🔘فساد سیستماتیک
🔹دولت صدر اسلام به نوعی یک دولت رانتی است، رانت مبتنی بر غنیمت به این معنی که پول زیادی دست دولت است و بنابراین همه چیز سرنوشت جامعه وارد کف باکفایت یا بی کفایت دولتمردان می شود و به همین دلیل در چنین جامعه ای ما شاهد یکه تازی دولت هستیم، دولت ها در چنین جامعه ای تمامیت خواه می شوند و سرنوشت کلیت جامعه را در دست می گیرند، نه تنها قدرت اقتصادی دستشان است، یعنی به جای اینکه سیاست منطق اقتصاد پیدا کند، اقتصاد منطق سیاست پیدا می کند و دولت با پولی که دستش هست، دین، فرهنگ و نظام آموزش و پرورش، افکار عمومی و رسانه ها را کنترل می کند و در چنین شرایطی یکی اختناق برای آزادی خواهان و فرصت طلبی برای فرصت طلبان رخ می دهد و لذا جامعه را به دو بخش معترضان و بهره مندان از وضعیت موجود تقسیم می کند.
🔹با نگاهی به جامعه عرب قبل از اسلام، مشاهده می کنیم که هنوز دولت به معنای علمی امروز آن شکل نگرفته است و آنچه وجود دارد دولت- شهر، ادامه سنت یونانی – رومی است که از طریق شام به مکه سرازیر شده و در حال ورود به مدینه هم هست. از درون این سنت تاریخی ما با دو الگوی کوچک حکمرانی مکه با سنت اشرافی و الگوی مدینه با سنت شورایی روبرو هستیم؛ وقتی پیامبر اسلام وارد مدینه می شود، سنت مدنی را انتخاب می کند و حکومت را به سمت سلسله قراردادها کشانده و یک رگه شورایی به حکومت می دهد اما از بعد از پیامبر کم کم شاهد ادغام سنت مدینه با مکه و به تدریج غلبه سنت مکه بر تمدن اسلامی هستیم.
🔹ابن خلدون در مقدمه خود می گوید: «اگر مناقشه بین بنی هاشم و بنی امیه شکل بگیرد چون پتانسیل قدرت بنی امیه بالاست، سرانجام، بنی امیه، قدرت را خواهد برد». یعنی خلافت، ظاهر مبتنی بر بیعت پیدا می کند اما باطنی در درون اشرافیت در حال ساخت است و به تدریج ابن خلدون توضیح می دهد که چنین خلافتی در سه مرحله قابل انتقال به سلطنت است. ابتدا کمی دموکراتیک است، سپس ظاهر دموکراتیک پیدا می کند و سرانجام بعد از ۴۰ سال به شدت و سرعت به سلطنت می غلتد و عناصر خود را نشان می دهد.
🔹سال ۱۵ هجرت برای تاریخ ایران و شام سال مهمی است چون در این دوره، قادسیه در حال شکل گیری است و به پایانش می رسد و امپراطوری ثروتمند ایران و بلافاصله روم در هم می شکند و تمام ثروت آن وارد مدینه می شود و به این ترتیب سیستمی با توجه به ورود این ثروت به خزانه دولت، پدیده ای به نام رانت وارد مدینه می شود. تا سال ۱۳ هجرت، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد، نویسنده ای به نام الکان دهلوی در کتاب حیات الصحابه توضیح دقیقی از این دگردیسی و تحولات داده است و می گوید وقتی خلیفه اول می خواست بیت المال را تقسیم کند می گفت برای من مجاهد و غیر مجاهد تفاوتی ندارد، فضل و امتیاز و ثواب آنها نزد خداوند است، این پول برای شکم آنهاست، فرقی ندارد مجاهد باشد یا قائد.
🔹خلیفه دوم در سال ۱۵ هجرت فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا آخر بنی امیه باقی بود و آغاز فساد دولت اسلامی بود، فرمول از این قرار بود که سهم هر شهروند یا مسلمان مساوی با میزان نزدیکی نسبی به پیامبر، ضرب در سبقت در اسلام می شود. عمر خلیفه دوم مساله را فهمیده بود و بنابراین گفت حق تبدیل ثروت به سرمایه را ندارید اما می توانید از ثروت استفاده کنید جالب این که فرزندان اینها به فساد افتادند. در مقابل، خلیفه سوم، خصوصی سازی را آغاز کرد و سکه را تبدیل به زمین های زراعی کرد و تمام انفال کم کم به صحابه فروخته شد.
🔹در این شرایط گسست ساختاری بین دولت و جامعه به وجود می آید و دولت به شدت امنیتی می شود و تلاش می کند خود را حفظ کند و برای حفظ خود ازهیچ اقدام خشنی پرهیز نمی کند. در این شرایط از لحاظ روانشناسی اجتماعی، در مدینه و مکه و جاهای دیگر، یک دوگانگی شکل گرفت، یعنی مردم مدینه و مکه و شام غرق ثروت هستند و جاهای دیگر دارد تبدیل به جوامع فرسوده می شود و در آن ها نوعی احساس پوچی شکل می گیرد.
🔹جامعه ای که دچار ظلم ساختاری و فساد سیستماتیک شد و مصلحان در آن جامعه، صدایشان، خفه شد، آن جامعه به صورت اتوماتیک در چرخه ویرانی افتاده و در حرکت است و هیچ کسی، ترمزی برای آن نمی تواند داشته باشد. امام حسین می بیند که جامعه در این شیب قرار گرفته است و لذا تلاش هایی را مأیوسانه آغاز می کند.
🔸سخنرانی در دارالزهراء، تهران، 26 شهریور97، شب هشتم محرم
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
🔹دولت صدر اسلام به نوعی یک دولت رانتی است، رانت مبتنی بر غنیمت به این معنی که پول زیادی دست دولت است و بنابراین همه چیز سرنوشت جامعه وارد کف باکفایت یا بی کفایت دولتمردان می شود و به همین دلیل در چنین جامعه ای ما شاهد یکه تازی دولت هستیم، دولت ها در چنین جامعه ای تمامیت خواه می شوند و سرنوشت کلیت جامعه را در دست می گیرند، نه تنها قدرت اقتصادی دستشان است، یعنی به جای اینکه سیاست منطق اقتصاد پیدا کند، اقتصاد منطق سیاست پیدا می کند و دولت با پولی که دستش هست، دین، فرهنگ و نظام آموزش و پرورش، افکار عمومی و رسانه ها را کنترل می کند و در چنین شرایطی یکی اختناق برای آزادی خواهان و فرصت طلبی برای فرصت طلبان رخ می دهد و لذا جامعه را به دو بخش معترضان و بهره مندان از وضعیت موجود تقسیم می کند.
🔹با نگاهی به جامعه عرب قبل از اسلام، مشاهده می کنیم که هنوز دولت به معنای علمی امروز آن شکل نگرفته است و آنچه وجود دارد دولت- شهر، ادامه سنت یونانی – رومی است که از طریق شام به مکه سرازیر شده و در حال ورود به مدینه هم هست. از درون این سنت تاریخی ما با دو الگوی کوچک حکمرانی مکه با سنت اشرافی و الگوی مدینه با سنت شورایی روبرو هستیم؛ وقتی پیامبر اسلام وارد مدینه می شود، سنت مدنی را انتخاب می کند و حکومت را به سمت سلسله قراردادها کشانده و یک رگه شورایی به حکومت می دهد اما از بعد از پیامبر کم کم شاهد ادغام سنت مدینه با مکه و به تدریج غلبه سنت مکه بر تمدن اسلامی هستیم.
🔹ابن خلدون در مقدمه خود می گوید: «اگر مناقشه بین بنی هاشم و بنی امیه شکل بگیرد چون پتانسیل قدرت بنی امیه بالاست، سرانجام، بنی امیه، قدرت را خواهد برد». یعنی خلافت، ظاهر مبتنی بر بیعت پیدا می کند اما باطنی در درون اشرافیت در حال ساخت است و به تدریج ابن خلدون توضیح می دهد که چنین خلافتی در سه مرحله قابل انتقال به سلطنت است. ابتدا کمی دموکراتیک است، سپس ظاهر دموکراتیک پیدا می کند و سرانجام بعد از ۴۰ سال به شدت و سرعت به سلطنت می غلتد و عناصر خود را نشان می دهد.
