Forwarded from سخنرانیها
🔊فایل صوتی
نشست "نظریه دولت در ایران؛ رویکردی آسیب شناختی"
سه شنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۸
محمدجواد غلامرضا کاشی
داود فیرحی
محمدسالار کسرایی
محمرضا مرادی طادی
✍️داود فیرحی
🖊هنوز در ابتدای راه ملت سازی هستیم
🔺دولت مدرن، یک دولت بزرگ است چون سرنوشت افراد را از کودکی تا مرگ تحت تاثیر قرار میدهد. برای مثال وقتی دولت ساعت را عوض می کند همه چیز زندگی ما را تحت الشعاع قرار میدهد.
@sokhanranihaa
🔺نباید دنبال این باشیم که چه کسی حکومت میکند چرا که نهادها آدمها را در چنبره خود اسیر میکنند. فارغ از اینکه چه کسی دولت را در دست دارد، ماشین دولت راه خود را می رود. ما دستگاه دولت را باز نکرده ایم و دولت هنوز برای ما یک جعبه سیاه است.
🔺دولت قدیم ما دمکراتیک نبود اما اقتدارگرا هم نبود. شاه قانونگذار نبود و دینداران قانون را تعیین میکنند و دینداران هم در حکومت نقش نداشتند. پادشاه مستبد میشد اما قانون را دیانت تعیین می کرد. دولت قدیم چنین دولتی بود و به لحاظ کمیت هم کوچک بود و دولت نگهبان بود نگهبان هم مالک نیست و فقط وظیفه نگهبانی دارد.
🔺از مشروطه به بعد، شاهد تحول فکری مردم بودیم و از دوره مظفری، فکر ایرانی از معادله شاهی و دینی به مفهوم جدیدی به نام ملت توجه میکند. در این دوره با اینکه تا سالها بعد، پادشاهان حکومت کردند اما اعتقاد به شاه از بین رفت و مفهومی به نام ملت جایگزین آن شد.
🔺در این دوره، مفهوم ملت جای مفهوم شاه نشست و لازم بود ضلع دیگر آن یعنی دیانت هم دچار تغییر شود اما چون دیانت، تعریف مدرنی از مفهوم ملیت نکرد، مشروطه با تله سیاسی و مشکلات متعدد و تنشهای زیادی مواجه شد که تا حالا هم ادامه دارد. هنوز روشنفکران یا علما رابطه این دو مفهوم را شفاف نکرده اند و یا دین را حذف و یا ملیت را حذف کردهاند.
🔺هنوز توضیح روشنی در قانون اساسی درباره تعریف ملیت نداریم، یکی از اندیشمندان میگوید ایرانیها برای غلبه بر عقب ماندگی دنبال تجدد هستند. این در حالی است که توجه به ملیت به معنای ملیگرایی و بازگشت به میراث ملی و باستانگرایی است. نسبت ملیت و دین و نسبت ملیت با تجدد دو پارادوکس امروز ما هستند.
🔺در دوره ای به سمت ملیت رفتیم و باستان گرا شدیم که همین موضوع اسلام سیاسی را بیدار کرد و در این دوره، به تدریج مفهوم امت بر مفهوم ملت غلبه کرد. بر این اساس قانون اساسی کنونی ما ترکیب مبهم ضعیفی از ملت است و امت را برجسته کرده است و مکانیسمی برای تعریف ملت و امت نداشته است. جامعه ما گاهی این طرف است و گاهی آن طرف. هر دو مفهوم، آلترناتیو هم هستند. به همین خاطر هم وقتی انتخابات میشود انگار رژیم عوض میشود.
🔺در عین حال که مفهوم ملت دچار ابهام شده دین هم دچار همین ابهام است. دولت رانتی ایجاد شده و دولت مالیاتی نیست که دنبال جلب رضایت مردم است. دولت ملی به سمت بزرگ شدن میل دارد. دولت های فوق مدرن به سمت کوچک شدن است.
🔺در ایران هنوز شاهد دور اول تجدد هستیم و دولت بزرگتر میشود. دولتی که تمام ارکان تنفسی جامعه را در کنترل دارد و دولت به مردم وابسته نیست و مردم وابسته هستند. دولتی که به خاطر پارادوکس ها کج حرکت می کند. دولت به جای دولت نگهبان به دولت مربی تبدیل شده است.
🔺باید رابطه دین و ملیت و تجدد و ملیت را تعریف کنیم. در ملتسازی هنوز در ابتدای راه هستیم. از زمان مشروطه، هر سال ابهام مفهوم ملت بیشتر شده و وظیفه روشنفکران این است که به جای پرداختن به کاندیداها، خود دستگاه دولت را بررسی کنند./ایرنا
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
نشست "نظریه دولت در ایران؛ رویکردی آسیب شناختی"
سه شنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۸
محمدجواد غلامرضا کاشی
داود فیرحی
محمدسالار کسرایی
محمرضا مرادی طادی
✍️داود فیرحی
🖊هنوز در ابتدای راه ملت سازی هستیم
🔺دولت مدرن، یک دولت بزرگ است چون سرنوشت افراد را از کودکی تا مرگ تحت تاثیر قرار میدهد. برای مثال وقتی دولت ساعت را عوض می کند همه چیز زندگی ما را تحت الشعاع قرار میدهد.
@sokhanranihaa
🔺نباید دنبال این باشیم که چه کسی حکومت میکند چرا که نهادها آدمها را در چنبره خود اسیر میکنند. فارغ از اینکه چه کسی دولت را در دست دارد، ماشین دولت راه خود را می رود. ما دستگاه دولت را باز نکرده ایم و دولت هنوز برای ما یک جعبه سیاه است.
🔺دولت قدیم ما دمکراتیک نبود اما اقتدارگرا هم نبود. شاه قانونگذار نبود و دینداران قانون را تعیین میکنند و دینداران هم در حکومت نقش نداشتند. پادشاه مستبد میشد اما قانون را دیانت تعیین می کرد. دولت قدیم چنین دولتی بود و به لحاظ کمیت هم کوچک بود و دولت نگهبان بود نگهبان هم مالک نیست و فقط وظیفه نگهبانی دارد.
🔺از مشروطه به بعد، شاهد تحول فکری مردم بودیم و از دوره مظفری، فکر ایرانی از معادله شاهی و دینی به مفهوم جدیدی به نام ملت توجه میکند. در این دوره با اینکه تا سالها بعد، پادشاهان حکومت کردند اما اعتقاد به شاه از بین رفت و مفهومی به نام ملت جایگزین آن شد.
🔺در این دوره، مفهوم ملت جای مفهوم شاه نشست و لازم بود ضلع دیگر آن یعنی دیانت هم دچار تغییر شود اما چون دیانت، تعریف مدرنی از مفهوم ملیت نکرد، مشروطه با تله سیاسی و مشکلات متعدد و تنشهای زیادی مواجه شد که تا حالا هم ادامه دارد. هنوز روشنفکران یا علما رابطه این دو مفهوم را شفاف نکرده اند و یا دین را حذف و یا ملیت را حذف کردهاند.
🔺هنوز توضیح روشنی در قانون اساسی درباره تعریف ملیت نداریم، یکی از اندیشمندان میگوید ایرانیها برای غلبه بر عقب ماندگی دنبال تجدد هستند. این در حالی است که توجه به ملیت به معنای ملیگرایی و بازگشت به میراث ملی و باستانگرایی است. نسبت ملیت و دین و نسبت ملیت با تجدد دو پارادوکس امروز ما هستند.
