داود فیرحی
7.99K subscribers
585 photos
104 videos
359 files
546 links
📚 (بازنشر) آثار و اندیشه ها 📚


ارتباط با ادمین:
@sadeqall
@Rezataran
Download Telegram
✅نشست نقد و بررسی کتاب
ریشه های الهیاتی مدرنیته

با حضور داود فیرحی، شروین مقیمی، و زانیار ابراهیمی(مترجم)

دوشنبه 18 آذر 98، ساعت 16.30

انجمن علوم سیاسی ایران

🆔@feirahi
یادکرد سیدحسن مدرس در سالگرد قتلش
سید حسن مدرس در سال ۱۲۴۹ در سرابه کچو از توابع اردستان متولد شد. پدر و جدش اصلاً زواره‌ای بودند و در ۱۲۵۵ به قمشه مهاجرت کردند. تا در ۱۲۶۵ برای تکمیل تحصیل در علوم حوزوی به اصفهان رفت. زمان توقف و تحصیل او در اصفهان حدود ۱۳ سال به طول انجامید. در اصفهان از شاگردان عبدالعلی مرندی نحوی، جهانگیرخان قشقایی وآخوند ملا‌محمد کاشانی بود.

در ۱۲۷۰ برای ادامه تحصیل راهی نجف شد و حدود هفت سال آنجا بود و آخوند خراسانی، و آیت‌الله سید‌محمد کاظم طباطبایی یزدی از اساتید او بودند. در ۱۲۷۷ به اصفهان بازگشت و به تدریس فقه و اصول پرداخت. در دوران مشروطه از همراهان آقانورالله نجفی مشروطه‌خواه بزرگ اصفهان بود.

در ۱۲۸۸ پس از پایان دوره استبداد صغیر که مقرر شد پنج تن از علمای طراز اول در مجلس دوم مشروطیت حضور پیدا کنند، سید حسن مدرس با تأیید و تأکید علما و روحانیون نجف و اصفهان به عنوان نماینده مجلس برگزیده و راهی تهران شد.
او از مخالفان اولتیماتوم روسیه مبنی بر اخراج هیأت مستشاری مالی امریکایی تحت سرپرستی مورگان شوستر بود. به دنبال پذیرش اولتیماتوم مجلس دوره دوم هم در دی ۱۲۹۰ منحل شد. مدرس در دوره سوم مجلس با رأی مردم تهران انتخاب شد.

در ۱۲۹۳ که جنگ جهانی اول شروع شد، دولت ایران اعلام بی‌طرفی کرد، اما نیروهای روسیه، انگلیس و عثمانی، بدون توجه به این بی‌طرفی وارد کشور شدند به درگیری با یکدیگر پرداختند. در ۱۲۹۵ چند نفر از نمایندگان مجلس و گروهی از رجال سیاسی به منظور مقابله با حمله روس و انگلیس به ایران، «کمیته دفاع ملی» تشکیل دادند و یک هیئت ۴ نفری را برای اداره امور برگزیدند که مدرس یکی از آنان بود. کمیته ابتدا به قم و سپس به کرمانشاه رفت و دولتی موقتی به ریاست نظام‌السلطنه مافی تشکیل دادند. پس از اشغال مناطق غربی ایران دولت مهاجرین ایران را ترک و حکومت را به اسلامبول منتقل کرد. بعد از پایان جنگ اول به ایران بازگشت و در فقدان مجلس شورای ملی به مخالفت با دولتهای طرفدار بریتانیا. به ویژه عقد قرارداد ۱۹۱۹ میان وثوق‌ الدوله و انگلیسی‌ها پرداخت.

به دنبال کودتا و به دستور سیدضیاء طباطبایی مدرس دستگیر و تا پایان دوران سه ماهه نخست‌وزیری سید‌ضیاء در قزوین به حالت تبعید به سر برد. مجلس دوره چهارم که انتخابات آن قبل از کودتا برگزار شده بود، پس از سقوط سید‌ضیاء و در دوران قوام‌السلطنه افتتاح شد. مدرس در این دوره رهبر جناح اکثریت و نایب رئیس مجلس بود.