🔹سال ۱۵ هجرت برای تاریخ ایران و شام سال مهمی است چون در این دوره، قادسیه در حال شکل گیری است و به پایانش می رسد و امپراطوری ثروتمند ایران و بلافاصله روم در هم می شکند و تمام ثروت آن وارد مدینه می شود و به این ترتیب سیستمی با توجه به ورود این ثروت به خزانه دولت، پدیده ای به نام رانت وارد مدینه می شود. تا سال ۱۳ هجرت، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد، نویسنده ای به نام الکان دهلوی در کتاب حیات الصحابه توضیح دقیقی از این دگردیسی و تحولات داده است و می گوید وقتی خلیفه اول می خواست بیت المال را تقسیم کند می گفت برای من مجاهد و غیر مجاهد تفاوتی ندارد، فضل و امتیاز و ثواب آنها نزد خداوند است، این پول برای شکم آنهاست، فرقی ندارد مجاهد باشد یا قائد.
🔹خلیفه دوم در سال ۱۵ هجرت فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا آخر بنی امیه باقی بود و آغاز فساد دولت اسلامی بود، فرمول از این قرار بود که سهم هر شهروند یا مسلمان مساوی با میزان نزدیکی نسبی به پیامبر، ضرب در سبقت در اسلام می شود. عمر خلیفه دوم مساله را فهمیده بود و بنابراین گفت حق تبدیل ثروت به سرمایه را ندارید اما می توانید از ثروت استفاده کنید جالب این که فرزندان اینها به فساد افتادند. در مقابل، خلیفه سوم، خصوصی سازی را آغاز کرد و سکه را تبدیل به زمین های زراعی کرد و تمام انفال کم کم به صحابه فروخته شد.
🔹در این شرایط گسست ساختاری بین دولت و جامعه به وجود می آید و دولت به شدت امنیتی می شود و تلاش می کند خود را حفظ کند و برای حفظ خود ازهیچ اقدام خشنی پرهیز نمی کند. در این شرایط از لحاظ روانشناسی اجتماعی، در مدینه و مکه و جاهای دیگر، یک دوگانگی شکل گرفت، یعنی مردم مدینه و مکه و شام غرق ثروت هستند و جاهای دیگر دارد تبدیل به جوامع فرسوده می شود و در آن ها نوعی احساس پوچی شکل می گیرد.
🔹جامعه ای که دچار ظلم ساختاری و فساد سیستماتیک شد و مصلحان در آن جامعه، صدایشان، خفه شد، آن جامعه به صورت اتوماتیک در چرخه ویرانی افتاده و در حرکت است و هیچ کسی، ترمزی برای آن نمی تواند داشته باشد. امام حسین می بیند که جامعه در این شیب قرار گرفته است و لذا تلاش هایی را مأیوسانه آغاز می کند.
🔸سخنرانی در دارالزهراء، تهران، 26 شهریور97، شب هشتم محرم
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
⚫️ روایت فیرحی از فساد سیستماتیک در دارالخلافه معاویه و بغض فروخورده مردم
▪️در صدر اسلام، حکومت مبتنی بر کمکهای داوطلبانه شهروندان بود، بنابراین دولت وابسته به مردم است. آخرین بیت المالی که پیامبر(ص) توزیع کرد، حدود 80هزار دینار بود که آنچنان در مدینه مهم نبود.
▪️در آن مقطع، دو نوع بیعت صورت می گرفت، یکی بیعت با حکومت و دیگری بیعت لحظه به لحظه در قبال تصمیمهای حساس بود که امروزه نام آن را «رفراندوم» می گذارند.
▪️ تا سال 13 هجری، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد. برای نمونه وقتی ابوبکر می خواست بیت المال را تقسیم کند، می گفت که برای من مجاهد و غیرمجاهد فرقی ندارد.
▪️سال 15 هجرت، خلیفه دوم فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا انتهای بنیامیه باقی ماند و آغاز فاصله گرفتن بیشتر دولت اسلامی از سیره پیامبر (ص) بود.
▪️فرمول ساده بود، به نحوی که سهم هر مسلمان مساویاست با میزان نزدیکی نسبی با پیامبر ضربدر سبقت در اسلام
▪️ یعنی هرکس زودتر اسلام آورده به تعداد روز و ساعاتی که این کار را کرده، بیشتر از دیگران امتیاز پیدا می کرد و هر کس به لحاظ قبیله به پیامبر نزدیک بود، امتیازش بیشتر می شد.
▪️وقتی که این فرمول ریاضی را در اقتصاد وارد کنیم، میتوانیم محاسبه کنیم که طلحه چه میزان پول میگرفت و یک برده یا یک عجم چقدر میگرفته است.
▪️ عمر خلیفه دوم، بخشی از مشکل را فهمیده بود و میگفت پول دست صحابه باشد، اما آنها حق تبدیل ثروت خود به سرمایه را ندارند.
▪️ جالب اینجاست که بسیار زود فرزندان آن افراد به فساد کشیده شدند و عمر یک جملهای دارد که می گوید من در گذرگاه حره در مدینه ایستادم و مراقب هستم که بند شلوار عرب پایین نیاید.
▪️خلیفه سوم بعد از روی کار آمدن، بلافاصله خصوصی سازی را شروع کرد و تمام ثروتی که در مدینه بود از سکه به زمین های زراعی تبدیل شدند
▪️ به تدریج قریشگرایی و قبیله گرایی شکل گرفت و عدم توازن به وجود آمد و دارالخلافه به مرکز تولید و بازتولید فساد سیستماتیک تبدیل شد.
▪️در واقع، دارالخلافه قلبی بود که این فساد را به درون جامعه پمپاژ می کرد.
#امام_حسین(ع)
🔻متن کامل در لینک زیر:
https://www.jamaran.ir/fa/tiny/news-1015433
🕌 @jamarannews
▪️در صدر اسلام، حکومت مبتنی بر کمکهای داوطلبانه شهروندان بود، بنابراین دولت وابسته به مردم است. آخرین بیت المالی که پیامبر(ص) توزیع کرد، حدود 80هزار دینار بود که آنچنان در مدینه مهم نبود.
▪️در آن مقطع، دو نوع بیعت صورت می گرفت، یکی بیعت با حکومت و دیگری بیعت لحظه به لحظه در قبال تصمیمهای حساس بود که امروزه نام آن را «رفراندوم» می گذارند.
▪️ تا سال 13 هجری، اگر غنیمتی هم بود به صورت مساوی تقسیم می شد. برای نمونه وقتی ابوبکر می خواست بیت المال را تقسیم کند، می گفت که برای من مجاهد و غیرمجاهد فرقی ندارد.
▪️سال 15 هجرت، خلیفه دوم فرمولی را برای توزیع غنائم تعریف کرد که این فرمول تا انتهای بنیامیه باقی ماند و آغاز فاصله گرفتن بیشتر دولت اسلامی از سیره پیامبر (ص) بود.
▪️فرمول ساده بود، به نحوی که سهم هر مسلمان مساویاست با میزان نزدیکی نسبی با پیامبر ضربدر سبقت در اسلام
▪️ یعنی هرکس زودتر اسلام آورده به تعداد روز و ساعاتی که این کار را کرده، بیشتر از دیگران امتیاز پیدا می کرد و هر کس به لحاظ قبیله به پیامبر نزدیک بود، امتیازش بیشتر می شد.
▪️وقتی که این فرمول ریاضی را در اقتصاد وارد کنیم، میتوانیم محاسبه کنیم که طلحه چه میزان پول میگرفت و یک برده یا یک عجم چقدر میگرفته است.
▪️ عمر خلیفه دوم، بخشی از مشکل را فهمیده بود و میگفت پول دست صحابه باشد، اما آنها حق تبدیل ثروت خود به سرمایه را ندارند.
▪️ جالب اینجاست که بسیار زود فرزندان آن افراد به فساد کشیده شدند و عمر یک جملهای دارد که می گوید من در گذرگاه حره در مدینه ایستادم و مراقب هستم که بند شلوار عرب پایین نیاید.
▪️خلیفه سوم بعد از روی کار آمدن، بلافاصله خصوصی سازی را شروع کرد و تمام ثروتی که در مدینه بود از سکه به زمین های زراعی تبدیل شدند
▪️ به تدریج قریشگرایی و قبیله گرایی شکل گرفت و عدم توازن به وجود آمد و دارالخلافه به مرکز تولید و بازتولید فساد سیستماتیک تبدیل شد.
▪️در واقع، دارالخلافه قلبی بود که این فساد را به درون جامعه پمپاژ می کرد.
#امام_حسین(ع)
🔻متن کامل در لینک زیر:
https://www.jamaran.ir/fa/tiny/news-1015433
🕌 @jamarannews
پایگاه خبری جماران
روایت فیرحی از فساد سیستماتیک در دارالخلافه معاویه و بغض فروخورده مردم
به تدریج قریشگرایی و قبیله گرایی شکل گرفت و عدم توازن به وجود آمد و دارالخلافه به مرکز تولید و بازتولید فساد سیستماتیک تبدیل شد. در واقع، دارالخلافه قلبی بود که این فساد را به درون جامعه پمپاژ می کرد. در چنین شرایطی، پدیدهای به نام اعتراض توأم با ترس شکل…
🔊 فایل صوتی
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا...
تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد.
ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت را نيز به پيش مي برد و صرف تكرار نيست.
فيرحي ابتدا از دو سنت سياسي موجود در "دولت شهر" هاي حجاز مي گويد. يكي سنت سياسي اداري مكه بر مبناي اشرافيت خانداني و اكابر شخصيتي و ديگري سنت مردمي تر يثرب كه اكابر و اشرافي ندارد. پيامبر با آنكه مكي است خود سنت يثرب را براي اداره شهر برمي گزيند و آنرا تا مقام دولت ارتقا مي دهد. خلافت در كشاكش اين دو سنت شكل مي گيرد. و رفته رفته سنت مكه بر خلافت غلبه مي يابد. خلافت با فتح ايران هر روز ايراني تر و مكي تر مي شود. به نوعي حسين آخرين رمق هاي خلافت به سنت مدينه است. گفتمان خلافت بر مبناي سنت مكي و ايراني بالا مي گيرد و اطاعت به جاي شورا (سنت مدني) و زور به جاي بيعت مي نشييند. بيخود نيست كه هنگام ورود معاويه به مدينه اهل مدينه او را "ملك" ( سنت ايراني)مي نامند و نه خليفه. امري كه معاويه را خوش نمي آيد ولي اهل مدينه بدو مي گويند خليفه كسي است كه بيعت داشته باشد ما از سر اجبار تو را تمكين كرديم.
دومين ركن جامعه مربوط به ثروت است. از سال ١٥ با فتح ايران و روم غنيمت حكومت چنان زياد مي شود كه دولت نيازي به مردم ندارد و همواره سپاه زورش با غنيمتش جور است و هر كه را بخواهد به تمكين وامي دارد.
عاشورا نه بزنگاه يك تغيير كه ثمره و يكي از ثمرات پاياني يك تغيير مهم در سياست و ثروت جامعه اسلام است. ثمره دولت زور صاحب غنيمت. (به بيان امروز دولت نامشروع رانتي) چنين دولتي نوه پيامبر را مي تواند بكشد.
در برابر دولت زور و غنيمت جامعه در خود بغض توليد مي كند. چاره اي جز بغض بر يك آرمان نه از دست رفته بلكه ناتوان نيست. اينجا است كه خود حسين مي گويد " انا قتيلا العبره" من حاصل بغض فروخفته جامعه ام. من نه اشك كه بغضم
نتيجه سخن جديد دكتر فيرحي را مي توان چنين تعبير كرد. حسين نيست كه قيام مي كند دولت زور و غنيمت است كه او را مي كشد. چنين دولتي مابقي افراد و رجال جامعه را نيز مي كشد كه كشت. حسين را نيز به هر قيمتي مي كشد چه قيام كند چه نكند چه يمن رود چه در مكه پناه گيرد چه راه كوفه را در پيش گيرد. حتي اگر تسليم شود نيز او را مي كشد. مصيبت عاشورا چنين دولتي است . عبرت عاشورا نيز چنين دولتي است. حسين مانده در برابر دولت زور و غنيمت بي مهار است و جامعه اي كه جز بغض ناتوان از هر چيزي است. بغض جامعه بدو اجازه تسليم نمي دهد ولي ياري اش نيز نمي كند. پس بر او جز قتيل العبره سرنوشتي نيست. بر كس ديگر نيز در برابر دولت زور و غنيمت جز بغض و عبره نيست. كار نبايد به دولت زور و غنيمت برسد كه بر فرزند پيامبر هم رحم نمي آورد.
تغيير زوايه نگاه از حسين به حكومت كليد جمع تحليل تناقض نماهاي واقعه عاشورا است..
نوبت وجه بغض يك آرمان است....
(دکتر احسان پشت مشهدی )
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد.
ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت را نيز به پيش مي برد و صرف تكرار نيست.
فيرحي ابتدا از دو سنت سياسي موجود در "دولت شهر" هاي حجاز مي گويد. يكي سنت سياسي اداري مكه بر مبناي اشرافيت خانداني و اكابر شخصيتي و ديگري سنت مردمي تر يثرب كه اكابر و اشرافي ندارد. پيامبر با آنكه مكي است خود سنت يثرب را براي اداره شهر برمي گزيند و آنرا تا مقام دولت ارتقا مي دهد. خلافت در كشاكش اين دو سنت شكل مي گيرد. و رفته رفته سنت مكه بر خلافت غلبه مي يابد. خلافت با فتح ايران هر روز ايراني تر و مكي تر مي شود. به نوعي حسين آخرين رمق هاي خلافت به سنت مدينه است. گفتمان خلافت بر مبناي سنت مكي و ايراني بالا مي گيرد و اطاعت به جاي شورا (سنت مدني) و زور به جاي بيعت مي نشييند. بيخود نيست كه هنگام ورود معاويه به مدينه اهل مدينه او را "ملك" ( سنت ايراني)مي نامند و نه خليفه. امري كه معاويه را خوش نمي آيد ولي اهل مدينه بدو مي گويند خليفه كسي است كه بيعت داشته باشد ما از سر اجبار تو را تمكين كرديم.
دومين ركن جامعه مربوط به ثروت است. از سال ١٥ با فتح ايران و روم غنيمت حكومت چنان زياد مي شود كه دولت نيازي به مردم ندارد و همواره سپاه زورش با غنيمتش جور است و هر كه را بخواهد به تمكين وامي دارد.
عاشورا نه بزنگاه يك تغيير كه ثمره و يكي از ثمرات پاياني يك تغيير مهم در سياست و ثروت جامعه اسلام است. ثمره دولت زور صاحب غنيمت. (به بيان امروز دولت نامشروع رانتي) چنين دولتي نوه پيامبر را مي تواند بكشد.
در برابر دولت زور و غنيمت جامعه در خود بغض توليد مي كند. چاره اي جز بغض بر يك آرمان نه از دست رفته بلكه ناتوان نيست. اينجا است كه خود حسين مي گويد " انا قتيلا العبره" من حاصل بغض فروخفته جامعه ام. من نه اشك كه بغضم
نتيجه سخن جديد دكتر فيرحي را مي توان چنين تعبير كرد. حسين نيست كه قيام مي كند دولت زور و غنيمت است كه او را مي كشد. چنين دولتي مابقي افراد و رجال جامعه را نيز مي كشد كه كشت. حسين را نيز به هر قيمتي مي كشد چه قيام كند چه نكند چه يمن رود چه در مكه پناه گيرد چه راه كوفه را در پيش گيرد. حتي اگر تسليم شود نيز او را مي كشد. مصيبت عاشورا چنين دولتي است . عبرت عاشورا نيز چنين دولتي است. حسين مانده در برابر دولت زور و غنيمت بي مهار است و جامعه اي كه جز بغض ناتوان از هر چيزي است. بغض جامعه بدو اجازه تسليم نمي دهد ولي ياري اش نيز نمي كند. پس بر او جز قتيل العبره سرنوشتي نيست. بر كس ديگر نيز در برابر دولت زور و غنيمت جز بغض و عبره نيست. كار نبايد به دولت زور و غنيمت برسد كه بر فرزند پيامبر هم رحم نمي آورد.
تغيير زوايه نگاه از حسين به حكومت كليد جمع تحليل تناقض نماهاي واقعه عاشورا است..
نوبت وجه بغض يك آرمان است....
(دکتر احسان پشت مشهدی )
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
داود فیرحی
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا... تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد. ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت…
ارزیابی ها
پس از کتاب دکتر شهیدی در باره قیام امام حسین،نگاه تحلیلی ای به بداعت این نگاه دکتر فیرحی ندیده ام.البته ایشان قبلا در در سهای دانشگاه خود از همین زاویه، چگونگی تبدیل دولت مبتنی بر قرارداد در مدینه را(که میتوان گفت نوعی دولت تاسیسی-امضایی توسط رسول الله است)به دولت با ساختار استبدادی ،بلا فاصله بعد از مرگ پیامبر ،توضیح داده است.
بنده که به نوبه خود امکانات تحلیلی بسیار کار آمدی را در نظرگاه ایشان یافته و مورد استفاده قرار می دهم.
@Feirahi
پس از کتاب دکتر شهیدی در باره قیام امام حسین،نگاه تحلیلی ای به بداعت این نگاه دکتر فیرحی ندیده ام.البته ایشان قبلا در در سهای دانشگاه خود از همین زاویه، چگونگی تبدیل دولت مبتنی بر قرارداد در مدینه را(که میتوان گفت نوعی دولت تاسیسی-امضایی توسط رسول الله است)به دولت با ساختار استبدادی ،بلا فاصله بعد از مرگ پیامبر ،توضیح داده است.
