🔘 "حق بی پایان انسان"
🔹در دوران گذشته، سیاست در حوزه شرف، فضیلت، و خاص گرایی بود و لاجرم به نابرابری و اقتدار گرایی می رسید،اما در دوران تجدد، سیاست به حوزه کرامت، برابری و جهان انسان های عادی(Ordinary) منتقل می شود.
این در واقع انقلابی است در درک مدرن از سیاست. لاک چنین انقلابی را بر مبنای ایمان توجیه می کند.
🔹همزمان با جابجایی امر سیاسی از حوزه فضیلت به حوزه کرامت؛ هویت نیز از هویت جمعی به هویت فردی دگرگون می شود(انتقال هویت از کلکسیون های مبتنی بر نژاد و خون وغیره به هویت های فردی).
🔹انقلاب در امر سیاسی، و در هویت به پیدایش دوران حقوق بی پایان فرد فرد انسان ها منجر شده و بر این اساس، تکالیف انسان استثناء گشته و تکالیف مبتنی بر حقوق می شوند. در این حالت، آدمی گشایشی دارد بی انتها مگر آن که حضور "دیگران" حدی برایش ایجاد کند.
🔸درس گفتار "روش شناسی در اندیشه سیاسی"، جلسه پنجم، 6 آبان 97.
@Feirahi
🔹در دوران گذشته، سیاست در حوزه شرف، فضیلت، و خاص گرایی بود و لاجرم به نابرابری و اقتدار گرایی می رسید،اما در دوران تجدد، سیاست به حوزه کرامت، برابری و جهان انسان های عادی(Ordinary) منتقل می شود.
این در واقع انقلابی است در درک مدرن از سیاست. لاک چنین انقلابی را بر مبنای ایمان توجیه می کند.
🔹همزمان با جابجایی امر سیاسی از حوزه فضیلت به حوزه کرامت؛ هویت نیز از هویت جمعی به هویت فردی دگرگون می شود(انتقال هویت از کلکسیون های مبتنی بر نژاد و خون وغیره به هویت های فردی).
🔹انقلاب در امر سیاسی، و در هویت به پیدایش دوران حقوق بی پایان فرد فرد انسان ها منجر شده و بر این اساس، تکالیف انسان استثناء گشته و تکالیف مبتنی بر حقوق می شوند. در این حالت، آدمی گشایشی دارد بی انتها مگر آن که حضور "دیگران" حدی برایش ایجاد کند.
🔸درس گفتار "روش شناسی در اندیشه سیاسی"، جلسه پنجم، 6 آبان 97.
@Feirahi
✔ داود فیرحی:🔻
در دوره پس از انقلاب اسلامی شاهد دو گفتمان در رابطه قانون و شرع هستیم که هر دو کم و بیش اقتدارگرا هستند. یکی گفتمان حضرت امام است که عناصر دموکراتیک و اقتدارگرای بالایی دارد. این گفتمان قانون را به مصلحت ارجاع داد؛ به جای اینکه به حوزه آزادیها و حقوق مردم ارجاع دهد و چون به مصلحت ارجاع داد، مجبور شد هم شورای نگهبان و هم نهادهای جدیدی مانند مجمع تشخیص شکل بگیرد و هم اینکه مجلس در بعضی مواقع از وکلای ملت تبدیل به کارشناسانی شود که ید تقنینی فقیه حاکم تلقی میشوند و لذا از اختیارات مجلس در مشروطه کم شد.
جریان فکری دیگر که پس از مرحوم امام، در کشور رواج یافت، بیشتر شاگردان مستقیم و غیرمستقیم شهید محمد باقر صدر بودند. این جریان فکری به جای اینکه قانون را به سمت حقوق ملت و نمایندگان مردم سوق دهند، قانون را به سمت منطقهای که فراغ شریعت است، متمایل کردند و در واقع به قلمرو اجتهاد بردند. این گفتمان اقتدارگرایی بالاتری [نسبت به قبلی] دارد.
