودیتهای این ساختار دایره امر انتخاب را محدود میکند.به عبارتی سوژه و ابژه هردو در حیطه امر احاطه کننده عمل میکنند(العبد یدبر والله یقدر).ازاین سخن استنباط نمیشود که کنشگر مختار نیست ویا ابا عبدالله منفعل بود،بلکه نهایت توان کنشگرانه آن حضرت در آن شرایط ،چنین شهادت زیبا و اختیاری وکاملا آزادانه اش بود.این مساله با نگاه فرایندی شما به مراحل حرکت امام کاملا قابل جمع است شما از درون واقعه بر آن مینگرید واز زاویه کنشگران دو سوی ماجرا و دکتر فیرحی از بیرون نگاهی به کل ساختاری دارد که کنشگران در آن در گیرند. دو زاویه دید متفاوت اما نه لزوما متضاد.
در خاتمه بنده با نگاه فرآیندی شما مشکلی ندارم وکاملا آنرا قابل فهم ودر عین حال قابل جمع با نگاه دکتر فیرحی میدانم؛اما در این فرایند به مرحله تشکیل حکومت اعتقادی ندارم وامیدوارم امکانی برای گفتگو در این باب در گروه فراهم شود.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
داود فیرحی
ارزیابی ها (3) با سلام ،کاری که فیرحی میکند نشان دادن تقدیر تاریخی یک دوران است(تقدیر به معنای هایدگری آن که محدودیتهای ساختاری یک دوران را نشان می دهد و خیلی به مفهوم دینی آن نزدیک است) که تمام کنش آزادانه آدمیان در درون این تقدیر دوران صورت میگیرد ولذا محدودیتهای…
ارزیابی ها (4)
ممنون از توضیحات وجمع بندی تان
البته بنده همانند شما کار دکتر فیرحی را ارزشمند می دانم به ویژه که صورت بندی جدیدی ازتضادتاریخی بین سنت قبیله ای مکی(مدل سفیانی واموی ریاست قبیله ) وروش شورایی مدنی (سنت نبوی بیعت) ارائه می کند.
@Feirahi
ممنون از توضیحات وجمع بندی تان
البته بنده همانند شما کار دکتر فیرحی را ارزشمند می دانم به ویژه که صورت بندی جدیدی ازتضادتاریخی بین سنت قبیله ای مکی(مدل سفیانی واموی ریاست قبیله ) وروش شورایی مدنی (سنت نبوی بیعت) ارائه می کند.
@Feirahi
این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت و دانش موج میزند.
✅ سخنرانیهای بسیار کمتری هستند که به غیر از شیعیان و علاقمندان به امام حسین، بتوانند از آن بیاموزند و حادثهای اسلامی-شیعی را در بستر نظریههای علوم اجتماعی، و در چارچوبی مفید برای کل بشریت تحلیل کنند.
✅ سخنرانی دکتر داود فیرحی، محقق و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، با عنوان #عاشورا_و_بحران_خلافت از آن معدود سخنرانیهاست که علیرغم کوتاه بودن، توضیحی عمیق از شرایط اجتماعی و سیاسی منجر به پیدایش حادثه عاشورا ارائه میکند. چند خصیصه این سخنرانی، آنرا به محتوایی ارزشمند برای شنیدن بدل میکند.
✅ بهکار گرفتن نظریات علوم سیاسی و جامعهشناسی برای توضیح شرایط اجتماعی منجر به پیدایش واقعه عاشورا
🔹تبیین سازوکارهای پیدایش فساد سیستماتیک در جامعه
🔹تبیین نسبت جامعه رانتی و کردار و اخلاق حاکمان
🔹فراتر بردن حادثه عاشورا از چارچوبی اسلامی-شیعی، و قرار دادن آن در چارچوب دولتپژوهی و شناختهای علوم انسانی و اجتماعی
🔹ذکر سخنانی از حسین بن علی بالاخص در آخرین فراز سخنرانی که در آن امام حسین، منطق خود برای پا نهادن به میدان عاشورا را تشریح میکند.
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
#عاشورا_و_بحران_خلافت
#امام_حسین(ع)
#داود_فیرحی
✅ آدرس کانال دکتر داود فیرحی: @Feirahi
(این یادداشت و سخنرانی را اگر میپسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت و دانش موج میزند.
