Forwarded from 📚✏️ندای سیاست
🍁اندیشه ایران شهری مرده است
🍂برداشت استاد بزرگوار سیدجواد طباطبایی در مورد خواجه نظام الملک جای تامل دارد. خواجه را نمی شود از فقه اهل تسنن جدا کرد. فلذا اندیشه خواجه نظام الملک، اندیشه ایران شهری نیست.
🍂در منازعه سلطنت و شریعت، در ایران معاصر، شریعت پیروز شد. سلطنت ایران شهری حتی پیش از قاجار مرده است. ناصرالدین شاه می گفت: «من فراش باشی شرع هستم».
🍂اگر چه مرحوم میرزا آقا خان کرمانی، پیرنیا، و محمدعلی فروغی به باستان گرایی پرداختند اما این ایدئولوژی دولت پهلوی که ایدئولوژی باستان گرایانه بود، یک ایدئولوژی مدرن است که با اندیشه ایران شهری متفاوت و چیزی شبیه عثمانی گرایی اردوغان است.
🍂سلطنت و نهاد آن و فکرش در ایران مرده، حال، باید از فقه و فقیهان پرسید؛ شما که ایران را به اینجا رسانده اید چه پاسخی برای بسیاری از مسائل و چالش ها دارید؟
🔹"در کجا ایستاده ایم"، مرکز مطالعات خاورمیانه، 27 آبان 97
@Feirahi
🍂برداشت استاد بزرگوار سیدجواد طباطبایی در مورد خواجه نظام الملک جای تامل دارد. خواجه را نمی شود از فقه اهل تسنن جدا کرد. فلذا اندیشه خواجه نظام الملک، اندیشه ایران شهری نیست.
🍂در منازعه سلطنت و شریعت، در ایران معاصر، شریعت پیروز شد. سلطنت ایران شهری حتی پیش از قاجار مرده است. ناصرالدین شاه می گفت: «من فراش باشی شرع هستم».
🍂اگر چه مرحوم میرزا آقا خان کرمانی، پیرنیا، و محمدعلی فروغی به باستان گرایی پرداختند اما این ایدئولوژی دولت پهلوی که ایدئولوژی باستان گرایانه بود، یک ایدئولوژی مدرن است که با اندیشه ایران شهری متفاوت و چیزی شبیه عثمانی گرایی اردوغان است.
🍂سلطنت و نهاد آن و فکرش در ایران مرده، حال، باید از فقه و فقیهان پرسید؛ شما که ایران را به اینجا رسانده اید چه پاسخی برای بسیاری از مسائل و چالش ها دارید؟
🔹"در کجا ایستاده ایم"، مرکز مطالعات خاورمیانه، 27 آبان 97
@Feirahi
Forwarded from 📚✏️ندای سیاست
فایل صوتی بخش دوم سخنان دکتر فیرحی در جلسه نقد و بررسی آثار ایشان به علاوه فایل صوتی پرسش و پاسخ ها از ایشان و پاسخ های دکتر فیرحی
#اختصاصی
@Nedaye_siyasat
#اختصاصی
@Nedaye_siyasat
"در کجا ایستاده ایم"(1)
🗞گزارش روزنامه فرهیختگان سهشنبه بیستونهم آبان ماه ۹۷
@Feirahi
@FarhikhteganDaily
🗞گزارش روزنامه فرهیختگان سهشنبه بیستونهم آبان ماه ۹۷
@Feirahi
@FarhikhteganDaily
161102_004
My Recording
سخنرانی در مراسم رونمایی از کتاب "مکتب اجتهادی آخوند خراسانی" اثر سید مصطفی محقق داماد.