بنده که به نوبه خود امکانات تحلیلی بسیار کار آمدی را در نظرگاه ایشان یافته و مورد استفاده قرار می دهم.
@Feirahi
داود فیرحی
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا... تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد. ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت…
ارزیابی ها (2)
درعمق واثنای رویکرد جناب دکترفیرحی به واقعه عاشورا ظاهرا این امر نهفته است که حسین بن علی( ع) رفتارو
مواضع کاملاانفعالی داشته وتنها حکومت است که فعال مایشای می باشد
این رویکرد بابخشهایی ازمستندات تاریخی سازگاری چندانی ندارد درحالیکه حسین بن علی ازدوران صلح با معاویه در زمان حسن بن علی موضع انتقادی در برابر خلافت معاویه داشته وبعدازفوت معاویه نیز به دلیل اینکه پیمان نامه با حسن بن علی نقض گردیده است دربرابر ادعای ولایتعهدی یزید کاملا مخالفت
می کند در واقع از این زمان به بعدحسین ویاران صمیمی اش تبدیل به اپوزیسیون فعال ومبارز در برابر حاکمیت یزید
می گردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
درعمق واثنای رویکرد جناب دکترفیرحی به واقعه عاشورا ظاهرا این امر نهفته است که حسین بن علی( ع) رفتارو
مواضع کاملاانفعالی داشته وتنها حکومت است که فعال مایشای می باشد
این رویکرد بابخشهایی ازمستندات تاریخی سازگاری چندانی ندارد درحالیکه حسین بن علی ازدوران صلح با معاویه در زمان حسن بن علی موضع انتقادی در برابر خلافت معاویه داشته وبعدازفوت معاویه نیز به دلیل اینکه پیمان نامه با حسن بن علی نقض گردیده است دربرابر ادعای ولایتعهدی یزید کاملا مخالفت
می کند در واقع از این زمان به بعدحسین ویاران صمیمی اش تبدیل به اپوزیسیون فعال ومبارز در برابر حاکمیت یزید
می گردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
داود فیرحی
سخنراني كوتاه و مهم دكتر فيرحي در مورد عاشورا... تحليل فيرحي در امتداد سنت تحليل سياسي اجتماعي عاشورا است كه متأسفانه به دلايل مختلف تا به حال در برابر تحليل زيبايي شناختي يا مرثيه سرايي يا عرفاني نتوانسته به صدر بيايد. ولي خود اين سخنراني به نوعي همان سنت…
ارزیابی ها (3)
با سلام ،کاری که فیرحی میکند نشان دادن تقدیر تاریخی یک دوران است(تقدیر به معنای هایدگری آن که محدودیتهای ساختاری یک دوران را نشان می دهد و خیلی به مفهوم دینی آن نزدیک است) که تمام کنش آزادانه آدمیان در درون این تقدیر دوران صورت میگیرد ولذا محدودیتهای این ساختار دایره امر انتخاب را محدود میکند.به عبارتی سوژه و ابژه هردو در حیطه امر احاطه کننده عمل میکنند(العبد یدبر والله یقدر).ازاین سخن استنباط نمیشود که کنشگر مختار نیست ویا ابا عبدالله منفعل بود،بلکه نهایت توان کنشگرانه آن حضرت در آن شرایط ،چنین شهادت زیبا و اختیاری وکاملا آزادانه اش بود.این مساله با نگاه فرایندی شما به مراحل حرکت امام کاملا قابل جمع است شما از درون واقعه بر آن مینگرید واز زاویه کنشگران دو سوی ماجرا و دکتر فیرحی از بیرون نگاهی به کل ساختاری دارد که کنشگران در آن در گیرند. دو زاویه دید متفاوت اما نه لزوما متضاد.
در خاتمه بنده با نگاه فرآیندی شما مشکلی ندارم وکاملا آنرا قابل فهم ودر عین حال قابل جمع با نگاه دکتر فیرحی میدانم؛اما در این فرایند به مرحله تشکیل حکومت اعتقادی ندارم وامیدوارم امکانی برای گفتگو در این باب در گروه فراهم شود.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
با سلام ،کاری که فیرحی میکند نشان دادن تقدیر تاریخی یک دوران است(تقدیر به معنای هایدگری آن که محدودیتهای ساختاری یک دوران را نشان می دهد و خیلی به مفهوم دینی آن نزدیک است) که تمام کنش آزادانه آدمیان در درون این تقدیر دوران صورت میگیرد ولذا محدودیتهای این ساختار دایره امر انتخاب را محدود میکند.به عبارتی سوژه و ابژه هردو در حیطه امر احاطه کننده عمل میکنند(العبد یدبر والله یقدر).ازاین سخن استنباط نمیشود که کنشگر مختار نیست ویا ابا عبدالله منفعل بود،بلکه نهایت توان کنشگرانه آن حضرت در آن شرایط ،چنین شهادت زیبا و اختیاری وکاملا آزادانه اش بود.این مساله با نگاه فرایندی شما به مراحل حرکت امام کاملا قابل جمع است شما از درون واقعه بر آن مینگرید واز زاویه کنشگران دو سوی ماجرا و دکتر فیرحی از بیرون نگاهی به کل ساختاری دارد که کنشگران در آن در گیرند. دو زاویه دید متفاوت اما نه لزوما متضاد.
در خاتمه بنده با نگاه فرآیندی شما مشکلی ندارم وکاملا آنرا قابل فهم ودر عین حال قابل جمع با نگاه دکتر فیرحی میدانم؛اما در این فرایند به مرحله تشکیل حکومت اعتقادی ندارم وامیدوارم امکانی برای گفتگو در این باب در گروه فراهم شود.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
داود فیرحی
ارزیابی ها (3) با سلام ،کاری که فیرحی میکند نشان دادن تقدیر تاریخی یک دوران است(تقدیر به معنای هایدگری آن که محدودیتهای ساختاری یک دوران را نشان می دهد و خیلی به مفهوم دینی آن نزدیک است) که تمام کنش آزادانه آدمیان در درون این تقدیر دوران صورت میگیرد ولذا محدودیتهای…
ارزیابی ها (4)
ممنون از توضیحات وجمع بندی تان
البته بنده همانند شما کار دکتر فیرحی را ارزشمند می دانم به ویژه که صورت بندی جدیدی ازتضادتاریخی بین سنت قبیله ای مکی(مدل سفیانی واموی ریاست قبیله ) وروش شورایی مدنی (سنت نبوی بیعت) ارائه می کند.
@Feirahi
ممنون از توضیحات وجمع بندی تان
البته بنده همانند شما کار دکتر فیرحی را ارزشمند می دانم به ویژه که صورت بندی جدیدی ازتضادتاریخی بین سنت قبیله ای مکی(مدل سفیانی واموی ریاست قبیله ) وروش شورایی مدنی (سنت نبوی بیعت) ارائه می کند.
@Feirahi
این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت و دانش موج میزند.
✅ سخنرانیهای بسیار کمتری هستند که به غیر از شیعیان و علاقمندان به امام حسین، بتوانند از آن بیاموزند و حادثهای اسلامی-شیعی را در بستر نظریههای علوم اجتماعی، و در چارچوبی مفید برای کل بشریت تحلیل کنند.
✅ سخنرانی دکتر داود فیرحی، محقق و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، با عنوان #عاشورا_و_بحران_خلافت از آن معدود سخنرانیهاست که علیرغم کوتاه بودن، توضیحی عمیق از شرایط اجتماعی و سیاسی منجر به پیدایش حادثه عاشورا ارائه میکند. چند خصیصه این سخنرانی، آنرا به محتوایی ارزشمند برای شنیدن بدل میکند.
✅ بهکار گرفتن نظریات علوم سیاسی و جامعهشناسی برای توضیح شرایط اجتماعی منجر به پیدایش واقعه عاشورا
🔹تبیین سازوکارهای پیدایش فساد سیستماتیک در جامعه
🔹تبیین نسبت جامعه رانتی و کردار و اخلاق حاکمان
🔹فراتر بردن حادثه عاشورا از چارچوبی اسلامی-شیعی، و قرار دادن آن در چارچوب دولتپژوهی و شناختهای علوم انسانی و اجتماعی
🔹ذکر سخنانی از حسین بن علی بالاخص در آخرین فراز سخنرانی که در آن امام حسین، منطق خود برای پا نهادن به میدان عاشورا را تشریح میکند.
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
#عاشورا_و_بحران_خلافت
#امام_حسین(ع)
#داود_فیرحی
✅ آدرس کانال دکتر داود فیرحی: @Feirahi
(این یادداشت و سخنرانی را اگر میپسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت و دانش موج میزند.