سخنرانی "تبارشناسی رابطه قانون و شریعت در ایران معاصر" ، دانشگاه تهران 6 آبان 97
@Feirahi
در دوره پس از انقلاب اسلامی شاهد دو گفتمان در رابطه قانون و شرع هستیم که هر دو کم و بیش اقتدارگرا هستند. یکی گفتمان حضرت امام است که عناصر دموکراتیک و اقتدارگرای بالایی دارد. این گفتمان قانون را به مصلحت ارجاع داد؛ به جای اینکه به حوزه آزادیها و حقوق مردم ارجاع دهد و چون به مصلحت ارجاع داد، مجبور شد هم شورای نگهبان و هم نهادهای جدیدی مانند مجمع تشخیص شکل بگیرد و هم اینکه مجلس در بعضی مواقع از وکلای ملت تبدیل به کارشناسانی شود که ید تقنینی فقیه حاکم تلقی میشوند و لذا از اختیارات مجلس در مشروطه کم شد.
جریان فکری دیگر که پس از مرحوم امام، در کشور رواج یافت، بیشتر شاگردان مستقیم و غیرمستقیم شهید محمد باقر صدر بودند. این جریان فکری به جای اینکه قانون را به سمت حقوق ملت و نمایندگان مردم سوق دهند، قانون را به سمت منطقهای که فراغ شریعت است، متمایل کردند و در واقع به قلمرو اجتهاد بردند. این گفتمان اقتدارگرایی بالاتری [نسبت به قبلی] دارد.
سخنرانی "تبارشناسی رابطه قانون و شریعت در ایران معاصر" ، دانشگاه تهران 6 آبان 97
@Feirahi
وفات پيامبر و بحرانهاي جامعه اسلامي در گفتوگو با داود فيرحي:
♦️دولت رانتير، فساد سيستماتيك
عظيم محمودآبادي: با وفات پيامبر برخي از قبايل مدينه نگران آن ميشوند كه مبادا مركزيت حكومت به مكه منتقل شود و مدينه دوباره در وضعيت يثرب پيش از اسلام قرار بگيرد و به حاشيه رانده شود. براي همين قبايل مختلف به تكاپو ميافتند. برخيشان اعلام استقلال و برخي ديگر اعلام ارتداد ميكنند. در اين ميان بني ساعده در سقيفه خود تجمع كرده و به بحث درباره آينده دولت اسلامي ميپردازند. برخي بزرگان قريش از جمله خلفاي اول و دوم نيز خودشان را به سقيفه بنيساعده ميرسانند و گويي با قبايل مدني حاضر توافق ميكنند كه مركز خلافت در مدينه بماند اما خليفه از قريش انتخاب شود. بنابراين با شيوهاي شورايي و بنا بر سنت مدني خليفه اول انتخاب ميشود اما به شيوهاي غير شورايي و مكي به تمشيت امور ميپردازد. در تداوم شيوه مكي بعد از درگذشت خليفه اول، با روش غيردموكراتيكتر خليفه دوم به حكومت ميرسد. او با رسيدن به حكومت براي دفع برخي تهديدها از دولت مستقر اسلامي، ساز و كار جديدي را در فرآيند تقسيم غنايم اجرايي ميكند كه نه در سنت پيامبر سابقهاي داشت و نه حتي در رويه خليفه اول قرينهاي براي آن وجود داشت. ساز و كاري كه در ادامه به فسادي سيستماتيك تبديل ميشود و به آغاز نارضايتيهاي عمومي ميانجامد؛ نارضايتيهايي كه در يك فرآيند بهشدت پيچيده به قتل خليفه دوم منجر ميشود. اين نارضايتيها كمكم باعث ميشود تا توجه بخشي از جامعه معطوف به مهمترين وارث بنيانگذار امت اسلام شود. اين مهمترين وارث پيامبر كسي نبود جز غايب بزرگ سقيفه عليبن ابيطالب.