26 آبان97، کتابخانه ملی
@Feirahi
26 آبان97، کتابخانه ملی
@Feirahi
📍طرح چند پرسش📍
📥احمد بستانی
جناب دکتر فیرحی از معدود اساتید دانشکده های علوم سیاسی در ایران هستند که اولا پروژه فکری منسجم و مشخصی دارند. ثانیا این پروژه ازحیث علمی و با معیارهای تتبع در دانش سیاسی معتبر و قابل قبول است و ثالثاً به شکل مکتوب و درقالب آثار متعدد در دسترس همگان است و میتوان درباب آنها داوری کرد. ازاین حیث به گمان بنده جناب دکتر فیرحی درمیان اساتید و پژوهشگران سیاست در ایران از مقام و جایگاهی ویژه و درخور اعتنا برخوردار است. مهم ترین نکته در پروژه فکری جناب دکتر فیرحی تاکید ایشان بر «فقه» به مثابه دانش سیاسی کلیدی در تمدن اسلامی است. این نکته هم به صراحت در برخی از نوشته های ایشان به چشم میخورد و هم تقریبا میتوان عمده آثار ایشان را درحوزه دانشی دانست که امروزه به فقه سیاسی شهرت دارد. به گمان من این اهمیت قائل شدن برای دانش فقه، به مثابه مهم ترین دانش سیاسی مسلمانان، تاحد زیادی متاثر از اندیشمندان معاصر عرب مطرح شده است. این اندیشمندان عموماً متمایل به تعمیم مناسبات جهان عربی زبان به کل تمدن اسلامی هستند و در تحلیل های خود درکی واحد و یکپارچه از «جهان اسلام» و مناسبات آن دارند، همانطور که در ادبیات مطالات سیاسی غربی درکی واحد از سیاست در «خاورمیانه» وجود داشته و هم چنان نیز تاحدی وجود دارد. نکته مهمی که به عنوان نقدی کلی بر پروژه دکتر فیرحی به نظر می آید همین تصویر کمابیش یکپارچه از جهان اسلام است. اگردر بخش مهمی از جهان اسلام و جوامع عربی فقه نقش اساسی در سیاست داشته است وضعیت ایران تاحد زیادی متفاوت است. طبیعی است که در دهه های اخیر ماهیت و شکل نظام سیاسی جمهوری اسلامی موجب توجه به فقه سیاسی شده است اما در تاریخ اندیشه سیاسی در ایران، فقه سیاسی نقشی بسیار اندک و حاشیه ای داشته است، برخلاف جهان عرب که اندیشه سیاسی همواره در پیوند با خلافت به مثابه نهاد اجرای شریعت فهمیده شده است. اما به نظر می رسد اندیشه سیاسی ایرانی همواره حول سلطنت و برداشتهای مختلف از آن (مانند برداشت عرفانی، فلسفی، حماسی و غیره) فهمیده شده است و در چنین نظام فکری فقه و شریعت همواره نقشی فرعی در سیاست داشته اند. زیرا در اندیشه ایرانی شاه برگزیده خداوند است و هرچند تقید به شریعت و بهدینی برای او ضروری است اما وظیفه او اجرای احکام شرعی و تشکیل حکومت دینی-فقاهتی نیست. لذا در مقام جمع بندی و به عنوان چند سوال اساسی: آیا معتقد به تمایز اندیشه سیاسی ایرانی از اندیشه سیاسی در جهان اسلام هستید یا اندیشه سیاسی در ایران را همواره در ذیل اندیشه سیاسی اسلامی و به مثابه جزئی از آن درنظر میگیرید؟ آیا همچنان معتقدید که منطق «سیاسی» حاکم بر اندرزنامه های ایرانی و به ویژه سیرالملوک خواجه نظام الملک طوسی منطق شرعی اهل سنت و جماعت است و تفاوتی اساسی میان اندرزنامه ها و شریعت نامه ها وجود ندارد؟ آیا معتقدید که فقه سیاسی مهم ترین دانش سیاسی در ایران، در طول تاریخ، بوده است و اندیشه ایرانشهری فاقد هرگونه اهمیتی است؟ 📚
💡كانال اختصاصي نشر آثار و آراء جواد طباطبايي
@javadtabatabai
@Feirahi
📥احمد بستانی