✅ سخنرانیهای بسیار کمتری هستند که به غیر از شیعیان و علاقمندان به امام حسین، بتوانند از آن بیاموزند و حادثهای اسلامی-شیعی را در بستر نظریههای علوم اجتماعی، و در چارچوبی مفید برای کل بشریت تحلیل کنند.
✅ سخنرانی دکتر داود فیرحی، محقق و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، با عنوان #عاشورا_و_بحران_خلافت از آن معدود سخنرانیهاست که علیرغم کوتاه بودن، توضیحی عمیق از شرایط اجتماعی و سیاسی منجر به پیدایش حادثه عاشورا ارائه میکند. چند خصیصه این سخنرانی، آنرا به محتوایی ارزشمند برای شنیدن بدل میکند.
✅ بهکار گرفتن نظریات علوم سیاسی و جامعهشناسی برای توضیح شرایط اجتماعی منجر به پیدایش واقعه عاشورا
🔹تبیین سازوکارهای پیدایش فساد سیستماتیک در جامعه
🔹تبیین نسبت جامعه رانتی و کردار و اخلاق حاکمان
🔹فراتر بردن حادثه عاشورا از چارچوبی اسلامی-شیعی، و قرار دادن آن در چارچوب دولتپژوهی و شناختهای علوم انسانی و اجتماعی
🔹ذکر سخنانی از حسین بن علی بالاخص در آخرین فراز سخنرانی که در آن امام حسین، منطق خود برای پا نهادن به میدان عاشورا را تشریح میکند.
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
#عاشورا_و_بحران_خلافت
#امام_حسین(ع)
#داود_فیرحی
✅ آدرس کانال دکتر داود فیرحی: @Feirahi
(این یادداشت و سخنرانی را اگر میپسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.)
@fazeli_mohammad
Telegram
attach 📎
داود فیرحی
این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است (محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی) ✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت…
ارزیابی ها (6)
سلام
عجب تحلیل حیرت آوری .
معمولا تحلیل گران برای مستند کردن نظریات مربوط به زمان حاضر خود ، به وقایع صدر اسلام استناد میکنند . جناب آقای فیرحی وقایع آنزمان را با ادبیات اقتصادی و سیاسی مدرن تحلیل کرده اید
(خصوصی سازی در زمان خلیفهی سوم
شروع فساد از زمان خلیفهی دوم با نوع تقسیم غنایم .)
در صدر اسلام و حتی تا صدها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت . هر آنچه که در مورد عدالت اقتصادی در آنزمان گفته میشود ، مربوط است به غنائمی که از جنگها بدست می آمد و یا خراجهای سالانه که از سررمینهای تصرف شده جمع آوری و مابین اعراب فاتح و یا ساکن در سرزمین های عربی ، تقسیم میشد .
با شیوه ای که خلیفه دوم در تقسیم غنایم در پیش گرفت ، علاوه بر اصحاب ، تابعین ( اشخاصی که محضر اصحاب را درک کرده بودند ) نیز از نعمات غنایم مستفیض میشدند . یعنی هم حضرت علی به عنوان یکی از صحابه هم امام حسن و حسین علیهم السلام به عنوان تابعین از آن شیوه ی تقسیم بهره مند بودند . و اگر فسادی بود لابد شامل این بزرگواران هم میشد . آنطور که در بعضی روایات تاریخی آمده امام حسن علاوه بر مستمری سالیانه میلیون درهمی ، چند صد کنیز را در حرم خود داشتند که کثیری از آنها جزئ غنایم جنگی بودند .
همانطور که والده ی گرامی حضرت سجاد ، کنیزی بود که عمر بن خطاب خلیفهی دوم به امام حسین هدیه کرده بود . ( البته به غلط میگویند شاهزاده بوده ، ولی نبوده )
کل چرخه ی اقتصاد در آنزمان را میشود چرخه ی غنیمتی نامید .
ارادتمند شما : حنیف زاده
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
سلام
عجب تحلیل حیرت آوری .
معمولا تحلیل گران برای مستند کردن نظریات مربوط به زمان حاضر خود ، به وقایع صدر اسلام استناد میکنند . جناب آقای فیرحی وقایع آنزمان را با ادبیات اقتصادی و سیاسی مدرن تحلیل کرده اید
(خصوصی سازی در زمان خلیفهی سوم
شروع فساد از زمان خلیفهی دوم با نوع تقسیم غنایم .)
در صدر اسلام و حتی تا صدها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت . هر آنچه که در مورد عدالت اقتصادی در آنزمان گفته میشود ، مربوط است به غنائمی که از جنگها بدست می آمد و یا خراجهای سالانه که از سررمینهای تصرف شده جمع آوری و مابین اعراب فاتح و یا ساکن در سرزمین های عربی ، تقسیم میشد .
با شیوه ای که خلیفه دوم در تقسیم غنایم در پیش گرفت ، علاوه بر اصحاب ، تابعین ( اشخاصی که محضر اصحاب را درک کرده بودند ) نیز از نعمات غنایم مستفیض میشدند . یعنی هم حضرت علی به عنوان یکی از صحابه هم امام حسن و حسین علیهم السلام به عنوان تابعین از آن شیوه ی تقسیم بهره مند بودند . و اگر فسادی بود لابد شامل این بزرگواران هم میشد . آنطور که در بعضی روایات تاریخی آمده امام حسن علاوه بر مستمری سالیانه میلیون درهمی ، چند صد کنیز را در حرم خود داشتند که کثیری از آنها جزئ غنایم جنگی بودند .
همانطور که والده ی گرامی حضرت سجاد ، کنیزی بود که عمر بن خطاب خلیفهی دوم به امام حسین هدیه کرده بود . ( البته به غلط میگویند شاهزاده بوده ، ولی نبوده )
کل چرخه ی اقتصاد در آنزمان را میشود چرخه ی غنیمتی نامید .
ارادتمند شما : حنیف زاده
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
🔊 فایل صوتی
ارزیابی ها (7)
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
درباره سخنرانی «عاشورا و بحران خلافت» دکتر داوود فیرحی
✍️محمدحسین بادامچی
1️⃣اغراق نیست اگر بگوییم اگر همین تک سخنرانی* دکتر داوود فیرحی را در یک کفه بگذاریم و تمام آنچه دستگاه تبلیغات رسمی چهل سال اخیر با این همه تشکیلات و بودجه و قدرت و تضعیف و تحقیر و تکفیر رقبا درباره عاشورا تولید کرده در کفه دیگر، قطعا کفه ی این سخنرانی مختصر دکتر فیرحی سنگینی و وزانت علمی بیشتری خواهد یافت. به نظر من دکتر فیرحی با همین سخنان کوتاه که البته حاصل سالها تحقیق کاملاً منفرد و به رغم کارشکنیهای پیرامونی است، عقیم بودن دستگاه فقهی-کلامی حوزوی در تحلیل تاریخی و پیچیدگی و ظرافت میراث متعالی سیاسی شیعه و تازگی آن برای عصر کنونی را به رخ همگان کشید.**
2️⃣وجه درخشان تحلیل فیرحی که آنرا به پژوهشی فراخور اوضاع کنونی ایران تبدیل می کند، موشکافی استحاله «مدینة النبی» و سنت مدنی آن به دستگاه خلافت توتالیتری است که از نظر سیاسی با ساختار بسته و الیگارشیک رومی-ایرانی سلطنت و از نظر اقتصادی با ساختار دولت رانتیر و شکل گیری طبقه رانتی «خودیهای حکومت اسلامی» توضیح داده می شود. فیرحی با این کار تاریخ را از چنگ روایتهای ساده اندیشانه و جزمی ایدئولوژیک-کلامی آزاد کرده و با آشکار کردن منطق درونی تحولات تاریخی و سیاسی، گویی شنونده را برای اول بار با ماهیت تشیع و معنای پرکسیس سیاسی امامان که در چارچوب الهیات رسمی از معنا تهی شده بود، آشنا می کند.
3️⃣بعلاوه فیرحی با ارجاع خوانش سیاسی خود از قیام ابی عبدالله به میرزای نائینی، گویی بار دیگر می خواهد پیشرويى نهضت مشروطه در فهم ماهیت دولت و اسلام سیاسی را نسبت به انقلاب اسلامی به ما تذكر دهد. اینکه نقد مستقیم «استبداد دینی» در آثار مشروطه چه ظرفیت عظیمی در فهم تحولات دولت اسلامی پدید می آورد، و اسلامیسم و بنیادگرایی برآمده از انقلاب اسلامی چگونه مانع فهم پیچیدگی ها و فرآيند تبدّل و استحاله دولت اسلامی می گردد، مطلبی است که فیرحی به اشاره و تلویح در گفته ها و نوشته های خود به ما گوشزد می کند. با اينحال اگرچه آثار فیرحی نوعی بازگشت به مشروطه را در ذهن تداعی می کند، تصور من بر اینست که تلفیق اسلام سیاسی رادیکال و چپ انقلاب اسلامی با میراث مدنى و دولت-انتقادی مشروطه احتمالاً راه بهتری است که بتواند ایران را از انحطاط تمدنی و نیهیلیسمی که دست به گریبان آنست نجات دهد.