دوره پنجم مجلس در ۱۳۰۲ افتتاح شد و در این دوره که با تغییر سلسله قاجاریه و روی کار آمدن رضاخان همراه بود، مدرس رهبری اقلیت مجلس را بر عهده داشت. از مخالفت‌های وی با رضاشاه، در مورد سربازی دوساله اجباری ‌بود. همچنین رهبر مخالفان طرح جمهوریت رضاخان بود و توانست مانع تصویب آن شود.

به دنبال ترور میرزاده عشقی، مدرس به شدت این عمل را محکوم کرد، ، و در روز ۷ مرداد ۱۳۰۴، مدرس به همراه شش تن دیگر از نمایندگان اقلیت رضاخان رئیس‌الوزراء را به دلیل سوء سیاست داخلی و خارجی، قیام و اقدام ضد قانون اساسی و حکومت مشروطه استیضاح نمودند که نهایتاً رأی نیاورد.

لایحه انقراض قاجاریه در آبان ۱۳۰۴ ب همزمان با گسترش رعب و وحشت و ترور و قتل و بازداشت مخالفان سردارسپه در مجلس مطرح شد و برغم مخالفت‌های مدرس و چند تن معدود چون سیدحسن تقی‌زاده و محمد مصدق و یحیی دولت‌آبادی به تصویب رسید.

با وجود اعمال نفود رضاشاه در انتخابات دوره ششم مجلس، مدرس رای آورد و طی جلسات نخست مجلس صراحتاً از دخالت نظامیان وعوامل رضاشاه در انتخابات سخن به میان آورده و تداوم مخالفتهای بدون پروای او سبب شد تا روز هفتم ‌آبان ۱۳۰۵ گروهی از عوامل رضاشاه او را در جلو مسجد سپهسالار هدف چند گلوله قرار دهند. با فرارسيدن دوره هفتم در ۱۳۰۷ رضاشاه انتخاباتى كاملا فرمايشى برگزار كرد و مدرس حتی یک رای هم کسب نکرد. سپس رضاشاه با استفاده از سلب مصونیت سیاسی که از مدرس شده بود دستور دستگیری و تبعید او را صادر کرد. در مهر ۱۳۰۷ به خواف در جنوب شرقی خراسان تبعید شد و ۹ سال در آنجا بود. سپس به کاشمر منتقل شد.

سیدحسن مدرس نهایتا در ۱۰ آذر ۱۳۱۶ به دست مأموران شهربانی در کاشمر کشته شد.
‌
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بخشی از نطق سیدحسن مدرس در مذاکرات مجلس شورای ملی ۱۰ آبان ۱۳۰۳
از تله تئاتر مدرس، بازی درخشانی خسرو شکیبایی و به کارگردانی هوشنگ توکلی
مذاکرات_مجلس_شورای_ملی_۱۰_آبان_عقرب.pdf
684.5 KB
مذاکرات مجلس شورای ملی ۱۰ آبان ۱۳۰۳ نشست ۷۶
‌
دستخط سیدحسن مدرس
یکی از مذاکرات بسیار جالب در مجلس ششم شورای ملی مربوط به ۲۹ شهریور ۱۳۰۵ درباره برنامه دولت مستوفی‌‌الممالک است. در این جلسه محمد مصدق به دو تن از اعضای کابینه یعنی محمدعلی فروغی و وثوق‌الدوله حمله تندی می‌کند و به آنان نسبت خیانت می‌دهد.
پس از این حمله مصدق، مدرس نطق بلندی درباره تفاوت خیانت با عقیده سیاسی و حاکمیت قانون اساسی سخن می‌گوید. این نطق از آن جهت درخشان است که مدرس عملا به دفاع از وثوق‌الدوله و فروغی و دیگرانی می‌پردازد که در جبهه مخالفان او هستند.