✅ سخنرانیهای بسیار کمتری هستند که به غیر از شیعیان و علاقمندان به امام حسین، بتوانند از آن بیاموزند و حادثهای اسلامی-شیعی را در بستر نظریههای علوم اجتماعی، و در چارچوبی مفید برای کل بشریت تحلیل کنند.
✅ سخنرانی دکتر داود فیرحی، محقق و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، با عنوان #عاشورا_و_بحران_خلافت از آن معدود سخنرانیهاست که علیرغم کوتاه بودن، توضیحی عمیق از شرایط اجتماعی و سیاسی منجر به پیدایش حادثه عاشورا ارائه میکند. چند خصیصه این سخنرانی، آنرا به محتوایی ارزشمند برای شنیدن بدل میکند.
✅ بهکار گرفتن نظریات علوم سیاسی و جامعهشناسی برای توضیح شرایط اجتماعی منجر به پیدایش واقعه عاشورا
🔹تبیین سازوکارهای پیدایش فساد سیستماتیک در جامعه
🔹تبیین نسبت جامعه رانتی و کردار و اخلاق حاکمان
🔹فراتر بردن حادثه عاشورا از چارچوبی اسلامی-شیعی، و قرار دادن آن در چارچوب دولتپژوهی و شناختهای علوم انسانی و اجتماعی
🔹ذکر سخنانی از حسین بن علی بالاخص در آخرین فراز سخنرانی که در آن امام حسین، منطق خود برای پا نهادن به میدان عاشورا را تشریح میکند.
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
#عاشورا_و_بحران_خلافت
#امام_حسین(ع)
#داود_فیرحی
✅ آدرس کانال دکتر داود فیرحی: @Feirahi
(این یادداشت و سخنرانی را اگر میپسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
Telegram
attach 📎
داود فیرحی
این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است (محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی) ✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت…
ارزیابی ها (6)
سلام
عجب تحلیل حیرت آوری .
معمولا تحلیل گران برای مستند کردن نظریات مربوط به زمان حاضر خود ، به وقایع صدر اسلام استناد میکنند . جناب آقای فیرحی وقایع آنزمان را با ادبیات اقتصادی و سیاسی مدرن تحلیل کرده اید
(خصوصی سازی در زمان خلیفهی سوم
شروع فساد از زمان خلیفهی دوم با نوع تقسیم غنایم .)
در صدر اسلام و حتی تا صدها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت . هر آنچه که در مورد عدالت اقتصادی در آنزمان گفته میشود ، مربوط است به غنائمی که از جنگها بدست می آمد و یا خراجهای سالانه که از سررمینهای تصرف شده جمع آوری و مابین اعراب فاتح و یا ساکن در سرزمین های عربی ، تقسیم میشد .
با شیوه ای که خلیفه دوم در تقسیم غنایم در پیش گرفت ، علاوه بر اصحاب ، تابعین ( اشخاصی که محضر اصحاب را درک کرده بودند ) نیز از نعمات غنایم مستفیض میشدند . یعنی هم حضرت علی به عنوان یکی از صحابه هم امام حسن و حسین علیهم السلام به عنوان تابعین از آن شیوه ی تقسیم بهره مند بودند . و اگر فسادی بود لابد شامل این بزرگواران هم میشد . آنطور که در بعضی روایات تاریخی آمده امام حسن علاوه بر مستمری سالیانه میلیون درهمی ، چند صد کنیز را در حرم خود داشتند که کثیری از آنها جزئ غنایم جنگی بودند .
همانطور که والده ی گرامی حضرت سجاد ، کنیزی بود که عمر بن خطاب خلیفهی دوم به امام حسین هدیه کرده بود . ( البته به غلط میگویند شاهزاده بوده ، ولی نبوده )
کل چرخه ی اقتصاد در آنزمان را میشود چرخه ی غنیمتی نامید .
ارادتمند شما : حنیف زاده
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
سلام
عجب تحلیل حیرت آوری .