**رونوشت به دوست و برادر عزیز شیخ محمد قمی، ریاست جدید سازمان تبلیغات اسلامی که امید می رود تحقیقات و تبلیغات دینی را از انحصار روحانیت خارج کنند و برخلاف دیگر حوزویان، تحقیقات علوم انسانی در اين عرصه را به قدر و منزلت شایسته خود بازگردانند.
لینک توضیح دکتر محمد فاضلی درباره این سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16521
لینک فایل متن و خلاصه همین سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16497
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
ارزیابی ها (7)
سخنرانی #داود_فیرحی
عاشورا و بحران خلافت
درباره سخنرانی «عاشورا و بحران خلافت» دکتر داوود فیرحی
✍️محمدحسین بادامچی
1️⃣اغراق نیست اگر بگوییم اگر همین تک سخنرانی* دکتر داوود فیرحی را در یک کفه بگذاریم و تمام آنچه دستگاه تبلیغات رسمی چهل سال اخیر با این همه تشکیلات و بودجه و قدرت و تضعیف و تحقیر و تکفیر رقبا درباره عاشورا تولید کرده در کفه دیگر، قطعا کفه ی این سخنرانی مختصر دکتر فیرحی سنگینی و وزانت علمی بیشتری خواهد یافت. به نظر من دکتر فیرحی با همین سخنان کوتاه که البته حاصل سالها تحقیق کاملاً منفرد و به رغم کارشکنیهای پیرامونی است، عقیم بودن دستگاه فقهی-کلامی حوزوی در تحلیل تاریخی و پیچیدگی و ظرافت میراث متعالی سیاسی شیعه و تازگی آن برای عصر کنونی را به رخ همگان کشید.**
2️⃣وجه درخشان تحلیل فیرحی که آنرا به پژوهشی فراخور اوضاع کنونی ایران تبدیل می کند، موشکافی استحاله «مدینة النبی» و سنت مدنی آن به دستگاه خلافت توتالیتری است که از نظر سیاسی با ساختار بسته و الیگارشیک رومی-ایرانی سلطنت و از نظر اقتصادی با ساختار دولت رانتیر و شکل گیری طبقه رانتی «خودیهای حکومت اسلامی» توضیح داده می شود. فیرحی با این کار تاریخ را از چنگ روایتهای ساده اندیشانه و جزمی ایدئولوژیک-کلامی آزاد کرده و با آشکار کردن منطق درونی تحولات تاریخی و سیاسی، گویی شنونده را برای اول بار با ماهیت تشیع و معنای پرکسیس سیاسی امامان که در چارچوب الهیات رسمی از معنا تهی شده بود، آشنا می کند.
3️⃣بعلاوه فیرحی با ارجاع خوانش سیاسی خود از قیام ابی عبدالله به میرزای نائینی، گویی بار دیگر می خواهد پیشرويى نهضت مشروطه در فهم ماهیت دولت و اسلام سیاسی را نسبت به انقلاب اسلامی به ما تذكر دهد. اینکه نقد مستقیم «استبداد دینی» در آثار مشروطه چه ظرفیت عظیمی در فهم تحولات دولت اسلامی پدید می آورد، و اسلامیسم و بنیادگرایی برآمده از انقلاب اسلامی چگونه مانع فهم پیچیدگی ها و فرآيند تبدّل و استحاله دولت اسلامی می گردد، مطلبی است که فیرحی به اشاره و تلویح در گفته ها و نوشته های خود به ما گوشزد می کند. با اينحال اگرچه آثار فیرحی نوعی بازگشت به مشروطه را در ذهن تداعی می کند، تصور من بر اینست که تلفیق اسلام سیاسی رادیکال و چپ انقلاب اسلامی با میراث مدنى و دولت-انتقادی مشروطه احتمالاً راه بهتری است که بتواند ایران را از انحطاط تمدنی و نیهیلیسمی که دست به گریبان آنست نجات دهد.
**رونوشت به دوست و برادر عزیز شیخ محمد قمی، ریاست جدید سازمان تبلیغات اسلامی که امید می رود تحقیقات و تبلیغات دینی را از انحصار روحانیت خارج کنند و برخلاف دیگر حوزویان، تحقیقات علوم انسانی در اين عرصه را به قدر و منزلت شایسته خود بازگردانند.
لینک توضیح دکتر محمد فاضلی درباره این سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16521
لینک فایل متن و خلاصه همین سخنرانی 👇
https://t.me/sokhanranihaa/16497
🆑کانال سخنرانی ها👇
🆔 https://telegram.me/joinchat/CY-w0jvwyDYIn6eR5eAaAw
🌹
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
Telegram
سخنرانیها
🔊 فایل صوتی
سخنرانی #داود_فیرحی
#عاشورا_و_بحران_خلافت
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از…
سخنرانی #داود_فیرحی
#عاشورا_و_بحران_خلافت
✅ این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از…
داود فیرحی
ارزیابی ها (6) سلام عجب تحلیل حیرت آوری . معمولا تحلیل گران برای مستند کردن نظریات مربوط به زمان حاضر خود ، به وقایع صدر اسلام استناد میکنند . جناب آقای فیرحی وقایع آنزمان را با ادبیات اقتصادی و سیاسی مدرن تحلیل کرده اید (خصوصی سازی در زمان خلیفهی…
ارزیابی ها (8)
سلام بر شما،
فرمودید :در صدر اسلام و تا صد ها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت" حق با شماست و کاملا درست میفرمائید، اما مگر باید اقتصاد به معنای امروزین آن وجود داشته باشد،تا فساد و رانت و خصوصی سازی معنی بدهد؟اصلا مگر تا کنون در تاریخ ایران اقتصاد به معنی درست آن، چه فئودالی چه صنعتی و چه مدرن وجود داشته؟ اقتصاد در ایران همواره،یا غنیمتی رانتی بوده(مثل دو سه قرن بعد از هجرت،آن هم در مراکز قدرت) و یا اقتصاد چپاولی غارتی بوده (مثل حکومت های سلسله های ترکان) و یا نفتی رانتی بوده مثل یکصد سال اخیر و همه ی این اقتصاد ها چونکه دولتی بوده و متکی به تولید نبوده،مملو از فساد و رانت و انحصار بوده،
من خودم با تطبیق های بی مورد اکثر موضوعات امروز با صدر اسلام مخالفم،اما از قضا اقتصاد نفتی رانتی یکصد سال اخیر را میتوان با اقتصاد غنیمتی رانتی دو قرن اولیه ی اسلام مقایسه کرد، مثلا اقتصاد جنگی دهه ی اول انقلاب(زمان میرحسین)که قناعت و ریاضت و ساده زیستی مشخصه ی بارز آن است را میتوان با دوران پیامبر تطبیق کرد،و اقتصاد نفتی مدیر محور و مدیر سالار زمان سازندگی را که اصلاحات هم ادامه ی آن است را می توان با سال 15 هجری که آغاز ورود غنائم به مدینه است و عمر برای سابقون و مجاهدین و فاتحین حق ویژه قائل است است مقایسه کرد،اما عمر چند ویژه گی داشت که در عثمان نبود یکی اینکه بسیار ساده زیست بود و در سلامت کامل اقتصادی زندگی میکرد،دوم اینکه مسئولین و والیان را کنترل میکرد که اجحاف و اختلاس نکنند،و سوم اینکه اجازه نمی داد صحابه از مدینه خارج شوند و چون در مدینه زمین به مقدار کافی وجود نداشت صحابه نمی توانستند صاحب مستقلات و خدم و حشم بشوند وبه اصطلاح خصوصی سازی در کار نبود،اما بعد از عمر و در زمان عثمان، هم چون زمان احمدی نژاد،هیچ نظارتی بر مسئولین و هیچ حساب و کتابی در کار نبود و از طرفی در آن زمان علاوه بر ایران سیل غنائم از غرب و شمال افریقا به سوی مدینه و بیت عثمان سرازیر بود و مروان حکم،داماد عثمان هر گونه که میخواست آن ها را هزینه میکرد و بسیاری در آن 12 سال حکومت عثمان، صاحب املاک و اموال افسانه ای شدند، به همین دلیل مردم برای شکایات و اعتراضات بار ها پیش عثمان آمدند و هر بار عثمان می گفت چیزی نیست کشش ندهید،رسیدگی میشود،سر انجام مردم مصر به تنگ آمدند و راهی مدینه شدند و پس از چند روز و یا چند ماه گفتگو به نتیجه نرسیدند و کار عثمان را یکسره کردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