مدرس در این نطق می‌کوشد میان خطای سیاسی، اختلاف عقیده سیاسی و خیانت تفاوت قائل شود و مخالفان خود را هم از این اتهام تبرئه کند و حتی قرارداد ۱۹۱۹ را ناشی از تفاوت عقیده سیاسی می‌داند نه خیانت به مملکت.
‌
نطق در مذاکرات مجلس ۱۰ آبان ۱۳۰۳
سیدحسن مدرس
نطق سیدحسن مدرس در جلسه ۱۱ دوره ششم مجلس شورای ملی، شهریور ۱۳۰۵
صدای خسرو شکیبایی در تله‌تئاتر مدرس
@qadahha
Moz_6_11.pdf
4.1 MB
متن کامل مذاکرات نمایندگان مجلس در دوره ششم مجلس شورای ملی، به ۲۹ شهریور ۱۳۰۵
‌
تصویری از نمایندگان دوره چهارم مجلس شورای ملی
‌
مجموعه اسناد مدرس.pdf
581.9 KB
مجموعه اسناد درباره مدرس، سید محمدحسین منظورالاجداد
‌
‌
بخشی از نطق سیدحسن مدرس در مذاکرات مجلس شورای ملی ۲۱ خرداد ۱۳۰۲ که از آن جمله "دیانت ما عین سیاست ماست سیاست ما عین دیانت ما است" شهرت یافته اما در معنایی به کلی متفاوت با آنچه مراد گوینده آن بوده است.

…بنده از جانب خودم می‌گویم و یقین دارم همه ملت ایران و نمایندگان هم صاحب این عقیده‌اند زیرا منشاء تمام آن‌ها یکی است منشاء سیاست ما دیانت ما است.

ما نسبت به دُوَل دنیا دوست هستیم چه همسایه چه غیر همسایه چه جنوب چه شمال چه شرق چه غرب و هر کسی معترض ما بشود معترض آن می‌شویم هر چه باشد هر که باشد بقدری که ازمان برمی‌آید و ساخته است.

همین مذاکره را با مرحوم صدراعظم شهید عثمانی کردم گفتم که اگر یک کسی از سر حد ایران بدون اجازه دولت ایران پایش را بگذارد در ایران و ما قدرت داشته باشیم او را با تیر می‌زنیم و هیچ نمی‌بینیم که کلاه پوستی سرش است یا عمامه یا شاپو بعد که گلوله خورد دست می‌کنم ببینم ختنه شده است یا نه اگر ختنه شده است بر او نماز می‌کنم و او را دفن می نمائیم و اِلا که هیچ.

پس هیچ فرق نمی‌کند دیانت ما عین سیاست ما هست سیاست ما عین دیانت ما است ما با همه دوستیم مادامی که با ما دوست باشند و متعرض ما نباشند همان قسم که به ما دستورالعمل داده شده است رفتار می‌کنیم
...
‌
فقه و سیاست.pdf
1.5 MB
داوود فیرحی در کتاب فقه و سیاست در ایران معاصر در توضیح دوگانه شریعت و قانون در دوران مشروطه به برخی از مواضع مدرس در این رابطه اشاره می‌کند که بخشی از آن در فایل پیش رو است.
در ادامه نیز صفحاتی از کتاب درمورد تحولات این مواضع که با تغییر در شرایط عمومی کشور در دوره رضاشاه پدید آمد، قرار دارد.