جناب دکتر فیرحی از معدود اساتید دانشکده های علوم سیاسی در ایران هستند که اولا پروژه فکری منسجم و مشخصی دارند. ثانیا این پروژه ازحیث علمی و با معیارهای تتبع در دانش سیاسی معتبر و قابل قبول است و ثالثاً به شکل مکتوب و درقالب آثار متعدد در دسترس همگان است و میتوان درباب آنها داوری کرد. ازاین حیث به گمان بنده جناب دکتر فیرحی درمیان اساتید و پژوهشگران سیاست در ایران از مقام و جایگاهی ویژه و درخور اعتنا برخوردار است. مهم ترین نکته در پروژه فکری جناب دکتر فیرحی تاکید ایشان بر «فقه» به مثابه دانش سیاسی کلیدی در تمدن اسلامی است. این نکته هم به صراحت در برخی از نوشته های ایشان به چشم میخورد و هم تقریبا میتوان عمده آثار ایشان را درحوزه دانشی دانست که امروزه به فقه سیاسی شهرت دارد. به گمان من این اهمیت قائل شدن برای دانش فقه، به مثابه مهم ترین دانش سیاسی مسلمانان، تاحد زیادی متاثر از اندیشمندان معاصر عرب مطرح شده است. این اندیشمندان عموماً متمایل به تعمیم مناسبات جهان عربی زبان به کل تمدن اسلامی هستند و در تحلیل های خود درکی واحد و یکپارچه از «جهان اسلام» و مناسبات آن دارند، همانطور که در ادبیات مطالات سیاسی غربی درکی واحد از سیاست در «خاورمیانه» وجود داشته و هم چنان نیز تاحدی وجود دارد. نکته مهمی که به عنوان نقدی کلی بر پروژه دکتر فیرحی به نظر می آید همین تصویر کمابیش یکپارچه از جهان اسلام است. اگردر بخش مهمی از جهان اسلام و جوامع عربی فقه نقش اساسی در سیاست داشته است وضعیت ایران تاحد زیادی متفاوت است. طبیعی است که در دهه های اخیر ماهیت و شکل نظام سیاسی جمهوری اسلامی موجب توجه به فقه سیاسی شده است اما در تاریخ اندیشه سیاسی در ایران، فقه سیاسی نقشی بسیار اندک و حاشیه ای داشته است، برخلاف جهان عرب که اندیشه سیاسی همواره در پیوند با خلافت به مثابه نهاد اجرای شریعت فهمیده شده است. اما به نظر می رسد اندیشه سیاسی ایرانی همواره حول سلطنت و برداشتهای مختلف از آن (مانند برداشت عرفانی، فلسفی، حماسی و غیره) فهمیده شده است و در چنین نظام فکری فقه و شریعت همواره نقشی فرعی در سیاست داشته اند. زیرا در اندیشه ایرانی شاه برگزیده خداوند است و هرچند تقید به شریعت و بهدینی برای او ضروری است اما وظیفه او اجرای احکام شرعی و تشکیل حکومت دینی-فقاهتی نیست. لذا در مقام جمع بندی و به عنوان چند سوال اساسی: آیا معتقد به تمایز اندیشه سیاسی ایرانی از اندیشه سیاسی در جهان اسلام هستید یا اندیشه سیاسی در ایران را همواره در ذیل اندیشه سیاسی اسلامی و به مثابه جزئی از آن درنظر میگیرید؟ آیا همچنان معتقدید که منطق «سیاسی» حاکم بر اندرزنامه های ایرانی و به ویژه سیرالملوک خواجه نظام الملک طوسی منطق شرعی اهل سنت و جماعت است و تفاوتی اساسی میان اندرزنامه ها و شریعت نامه ها وجود ندارد؟ آیا معتقدید که فقه سیاسی مهم ترین دانش سیاسی در ایران، در طول تاریخ، بوده است و اندیشه ایرانشهری فاقد هرگونه اهمیتی است؟ 📚
💡كانال اختصاصي نشر آثار و آراء جواد طباطبايي
@javadtabatabai
@Feirahi
🍁فهم دنیای سنت
🔹بعضی مواقع نام گذاری کار سختی است؛ [اینکه] انسان بخواهد روی ایده یا پروژهای نامگذاری داشته باشد. مطلب دیگر این است که من اصلا به این باور ندارم که یک ایده یا پروژه، «آگاهانه» شکل بگیرد بلکه به تدریج اتفاق میافتد. مجموعه این نوشتههایی که سعی کردم روی کاغذ بیاورم در واقع سرنوشت تحول فکری خودم است.