سلام بر شما،
فرمودید :در صدر اسلام و تا صد ها سال بعد از آن چیزی بنام اقتصاد با مفهوم امروزین وجود نداشت" حق با شماست و کاملا درست میفرمائید، اما مگر باید اقتصاد به معنای امروزین آن وجود داشته باشد،تا فساد و رانت و خصوصی سازی معنی بدهد؟اصلا مگر تا کنون در تاریخ ایران اقتصاد به معنی درست آن، چه فئودالی چه صنعتی و چه مدرن وجود داشته؟ اقتصاد در ایران همواره،یا غنیمتی رانتی بوده(مثل دو سه قرن بعد از هجرت،آن هم در مراکز قدرت) و یا اقتصاد چپاولی غارتی بوده (مثل حکومت های سلسله های ترکان) و یا نفتی رانتی بوده مثل یکصد سال اخیر و همه ی این اقتصاد ها چونکه دولتی بوده و متکی به تولید نبوده،مملو از فساد و رانت و انحصار بوده،
من خودم با تطبیق های بی مورد اکثر موضوعات امروز با صدر اسلام مخالفم،اما از قضا اقتصاد نفتی رانتی یکصد سال اخیر را میتوان با اقتصاد غنیمتی رانتی دو قرن اولیه ی اسلام مقایسه کرد، مثلا اقتصاد جنگی دهه ی اول انقلاب(زمان میرحسین)که قناعت و ریاضت و ساده زیستی مشخصه ی بارز آن است را میتوان با دوران پیامبر تطبیق کرد،و اقتصاد نفتی مدیر محور و مدیر سالار زمان سازندگی را که اصلاحات هم ادامه ی آن است را می توان با سال 15 هجری که آغاز ورود غنائم به مدینه است و عمر برای سابقون و مجاهدین و فاتحین حق ویژه قائل است است مقایسه کرد،اما عمر چند ویژه گی داشت که در عثمان نبود یکی اینکه بسیار ساده زیست بود و در سلامت کامل اقتصادی زندگی میکرد،دوم اینکه مسئولین و والیان را کنترل میکرد که اجحاف و اختلاس نکنند،و سوم اینکه اجازه نمی داد صحابه از مدینه خارج شوند و چون در مدینه زمین به مقدار کافی وجود نداشت صحابه نمی توانستند صاحب مستقلات و خدم و حشم بشوند وبه اصطلاح خصوصی سازی در کار نبود،اما بعد از عمر و در زمان عثمان، هم چون زمان احمدی نژاد،هیچ نظارتی بر مسئولین و هیچ حساب و کتابی در کار نبود و از طرفی در آن زمان علاوه بر ایران سیل غنائم از غرب و شمال افریقا به سوی مدینه و بیت عثمان سرازیر بود و مروان حکم،داماد عثمان هر گونه که میخواست آن ها را هزینه میکرد و بسیاری در آن 12 سال حکومت عثمان، صاحب املاک و اموال افسانه ای شدند، به همین دلیل مردم برای شکایات و اعتراضات بار ها پیش عثمان آمدند و هر بار عثمان می گفت چیزی نیست کشش ندهید،رسیدگی میشود،سر انجام مردم مصر به تنگ آمدند و راهی مدینه شدند و پس از چند روز و یا چند ماه گفتگو به نتیجه نرسیدند و کار عثمان را یکسره کردند
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
عاشورا و فرهنگ مقاومت دکتر فیرحی
Samsung VP2
فایل صوتی سخنرانی دکتر فیرحی با عنوان «عاشورا و فرهنگ مقاومت»👆👆👆
این نشست به همت بنیاد اندیشه و احسان توحید، و انجمن اندیشه و قلم در تاریخ 13 مهرماه 1395 مصادف با شب سوم ماه محرم برگزار شد.
#امام_حسین(ع)
@Feirah
این نشست به همت بنیاد اندیشه و احسان توحید، و انجمن اندیشه و قلم در تاریخ 13 مهرماه 1395 مصادف با شب سوم ماه محرم برگزار شد.
#امام_حسین(ع)
@Feirah
داود فیرحی
این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است (محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی) ✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت…
ارزیابی ها (9)
صحبت های اخیر استاد فیرحی با عنوان " عاشورا و بحران خلافت" موجی از مخالفت ها و موافقت ها را با خود به همراه داشت.
🔽 برخی سخنرانی استاد را بی سابقه و تاریخی خواندند. این گزاره هم درست و هم نادرست است. از این جهت که استاد از منظر بحران خلافت، دولت اسلامی و شکاف دولت - ملت، مساله عاشورا را تحلیل کردند، سخنرانی ایشان حاوی وجوه نوآورانه ایست اما از جهت دیگر باید گفت بسیاری از نکات ایشان، قبلا توسط سایرین بیان شده است. به عنوان مثال، رهبر انقلاب، در اوایل دهه ۷۰ شمسی، در بحثی مبسوط تحت عنوان خواص و عوام، به این نکات توجه داشته اند. ایشان در آن برهه، "عبرت" های عاشورا را مهمتر از "درس" های عاشورا میدانند و با تعابیری نظیر " انحطاط جامعه اسلامی در طول پنجاه سال"، "رواج دنیاطلبی و فساد"، " اضمحلال داخلی"، " تغییر ماهیت جامعه اسلامی در طول نیم قرن" و ...به عنوان عوامل بروز فاجعه کربلا اشاره داشتند. البته تحلیل آیت الله خامنه ای را می توان نوعی تبیین از منظر جامعه شناسی سیاسی دانست،یعنی نوعی تحلیل از پایین به بالا در حالی که تحلیل آقای فیرحی را میتوان تحلیلی از بالا به پایین دانست که نقطه کانونی آن دولت است. یکی از دلایل تفاوت این دو گونه پرداخت را باید این دانست که صحبت های رهبری، ناظر بر عبرت گیری از حوادث تاریخی است، این عبرت گیری، هم شامل نخبگان، هم مردم و هم زمامداران می شود. استاد فیرحی در سخنرانی خود، بحث فساد سیستماتیک حکومت بنی امیه را مطرح میکنند، رهبری نیز در سخنرانی سال ۷۴، به این مطلب اشاره میکنند که" مدینه، مرکز فساد و فحشا شد و آقا زاده ها و بزرگ زاده ها و حتی بعضی از جوانان وابسته به بیت بنی هاشم نیز دچار فساد شدند! بزرگان حکومت فاسد هم میدانستند چه کار بکنند و انگشت روی چه چیزی بگذارند و چه چیزی را ترویج کنند"
🔽 اما آنچه که در سخنرانی استاد، شاید بیش از مسئله پیشین اهمیت داشته باشد، نتایج سیاسی ای است که ممکن است اتخاذ شود. یکی از این نتایج، تطبیق شرایط آن دوران با شرایط فعلی جمهوری اسلامی است.
در این جا باید به چند نکته توجه داشت
اولا تاریخ همواره احتمال دارد تکرار شود و علت تاکید بر اهمیت عبرت های عاشورا، از همین باب است
ثانیا سخنرانی استاد فیرحی و تاکید بر کلیدواژه هایی نظیر" دولت اسلامی"، "فساد سیستماتیک"، ممکن است نوعی طعنه به حکومت فعلی تلقی شود در حالی که باید توجه داشت این تطبیق، خود، محل مناقشه است.(محسن جبار نژاد)
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
صحبت های اخیر استاد فیرحی با عنوان " عاشورا و بحران خلافت" موجی از مخالفت ها و موافقت ها را با خود به همراه داشت.