داود فيرحي، استاد علوم سياسي دانشگاه تهران در شبهاي منتهي به عاشورا در دارالزهرا به ايراد سخناني در مورد تاريخ صدر اسلام - از وفات پيامبر تا حادثه عاشورا - پرداخت كه محل برخي بحثها و نقدها شد.
او در اين سخنراني به بيان فساد سيستماتيكي پرداخت كه با آغاز حكومت خليفه دوم شروع و با به قدرت رسيدن معاويه اوج گرفت و در آغاز به قدرت رسيدن يزيد به عاشورا منجر شد. نويسنده كتاب «دانش، قدرت و مشروعيت در اسلام» معتقد است اگر كسي بخواهد در مورد مسائل كلان سياست در كشور ما تامل كند، ناگزير از آن خواهد بود كه تكليف خودش را با نقاط عطف تاريخ اسلام روشن كند.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
متن کامل این گفتوگو را در صفحات ۷ و ۱۴ شماره امروز (سهشنبه) روزنامه “اعتماد” بخوانید.
عضویت در کانال👇
https://t.me/siyasatnamehetemad
♦️دولت رانتير، فساد سيستماتيك
عظيم محمودآبادي: با وفات پيامبر برخي از قبايل مدينه نگران آن ميشوند كه مبادا مركزيت حكومت به مكه منتقل شود و مدينه دوباره در وضعيت يثرب پيش از اسلام قرار بگيرد و به حاشيه رانده شود. براي همين قبايل مختلف به تكاپو ميافتند. برخيشان اعلام استقلال و برخي ديگر اعلام ارتداد ميكنند. در اين ميان بني ساعده در سقيفه خود تجمع كرده و به بحث درباره آينده دولت اسلامي ميپردازند. برخي بزرگان قريش از جمله خلفاي اول و دوم نيز خودشان را به سقيفه بنيساعده ميرسانند و گويي با قبايل مدني حاضر توافق ميكنند كه مركز خلافت در مدينه بماند اما خليفه از قريش انتخاب شود. بنابراين با شيوهاي شورايي و بنا بر سنت مدني خليفه اول انتخاب ميشود اما به شيوهاي غير شورايي و مكي به تمشيت امور ميپردازد. در تداوم شيوه مكي بعد از درگذشت خليفه اول، با روش غيردموكراتيكتر خليفه دوم به حكومت ميرسد. او با رسيدن به حكومت براي دفع برخي تهديدها از دولت مستقر اسلامي، ساز و كار جديدي را در فرآيند تقسيم غنايم اجرايي ميكند كه نه در سنت پيامبر سابقهاي داشت و نه حتي در رويه خليفه اول قرينهاي براي آن وجود داشت. ساز و كاري كه در ادامه به فسادي سيستماتيك تبديل ميشود و به آغاز نارضايتيهاي عمومي ميانجامد؛ نارضايتيهايي كه در يك فرآيند بهشدت پيچيده به قتل خليفه دوم منجر ميشود. اين نارضايتيها كمكم باعث ميشود تا توجه بخشي از جامعه معطوف به مهمترين وارث بنيانگذار امت اسلام شود. اين مهمترين وارث پيامبر كسي نبود جز غايب بزرگ سقيفه عليبن ابيطالب.
داود فيرحي، استاد علوم سياسي دانشگاه تهران در شبهاي منتهي به عاشورا در دارالزهرا به ايراد سخناني در مورد تاريخ صدر اسلام - از وفات پيامبر تا حادثه عاشورا - پرداخت كه محل برخي بحثها و نقدها شد.