🔹اما اگر بخواهم پاسخ کوتاهی به این سوال [پروژه فکری شما چیست؟] داشته باشم [باید بگویم] که نوشتههای من دو بخش است:
یک قسمت آن به فهمیدن دنیای سنت فکری ما در حوزه دین و سیاست برمیگردد، بهعنوان مثال کتابهای «قدرت، دانش و مشروعیت» و «تاریخ تحول دولت در اسلام» و برخی کتاب های دیگر، اینها بیشتر جهت آشنایی خودم با دنیای سنت بود. تصوری که در مطالعاتم به ذهنم آمد و شکل گرفت این دریافت بود که دیدم جهان اسلام در حوزه تفکر سیاسی در فضای سنت بهشدت اقتدارگراست، یعنی سنتهای ما بهشدت اقتدارگراست. سپس این سوال به ذهنم آمد که آیا این اقتدارگرایی از «نصوص دینی» ما برخاسته است؟ یعنی این «متنهای مقدس» ما هستند که در حوزه سیاست، اقتدارگرا هستند؟ یا اینکه نه، این متنهای ما نیست که اقتدارگرا شده است بلکه این «سنت» است که حتی روی «متن» فشار آورده و بخشهای اقتدارگرای متن را برجسته کرده است.
🔹برداشت من این است که نصوص دینی به هیچ وجه اقتدارگرا نبودند، البته این به این معنا نیست که نشانههای اقتداری نداشتهاند، [بلکه] فقط میخواستم توضیح دهم که نصوص دینی چون نصوص بزرگی هستند و در یک نظام دانش، یکجا جمع نمیشدند، معمولا تفکر سنتی ما آنها را اقتدارگرا کرده است؛ یعنی «سنت» ما اقتدارگرا بوده و این سنت، به «نصوص دینی» هم رنگ اقتدارگرایی داده است. این «اقتدارگرایی سیاسی» سعی کرده است که خودش را به نص نزدیک کند و از «نص» تایید بگیرد. این بحثی بود که در مباحث اولم به آن اشاره کرده بودم و کوشش کردم تا در حوزه دانشهای سیاسی، «سنت» را از «نص» جدا کنم. این کار اول من در نوشتههای ابتداییام بود.
🔸"در کجا ایستاده ایم"، مرکز مطالعات خاورمیانه، 27 آبان97
@Feirahi
🔹بعضی مواقع نام گذاری کار سختی است؛ [اینکه] انسان بخواهد روی ایده یا پروژهای نامگذاری داشته باشد. مطلب دیگر این است که من اصلا به این باور ندارم که یک ایده یا پروژه، «آگاهانه» شکل بگیرد بلکه به تدریج اتفاق میافتد. مجموعه این نوشتههایی که سعی کردم روی کاغذ بیاورم در واقع سرنوشت تحول فکری خودم است.
🔹اما اگر بخواهم پاسخ کوتاهی به این سوال [پروژه فکری شما چیست؟] داشته باشم [باید بگویم] که نوشتههای من دو بخش است:
یک قسمت آن به فهمیدن دنیای سنت فکری ما در حوزه دین و سیاست برمیگردد، بهعنوان مثال کتابهای «قدرت، دانش و مشروعیت» و «تاریخ تحول دولت در اسلام» و برخی کتاب های دیگر، اینها بیشتر جهت آشنایی خودم با دنیای سنت بود. تصوری که در مطالعاتم به ذهنم آمد و شکل گرفت این دریافت بود که دیدم جهان اسلام در حوزه تفکر سیاسی در فضای سنت بهشدت اقتدارگراست، یعنی سنتهای ما بهشدت اقتدارگراست. سپس این سوال به ذهنم آمد که آیا این اقتدارگرایی از «نصوص دینی» ما برخاسته است؟ یعنی این «متنهای مقدس» ما هستند که در حوزه سیاست، اقتدارگرا هستند؟ یا اینکه نه، این متنهای ما نیست که اقتدارگرا شده است بلکه این «سنت» است که حتی روی «متن» فشار آورده و بخشهای اقتدارگرای متن را برجسته کرده است.