@feirahi
@qadahha
‌
Audio
🎧 پیامبر اکرم(ص) و قرارداد با مسیحیان نجران

1⃣ مباهله و قرارداد

2⃣ اهمیت قرارداد نجران

3⃣ مختصات میثاق نجران

4⃣ سندی در کرامت انسانی و حقوق اجتماعی اقلیت های دینی

🔸سیره سیاسی پیامبر اکرم(ص)،دوره جدید. جلسه دهم. یکشنبه 10 آذر 1398

#سیره_سیاسی_پیامبر(ص)
🆔@Feirahi
Audio
🎧 نسبت مالکیت یا حقوق مشترک ملی با دموکراسی

1⃣ ملکیت، اشاعه و مسئله حکمرانی

2⃣ تحول مفاهیم حکمرانی

3⃣ حکومت به مثابه امانت مالکانه

🔸فقه سیاسی، دوره جدید، جلسه دهم، دوشنبه 11 آذر 1398

#فقه_سیاسی

🆔@Feirahi
Audio
🎧 شکاف پارادایمی و بحران " تأیید دولت مدرن".

1⃣ مشکل توصیف و معمای داوری

2⃣ اختلاف در نهادهای مذهبی و فرایند تغییرات پارادایمی

3⃣ مذهب و تداوم تردید در مشروعیت عصر جدید

4⃣ توازن منفی و فقدان اجماع در اصول حکمرانی

🔸 تاریخ اندیشه سیاسی در ایران معاصر،دوره جدید،جلسه نهم، دوشنبه 11 آذر 1398

#اندیشه_سیاسی
🆔@Feirahi
Forwarded from داود فیرحی
✅نشست نقد و بررسی کتاب
ریشه های الهیاتی مدرنیته

با حضور داود فیرحی، شروین مقیمی، و زانیار ابراهیمی(مترجم)