او در اين سخنراني به بيان فساد سيستماتيكي پرداخت كه با آغاز حكومت خليفه دوم شروع و با به قدرت رسيدن معاويه اوج گرفت و در آغاز به قدرت رسيدن يزيد به عاشورا منجر شد. نويسنده كتاب «دانش، قدرت و مشروعيت در اسلام» معتقد است اگر كسي بخواهد در مورد مسائل كلان سياست در كشور ما تامل كند، ناگزير از آن خواهد بود كه تكليف خودش را با نقاط عطف تاريخ اسلام روشن كند.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
متن کامل این گفتوگو را در صفحات ۷ و ۱۴ شماره امروز (سهشنبه) روزنامه “اعتماد” بخوانید.
عضویت در کانال👇
https://t.me/siyasatnamehetemad
🔘گفت و گوی داود فیرحی با روزنامه اعتماد،"دولت رانتیر،فساد سیستماتیک"، 15 آبان97
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
گزیدهای از اظهارات دکتر فیرحی در مصاحبه امروز ایشان با روزنامه اعتماد؛
⚫️ رحلت پيامبر و بحرانهاي جامعه اسلامي
دولت رانتیر و فساد سیستماتیک
- عاشورا نيز براي ما مانند مساله سقيفه، مساله غدير و مساله غيبت امام عصر (عج) جزئي از نقطههاي عطف تاريخ اسلام است كه در فرهنگ ما مرتبا مورد بازتفسير قرار ميگيرند. حوادثي از اين دست انگار تاريخي نيستند بلكه مسائلي به غايت زندهاند.
- همين كه كسي بخواهد در مورد مسائل كلان سياست در كشور ما تامل كند، ناگزير از آن خواهد بود كه تكليف خودش را با نقاط عطف تاريخ اسلام روشن كند.
- تاريخ، ماهيت يك جامعه را تغيير نميدهد و تنها ميتواند چهرههاي آن را عوض كند.
- غنيمت مساله به شدت مهمي است. غنايم آن زمان به هيچ وجه با درآمدهاي منابعي مثل نفت اصلا قابل مقايسه نيست. يعني بهره اين غنايم براي حكومت اسلامي خيلي خيلي بيشتر از آن چيزي بوده است كه امروز عايد كشورهاي صاحب نفت ميشود.
- وقتي به زمان خلافت يزيد هم ميرسيم دقيقا امام حسين ميخواستند بر همين مبنا عمل كنند. يعني ايشان اين حق را براي خودشان قائل بودند كه بيعت نكنند.
- نويسنده كتاب «حياة الصحابه» ميگويد كه روش تقسيم غنايم خليفه اول ادامه سنت پيامبر بوده است.
- بعد از رحلت پيامبر قدرت در مدينه باقي ماند اما اين قدرت ديگر نه بر اساس سنت مدني بلكه بر اساس سنت مكي اداره ميشود.
- كار ديگر خليفه دوم مساله «تنصيف» بود. بر اساس آن وقتي يكي از صحابه از دنيا ميرفت اموال او را نصف ميكردند؛ نصف آن به دولت و نصف ديگر به وارثاناش تعلق ميگرفت. همين اصل بعدها به دست معاويه افتاد و به خيلي جاهاي ديگر آن را تسري داد. مثلا اگر يك دولتمردي در حكومت معاويه عزل ميشد يا تصميم ميگرفت با او همكاري نكند، ميگفت اين فرد به لحاظ سياسي مرده است و بايد اموال او مشمول اصل «تنصيف» شود. در واقع يكي از تضمينهايي بود كه افراد را مجبور ميكرد تا آخر با او بمانند.
- مهمترين شرط شوراي شش نفره براي امام علي، حفظ همان ساز و كاري بود كه بر اساس فرمول خليفه دوم براي تقسيم غنايم و پستهاي سياسي و قضايي در جامعه اسلامي رواج پيدا كرده بود.