🔺در دوره ای به سمت ملیت رفتیم و باستان گرا شدیم که همین موضوع اسلام سیاسی را بیدار کرد و در این دوره، به تدریج مفهوم امت بر مفهوم ملت غلبه کرد. بر این اساس قانون اساسی کنونی ما ترکیب مبهم ضعیفی از ملت است و امت را برجسته کرده است و مکانیسمی برای تعریف ملت و امت نداشته است. جامعه ما گاهی این طرف است و گاهی آن طرف. هر دو مفهوم، آلترناتیو هم هستند. به همین خاطر هم وقتی انتخابات میشود انگار رژیم عوض میشود.
🔺در عین حال که مفهوم ملت دچار ابهام شده دین هم دچار همین ابهام است. دولت رانتی ایجاد شده و دولت مالیاتی نیست که دنبال جلب رضایت مردم است. دولت ملی به سمت بزرگ شدن میل دارد. دولت های فوق مدرن به سمت کوچک شدن است.
🔺در ایران هنوز شاهد دور اول تجدد هستیم و دولت بزرگتر میشود. دولتی که تمام ارکان تنفسی جامعه را در کنترل دارد و دولت به مردم وابسته نیست و مردم وابسته هستند. دولتی که به خاطر پارادوکس ها کج حرکت می کند. دولت به جای دولت نگهبان به دولت مربی تبدیل شده است.
🔺باید رابطه دین و ملیت و تجدد و ملیت را تعریف کنیم. در ملتسازی هنوز در ابتدای راه هستیم. از زمان مشروطه، هر سال ابهام مفهوم ملت بیشتر شده و وظیفه روشنفکران این است که به جای پرداختن به کاندیداها، خود دستگاه دولت را بررسی کنند./ایرنا
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
Telegram
attach 📎
♦️تأملی بر "یک صلح"؛
از حکمیت تا مصالحه
هیأت عشاق الائمه(ع) حزب مردمسالاری
شنبه 4 آبان 1398
مکان:
تهران_انتهای همت غرب_بلوار کوهسار_ میدان سولاقان _شهرک بهاران _ کوچه یزدی فر پ ۲ واحد ۱۰ ساختمان لاله
🆔@Feirahi
از حکمیت تا مصالحه
هیأت عشاق الائمه(ع) حزب مردمسالاری
شنبه 4 آبان 1398
مکان:
تهران_انتهای همت غرب_بلوار کوهسار_ میدان سولاقان _شهرک بهاران _ کوچه یزدی فر پ ۲ واحد ۱۰ ساختمان لاله
🆔@Feirahi
✅ ماهیت دولت در ایران امروز
🔹این یک مشکل است که ما همیشه سعی میکنیم با حاکمان مواجه شویم تا ماهیت حکمرانی. هرگز این سؤال را نمیپرسیم که ماهیت دستگاه دولت چیست و چگونه ساخته شد و البته بد ساخته شد. آن چیزی که برخی متفکران توسعه کجرفتگی میگویند و در اینجا منظور کجرفتگی دیوار دولت است.
🔹دولت قدیم ما دموکراتیک نبود اما اقتدارگرا هم نبود. در نظریههای قدیم ایران، شاهی و دین دوقلو بودند؛ نهاد شاهی قادر به قانونگذاری نبود و دین هم امکان حضور در مناصب قدرت نداشت اما در عین حال داور قدرت بود. نوعی دوقلوهای مستقلِ همبستهِ غیروابسته بودند. دولت قدیم به لحاظ کمیت قدرت، دولت کوچکی بود و نگهبان تلقی میشد. در ادبیاتمان داریم که «الدین أس و السلطان حارث»؛ دین اساس بود و پادشاه نگهبان. روشن است که نگهبان نیز امانتدار است و مالک نیست یعنی نمیتواند تصرفی در دین کند.
🔹از 1285 شاهان بدون اندیشه شاهی شدند و ایده پادشاهی از ذهنها پرید و مفهومی به نام ملت به جای آن نشست. مفهومی که توضیح روشنی داده نشد و بنابراین دو پارادوکس قوی پیدا شد. دین که عادت داشت با شاهی گفتگو کند و از این طریق زندگی را اداره کند، با پدیده جدیدی مواجه شد که خیلی قابل خوانش به دین نبود. بنابراین تنشی وارد مذهب میشود و متفکران مذهبی در برابر این پدیده جدید به دو گروه موافق و مخالف تقسیم میشوند و جالب است که هر دو گروه تعریف روشنی ندارند. اصطلاحاً منازعه در هاله ابهام ادامه مییابد. اگر به جای شاهی مفهوم ملت نشست، لازمهاش این بود که در دین هم اصلاحاتی انجام میگرفت تا جامعه بتواند فهمی ملی و دموکراتیک از دیانت خود داشته باشد ولی دستگاه دین چنین آمادگی را نداشت. این پارادوکس تاکنون حل نشده و مشروطه را هم با تنشها، سرکوبها و تکفیرها مواجه کرد.
🔹پارادوکس دیگری ایجاد شد که در این رابطه من ارجاع میدهم به فیلسوف و ادیب ایرانی، میرزا ابوالحسن خان فروغی که برادر مرحوم محمدعلی فروغی است. او میگوید: «ایرانیها برای غلبه بر عقبماندگی دنبال تجددند و تجدد را هم در اروپا میبینند و یکی از ارکان تجدد اروپایی مفهوم ملیت است و معنای ملیت یعنی بازگشت به میراث ملی و ما اگر به میراث ملی برگردیم، تجدد را دوباره از دست میدهیم». پارادوکس مورد اشاره فروغی از نوع عرفی است نه منطقی و درست هم هست. او متوجه بود که دولت اول پهلوی دارد سویه باستانگرا پیدا میکند و نوعی گریز از تجدد به اسم تجدد را تجربه میکند. میدانیم همین که سر از باستانگرایی درآوردید، عِرق خفته اسلام سیاسی را بیدار کردهاید و همین که اسلام سیاسی رشد کرد، به تدریج مفهوم امت بر مفهوم ملت غلبه پیدا میکند.
🔹مدل تیپیکال دولت قدیم در دولت جدید و دوره مشروطه هم شکل گرفت. یعنی رهبران مذهبی تمایل نداشتند وارد قدرت شوند اما این انتظار را داشتند که قانون مشروطه مغایر شریعت نباشد. به همین دلیل 21 نفری که مرحوم آخوند خراسانی برای هیئت نظار معرفی کرد، همگی اجتناب میکردند و نهایتاً سعی شد با قرعه تعدادی را انتخاب کنند. از آنهایی هم که با قرعه انتخاب شدند فقط مرحوم مدرس و یکی دو نفر دیگر آمدند. در اوایل دوره جمهوری اسلامی هم اینگونه بود که مرحوم امام (ره) میگوید من به قم میروم و تأکید میکند که روحانیت باید بیرون از سیستم سیاسی باشد. در قانون اساسی اولیه، رهبری را معادل ایدئولوگ یعنی راهنمای نظری میگرفتند و به همین دلیل در ایده اولیه جمهوری اسلامی به رهبری اختیارات اجرایی و تقنینی ندادند و نوعی امامت کلی در نظر گرفتند.
🔹در قانون اساسی دوم است که به رهبری اختیارات اجرایی و تقنینی داده میشود. بنابراین وقتی صحبت از آسیبشناسی میکنیم، میبینیم که چگونه تعادل به هم میخورد و وجوه ملی در حال کمرنگ شدن است؛ تا جایی که با تداوم این روند، شاید تبدیل به یک زائده بشود. ما سابقه داریم که نهادها بعضی موقع میمیرند یا خشک میشوند و بنابراین هیچ ضمانتی وجود ندارد که مفهوم ملیت که در یک دورهای از تاریخ ما متولد شده، به این سرنوشت دچار نگردد.