معمولا تحلیل گران برای مستند کردن نظریات مربوط به زمان حاضر خود ، به وقایع صدر اسلام استناد میکنند . جناب آقای فیرحی وقایع آنزمان را با ادبیات اقتصادی و سیاسی مدرن تحلیل کرده اید
(خصوصی سازی در زمان خلیفهی سوم
شروع فساد از زمان خلیفهی دوم با نوع تقسیم غنایم .)
در صدر اسلام و حتی تا صدها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت . هر آنچه که در مورد عدالت اقتصادی در آنزمان گفته میشود ، مربوط است به غنائمی که از جنگها بدست می آمد و یا خراجهای سالانه که از سررمینهای تصرف شده جمع آوری و مابین اعراب فاتح و یا ساکن در سرزمین های عربی ، تقسیم میشد .
با شیوه ای که خلیفه دوم در تقسیم غنایم در پیش گرفت ، علاوه بر اصحاب ، تابعین ( اشخاصی که محضر اصحاب را درک کرده بودند ) نیز از نعمات غنایم مستفیض میشدند . یعنی هم حضرت علی به عنوان یکی از صحابه هم امام حسن و حسین علیهم السلام به عنوان تابعین از آن شیوه ی تقسیم بهره مند بودند . و اگر فسادی بود لابد شامل این بزرگواران هم میشد . آنطور که در بعضی روایات تاریخی آمده امام حسن علاوه بر مستمری سالیانه میلیون درهمی ، چند صد کنیز را در حرم خود داشتند که کثیری از آنها جزئ غنایم جنگی بودند .
همانطور که والده ی گرامی حضرت سجاد ، کنیزی بود که عمر بن خطاب خلیفهی دوم به امام حسین هدیه کرده بود . ( البته به غلط میگویند شاهزاده بوده ، ولی نبوده )
کل چرخه ی اقتصاد در آنزمان را میشود چرخه ی غنیمتی نامید .
ارادتمند شما : حنیف زاده
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
🔊 فایل صوتی
ارزیابی ها (7)
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
درباره سخنرانی «عاشورا و بحران خلافت» دکتر داوود فیرحی
✍️محمدحسین بادامچی
1️⃣اغراق نیست اگر بگوییم اگر همین تک سخنرانی* دکتر داوود فیرحی را در یک کفه بگذاریم و تمام آنچه دستگاه تبلیغات رسمی چهل سال اخیر با این همه تشکیلات و بودجه و قدرت و تضعیف و تحقیر و تکفیر رقبا درباره عاشورا تولید کرده در کفه دیگر، قطعا کفه ی این سخنرانی مختصر دکتر فیرحی سنگینی و وزانت علمی بیشتری خواهد یافت. به نظر من دکتر فیرحی با همین سخنان کوتاه که البته حاصل سالها تحقیق کاملاً منفرد و به رغم کارشکنیهای پیرامونی است، عقیم بودن دستگاه فقهی-کلامی حوزوی در تحلیل تاریخی و پیچیدگی و ظرافت میراث متعالی سیاسی شیعه و تازگی آن برای عصر کنونی را به رخ همگان کشید.**
2️⃣وجه درخشان تحلیل فیرحی که آنرا به پژوهشی فراخور اوضاع کنونی ایران تبدیل می کند، موشکافی استحاله «مدینة النبی» و سنت مدنی آن به دستگاه خلافت توتالیتری است که از نظر سیاسی با ساختار بسته و الیگارشیک رومی-ایرانی سلطنت و از نظر اقتصادی با ساختار دولت رانتیر و شکل گیری طبقه رانتی «خودیهای حکومت اسلامی» توضیح داده می شود. فیرحی با این کار تاریخ را از چنگ روایتهای ساده اندیشانه و جزمی ایدئولوژیک-کلامی آزاد کرده و با آشکار کردن منطق درونی تحولات تاریخی و سیاسی، گویی شنونده را برای اول بار با ماهیت تشیع و معنای پرکسیس سیاسی امامان که در چارچوب الهیات رسمی از معنا تهی شده بود، آشنا می کند.