- مساله تقسيم غنايم با اين شيوه وقتي اهميت بيشتري پيدا ميكند كه توجه داشته باشيم غنايم از زمان خليفه دوم حجم بسيار بالايي پيدا ميكند. چرا كه امپراتوريهاي بزرگي مثل ايران و رم در حال زوال هستند و ثروت آنها در حال جاري شدن به سمت دولت اسلامي است. علاوه بر اينها دو دولت كوچك «حيره» و «غسان» كه يكي وابسته به امپراتوري ايران و ديگري به امپراتوري رم بود نيز ثروتشان به مدينه سرازير ميشد.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
🔹روزنامه اعتماد، 15آبان 97.
متن کامل این گفتوگو را در صفحات ۷ و ۱۴ شماره امروز (سهشنبه) روزنامه “اعتماد” بخوانید.
عضویت در کانال👇
https://t.me/siyasatnamehetemad
⚫️ رحلت پيامبر و بحرانهاي جامعه اسلامي
دولت رانتیر و فساد سیستماتیک
- عاشورا نيز براي ما مانند مساله سقيفه، مساله غدير و مساله غيبت امام عصر (عج) جزئي از نقطههاي عطف تاريخ اسلام است كه در فرهنگ ما مرتبا مورد بازتفسير قرار ميگيرند. حوادثي از اين دست انگار تاريخي نيستند بلكه مسائلي به غايت زندهاند.
- همين كه كسي بخواهد در مورد مسائل كلان سياست در كشور ما تامل كند، ناگزير از آن خواهد بود كه تكليف خودش را با نقاط عطف تاريخ اسلام روشن كند.
- تاريخ، ماهيت يك جامعه را تغيير نميدهد و تنها ميتواند چهرههاي آن را عوض كند.
- غنيمت مساله به شدت مهمي است. غنايم آن زمان به هيچ وجه با درآمدهاي منابعي مثل نفت اصلا قابل مقايسه نيست. يعني بهره اين غنايم براي حكومت اسلامي خيلي خيلي بيشتر از آن چيزي بوده است كه امروز عايد كشورهاي صاحب نفت ميشود.
- وقتي به زمان خلافت يزيد هم ميرسيم دقيقا امام حسين ميخواستند بر همين مبنا عمل كنند. يعني ايشان اين حق را براي خودشان قائل بودند كه بيعت نكنند.
- نويسنده كتاب «حياة الصحابه» ميگويد كه روش تقسيم غنايم خليفه اول ادامه سنت پيامبر بوده است.
- بعد از رحلت پيامبر قدرت در مدينه باقي ماند اما اين قدرت ديگر نه بر اساس سنت مدني بلكه بر اساس سنت مكي اداره ميشود.
- كار ديگر خليفه دوم مساله «تنصيف» بود. بر اساس آن وقتي يكي از صحابه از دنيا ميرفت اموال او را نصف ميكردند؛ نصف آن به دولت و نصف ديگر به وارثاناش تعلق ميگرفت. همين اصل بعدها به دست معاويه افتاد و به خيلي جاهاي ديگر آن را تسري داد. مثلا اگر يك دولتمردي در حكومت معاويه عزل ميشد يا تصميم ميگرفت با او همكاري نكند، ميگفت اين فرد به لحاظ سياسي مرده است و بايد اموال او مشمول اصل «تنصيف» شود. در واقع يكي از تضمينهايي بود كه افراد را مجبور ميكرد تا آخر با او بمانند.
- مهمترين شرط شوراي شش نفره براي امام علي، حفظ همان ساز و كاري بود كه بر اساس فرمول خليفه دوم براي تقسيم غنايم و پستهاي سياسي و قضايي در جامعه اسلامي رواج پيدا كرده بود.
- مساله تقسيم غنايم با اين شيوه وقتي اهميت بيشتري پيدا ميكند كه توجه داشته باشيم غنايم از زمان خليفه دوم حجم بسيار بالايي پيدا ميكند. چرا كه امپراتوريهاي بزرگي مثل ايران و رم در حال زوال هستند و ثروت آنها در حال جاري شدن به سمت دولت اسلامي است. علاوه بر اينها دو دولت كوچك «حيره» و «غسان» كه يكي وابسته به امپراتوري ايران و ديگري به امپراتوري رم بود نيز ثروتشان به مدينه سرازير ميشد.