🔽 برخی سخنرانی استاد را بی سابقه و تاریخی خواندند. این گزاره هم درست و هم نادرست است. از این جهت که استاد از منظر بحران خلافت، دولت اسلامی و شکاف دولت - ملت، مساله عاشورا را تحلیل کردند، سخنرانی ایشان حاوی وجوه نوآورانه ایست اما از جهت دیگر باید گفت بسیاری از نکات ایشان، قبلا توسط سایرین بیان شده است. به عنوان مثال، رهبر انقلاب، در اوایل دهه ۷۰ شمسی، در بحثی مبسوط تحت عنوان خواص و عوام، به این نکات توجه داشته اند. ایشان در آن برهه، "عبرت" های عاشورا را مهمتر از "درس" های عاشورا میدانند و با تعابیری نظیر " انحطاط جامعه اسلامی در طول پنجاه سال"، "رواج دنیاطلبی و فساد"، " اضمحلال داخلی"، " تغییر ماهیت جامعه اسلامی در طول نیم قرن" و ...به عنوان عوامل بروز فاجعه کربلا اشاره داشتند. البته تحلیل آیت الله خامنه ای را می توان نوعی تبیین از منظر جامعه شناسی سیاسی دانست،یعنی نوعی تحلیل از پایین به بالا در حالی که تحلیل آقای فیرحی را میتوان تحلیلی از بالا به پایین دانست که نقطه کانونی آن دولت است. یکی از دلایل تفاوت این دو گونه پرداخت را باید این دانست که صحبت های رهبری، ناظر بر عبرت گیری از حوادث تاریخی است، این عبرت گیری، هم شامل نخبگان، هم مردم و هم زمامداران می شود. استاد فیرحی در سخنرانی خود، بحث فساد سیستماتیک حکومت بنی امیه را مطرح میکنند، رهبری نیز در سخنرانی سال ۷۴، به این مطلب اشاره میکنند که" مدینه، مرکز فساد و فحشا شد و آقا زاده ها و بزرگ زاده ها و حتی بعضی از جوانان وابسته به بیت بنی هاشم نیز دچار فساد شدند! بزرگان حکومت فاسد هم میدانستند چه کار بکنند و انگشت روی چه چیزی بگذارند و چه چیزی را ترویج کنند"
🔽 اما آنچه که در سخنرانی استاد، شاید بیش از مسئله پیشین اهمیت داشته باشد، نتایج سیاسی ای است که ممکن است اتخاذ شود. یکی از این نتایج، تطبیق شرایط آن دوران با شرایط فعلی جمهوری اسلامی است.
در این جا باید به چند نکته توجه داشت
اولا تاریخ همواره احتمال دارد تکرار شود و علت تاکید بر اهمیت عبرت های عاشورا، از همین باب است
ثانیا سخنرانی استاد فیرحی و تاکید بر کلیدواژه هایی نظیر" دولت اسلامی"، "فساد سیستماتیک"، ممکن است نوعی طعنه به حکومت فعلی تلقی شود در حالی که باید توجه داشت این تطبیق، خود، محل مناقشه است.(محسن جبار نژاد)
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
🍁 🍁 شما چرا برای آشتی بین دین و تجدد به سراغ فقه رفتید؟ یکسری از نقدها به شما این است که مسائلی که شما به دنبال آن هستید قبل از اینکه بخواهند در فقه تعیین تکلیف شوند، باید در فلسفه و کلام ماهیت آنها بررسی شود، اما شما مستقیما به سراغ فقه میروید. دلیل اینکه به سراغ فقه رفتید را بفرمایید.
✔️ من در این حوزه دین و دولت کار کردم و بیشترین زمان عمرم صرف دانش سیاسی و علوم حوزوی شده است. تصور من این بود که به دو دلیل باید به فقه و رابطه آن با دولت جدید بیشتر فکر کرد؛
✔️یک اینکه فقه، تنها دانش عملی ما است که با عمل درگیر است. ما فلسفه میخوانیم، ولی هیچگاه در دادگاهها فیلسوف نمیبینید، یا در حکومت فیلسوف به معنی غربی نمیبینید. در مورد تحریم کردنها، واجب کردنها، الزام کردنها، مجازاتها مثل احکام دیه و قتل یا وجوب رأی دادن و موارد دیگر، این فتوای فقهی است که عمل میکند نه در واقع نظر و دیدگاه فیلسوفان. این یکی از دلایلی است که من احساس میکردم باید رابطه «فقه» و زندگی مدرن را بیشتر کاوش کرد، چون فقه مبنای قانون موضوعه در کشورهای اسلامی است. یا به استناد فقه، با برخی قوانین موضوعه مخالفت، یا با ارجاع به فقه قانونگذاری میکنند. اگر شما ملاحظه کنید در نظام قانونگذاری کشورهای اسلامی، هر کجا قانونی وجود نداشته باشد به فتواهای مشهور مجتهدین استناد میکنیم. این چیزی است که نمیتوان از آن گذشت.
✔️دومین دلیل این بود که فقه یک دانش است. دانش جدید و قدیم دارد، ولی این چنین نیست که بگوییم همه یک دانش قدیمی است. فلسفه اساس زندگی جدید در غرب است. شما تاریخ فلسفه در غرب از افلاطون تا اندیشمندان جدید همانند راولز یا هابرماس و اینها را در نظر بگیرید. در واقع فلسفه، خود به دو دوره قدیم و جدید تقسیم میشده است. کسی نگفته است چون فلسفه قدیم هم بود، الان دیگر به درد نمیخورد، بلکه این فلسفه است که تبدیل به فلسفه سیاسی قدیم و جدید اروپا شده است. اگر این چنین نگاه کنیم، فقه یک دانش است و دانش همیشه پوست میاندازد و پابهپای زندگی حرکت میکند، بنابراین اگر بتوانیم توازن تحولات زندگی و دگرگونی ها در دانش فقه را به نحوی تنظیم و دنبال کنیم، زندگی سیاسی از التهاب ویرانگر آن خارج میشود.
✔️بنابراین من این بحث را به این دو دلیل در ذهن داشتم؛ یکی اینکه فقه تنها دانش عملی ما است که پایه قانونگذاری، دولت، نهادهای سیاسی است و رفتار مردم را هم تعیین میکند و دوم اینکه فقه یک دانش است و ممکن است به قدیم و جدید تقسیم شود، پوست بیندازد و سرانجام هم با دنیای جدید خودش را تطبیق دهد و در عین حال برای آن حرف بزند و شرط بگذارد و قالبی که برای مسلمانان مناسب است را پیدا کند.
🍂گفتگو با ویژه نامه انقلاب مشروطه روزنامه فرهیختگان، 14 مرداد97.
@Feirahi
✔️ من در این حوزه دین و دولت کار کردم و بیشترین زمان عمرم صرف دانش سیاسی و علوم حوزوی شده است. تصور من این بود که به دو دلیل باید به فقه و رابطه آن با دولت جدید بیشتر فکر کرد؛
✔️یک اینکه فقه، تنها دانش عملی ما است که با عمل درگیر است. ما فلسفه میخوانیم، ولی هیچگاه در دادگاهها فیلسوف نمیبینید، یا در حکومت فیلسوف به معنی غربی نمیبینید. در مورد تحریم کردنها، واجب کردنها، الزام کردنها، مجازاتها مثل احکام دیه و قتل یا وجوب رأی دادن و موارد دیگر، این فتوای فقهی است که عمل میکند نه در واقع نظر و دیدگاه فیلسوفان. این یکی از دلایلی است که من احساس میکردم باید رابطه «فقه» و زندگی مدرن را بیشتر کاوش کرد، چون فقه مبنای قانون موضوعه در کشورهای اسلامی است. یا به استناد فقه، با برخی قوانین موضوعه مخالفت، یا با ارجاع به فقه قانونگذاری میکنند. اگر شما ملاحظه کنید در نظام قانونگذاری کشورهای اسلامی، هر کجا قانونی وجود نداشته باشد به فتواهای مشهور مجتهدین استناد میکنیم. این چیزی است که نمیتوان از آن گذشت.
✔️دومین دلیل این بود که فقه یک دانش است. دانش جدید و قدیم دارد، ولی این چنین نیست که بگوییم همه یک دانش قدیمی است. فلسفه اساس زندگی جدید در غرب است. شما تاریخ فلسفه در غرب از افلاطون تا اندیشمندان جدید همانند راولز یا هابرماس و اینها را در نظر بگیرید. در واقع فلسفه، خود به دو دوره قدیم و جدید تقسیم میشده است. کسی نگفته است چون فلسفه قدیم هم بود، الان دیگر به درد نمیخورد، بلکه این فلسفه است که تبدیل به فلسفه سیاسی قدیم و جدید اروپا شده است. اگر این چنین نگاه کنیم، فقه یک دانش است و دانش همیشه پوست میاندازد و پابهپای زندگی حرکت میکند، بنابراین اگر بتوانیم توازن تحولات زندگی و دگرگونی ها در دانش فقه را به نحوی تنظیم و دنبال کنیم، زندگی سیاسی از التهاب ویرانگر آن خارج میشود.
✔️بنابراین من این بحث را به این دو دلیل در ذهن داشتم؛ یکی اینکه فقه تنها دانش عملی ما است که پایه قانونگذاری، دولت، نهادهای سیاسی است و رفتار مردم را هم تعیین میکند و دوم اینکه فقه یک دانش است و ممکن است به قدیم و جدید تقسیم شود، پوست بیندازد و سرانجام هم با دنیای جدید خودش را تطبیق دهد و در عین حال برای آن حرف بزند و شرط بگذارد و قالبی که برای مسلمانان مناسب است را پیدا کند.
🍂گفتگو با ویژه نامه انقلاب مشروطه روزنامه فرهیختگان، 14 مرداد97.
@Feirahi