🔹برداشت من این است که نصوص دینی به هیچ وجه اقتدارگرا نبودند، البته این به این معنا نیست که نشانههای اقتداری نداشتهاند، [بلکه] فقط میخواستم توضیح دهم که نصوص دینی چون نصوص بزرگی هستند و در یک نظام دانش، یکجا جمع نمیشدند، معمولا تفکر سنتی ما آنها را اقتدارگرا کرده است؛ یعنی «سنت» ما اقتدارگرا بوده و این سنت، به «نصوص دینی» هم رنگ اقتدارگرایی داده است. این «اقتدارگرایی سیاسی» سعی کرده است که خودش را به نص نزدیک کند و از «نص» تایید بگیرد. این بحثی بود که در مباحث اولم به آن اشاره کرده بودم و کوشش کردم تا در حوزه دانشهای سیاسی، «سنت» را از «نص» جدا کنم. این کار اول من در نوشتههای ابتداییام بود.
🔸"در کجا ایستاده ایم"، مرکز مطالعات خاورمیانه، 27 آبان97
@Feirahi
🌱 تفکیک نص از سنت
📰در دورههایی، خیلی رایج شده که سنت را از نص جدا نکردهاند. اگر همچنان این اتفاق بیافتد سرنوشتی جز اقتدارگرایی نخواهیم داشت. اگر بتوانیم سنت را از نص جدا کنیم، هژمونی نص را به نفع دموکراسی توانستهایم به کار ببریم. این نگاه ابزاری به نص نیست اتفاقا نگاه ابزاری به دموکراسی است. در واقع دموکراسی آن دموکراسی است که نص میتواند از آن پشتیبانی کند. فیرحی با اشاره به این نکته که همین اتفاق در مسیحیت نیز افتاده ،گفت: در ترکی ضربالمثلی وجود دارد که میگوید طناب هر چقدر بلند باشد سرانجام مجبور است که از این حلقه عبور کند. در ایران هر کاری کنیم باز هم با پرسش دین چه میگوید؟ روبرو هستیم. این حلقه را در ایران دین درست کرده هم چنانکه این حلقه در انگلستان توسط دین ساخته شده بود. وی با اشاره به تاثیر جان لاک در اروپا اظهار داشت: اگر لاک نبود هرگز ماکیاولی و دیگران نمیتوانستند راهی به دموکراسی باز کنند. در واقع لاک بود که ابزاری در اختیار مجلس عوام قرار داد که آنها توانستند در مقابل فیلمر و استدلالهای الهیاتی شاه انگلستان مقاومت کنند. اگر لاک نبود به نظر میآید استدلالهای از جنس آنچه ماکیاولی ارائه میداد از حلقه محدود قهوهخانههای ایتالیا بیرون نمیرفت. لاک بود که راه را باز کرد. این استدلال دینی بود که از دموکراسی پشتیبانی کرد و بعد این پشتیبانی راه را به عقل محض باز کرد و آنگاه خردگرایی جاری شد. وی در پایان صحبتهای خود گفت: متاسفانه ورود تاریخ تجدد به ایران از زاویه کسانی بود که آشنایی با اساس مذهبی تجدد اروپایی نداشتند. بیشتر تجدد از زاویه لائیک و سکولار آن در ایران ترجمه شد. مثلا تجدد فرانسوی در ایران بیشتر شناخته میشود تا تجدد انگلیسی. ما باید بررسی کنیم در یهودیت و مسیحیت که دولتهای دموکراتیکی را ساختند، آنان چه نسبتی با متن مقدس برقرار کردند و قدرت استدلال نص را از دست استبداد گرفتند. اکنون مهمترین وظیفه ما نیز در ایران همین است. یعنی روایت دموکراتیک از آنچه که کتاب مقدس از آن پشتیبانی میکند. اگر این روایت را داشته باشید آنگاه راحت میتوانید از تکنیکهای عقلی و بحثهای دیگر استفاده کنید. 🗞
🖍داود فیرحی
🔖 2400 کلمه
⏰زمان مطالعه: 19 دقيقه
📌 متن کامل را، در صفحه 10 روزنامه سازندگی مورخ 29 آبان 1397 مطالعه کنيد.