#امام_حسین(ع)
@Feirahi
🔹روزنامه اعتماد، 15آبان 97.
متن کامل این گفتوگو را در صفحات ۷ و ۱۴ شماره امروز (سهشنبه) روزنامه “اعتماد” بخوانید.
عضویت در کانال👇
https://t.me/siyasatnamehetemad
Forwarded from مطالعات ايران
🔘دغدغه ی این روزهای تجدد گرای سنت دوست
▪️هادي خسروشاهين
🔹پروژه فکری داود فیرحی در سال های اخیر آشتی سنت ایرانی با تجدد غربی بوده است. او می خواهد برای تجددی که از بیرون پای به ایران شهرمان گذاشته؛ بستری سنتی بیافریند تا امر خارجی این چنین قصد عزیمت به اندرونی کند. همه هراس این روزهای استاد غلطیدن جامعه ایرانی به دور باطل خشونت مضاعف است. ترس از تکرار انقلاب فرانسه و زایش خشونت آمیز تجدد از مادری پشت کرده به سنت، فیرحی را به تکاپو واداشته تا شریعت سهله و سمحه را با تجدد همراه سازد. او برای این پروژه گوهری در چنته دارد: تجربه فکری بریتانیا.بریتانیایی ها برخلاف فرانسوی ها در طول تاریخ دیروز و امروزشان تندمزاج نبوده اند، نه انقلاب می خواستند و نه دم به دم رادیکالیسم می دادند.
🔹بریتانیا حتی امروز نیز به آن طبع نرم و معتدلش پایبند مانده است. آخرین گزارش موسسه پیو نشان می دهد که بریتانیا متساهل ترین کشور نسبت به مسلمانان مهاجر در اروپاست.او مانند جان لاک بریتانیایی، می اندیشد که اقتضای قدم گذاشتن در دنیای جدید این نیست که بقایای عصر قدیم را ویران کرد و بر فراز آن خرابه ها آواز خوش الحان تجدد را سرداد. در کانون درس تاریخ اندیشه سیاسی در ایران استاد چنین پروژه و آرزویی بزرگ خفته است. فیرحی در این درس بیشتر به سراغ متون آکادمیک اندیشمندان بریتانیایی می رود. به همین دلیل نیز تمرکز وی بر آثار بریان تیرنی است؛ اندیشمندی که علاقه مند است تجربه تجددگرایی بریتانیایی ها و غرب را از دریچه و بستر سنت توضیح دهد.
🔹استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران چنین تمرکز فکری را بر آثار کلاسیک ایرانی نیز تکرار می کند. بدین سان اثرات فصیح و نفیس فیض کاشانی، علامه نائینی و محمد علی فروغی را مورد توجه قرار می دهد تا امکان گفت و گو و دیالوگ آن سنت غربی با این رسم مالوف گذشتگان در سرزمین پارسی برقرار شود. چنین گفت و گویی احتمالا باعث خواهد شد که سنت توان آن را بازبیابد تا به مساله تجددی که بیرون از خودش هست، پاسخ دهد و این پاسخ در فرجام اش به درونی سازی تجدد می انجامد. توسل به راهی جز این، سرسپردن به آینده ای تاریک است. چرا که ظهور رادیکالیسم دوسویه قطعی خواهد بود. در این پیکره به نظم درنیامده، عده ای در پی سنت و احیای گذشته خواهند رفت و در مقابل کسانی طمع آن خواهند کرد که تجددی را بی پشتوانه سنت بجویند؛ در حالی که زمینه ای برای آن در جامعه ایرانی وجود ندارد و این بازی دو سر باخت است و پیامدش دور باطل خشونت خواهد بود. آن وقت آن جمله توکویل شان نزول خود را می یابد که آن همه تلاش برای انقلاب فرانسه، پایان اش دموکراسی نبود.