دوشنبه 18 آذر 98، ساعت 16.30

انجمن علوم سیاسی ایران

🆔@feirahi
Forwarded from جواد طباطبايي
🖇ادعای گزاف جدا کردن سنت از نص

📋در فقه و اصولِ فقهِ اهل سنت و جماعت و شیعی،‌ سنتْ مفهومِ مُضیَّقی دارد. همین مفهوم مُضیَّق در الهیات مسیحی نیز به نوعی وجود دارد، با این فرق مهم که در کلام اهل سنت و جماعت، با رحلت پیامبر اسلام، دورۀ تشریع به پایان می‌رسد و از آن پس نیز کسی و نهادی وجود ندارد که یکی از ثَقَلَین به شمار آید. از نظر اهل سنت، هیچ یک از خلفای راشدین، و به طور طبیعی جانشینان آنان، به معنایی که شیعیان می‌فهمند «عِترَتِ» پیامبر به شمار نمی‌آیند. به این اعتبار، در نزد اهل سنت و جماعت تنها یک دورِ تشریع وجود دارد که با رحلت پیامبر نیز آن دور بسته می‌شود. وضع در تشیع متفاوت است : عترت، به اعتبار عصمتی که اعضای دوازده‌گانۀ آن دارند، گنجینه و آموزگار معنای شریعت است و، از این حیث، می‌توان گفت که آن دورِ نخست در شرح و توضیح معنای آن ادامه پیدا می‌کند. این وضع شباهتی به الهیات مسیحی در تفسیر کاتولیکی آن دارد که در آن نیز به سبب تجسُّد فیض الهی انقطاع پیدا نمی‌کند و از طریق تَنصیصِ پطرس قدیس و جانشینیان او در کلیسا ادامه پیدا می‌کند. به اجمال، این تداوم فیض الهی از طریق خلفای عیسیٰ مسیح و کلیسا را سنت گویند. اصلاح دینی لوتر ناظر بر جدا کردن این سنت از نصّ بود. او، با اعلام این‌که حَسبُنا کتاب اﷲ، یا sola scriptura به لاتینی، سنت کلیسا را از نصِّ کتاب مقدس جدا کرد و اعتقاد داشت که خود کتاب به عنوان کلام الهی برای رستگاری مؤمن مسیحی کافی است. از نظر شیعیان وضع عترت پیامبر قابل مقایسه با خلفای عیسیٰ مسیح نیست و، اگر بتوانیم قول و فعل و تقریر آنان را سنت در معنای موسَّع آن بدانیم، نمی‌توان این سنت را از نصّ جدا کرد. لوتر از این حیث توانست نصّ را از سنت ــ به طور عمده، سنت کلیسایی ــ جدا کند که بشارت انجیلی شامل احکام اندکی می‌شد و بخش مهمی از احکام شرعی، بویژه معاملات و «سیاسات»، در قلمرو سنت کلیسایی قرار می‌گرفت. تردیدی نیست که کلیسا نمی‌توانست سخن لوتر را بپذیرد و آن‌گاه که جدالی درگرفت لوتر حاضر به مصالحه نشد و این‌جا بود که گفت : ایستاده‌ام! او با توجه به موضعی در فهم دینی خود جایی ایستاده بود که می‌بایست راهی نوآئین هموار می‌کرد. معنای ایستادن به قرار گرفتن در موضع آگاهی نوآئین مربوط می‌شود. اهمیت اقدام لوتر در این موضع آگاهی نوآئین نسبت به فهم دینی پیشین بود. لوتر، با تفسیر کتاب مقدس با خود کتاب مقدس، کوشش کرد که نشان دهد نصّ کلام الهی و سنت انباشته از بدعت‌های بشری است، بنابراین، بازگشت به «تنها نصّ» می‌تواند راه فهم متفاوتی از الهام وحیانی را باز کند. لوتر اعتقادی به نظریۀ عصمت جانشینان پولس قدیس نداشت و آن را امری متأخر در کلیسا می‌دانست. در تشیع، وضع یکسره متفاوت است؛ امامان، به عنوان عترت، به خلاف پاپان که با نظر اهل حلّ و عقد، یعنی کاردینال‌ها برگزیده می‌شوند، منصوص هستند و سنت ناشی از آنان یکی از ثقلین است که نمی‌توان آن را از نصّ جدا کرد. ابهام مفهوم سنت در توضیحات فیرحی به این وضع متعارض منجر می‌شود که اگر سنت را در معنای اخیر بگیریم از دیدگاه شیعی قابل دفاع نمی‌تواند باشد، اما اگر سنت را در تداول جامعه‌شناختی آن بپذیریم، در این صورت، ربطی به نصّ نخواهد داشت. این سنت اخیر شامل همۀ آداب و رسوم و آئین‌هایی می‌شود که در تحول اجتماعی پدیدار می‌شوند و زمانی دیگر نیز از میان می‌روند. اگر همۀ این سنت را هم بتوان از همۀ نصّ جدا کرد، خدشه‌ای در آن ایجاد نمی‌شود. در اسلام شیعی، سنت نصّ را توضیح می‌دهد و تردیدی نیست که نمی‌توان آن دو را از یکدیگر جدا کرد. به نظر نمی‌رسد که فیرحی به تالی‌های فاسد ادعاهای خود التفات پیدا کرده باشد. دلیل این امر نیز روشن است؛ او نتواسته است مفهوم سنت را به درستی تنقیح کند🖊

🔸 ملاحظات درباره دانشگاه. انتشارت مینوی خرد. 1398. صفحه 114

💡كانال اختصاصي نشر آثار و آراء جواد طباطبايي
@javadtabatabai
Audio
🎧 تحولات پیمان نجران در دوره خلفای راشدین

1⃣ تفاوت پیمان نجران نسبت به دیگر قراردادهای پیامبر اکرم (ص)

2⃣ خلیفه اول و تأکید بر میثاق پیامبر در باره نجران

3⃣ تحولات پیمان نجران در دوره خلیفه دوم

4⃣ خلیفه سوم و پیمان نجران

5⃣ امام علی و پیمان نجران

🔸سیره سیاسی پیامبر اکرم (ص)، جلسه یازدهم، یکشنبه 17 آذر 1398

#سیره_سیاسی_پیامبر(ص)
🆔@Feirahi