@Feirahi
💠 @goftemaann
📰در دورههایی، خیلی رایج شده که سنت را از نص جدا نکردهاند. اگر همچنان این اتفاق بیافتد سرنوشتی جز اقتدارگرایی نخواهیم داشت. اگر بتوانیم سنت را از نص جدا کنیم، هژمونی نص را به نفع دموکراسی توانستهایم به کار ببریم. این نگاه ابزاری به نص نیست اتفاقا نگاه ابزاری به دموکراسی است. در واقع دموکراسی آن دموکراسی است که نص میتواند از آن پشتیبانی کند. فیرحی با اشاره به این نکته که همین اتفاق در مسیحیت نیز افتاده ،گفت: در ترکی ضربالمثلی وجود دارد که میگوید طناب هر چقدر بلند باشد سرانجام مجبور است که از این حلقه عبور کند. در ایران هر کاری کنیم باز هم با پرسش دین چه میگوید؟ روبرو هستیم. این حلقه را در ایران دین درست کرده هم چنانکه این حلقه در انگلستان توسط دین ساخته شده بود. وی با اشاره به تاثیر جان لاک در اروپا اظهار داشت: اگر لاک نبود هرگز ماکیاولی و دیگران نمیتوانستند راهی به دموکراسی باز کنند. در واقع لاک بود که ابزاری در اختیار مجلس عوام قرار داد که آنها توانستند در مقابل فیلمر و استدلالهای الهیاتی شاه انگلستان مقاومت کنند. اگر لاک نبود به نظر میآید استدلالهای از جنس آنچه ماکیاولی ارائه میداد از حلقه محدود قهوهخانههای ایتالیا بیرون نمیرفت. لاک بود که راه را باز کرد. این استدلال دینی بود که از دموکراسی پشتیبانی کرد و بعد این پشتیبانی راه را به عقل محض باز کرد و آنگاه خردگرایی جاری شد. وی در پایان صحبتهای خود گفت: متاسفانه ورود تاریخ تجدد به ایران از زاویه کسانی بود که آشنایی با اساس مذهبی تجدد اروپایی نداشتند. بیشتر تجدد از زاویه لائیک و سکولار آن در ایران ترجمه شد. مثلا تجدد فرانسوی در ایران بیشتر شناخته میشود تا تجدد انگلیسی. ما باید بررسی کنیم در یهودیت و مسیحیت که دولتهای دموکراتیکی را ساختند، آنان چه نسبتی با متن مقدس برقرار کردند و قدرت استدلال نص را از دست استبداد گرفتند. اکنون مهمترین وظیفه ما نیز در ایران همین است. یعنی روایت دموکراتیک از آنچه که کتاب مقدس از آن پشتیبانی میکند. اگر این روایت را داشته باشید آنگاه راحت میتوانید از تکنیکهای عقلی و بحثهای دیگر استفاده کنید. 🗞
🖍داود فیرحی
🔖 2400 کلمه
⏰زمان مطالعه: 19 دقيقه
📌 متن کامل را، در صفحه 10 روزنامه سازندگی مورخ 29 آبان 1397 مطالعه کنيد.
@Feirahi
💠 @goftemaann
Forwarded from نشر نی
کتاب «فقه و حکمرانی حزبی» نوشتهی داود فیرحی در چهارمین دورهی جشنوارهی کتاب سال اعضای هیئت علمی دانشگاههای سراسر کشور بهعنوان اثر شایستهی تقدیر در حوزهی علوم سیاسی شناخته شد.
goo.gl/W9ajJC
@neypub
goo.gl/W9ajJC
@neypub
فایل صوتی سخنرانی دکتر داود فیرحی در مراسم بزرگداشت دکتر احمد نقیب زاده به همت خانه اندیشمندان علوم انسانی و انجمن علوم سیاسی ایران و انجمن صلح
#اختصاصی
@Nedaye_siyasat
@Feirahi
#اختصاصی
@Nedaye_siyasat
@Feirahi
🍁 وجوه دموکراتیک نص
🔹نوشتههای بعدی من از کتاب دو جلدی «فقه و سیاست» شروع میشود و بعد از آن کتاب «حکمرانی حزبی» است و پس از آن هم کاری است که راجعبه قانون است و هماکنون درحال انجام آن هستم. در این کتابها کوشش میکنم تا وجوه دموکراتیکی که هم در دانش ما و هم بهخصوص در نصوص دینی ماست را برجسته کنم.