@Feirahi
@IRANPOLITICALSTUDIES
▪️هادي خسروشاهين
🔹پروژه فکری داود فیرحی در سال های اخیر آشتی سنت ایرانی با تجدد غربی بوده است. او می خواهد برای تجددی که از بیرون پای به ایران شهرمان گذاشته؛ بستری سنتی بیافریند تا امر خارجی این چنین قصد عزیمت به اندرونی کند. همه هراس این روزهای استاد غلطیدن جامعه ایرانی به دور باطل خشونت مضاعف است. ترس از تکرار انقلاب فرانسه و زایش خشونت آمیز تجدد از مادری پشت کرده به سنت، فیرحی را به تکاپو واداشته تا شریعت سهله و سمحه را با تجدد همراه سازد. او برای این پروژه گوهری در چنته دارد: تجربه فکری بریتانیا.بریتانیایی ها برخلاف فرانسوی ها در طول تاریخ دیروز و امروزشان تندمزاج نبوده اند، نه انقلاب می خواستند و نه دم به دم رادیکالیسم می دادند.
🔹بریتانیا حتی امروز نیز به آن طبع نرم و معتدلش پایبند مانده است. آخرین گزارش موسسه پیو نشان می دهد که بریتانیا متساهل ترین کشور نسبت به مسلمانان مهاجر در اروپاست.او مانند جان لاک بریتانیایی، می اندیشد که اقتضای قدم گذاشتن در دنیای جدید این نیست که بقایای عصر قدیم را ویران کرد و بر فراز آن خرابه ها آواز خوش الحان تجدد را سرداد. در کانون درس تاریخ اندیشه سیاسی در ایران استاد چنین پروژه و آرزویی بزرگ خفته است. فیرحی در این درس بیشتر به سراغ متون آکادمیک اندیشمندان بریتانیایی می رود. به همین دلیل نیز تمرکز وی بر آثار بریان تیرنی است؛ اندیشمندی که علاقه مند است تجربه تجددگرایی بریتانیایی ها و غرب را از دریچه و بستر سنت توضیح دهد.
🔹استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران چنین تمرکز فکری را بر آثار کلاسیک ایرانی نیز تکرار می کند. بدین سان اثرات فصیح و نفیس فیض کاشانی، علامه نائینی و محمد علی فروغی را مورد توجه قرار می دهد تا امکان گفت و گو و دیالوگ آن سنت غربی با این رسم مالوف گذشتگان در سرزمین پارسی برقرار شود. چنین گفت و گویی احتمالا باعث خواهد شد که سنت توان آن را بازبیابد تا به مساله تجددی که بیرون از خودش هست، پاسخ دهد و این پاسخ در فرجام اش به درونی سازی تجدد می انجامد. توسل به راهی جز این، سرسپردن به آینده ای تاریک است. چرا که ظهور رادیکالیسم دوسویه قطعی خواهد بود. در این پیکره به نظم درنیامده، عده ای در پی سنت و احیای گذشته خواهند رفت و در مقابل کسانی طمع آن خواهند کرد که تجددی را بی پشتوانه سنت بجویند؛ در حالی که زمینه ای برای آن در جامعه ایرانی وجود ندارد و این بازی دو سر باخت است و پیامدش دور باطل خشونت خواهد بود. آن وقت آن جمله توکویل شان نزول خود را می یابد که آن همه تلاش برای انقلاب فرانسه، پایان اش دموکراسی نبود.
@Feirahi
@IRANPOLITICALSTUDIES
Audio
درسگفتار "فقه سیاسی"
جلسه اول. دوشنبه 2/مهر/97
دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
#فقه_سیاسی
@Feirahi
جلسه اول. دوشنبه 2/مهر/97
دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
#فقه_سیاسی
@Feirahi