3️⃣بعلاوه فیرحی با ارجاع خوانش سیاسی خود از قیام ابی عبدالله به میرزای نائینی، گویی بار دیگر می خواهد پیشرويى نهضت مشروطه در فهم ماهیت دولت و اسلام سیاسی را نسبت به انقلاب اسلامی به ما تذكر دهد. اینکه نقد مستقیم «استبداد دینی» در آثار مشروطه چه ظرفیت عظیمی در فهم تحولات دولت اسلامی پدید می آورد، و اسلامیسم و بنیادگرایی برآمده از انقلاب اسلامی چگونه مانع فهم پیچیدگی ها و فرآيند تبدّل و استحاله دولت اسلامی می گردد، مطلبی است که فیرحی به اشاره و تلویح در گفته ها و نوشته های خود به ما گوشزد می کند. با اينحال اگرچه آثار فیرحی نوعی بازگشت به مشروطه را در ذهن تداعی می کند، تصور من بر اینست که تلفیق اسلام سیاسی رادیکال و چپ انقلاب اسلامی با میراث مدنى و دولت-انتقادی مشروطه احتمالاً راه بهتری است که بتواند ایران را از انحطاط تمدنی و نیهیلیسمی که دست به گریبان آنست نجات دهد.
**رونوشت به دوست و برادر عزیز شیخ محمد قمی، ریاست جدید سازمان تبلیغات اسلامی که امید می رود تحقیقات و تبلیغات دینی را از انحصار روحانیت خارج کنند و برخلاف دیگر حوزویان، تحقیقات علوم انسانی در اين عرصه را به قدر و منزلت شایسته خود بازگردانند.
لینک توضیح دکتر محمد فاضلی درباره این سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16521
لینک فایل متن و خلاصه همین سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16497
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
ارزیابی ها (7)
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
درباره سخنرانی «عاشورا و بحران خلافت» دکتر داوود فیرحی
✍️محمدحسین بادامچی
1️⃣اغراق نیست اگر بگوییم اگر همین تک سخنرانی* دکتر داوود فیرحی را در یک کفه بگذاریم و تمام آنچه دستگاه تبلیغات رسمی چهل سال اخیر با این همه تشکیلات و بودجه و قدرت و تضعیف و تحقیر و تکفیر رقبا درباره عاشورا تولید کرده در کفه دیگر، قطعا کفه ی این سخنرانی مختصر دکتر فیرحی سنگینی و وزانت علمی بیشتری خواهد یافت. به نظر من دکتر فیرحی با همین سخنان کوتاه که البته حاصل سالها تحقیق کاملاً منفرد و به رغم کارشکنیهای پیرامونی است، عقیم بودن دستگاه فقهی-کلامی حوزوی در تحلیل تاریخی و پیچیدگی و ظرافت میراث متعالی سیاسی شیعه و تازگی آن برای عصر کنونی را به رخ همگان کشید.**
2️⃣وجه درخشان تحلیل فیرحی که آنرا به پژوهشی فراخور اوضاع کنونی ایران تبدیل می کند، موشکافی استحاله «مدینة النبی» و سنت مدنی آن به دستگاه خلافت توتالیتری است که از نظر سیاسی با ساختار بسته و الیگارشیک رومی-ایرانی سلطنت و از نظر اقتصادی با ساختار دولت رانتیر و شکل گیری طبقه رانتی «خودیهای حکومت اسلامی» توضیح داده می شود. فیرحی با این کار تاریخ را از چنگ روایتهای ساده اندیشانه و جزمی ایدئولوژیک-کلامی آزاد کرده و با آشکار کردن منطق درونی تحولات تاریخی و سیاسی، گویی شنونده را برای اول بار با ماهیت تشیع و معنای پرکسیس سیاسی امامان که در چارچوب الهیات رسمی از معنا تهی شده بود، آشنا می کند.