🔸نشست رویکرد آسیبشناختی به نظریه دولت در ایران / خانه اندیشمندان علوم انسانی؛
23 مهر 98
🆔@feirahi
🔹این یک مشکل است که ما همیشه سعی میکنیم با حاکمان مواجه شویم تا ماهیت حکمرانی. هرگز این سؤال را نمیپرسیم که ماهیت دستگاه دولت چیست و چگونه ساخته شد و البته بد ساخته شد. آن چیزی که برخی متفکران توسعه کجرفتگی میگویند و در اینجا منظور کجرفتگی دیوار دولت است.
🔹دولت قدیم ما دموکراتیک نبود اما اقتدارگرا هم نبود. در نظریههای قدیم ایران، شاهی و دین دوقلو بودند؛ نهاد شاهی قادر به قانونگذاری نبود و دین هم امکان حضور در مناصب قدرت نداشت اما در عین حال داور قدرت بود. نوعی دوقلوهای مستقلِ همبستهِ غیروابسته بودند. دولت قدیم به لحاظ کمیت قدرت، دولت کوچکی بود و نگهبان تلقی میشد. در ادبیاتمان داریم که «الدین أس و السلطان حارث»؛ دین اساس بود و پادشاه نگهبان. روشن است که نگهبان نیز امانتدار است و مالک نیست یعنی نمیتواند تصرفی در دین کند.
🔹از 1285 شاهان بدون اندیشه شاهی شدند و ایده پادشاهی از ذهنها پرید و مفهومی به نام ملت به جای آن نشست. مفهومی که توضیح روشنی داده نشد و بنابراین دو پارادوکس قوی پیدا شد. دین که عادت داشت با شاهی گفتگو کند و از این طریق زندگی را اداره کند، با پدیده جدیدی مواجه شد که خیلی قابل خوانش به دین نبود. بنابراین تنشی وارد مذهب میشود و متفکران مذهبی در برابر این پدیده جدید به دو گروه موافق و مخالف تقسیم میشوند و جالب است که هر دو گروه تعریف روشنی ندارند. اصطلاحاً منازعه در هاله ابهام ادامه مییابد. اگر به جای شاهی مفهوم ملت نشست، لازمهاش این بود که در دین هم اصلاحاتی انجام میگرفت تا جامعه بتواند فهمی ملی و دموکراتیک از دیانت خود داشته باشد ولی دستگاه دین چنین آمادگی را نداشت. این پارادوکس تاکنون حل نشده و مشروطه را هم با تنشها، سرکوبها و تکفیرها مواجه کرد.
🔹پارادوکس دیگری ایجاد شد که در این رابطه من ارجاع میدهم به فیلسوف و ادیب ایرانی، میرزا ابوالحسن خان فروغی که برادر مرحوم محمدعلی فروغی است. او میگوید: «ایرانیها برای غلبه بر عقبماندگی دنبال تجددند و تجدد را هم در اروپا میبینند و یکی از ارکان تجدد اروپایی مفهوم ملیت است و معنای ملیت یعنی بازگشت به میراث ملی و ما اگر به میراث ملی برگردیم، تجدد را دوباره از دست میدهیم». پارادوکس مورد اشاره فروغی از نوع عرفی است نه منطقی و درست هم هست. او متوجه بود که دولت اول پهلوی دارد سویه باستانگرا پیدا میکند و نوعی گریز از تجدد به اسم تجدد را تجربه میکند. میدانیم همین که سر از باستانگرایی درآوردید، عِرق خفته اسلام سیاسی را بیدار کردهاید و همین که اسلام سیاسی رشد کرد، به تدریج مفهوم امت بر مفهوم ملت غلبه پیدا میکند.
🔹مدل تیپیکال دولت قدیم در دولت جدید و دوره مشروطه هم شکل گرفت. یعنی رهبران مذهبی تمایل نداشتند وارد قدرت شوند اما این انتظار را داشتند که قانون مشروطه مغایر شریعت نباشد. به همین دلیل 21 نفری که مرحوم آخوند خراسانی برای هیئت نظار معرفی کرد، همگی اجتناب میکردند و نهایتاً سعی شد با قرعه تعدادی را انتخاب کنند. از آنهایی هم که با قرعه انتخاب شدند فقط مرحوم مدرس و یکی دو نفر دیگر آمدند. در اوایل دوره جمهوری اسلامی هم اینگونه بود که مرحوم امام (ره) میگوید من به قم میروم و تأکید میکند که روحانیت باید بیرون از سیستم سیاسی باشد. در قانون اساسی اولیه، رهبری را معادل ایدئولوگ یعنی راهنمای نظری میگرفتند و به همین دلیل در ایده اولیه جمهوری اسلامی به رهبری اختیارات اجرایی و تقنینی ندادند و نوعی امامت کلی در نظر گرفتند.
🔹در قانون اساسی دوم است که به رهبری اختیارات اجرایی و تقنینی داده میشود. بنابراین وقتی صحبت از آسیبشناسی میکنیم، میبینیم که چگونه تعادل به هم میخورد و وجوه ملی در حال کمرنگ شدن است؛ تا جایی که با تداوم این روند، شاید تبدیل به یک زائده بشود. ما سابقه داریم که نهادها بعضی موقع میمیرند یا خشک میشوند و بنابراین هیچ ضمانتی وجود ندارد که مفهوم ملیت که در یک دورهای از تاریخ ما متولد شده، به این سرنوشت دچار نگردد.
🔸نشست رویکرد آسیبشناختی به نظریه دولت در ایران / خانه اندیشمندان علوم انسانی؛
23 مهر 98
🆔@feirahi
تأمّلی_بر_یک_صلح؛_از_حکمیت_تا_مصالحه.m4a
9.2 MB
✅ تأملی بر " یک صلح"
♦️مقدمه؛
فقدان توصیف دقیق و ضرورت بازاندیشی در سرچشمه های مذهب شیعه
♦️الف) زمینه هایِ اقدام حسن بن علی(ع)؛
1⃣. از حَکَمیت تا مصالحه
2⃣. وضعیت جنگی و فرسایش سرمایه اجتماعی- فرهنگی خلافت
3⃣. پدیده "خلافت موازی" و خطر تجزیه جامعه مسلمانی ؛ سه گانه عراق و حجاز، شام و مصر، و ایران و شرق
♦️ب) ماهیت و محتوای صلح؛
4⃣. مبنای صلح امام حسن
5⃣.مواد و اجزای صلح
6⃣. سویه و هدف صلح
♦️ج) پیامدها و نتائج صلح؛
7⃣. عطف توجه از حکومت به فرهنگ
8⃣. تبدیل مدینه به کانون صحابه و مرکز دینی- معنوی جهان اسلام.
9⃣. تبدیل قرارداد صلح به اساسی برای داوری عمومی، نظارت و نقد خلافت شام
🔸تهران؛ هیأت عشاق الائمه(ع) حزب مردمسالاری؛ شنبه 4 آبان 98، شب 28 صفر1441ق
🆔@Feirahi
♦️مقدمه؛
فقدان توصیف دقیق و ضرورت بازاندیشی در سرچشمه های مذهب شیعه
♦️الف) زمینه هایِ اقدام حسن بن علی(ع)؛
1⃣. از حَکَمیت تا مصالحه
2⃣. وضعیت جنگی و فرسایش سرمایه اجتماعی- فرهنگی خلافت
3⃣. پدیده "خلافت موازی" و خطر تجزیه جامعه مسلمانی ؛ سه گانه عراق و حجاز، شام و مصر، و ایران و شرق
♦️ب) ماهیت و محتوای صلح؛
4⃣. مبنای صلح امام حسن
5⃣.مواد و اجزای صلح
6⃣. سویه و هدف صلح
♦️ج) پیامدها و نتائج صلح؛
7⃣. عطف توجه از حکومت به فرهنگ
8⃣. تبدیل مدینه به کانون صحابه و مرکز دینی- معنوی جهان اسلام.