🔹من در مطالعات خودم به تدریج متوجه شدم که درست است که در اروپا هم تجدد [اول] در حوزههای دیگری مثل فلسفه و هنر و ادبیات رخ داده و«تجدد سیاسی» کموبیش محصول آن است، اما با مطالعات شخصی و با همکاری دوستان طلبه و دانشجو متوجه شدم که اصلا تجدد در اروپا و بهخصوص در انگلستان– که میگویند مادر نظام سیاسی جدید است- اتفاقا از جان لاک و از «تجدد در تفسیرهای دینی» شروع شده است. مطالعات من نشان داد که این بحث در ادبیات شیعی هم ممکن است و هم اتفاق افتاده است. بزرگانی مثل مرحوم آخوند خراسانی، مرحوم نائینی، شخصیتهای دیگری مثل مرحوم شیخ اسماعیل محلاتی و بزرگان دیگری در حوزه تکنوکراسی مثل مرحوم میرزایوسف مستشارالدوله و در حوزه جهانگردی افرادی مثل شیخ محمدحسن سیاح و بعد در حوزههای دیگری، سیدجمال اسدآبادی و در فضای روشنفکری میرزا ملکم یا میرزا فرخخان و دیگران [در این زمینه فعالیت کردهاند].
🔹احساس کردم که در واقع نهتنها نسبت «دین» و «دولت دموکراتیک»، متناقض و ناممکن نیست بلکه متفکران ما عناصر آن را برجسته کردهاند. من در این نوشتهها سعی کردم که فقط چیزهایی که دیگران گفته بودند را کموبیش جمع کنم.
🍂"در کجا ایستاده ایم"، مرکز مطالعات خاورمیانه،27 آبان 97
@Feirahi
🔹نوشتههای بعدی من از کتاب دو جلدی «فقه و سیاست» شروع میشود و بعد از آن کتاب «حکمرانی حزبی» است و پس از آن هم کاری است که راجعبه قانون است و هماکنون درحال انجام آن هستم. در این کتابها کوشش میکنم تا وجوه دموکراتیکی که هم در دانش ما و هم بهخصوص در نصوص دینی ماست را برجسته کنم.
🔹من در مطالعات خودم به تدریج متوجه شدم که درست است که در اروپا هم تجدد [اول] در حوزههای دیگری مثل فلسفه و هنر و ادبیات رخ داده و«تجدد سیاسی» کموبیش محصول آن است، اما با مطالعات شخصی و با همکاری دوستان طلبه و دانشجو متوجه شدم که اصلا تجدد در اروپا و بهخصوص در انگلستان– که میگویند مادر نظام سیاسی جدید است- اتفاقا از جان لاک و از «تجدد در تفسیرهای دینی» شروع شده است. مطالعات من نشان داد که این بحث در ادبیات شیعی هم ممکن است و هم اتفاق افتاده است. بزرگانی مثل مرحوم آخوند خراسانی، مرحوم نائینی، شخصیتهای دیگری مثل مرحوم شیخ اسماعیل محلاتی و بزرگان دیگری در حوزه تکنوکراسی مثل مرحوم میرزایوسف مستشارالدوله و در حوزه جهانگردی افرادی مثل شیخ محمدحسن سیاح و بعد در حوزههای دیگری، سیدجمال اسدآبادی و در فضای روشنفکری میرزا ملکم یا میرزا فرخخان و دیگران [در این زمینه فعالیت کردهاند].
🔹احساس کردم که در واقع نهتنها نسبت «دین» و «دولت دموکراتیک»، متناقض و ناممکن نیست بلکه متفکران ما عناصر آن را برجسته کردهاند. من در این نوشتهها سعی کردم که فقط چیزهایی که دیگران گفته بودند را کموبیش جمع کنم.
🍂"در کجا ایستاده ایم"، مرکز مطالعات خاورمیانه،27 آبان 97
@Feirahi