3️⃣بعلاوه فیرحی با ارجاع خوانش سیاسی خود از قیام ابی عبدالله به میرزای نائینی، گویی بار دیگر می خواهد پیشرويى نهضت مشروطه در فهم ماهیت دولت و اسلام سیاسی را نسبت به انقلاب اسلامی به ما تذكر دهد. اینکه نقد مستقیم «استبداد دینی» در آثار مشروطه چه ظرفیت عظیمی در فهم تحولات دولت اسلامی پدید می آورد، و اسلامیسم و بنیادگرایی برآمده از انقلاب اسلامی چگونه مانع فهم پیچیدگی ها و فرآيند تبدّل و استحاله دولت اسلامی می گردد، مطلبی است که فیرحی به اشاره و تلویح در گفته ها و نوشته های خود به ما گوشزد می کند. با اينحال اگرچه آثار فیرحی نوعی بازگشت به مشروطه را در ذهن تداعی می کند، تصور من بر اینست که تلفیق اسلام سیاسی رادیکال و چپ انقلاب اسلامی با میراث مدنى و دولت-انتقادی مشروطه احتمالاً راه بهتری است که بتواند ایران را از انحطاط تمدنی و نیهیلیسمی که دست به گریبان آنست نجات دهد.
**رونوشت به دوست و برادر عزیز شیخ محمد قمی، ریاست جدید سازمان تبلیغات اسلامی که امید می رود تحقیقات و تبلیغات دینی را از انحصار روحانیت خارج کنند و برخلاف دیگر حوزویان، تحقیقات علوم انسانی در اين عرصه را به قدر و منزلت شایسته خود بازگردانند.
لینک توضیح دکتر محمد فاضلی درباره این سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16521
لینک فایل متن و خلاصه همین سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16497
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
Telegram
سخنرانیها
🔊 فایل صوتی
سخنرانی #داود_فیرحی
#عاشورا_و_بحران_خلافت
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از…
سخنرانی #داود_فیرحی
#عاشورا_و_بحران_خلافت
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از…
داود فیرحی
ارزیابی ها (6) سلام عجب تحلیل حیرت آوری . معمولا تحلیل گران برای مستند کردن نظریات مربوط به زمان حاضر خود ، به وقایع صدر اسلام استناد میکنند . جناب آقای فیرحی وقایع آنزمان را با ادبیات اقتصادی و سیاسی مدرن تحلیل کرده اید (خصوصی سازی در زمان خلیفهی…
ارزیابی ها (8)
سلام بر شما،
فرمودید :در صدر اسلام و تا صد ها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت" حق با شماست و کاملا درست میفرمائید، اما مگر باید اقتصاد به معنای امروزین آن وجود داشته باشد،تا فساد و رانت و خصوصی سازی معنی بدهد؟اصلا مگر تا کنون در تاریخ ایران اقتصاد به معنی درست آن، چه فئودالی چه صنعتی و چه مدرن وجود داشته؟ اقتصاد در ایران همواره،یا غنیمتی رانتی بوده(مثل دو سه قرن بعد از هجرت،آن هم در مراکز قدرت) و یا اقتصاد چپاولی غارتی بوده (مثل حکومت های سلسله های ترکان) و یا نفتی رانتی بوده مثل یکصد سال اخیر و همه ی این اقتصاد ها چونکه دولتی بوده و متکی به تولید نبوده،مملو از فساد و رانت و انحصار بوده،
من خودم با تطبیق های بی مورد اکثر موضوعات امروز با صدر اسلام مخالفم،اما از قضا اقتصاد نفتی رانتی یکصد سال اخیر را میتوان با اقتصاد غنیمتی رانتی دو قرن اولیه ی اسلام مقایسه کرد، مثلا اقتصاد جنگی دهه ی اول انقلاب(زمان میرحسین)که قناعت و ریاضت و ساده زیستی مشخصه ی بارز آن است را میتوان با دوران پیامبر تطبیق کرد،و اقتصاد نفتی مدیر محور و مدیر سالار زمان سازندگی را که اصلاحات هم ادامه ی آن است را می توان با سال 15 هجری که آغاز ورود غنائم به مدینه است و عمر برای سابقون و مجاهدین و فاتحین حق ویژه قائل است است مقایسه کرد،اما عمر چند ویژه گی داشت که در عثمان نبود یکی اینکه بسیار ساده زیست بود و در سلامت کامل اقتصادی زندگی میکرد،دوم اینکه