9⃣. تبدیل قرارداد صلح به اساسی برای داوری عمومی، نظارت و نقد خلافت شام
🔸تهران؛ هیأت عشاق الائمه(ع) حزب مردمسالاری؛ شنبه 4 آبان 98، شب 28 صفر1441ق
🆔@Feirahi
Forwarded from مردمسالاریآنلاین
⭕️صلح امام حسن(ع) "صلح پیروز" و محتوای آن شاهکار بود
حجت الاسلام والمسلمین دکتر داوود فیرحی در هیات عشاق الائمه حزب مردم سالاری:
🔻امام حسن(ع) قصد داشت جامعه فروپاشیده را از جنگ ویرانگر دیگری حفظ کند.
🔻امام حسن(ع) مظلومترین شخصیت تاریخ اما معاویه انسانی سیاستمدار و زیرک بود که می دانست چگونه رقیبان را به فرسایش بکشاند. معاویه با سه اسلحه پول و شمشیر و دین میجنگید. در مقابله با چنان فردی بود که امام حسن(ع) اعتبار خود را روی صلح برای وحدت امت گذاشت و مبارزه را به حوزه فرهنگ کشاند.
🔻حضرت امام حسن(ع) معادله ای مهم دارد که مطابق آن، حکومت مهم است اما اگر تناقضی بین خون مردم و حکومت ایجاد شود، امام حفظ جان مردم را ترجیح می دهد.
🔻صلح امام حسن(ع) جنگ منجر به باخت کوفه را به صلح پیروز تبدیل میکند و این همان پیروزی بود که امام علی(ع) با سه سال جنگ به آن نرسید.
🔻صلح امام حسن(ع) "صلحِ پیروز" بود. محتوای صلح امام حسن(ع)، شاهکار است و بَرنده تر و بُرنده تر از جنگ است.
🔻امام حسن(ع) به موضوع زیستن مسلمانانه در حکومتی که مشروع نیست و راست و دروغ آن مشخص نبود توجه کرد و این موضوع تا امروز هم به عنوان تقیه مداراگونه با حکومت در مقاطع مختلف تاریخی ادامه پیدا کرده است.
🔷جزییات و تصاویر بیشتر از مراسم و سخنان دکتر فیرحی را در نشانی زیر دنبال کنید:
https://www.mardomsalari.ir/news/117162/
مردم سالاری آنلاین🔻
@mardomsalari1
حجت الاسلام والمسلمین دکتر داوود فیرحی در هیات عشاق الائمه حزب مردم سالاری:
🔻امام حسن(ع) قصد داشت جامعه فروپاشیده را از جنگ ویرانگر دیگری حفظ کند.
🔻امام حسن(ع) مظلومترین شخصیت تاریخ اما معاویه انسانی سیاستمدار و زیرک بود که می دانست چگونه رقیبان را به فرسایش بکشاند. معاویه با سه اسلحه پول و شمشیر و دین میجنگید. در مقابله با چنان فردی بود که امام حسن(ع) اعتبار خود را روی صلح برای وحدت امت گذاشت و مبارزه را به حوزه فرهنگ کشاند.
🔻حضرت امام حسن(ع) معادله ای مهم دارد که مطابق آن، حکومت مهم است اما اگر تناقضی بین خون مردم و حکومت ایجاد شود، امام حفظ جان مردم را ترجیح می دهد.
🔻صلح امام حسن(ع) جنگ منجر به باخت کوفه را به صلح پیروز تبدیل میکند و این همان پیروزی بود که امام علی(ع) با سه سال جنگ به آن نرسید.
🔻صلح امام حسن(ع) "صلحِ پیروز" بود. محتوای صلح امام حسن(ع)، شاهکار است و بَرنده تر و بُرنده تر از جنگ است.
🔻امام حسن(ع) به موضوع زیستن مسلمانانه در حکومتی که مشروع نیست و راست و دروغ آن مشخص نبود توجه کرد و این موضوع تا امروز هم به عنوان تقیه مداراگونه با حکومت در مقاطع مختلف تاریخی ادامه پیدا کرده است.
🔷جزییات و تصاویر بیشتر از مراسم و سخنان دکتر فیرحی را در نشانی زیر دنبال کنید:
https://www.mardomsalari.ir/news/117162/
مردم سالاری آنلاین🔻
@mardomsalari1
مردم سالاری آنلاين
صلح امام حسن(ع)
حجت الاسلام والمسلمین داوود فیرحی صلح امام حسن(ع) را "صلحِ پیروز" توصیف کرد و تصریح کرد: محتوای صلح امام حسن(ع)، شاهکار است و بَرنده تر و بُرنده تر از جنگ است.
سیره_سیاسی_پیامبر_اکرم،جلسه_پنجم،28.mp3
10.1 MB
🎧✅ "انواع حقوق" در قرارداد مدینه؛
1⃣. دو نوع حقوق؛
الف)حقوق امضایی؛ که پیشینی و سازنده قرارداد است
ب) حقوق تأسیسی؛ که ناشی از قرارداد است
2⃣. قلمرو حقوق؛
- حقوق قبایل؛ جماعت های نژادی
- حقوق مذاهب؛ جماعت های دینی؛ یهود و مسلمان و ...
- حقوق شهروندان ؛ اهالی مدینه
- ظهور فردیت و برخی نشانه های حقوقی که بعدها حقوق بشر شناخته شد
3⃣. قرارداد مدینه و دو مفهوم مهم؛
- قرارداد ناظر به " مشارکت قبایل"
- قرارداد ناشی از "شراکت قبایل"
4⃣ تدابیر ضمانتی در قرارداد مدینه
♦️سیره سیاسی پیامبر(ص)و ائمه (ع)، دوره دوم، جلسه پنجم ،یکشنبه 28 مهر 1398.
#سیره_سیاسی_پیامبر(ص)
🆔@feirahi
1⃣. دو نوع حقوق؛
الف)حقوق امضایی؛ که پیشینی و سازنده قرارداد است
ب) حقوق تأسیسی؛ که ناشی از قرارداد است
2⃣. قلمرو حقوق؛
- حقوق قبایل؛ جماعت های نژادی
- حقوق مذاهب؛ جماعت های دینی؛ یهود و مسلمان و ...
- حقوق شهروندان ؛ اهالی مدینه
- ظهور فردیت و برخی نشانه های حقوقی که بعدها حقوق بشر شناخته شد
3⃣. قرارداد مدینه و دو مفهوم مهم؛
- قرارداد ناظر به " مشارکت قبایل"
- قرارداد ناشی از "شراکت قبایل"
4⃣ تدابیر ضمانتی در قرارداد مدینه
♦️سیره سیاسی پیامبر(ص)و ائمه (ع)، دوره دوم، جلسه پنجم ،یکشنبه 28 مهر 1398.
#سیره_سیاسی_پیامبر(ص)
🆔@feirahi
شهرِ پیامبر(ص) و راهی که طی نشد.m4a
4 MB
🎧✅ شهرِ پیامبر(ص) و "راهی که طی نشد"
♦️سه رخدادِ ؛ صحیفة النبي، غدیر خم و سقیفه بنی ساعده
🔸پرسش از ؛ کیفیت حکمرانی و شخصیت حکمران
تهران، روزبه، دوشنبه 6 آبان 1398 ،
29 صفر 1441ق
🆔@Feirahi
♦️سه رخدادِ ؛ صحیفة النبي، غدیر خم و سقیفه بنی ساعده
🔸پرسش از ؛ کیفیت حکمرانی و شخصیت حکمران
تهران، روزبه، دوشنبه 6 آبان 1398 ،
29 صفر 1441ق
🆔@Feirahi
❇️ هیأت های مذهبی و دولت مدرن
🔻با اخلاقِ هیأتی نمی توان دولت مدرن را اداره کرد.
🔸دیشب، و به تصادف گفتگویی را در یکی از برنامههای تلویزیون کشورمان دیدم که کارشناس محترم از کارکرد سیاسی هیأت های مذهبی سخن می گفت.
🔹هیأت چیز خوبی است و نقش زیادی در تربیت مذهبیِ بویژه قشر جوان دارد و بنا به تجربه ای که در تاریخ معاصر ایران داریم باید هم هیأت ها باشند.
🔸لیکن، "اخلاق و الگوی هیأتی" با ساختار دولت مدرن تباین ذاتی دارد. هیأت های مذهبی امتداد بومی شده "زندگی انجمنی" در دوره مشروطه و قبل آن هستند و در بهترین حالت خصلت محلی، عاطفی و محفلی دارند و عصبیت ها و رقابت های محله ها را در مناسبات مذهبی هم به نمایش می گذارند.
♦️چنین الگوی رفتاری؛ یعنی "رفتار هیأتی"، از سه جهت با ساختار و اهداف دولت ملی در تضاد است؛
1⃣ نخست این که الگوی هیأتی با "بروکراسی" ضروری در دولت مدرن، سر آشتی ندارد، قواعد و به طور کلی نظام اداره ملی را به اعتمادهای هیأتی و محفلی فرو می کاهد.
2⃣ دوم اینکه "هویت ملی" را به ملاحظه تعصبات هیأتی، که عمدتا گرایشات محلی و محله ای دارند، دچار چالش می کند.
3⃣ سوم و مهم تر؛ هیأت های مذهبی چنان که از نامشان پیدا است، نه تنها بنیاد مذهبی دارند و باید هم چنین باشد، بلکه هر هیأتی تفسیرها و سلیقه های مذهبی خاص خود را دارد که با سلیقه حتّی هیأتِ هم مسلکِ همسایه از یک سوی، و منافع ملیِ کشوری که بوستان ادیان و مذاهب متکثر است از سوی دیگر، تخالف ِ آشکار دارد.
♦️ هیأت های مذهبی، هرچند، بسیار ارزشمند و مفید هستند اما به هر حال، ماهیت محفلی،قومی و محلی دارند و تحمیل کار ویژه اداره دولت مدرن به هیأت ها، از هر دو جهت ویرانگر است؛ هم هیأت های مذهبی و هم دولت مدرن، هر دو را، تخریب می کند.
✅ برای اداره دولت ملی مدرن، چاره ای جز تقویت یک "نظام حزبی" شفاف و قدرتمند نیست.
🔸تاریخ معاصر ایران و جهان، گواه روشنی است که دولت مدرن و حکمرانی حزبی دوقلوهای گریز ناپذیرند. و هر گاه "هیأت" جای "حزب" نشیند ، لاجرم دولت مدرن نیز به سنت سابقین هبوط می کند.
این از ویژگیهای هر "ملازمه" است.
🆔@Feirahi
🔻با اخلاقِ هیأتی نمی توان دولت مدرن را اداره کرد.
🔸دیشب، و به تصادف گفتگویی را در یکی از برنامههای تلویزیون کشورمان دیدم که کارشناس محترم از کارکرد سیاسی هیأت های مذهبی سخن می گفت.
🔹هیأت چیز خوبی است و نقش زیادی در تربیت مذهبیِ بویژه قشر جوان دارد و بنا به تجربه ای که در تاریخ معاصر ایران داریم باید هم هیأت ها باشند.
🔸لیکن، "اخلاق و الگوی هیأتی" با ساختار دولت مدرن تباین ذاتی دارد. هیأت های مذهبی امتداد بومی شده "زندگی انجمنی" در دوره مشروطه و قبل آن هستند و در بهترین حالت خصلت محلی، عاطفی و محفلی دارند و عصبیت ها و رقابت های محله ها را در مناسبات مذهبی هم به نمایش می گذارند.
♦️چنین الگوی رفتاری؛ یعنی "رفتار هیأتی"، از سه جهت با ساختار و اهداف دولت ملی در تضاد است؛
1⃣ نخست این که الگوی هیأتی با "بروکراسی" ضروری در دولت مدرن، سر آشتی ندارد، قواعد و به طور کلی نظام اداره ملی را به اعتمادهای هیأتی و محفلی فرو می کاهد.
2⃣ دوم اینکه "هویت ملی" را به ملاحظه تعصبات هیأتی، که عمدتا گرایشات محلی و محله ای دارند، دچار چالش می کند.
3⃣ سوم و مهم تر؛ هیأت های مذهبی چنان که از نامشان پیدا است، نه تنها بنیاد مذهبی دارند و باید هم چنین باشد، بلکه هر هیأتی تفسیرها و سلیقه های مذهبی خاص خود را دارد که با سلیقه حتّی هیأتِ هم مسلکِ همسایه از یک سوی، و منافع ملیِ کشوری که بوستان ادیان و مذاهب متکثر است از سوی دیگر، تخالف ِ آشکار دارد.
♦️ هیأت های مذهبی، هرچند، بسیار ارزشمند و مفید هستند اما به هر حال، ماهیت محفلی،قومی و محلی دارند و تحمیل کار ویژه اداره دولت مدرن به هیأت ها، از هر دو جهت ویرانگر است؛ هم هیأت های مذهبی و هم دولت مدرن، هر دو را، تخریب می کند.
✅ برای اداره دولت ملی مدرن، چاره ای جز تقویت یک "نظام حزبی" شفاف و قدرتمند نیست.
🔸تاریخ معاصر ایران و جهان، گواه روشنی است که دولت مدرن و حکمرانی حزبی دوقلوهای گریز ناپذیرند. و هر گاه "هیأت" جای "حزب" نشیند ، لاجرم دولت مدرن نیز به سنت سابقین هبوط می کند.
این از ویژگیهای هر "ملازمه" است.
🆔@Feirahi
https://tn.ai/2126430
فیرحی: فقدان نهاد رهبری منتج به فروپاشی جامعه ایران میشود
در کنار نهاد مهم رهبری، باید حیث دموکراتیک و مردم سالارانه دولت را نیز حفظ کرد. زیرا در دنیای کنونی همه امور به سیاست گره خورده است، سیاست نیز در سراسر نقاط جهان در اختیار دولت است، باید توجه داشت که دولتها نمیتوانند تمام انتظارات جامعه را برآورده کنند و خطا نیز در ذات سیاست جاری و ساری است.
با توجه به این وضع، اگر دولتها صورت دموکراتیک داشته باشند، چرخهای واقعی در تغییر آنها صورت بگیرد و مسئولیتهای اجرایی نیز به تمامه در دستان دولت باشد، منجر به این خواهد شد که مردم هر چهار یا هشت سالی، اختلافات میان خودشان را صفر کنند. لکن اگر دولت به صورت دموکراتیک تغییر پیدا نکند و مسئولیت امور به دستان رهبری سپرده بشود تالی فاسدش این خواهد بود که اختلافات میان مردم، وضع روشن و شفافی نخواهد یافت. برخی خطاها که در ذات سیاست وجود دارد به این دلیل که امر سیاسی نامتعیّن و محکوم به تصادم است، در چنین وضعیتی اگر همه امور در رهبری متمرکز شود آنگاه نوک پیکان این خطاهای ذاتیِ سیاست بهسمت رهبری جهتگیری خواهد شد و طبعاً اختلافات جامعه نیز بهصورت ادواری، صفر نخواهد شد.
- اخبار فرهنگی - اخبار تسنیم - Tasnim
🆔@Feirahi
فیرحی: فقدان نهاد رهبری منتج به فروپاشی جامعه ایران میشود
در کنار نهاد مهم رهبری، باید حیث دموکراتیک و مردم سالارانه دولت را نیز حفظ کرد. زیرا در دنیای کنونی همه امور به سیاست گره خورده است، سیاست نیز در سراسر نقاط جهان در اختیار دولت است، باید توجه داشت که دولتها نمیتوانند تمام انتظارات جامعه را برآورده کنند و خطا نیز در ذات سیاست جاری و ساری است.
با توجه به این وضع، اگر دولتها صورت دموکراتیک داشته باشند، چرخهای واقعی در تغییر آنها صورت بگیرد و مسئولیتهای اجرایی نیز به تمامه در دستان دولت باشد، منجر به این خواهد شد که مردم هر چهار یا هشت سالی، اختلافات میان خودشان را صفر کنند. لکن اگر دولت به صورت دموکراتیک تغییر پیدا نکند و مسئولیت امور به دستان رهبری سپرده بشود تالی فاسدش این خواهد بود که اختلافات میان مردم، وضع روشن و شفافی نخواهد یافت. برخی خطاها که در ذات سیاست وجود دارد به این دلیل که امر سیاسی نامتعیّن و محکوم به تصادم است، در چنین وضعیتی اگر همه امور در رهبری متمرکز شود آنگاه نوک پیکان این خطاهای ذاتیِ سیاست بهسمت رهبری جهتگیری خواهد شد و طبعاً اختلافات جامعه نیز بهصورت ادواری، صفر نخواهد شد.
- اخبار فرهنگی - اخبار تسنیم - Tasnim
🆔@Feirahi
خبرگزاری تسنیم - Tasnim
فیرحی: فقدان نهاد رهبری منتج به فروپاشی جامعه ایران میشود
به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، دولت مدرن و لوازم اساسیاش همچون جریان داشتن اراده عمومی در اداره کشور از جمله مسائلی است که حدود 150سال از زمان مشروطه، فرهنگ اسلامی-ایرانی ما را درگیر خودش کرده است. مواجههای مختلفی در این خصوص صورت گرفته…
فقه سیاسی. ج. پنج 29.مهر 98.mp3
19.3 MB
🎧 روش شناسی فقه سیاسی
الف) خلاصه مباحث قبل؛
1. فقه دستگاه رابط بین نص و زندگی تاریخی مسلمان
2. محدودیت های نص در روش شناسی قدیم و جدید
ب) بحث امروز؛
3. توضیحی بر ماهیت و قالب نص
4. دستگاه و فرایند استنباط حکم از نص
5. اشاره ای به روش شناسی شافعی
فقه سیاسی، دوره جدید، جلسه پنجم، دوشنبه 29 مهر 1398
#فقه_سیاسی
🆔@Feirahi
الف) خلاصه مباحث قبل؛
1. فقه دستگاه رابط بین نص و زندگی تاریخی مسلمان
2. محدودیت های نص در روش شناسی قدیم و جدید
ب) بحث امروز؛
3. توضیحی بر ماهیت و قالب نص
4. دستگاه و فرایند استنباط حکم از نص
5. اشاره ای به روش شناسی شافعی
فقه سیاسی، دوره جدید، جلسه پنجم، دوشنبه 29 مهر 1398
#فقه_سیاسی
🆔@Feirahi
Forwarded from کانال جامع فقه و حقوق و اصول فقه
Forwarded from کانال جامع فقه و حقوق و اصول فقه
✅ شافعی و نواندیشان دینی جهان عرب
حمیدرضا تمدن
🖋 از چند سال گذشته که جریان نواندیشی دینی در جهان عرب توجهم را به خود جلب کرد و مطالعه نوشته های پیشگامان آن همواره یکی از علاقه هایم بوده است دریافتم که نقد برخی آثار و شخصیت ها و یا دفاع از آنها در بیشتر موارد به نماد نواندیشی و سنت گرایی تبدیل شده است.(گرچه استثنائاتی همچون مصطفی عبدالرازق هم دارد که مثلا با وجود گرایش های نواندیشی، به دفاع از شافعی پرداخته و او را نماد عقل گرایی پیش از ورود فلسفه به جهان اسلام می داند.)
یکی از این شخصیت ها که همواره مورد مناقشه دو جناح قرار گرفته، امام شافعی و اثر مهم او یعنی "الرسالة" است.
محمد ارکون و محمد عابد الجابری از جمله این نواندیشان هستند که مساله اصلی هر دو، نقد عقل عربی-اسلامی است گرچه در روش متفاوت هستند. آرکون تنها به الرسالة و نقد آن به عنوان متنی که نمایانگر عقل اسلامی و بلکه پایه گذار آن است می پردازد اما جابری پروژه نقد عقل عربی را از رهگذر متون گوناگونی علاوه بر رساله "الرسالة" پیش می برد. اما نهایتا می توان گفت که نقطه مشترک هر دو چند نکته است که اجمالا به آنها اشاره می کنم و توضیحات بیشتر را در مقاله ای که نوشته ام و امیدوارم همین روزها به چاپ برسد توضیح داده ام. این دو معتقدند که الرسالة شافعی، عواقبی ناگوار را در پی داشت که عبارتند از:
۱. مرجعیت متن دینی به جای عقل
۲. تاریخ زدایی از متون و خارج ساختن آنها از بافت اصلی خود
۳. منحصر ساختن وظیفه عقل در استنباط حکم شرعی و مشخصا در عنصر قیاس
۴. تقدس بخشی به متون
البته موارد دیگری نیز وجود دارد که به جهت رعایت اختصار از ذکر آنها صرف نظر میکنم. بنابر این هر دو ریشه های رکود و ناکار آمدی عقل عربی و اسلامی را در متونی مانند الرسالة می یابند. (ارکون به این عقل بسته و متحجر، "العقل الأرثوذكسي" می گوید که درباره آن مفصل نوشته ام)
یکی دیگر از این نواندیشان دینی نصر حامد ابوزید است که کتابی مجزا درباره شافعی نوشته است. اثر وی گرچه ظاهرا خیلی مختصر است اما حقیقتا دربردارنده نکات قابل تاملی است که پیگیری آنها می تواند به نتایج قابل توجهی بیانجامد.
ابوزید نیز در کتاب "الإمام الشافعي و تأسيس الإيديولوجية الوسطية" به بررسی رابطه متن دینی با سلطه سیاسی حاکم پرداخته و به همین مناسبت چگونگی به حاشیه رانده شدن واصل بن عطا، ابن رشد و تفکر اعتزالی و محوریت یافتن ابوالحسن اشعری، غزالی و مذهب اشاعره را نیز بررسی کرده است. او ضمن آن که به چهار مورد ذکر شده در ابتدای یادداشت اشاره کرده است، چهره اعتدالی شافعی را نیز به چالش کشیده و او را در جبهه اصحاب حدیث قرار داده است که به جهت اعتقادش به متن گرایی و بلکه متن بسندگی با اصحاب رأی مخالفت ورزیده و به سلطه نصوص در فرهنگ اسلامی کمک کرده است. اعتقادی که باعث شد سنت را نیز همسنگ قرآن کریم قرار دهد و اخبار آحاد را حجت بداند . (از منظر ابوزید)
آدونیس نیز در کتاب "الثابت و المتحول" و در راستای توجه به دو عنصر ایستایی و پویایی در فرهنگ اسلامی، شافعی را از پیشگامان نهادینه ساختن فرهنگ ایستایی می داند که نوع اندیشه وی به رکود تفکر در اسلام انجامید.
علاوه بر کسانی که از آنها سخن گفته شد افرادی همچون عبدالمجید الشرفي و مصطفی عبدالرازق نیز درباره شافعی آثار قابل تاملی نگاشته اند که در فرصت مناسب به آنها خواهم پرداخت ان شاءالله.
@fiqh_osoul
حمیدرضا تمدن
🖋 از چند سال گذشته که جریان نواندیشی دینی در جهان عرب توجهم را به خود جلب کرد و مطالعه نوشته های پیشگامان آن همواره یکی از علاقه هایم بوده است دریافتم که نقد برخی آثار و شخصیت ها و یا دفاع از آنها در بیشتر موارد به نماد نواندیشی و سنت گرایی تبدیل شده است.(گرچه استثنائاتی همچون مصطفی عبدالرازق هم دارد که مثلا با وجود گرایش های نواندیشی، به دفاع از شافعی پرداخته و او را نماد عقل گرایی پیش از ورود فلسفه به جهان اسلام می داند.)
یکی از این شخصیت ها که همواره مورد مناقشه دو جناح قرار گرفته، امام شافعی و اثر مهم او یعنی "الرسالة" است.
محمد ارکون و محمد عابد الجابری از جمله این نواندیشان هستند که مساله اصلی هر دو، نقد عقل عربی-اسلامی است گرچه در روش متفاوت هستند. آرکون تنها به الرسالة و نقد آن به عنوان متنی که نمایانگر عقل اسلامی و بلکه پایه گذار آن است می پردازد اما جابری پروژه نقد عقل عربی را از رهگذر متون گوناگونی علاوه بر رساله "الرسالة" پیش می برد. اما نهایتا می توان گفت که نقطه مشترک هر دو چند نکته است که اجمالا به آنها اشاره می کنم و توضیحات بیشتر را در مقاله ای که نوشته ام و امیدوارم همین روزها به چاپ برسد توضیح داده ام. این دو معتقدند که الرسالة شافعی، عواقبی ناگوار را در پی داشت که عبارتند از:
۱. مرجعیت متن دینی به جای عقل
۲. تاریخ زدایی از متون و خارج ساختن آنها از بافت اصلی خود
۳. منحصر ساختن وظیفه عقل در استنباط حکم شرعی و مشخصا در عنصر قیاس
۴. تقدس بخشی به متون
البته موارد دیگری نیز وجود دارد که به جهت رعایت اختصار از ذکر آنها صرف نظر میکنم. بنابر این هر دو ریشه های رکود و ناکار آمدی عقل عربی و اسلامی را در متونی مانند الرسالة می یابند. (ارکون به این عقل بسته و متحجر، "العقل الأرثوذكسي" می گوید که درباره آن مفصل نوشته ام)
یکی دیگر از این نواندیشان دینی نصر حامد ابوزید است که کتابی مجزا درباره شافعی نوشته است. اثر وی گرچه ظاهرا خیلی مختصر است اما حقیقتا دربردارنده نکات قابل تاملی است که پیگیری آنها می تواند به نتایج قابل توجهی بیانجامد.
ابوزید نیز در کتاب "الإمام الشافعي و تأسيس الإيديولوجية الوسطية" به بررسی رابطه متن دینی با سلطه سیاسی حاکم پرداخته و به همین مناسبت چگونگی به حاشیه رانده شدن واصل بن عطا، ابن رشد و تفکر اعتزالی و محوریت یافتن ابوالحسن اشعری، غزالی و مذهب اشاعره را نیز بررسی کرده است. او ضمن آن که به چهار مورد ذکر شده در ابتدای یادداشت اشاره کرده است، چهره اعتدالی شافعی را نیز به چالش کشیده و او را در جبهه اصحاب حدیث قرار داده است که به جهت اعتقادش به متن گرایی و بلکه متن بسندگی با اصحاب رأی مخالفت ورزیده و به سلطه نصوص در فرهنگ اسلامی کمک کرده است. اعتقادی که باعث شد سنت را نیز همسنگ قرآن کریم قرار دهد و اخبار آحاد را حجت بداند . (از منظر ابوزید)
آدونیس نیز در کتاب "الثابت و المتحول" و در راستای توجه به دو عنصر ایستایی و پویایی در فرهنگ اسلامی، شافعی را از پیشگامان نهادینه ساختن فرهنگ ایستایی می داند که نوع اندیشه وی به رکود تفکر در اسلام انجامید.
علاوه بر کسانی که از آنها سخن گفته شد افرادی همچون عبدالمجید الشرفي و مصطفی عبدالرازق نیز درباره شافعی آثار قابل تاملی نگاشته اند که در فرصت مناسب به آنها خواهم پرداخت ان شاءالله.
@fiqh_osoul
Forwarded from جواد طباطبايي
🖇بیراهه ترجمه اندیشه سیاسی جدید
📋کسی که لاک را با توجه به ترجمههای فارسی بخواند و تاریخهای اندیشۀ سیاسی ترجمه یا نوشته شده به فارسی را مبنای بحث قرار دهد در بیراههای راه گم خواهد کرد که فیرحی در آن گمراه شده است. توضیح فیرحی دربارۀ فهم دینی او به همان اندازه اشتباه است که تفسیر خود فیرحی از کتاب مقدس، و نیازی به گفتن نیست که با این همه برداشتهای نادرست بعید است که بتوان راهی باز کرد. کسی که نه میداند راه کجاست، و نه تصوری از راه دارد، چگونه میتواند راهی نوآئین باز کند؟ چنین ادعاهایی برای هموار کردن راهی نوآئین ادعاهایی یکسره ناموجّه و به نوعی از مصداقهای عصاکشی کوری است که در نقش دلیلُ المتُحیّرین ظاهر شده است. با این توضیح که آوردم میتوان دریافت که تکیه بر تفسیر جان لاک از مسیحیت برای توضیح فقه «سیاسی» نمیتواند موجّه باشد. دریافت لاک از دیانت مسیحی هیچ نسبتی با مقدمات دینی علمایی مانند میرزای نائینی ندارد و تردیدی نیست که نمیتوان از مقدمات امثال جان لاک به نتایجی برای توضیح میرزای نائینی رسید. اشکال عمده در استدلال فیرحی، و اینکه دیدگاه او را سادهلوحانه و دستکم در تعارض با فهمی دقیق از اندیشۀ سیاسی مینمایاند، این است که، چنانکه پائینتر نیز خواهم گفت، او بهرهای کافی از اندیشۀ سیاسی ندارد و، در واقع، آنچه او عرضه میکند التقاطی از عناصری از نویسندگان سیاسی با تفسیر به رأی نوشتههایی از آنها با اعتماد به ترجمههای مغلوط فارسی است. همین اعتماد به ترجمههای مغلوط، و نیز تاریخهای اندیشۀ سیاسی، موجب شده است که فیرحی تصوری بسیار ابتدایی از برخی نویسندگان سیاسی و نوشتههای آنان پیدا کند که شنیدن شرح آن تصور حتیٰ از دهان یک دانشجوی سالهای نخستین نیز میتواند مایۀ شگفتی شود. او میگوید: «اگر لاک نبود هرگز ماکیاولی و دیگران نمیتوانستند راهی به دموکراسی باز کنند…» فیرحی همۀ نویسندگان را مجبور کرده است تا روی تخت پروکروستس او دراز بکشند و او آنان را به اندازهای درآورد که با نظریۀ تجدد دینی او سازگار باشد. به نظرم، فیرحی ماکیاوللی و نیز جان لاک را روی آن تخت خوابانده و اضافات ماکیاوللی را که بسی بزرگتر از تخت او بوده بریده و جان لاکِ کوتاه را نیز چندان کشیده است که با نظریۀ تجدد دینی و «دموکراسی دینی» او سازگار باشد. بدین سان، اگر بخواهم بیهیچ مجاملهای سخن بگویم، بر آنم که او هیچ چیز از هیچ یک از آن دو نفهمیده است. اگر معیار اندیشۀ سیاسیدانی استادان درسنامههای حمید عنایت و عبدالرحمان عالم، ترجمههای همان عنایت ــ از سیاسات ارسطو ــ آشوری از شهریار و مترجمان رنگارنگ از رسالۀ جان لاک باشد، معلوم است که این قافله تا به حشر لنگ خواهد بود، چنانکه تاکنون لنگ بوده است🖊
🔸 ملاحظات درباره دانشگاه. انتشارت مینوی خرد. 1398. صفحه 96
💡كانال اختصاصي نشر آثار و آراء جواد طباطبايي
@javadtabatabai
📋کسی که لاک را با توجه به ترجمههای فارسی بخواند و تاریخهای اندیشۀ سیاسی ترجمه یا نوشته شده به فارسی را مبنای بحث قرار دهد در بیراههای راه گم خواهد کرد که فیرحی در آن گمراه شده است. توضیح فیرحی دربارۀ فهم دینی او به همان اندازه اشتباه است که تفسیر خود فیرحی از کتاب مقدس، و نیازی به گفتن نیست که با این همه برداشتهای نادرست بعید است که بتوان راهی باز کرد. کسی که نه میداند راه کجاست، و نه تصوری از راه دارد، چگونه میتواند راهی نوآئین باز کند؟ چنین ادعاهایی برای هموار کردن راهی نوآئین ادعاهایی یکسره ناموجّه و به نوعی از مصداقهای عصاکشی کوری است که در نقش دلیلُ المتُحیّرین ظاهر شده است. با این توضیح که آوردم میتوان دریافت که تکیه بر تفسیر جان لاک از مسیحیت برای توضیح فقه «سیاسی» نمیتواند موجّه باشد. دریافت لاک از دیانت مسیحی هیچ نسبتی با مقدمات دینی علمایی مانند میرزای نائینی ندارد و تردیدی نیست که نمیتوان از مقدمات امثال جان لاک به نتایجی برای توضیح میرزای نائینی رسید. اشکال عمده در استدلال فیرحی، و اینکه دیدگاه او را سادهلوحانه و دستکم در تعارض با فهمی دقیق از اندیشۀ سیاسی مینمایاند، این است که، چنانکه پائینتر نیز خواهم گفت، او بهرهای کافی از اندیشۀ سیاسی ندارد و، در واقع، آنچه او عرضه میکند التقاطی از عناصری از نویسندگان سیاسی با تفسیر به رأی نوشتههایی از آنها با اعتماد به ترجمههای مغلوط فارسی است. همین اعتماد به ترجمههای مغلوط، و نیز تاریخهای اندیشۀ سیاسی، موجب شده است که فیرحی تصوری بسیار ابتدایی از برخی نویسندگان سیاسی و نوشتههای آنان پیدا کند که شنیدن شرح آن تصور حتیٰ از دهان یک دانشجوی سالهای نخستین نیز میتواند مایۀ شگفتی شود. او میگوید: «اگر لاک نبود هرگز ماکیاولی و دیگران نمیتوانستند راهی به دموکراسی باز کنند…» فیرحی همۀ نویسندگان را مجبور کرده است تا روی تخت پروکروستس او دراز بکشند و او آنان را به اندازهای درآورد که با نظریۀ تجدد دینی او سازگار باشد. به نظرم، فیرحی ماکیاوللی و نیز جان لاک را روی آن تخت خوابانده و اضافات ماکیاوللی را که بسی بزرگتر از تخت او بوده بریده و جان لاکِ کوتاه را نیز چندان کشیده است که با نظریۀ تجدد دینی و «دموکراسی دینی» او سازگار باشد. بدین سان، اگر بخواهم بیهیچ مجاملهای سخن بگویم، بر آنم که او هیچ چیز از هیچ یک از آن دو نفهمیده است. اگر معیار اندیشۀ سیاسیدانی استادان درسنامههای حمید عنایت و عبدالرحمان عالم، ترجمههای همان عنایت ــ از سیاسات ارسطو ــ آشوری از شهریار و مترجمان رنگارنگ از رسالۀ جان لاک باشد، معلوم است که این قافله تا به حشر لنگ خواهد بود، چنانکه تاکنون لنگ بوده است🖊
🔸 ملاحظات درباره دانشگاه. انتشارت مینوی خرد. 1398. صفحه 96
💡كانال اختصاصي نشر آثار و آراء جواد طباطبايي
@javadtabatabai
مراسم ختم مرحومه اعظم طالقانی
https://www.jamaran.ir/fa/tiny/news-1286783
تهران؛ کانون توحید، دوشنبه 13 آبان 1398
🆔@Feirahi
https://www.jamaran.ir/fa/tiny/news-1286783
تهران؛ کانون توحید، دوشنبه 13 آبان 1398
🆔@Feirahi
Audio
🎧 بخش پایانیِ قرارداد مدینه
1.حقوق و وظایف " اهل صحیفه"
2. صلح و "صلح ابتدایی"
3. جوار و پناهندگی؛ "الجارّ كالنفس"
🔸سیره سیاسی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم. دوره جدید، جلسه ششم، یکشنبه 12 آبان 1343
#سیره_سیاسی_پیامبر(ص)
🆔@Feirahi
1.حقوق و وظایف " اهل صحیفه"
2. صلح و "صلح ابتدایی"
3. جوار و پناهندگی؛ "الجارّ كالنفس"
🔸سیره سیاسی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم. دوره جدید، جلسه ششم، یکشنبه 12 آبان 1343
#سیره_سیاسی_پیامبر(ص)
🆔@Feirahi
Audio
روش شناسی فقه سیاسی شیعه
1. مقایسه با روش اهل سنت
2. نقد بر دو منبع "صحابه" و "قیاس"
3. اهمیت "اخبار ائمه (ع)"
4. تأسیس "اصل" در فقه و سیاست
فقه سیاسی، دوره جدید، جلسه ششم، دوشنبه 13 آبان 1343
#فقه_سیاسی
🆔@Feirahi
1. مقایسه با روش اهل سنت
2. نقد بر دو منبع "صحابه" و "قیاس"
3. اهمیت "اخبار ائمه (ع)"
4. تأسیس "اصل" در فقه و سیاست
فقه سیاسی، دوره جدید، جلسه ششم، دوشنبه 13 آبان 1343
#فقه_سیاسی
🆔@Feirahi
Audio
🎧 دو تلقی از مشروطه، دو گونه عدالت
- دولت مشروطه و حکومت شرعی
- تحریر مناقشه؛ پارادوکس قانون و شریعت
♦️ تلاش ها در حل تناقض مذهب و دولت مدرن؛
- نقد پیش فرض های حکومت شرعی
🔸تاریخ اندیشه سیاسی در ایران معاصر، دوره جدید، جلسه پنجم، دوشنبه 13 آبان 1398
#اندیشه_سیاسی
🆔@Feirahi
- دولت مشروطه و حکومت شرعی
- تحریر مناقشه؛ پارادوکس قانون و شریعت
♦️ تلاش ها در حل تناقض مذهب و دولت مدرن؛
- نقد پیش فرض های حکومت شرعی
🔸تاریخ اندیشه سیاسی در ایران معاصر، دوره جدید، جلسه پنجم، دوشنبه 13 آبان 1398
#اندیشه_سیاسی
🆔@Feirahi