مسئولین و والیان را کنترل میکرد که اجحاف و اختلاس نکنند،و سوم اینکه اجازه نمی داد صحابه از مدینه خارج شوند و چون در مدینه زمین به مقدار کافی وجود نداشت صحابه نمی توانستند صاحب مستقلات و خدم و حشم بشوند وبه اصطلاح خصوصی سازی در کار نبود،اما بعد از عمر و در زمان عثمان، هم چون زمان احمدی نژاد،هیچ نظارتی بر مسئولین و هیچ حساب و کتابی در کار نبود و از طرفی در آن زمان علاوه بر ایران سیل غنائم از غرب و شمال افریقا به سوی مدینه و بیت عثمان سرازیر بود و مروان حکم،داماد عثمان هر گونه که میخواست آن ها را هزینه میکرد و بسیاری در آن 12 سال حکومت عثمان، صاحب املاک و اموال افسانه ای شدند، به همین دلیل مردم برای شکایات و اعتراضات بار ها پیش عثمان آمدند و هر بار عثمان می گفت چیزی نیست کشش ندهید،رسیدگی میشود،سر انجام مردم مصر به تنگ آمدند و راهی مدینه شدند و پس از چند روز و یا چند ماه گفتگو به نتیجه نرسیدند و کار عثمان را یکسره کردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
سلام بر شما،
فرمودید :در صدر اسلام و تا صد ها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت" حق با شماست و کاملا درست میفرمائید، اما مگر باید اقتصاد به معنای امروزین آن وجود داشته باشد،تا فساد و رانت و خصوصی سازی معنی بدهد؟اصلا مگر تا کنون در تاریخ ایران اقتصاد به معنی درست آن، چه فئودالی چه صنعتی و چه مدرن وجود داشته؟ اقتصاد در ایران همواره،یا غنیمتی رانتی بوده(مثل دو سه قرن بعد از هجرت،آن هم در مراکز قدرت) و یا اقتصاد چپاولی غارتی بوده (مثل حکومت های سلسله های ترکان) و یا نفتی رانتی بوده مثل یکصد سال اخیر و همه ی این اقتصاد ها چونکه دولتی بوده و متکی به تولید نبوده،مملو از فساد و رانت و انحصار بوده،
من خودم با تطبیق های بی مورد اکثر موضوعات امروز با صدر اسلام مخالفم،اما از قضا اقتصاد نفتی رانتی یکصد سال اخیر را میتوان با اقتصاد غنیمتی رانتی دو قرن اولیه ی اسلام مقایسه کرد، مثلا اقتصاد جنگی دهه ی اول انقلاب(زمان میرحسین)که قناعت و ریاضت و ساده زیستی مشخصه ی بارز آن است را میتوان با دوران پیامبر تطبیق کرد،و اقتصاد نفتی مدیر محور و مدیر سالار زمان سازندگی را که اصلاحات هم ادامه ی آن است را می توان با سال 15 هجری که آغاز ورود غنائم به مدینه است و عمر برای سابقون و مجاهدین و فاتحین حق ویژه قائل است است مقایسه کرد،اما عمر چند ویژه گی داشت که در عثمان نبود یکی اینکه بسیار ساده زیست بود و در سلامت کامل اقتصادی زندگی میکرد،دوم اینکه مسئولین و والیان را کنترل میکرد که اجحاف و اختلاس نکنند،و سوم اینکه اجازه نمی داد صحابه از مدینه خارج شوند و چون در مدینه زمین به مقدار کافی وجود نداشت صحابه نمی توانستند صاحب مستقلات و خدم و حشم بشوند وبه اصطلاح خصوصی سازی در کار نبود،اما بعد از عمر و در زمان عثمان، هم چون زمان احمدی نژاد،هیچ نظارتی بر مسئولین و هیچ حساب و کتابی در کار نبود و از طرفی در آن زمان علاوه بر ایران سیل غنائم از غرب و شمال افریقا به سوی مدینه و بیت عثمان سرازیر بود و مروان حکم،داماد عثمان هر گونه که میخواست آن ها را هزینه میکرد و بسیاری در آن 12 سال حکومت عثمان، صاحب املاک و اموال افسانه ای شدند، به همین دلیل مردم برای شکایات و اعتراضات بار ها پیش عثمان آمدند و هر بار عثمان می گفت چیزی نیست کشش ندهید،رسیدگی میشود،سر انجام مردم مصر به تنگ آمدند و راهی مدینه شدند و پس از چند روز و یا چند ماه گفتگو به نتیجه نرسیدند و کار عثمان را یکسره کردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi