داود فیرحی
7.99K subscribers
585 photos
104 videos
359 files
546 links
📚 (بازنشر) آثار و اندیشه ها 📚


ارتباط با ادمین:
@sadeqall
@Rezataran
Download Telegram
🔹 فتوای جناب میرزا
@Davood_Feirahi
🔹 به من حکم شده یا امروز قلیان بکشم یا از شهر بروم والحال با شما وداع می نمایم و خواهم رفت.

@Davood_Feirahi
🔹 فاتحه خواندن بر سلطنت مستقله صد و بیست ساله
@Davood_Feirahi
🔹 اعلان؛ تدلیس انگلیسی ها، و نادانی پادشاه
@Davood_Feirahi
🔹لغو امتیاز تنباکو

@Davood_Feirahi
🔹حکم جناب میرزا رسید که حرمت قلیان برداشته شده اجازه استعمال دادند.
@Davood_Feirahi
حکم نوروز در شرع پیروز.pdf
1.4 MB
💥💥داعش، و تحریم و تکفیر نوروز

@Davood_Feirahi
عیدتان مبارک
سالی شاد، زیبا، آرام و پر ثمر برای شما و عزیزانتان آرزو می کنم.
داود فیرحی
🍀🌷🍀
☘دروازه پوپولیسم نظام انتخاباتی است

🔹نهادینه شدن نظم سیاسی در جامعه ما و گریز از این نهادینه شدن، دوگانه‌ای است که هنوز به پایان نرسیده و جامعه نتوانسته به نظم خوبی برسد و از پوپولیسم فرار کند.

🔹امروزه رسانه‌ها هر روز قدرتمند می‌شوند و نهادهای حزبی هنوز کاملاً درگیر مکانیزم انتخابات و دولت نشده‌اند. بنابراین ما در کمین پوپولیسم هستیم.

🔹پوپولیسم یعنی آنجایی که شما از حضور نخبگان و فعالان سیاسی فاصله می‌گیرید و به ادبیات عوامانه روی آورده و از برنامه‌های قاعده‌مند دولتی دور می‌شوید.

🔹زمانی که بحث انتخابات داغ می‌شود غریزه انسان به پیروزی موجب می‌شود که از عقلانیت فاصله گرفته و به پوپولیسم روی آورد. ذهن انسان مکری دارد که سعی می‌کند سودمندترین چیزها را انتخاب کند.
 
🔹دروازه پوپولیسم نظام انتخاباتی است. اگر نظام انتخاباتی اصلاح شود می‌توان از گسترش پوپولیسم جلوگیری کرد.

🔹 برداشت ما این است که سیستم انتخابات دریچه‌ای به روی حزب و استفاده از رسانه برای این سیستم است. کسانی که توانسته‌اند سیستم انتخابات را اصلاح کنند، پوپولیسم و رادیکالیسم را مهار کردند و توانستند از طریق این مهار، سیستم حزبی را اجرا کنند.

🍂نشست رونمایی از کتاب «پوپولیسم» 16 آذرماه1393.

@Davood_Feirahi
☘ سرگیجه های روشنفکری

روشنفكران و عرصه عمومی در میزگردی با حضور كاشی، فیرحی و خانیكی

http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=34370

@Davood_Feirahi
☘️ سرگیجه های روشنفکری

🔹 نهيليسم روشنفكري در ايران بدین معناست که يك نوع فاصله بين فيزيك و متافيزيك روشنفكري در حال ظهور است؛ در آرمان‌ها يك چيزي وجود دارد كه نمي‌تواند حتي گوشه‌اي از آن را عملياتي و اجرايي كند و اين خود باعث مي‌شود كه اينها مشكل پيدا كنند.

🔹 يكي از دلايل به حاشيه رفتن بحث حوزه عمومي ماهيت امر سياسي و به ويژه تحولات بعد از انقلاب است كه ماهيت ديني پيدا مي‌كند و هر نوع نقد قدرت حداقل در فضاي عمومي نقد دين نيز به نظر مي‌رسد و روشنفكران نيز به اين دام افتاده‌اند. يعني خود دولت(state) سعي كرده بگويد دين با دولت كاملا مساوي است در حالي كه واقعيت غير از اين است و دين خيلي بزرگ‌تر از دولت است.

🔹 خود روشنفكران نيز در آن ميدان بازي‌اي افتاده‌اند كه دولت بعد از انقلاب براي آنها فراهم كرده بود. به اين معنا كه اگر روشنفكران بپذيرند كه در همه حوزه‌ها نقد دولت نقد دين است -يعني اينها يك پكيج كاملا ملازم و يكسان هستند- آن وقت دولت مي‌تواند هر نوع نقد ديني را در خصوص روشنفكران به بدديني متهم كند و آنها را از جامعه ديني دور كند.

🔹 یک ایرادی كه سبب تضعيف روشنفكري ديني شد این بود که به لحاظ نظري اين ها نتوانستند خود را مرتبط كنند با آن يقينيات اجتماع يا آن مواردي كه در جامعه جاري است. به عنوان مثال وقتي كه از كار دكتر سروش صحبت مي‌كنيد يا از استاد خوب ما آقاي شبستري و اساتيد ديگرمان، تفاسيري كه آنها از دين ارايه مي‌كنند اگر شما كمي به نص مراجعه كنيد با آن تهافت (تناقض) دارد. يعني يك آدم عادي نيز وقتي به متن نگاه مي‌كند- حتي احتياج به اجتهاد و اينها هم ندارد- خواهد ديد كه در مسلمات با آن تهافت دارد و اصلا جور درنمي‌آيد. و درست به همين دليل است كه ادبيات آنها خود مولد راديكاليسم در اين طرف شده است .

🔹 ماهيت سياست در ايران پرهزينه است و روشنفكري بعضي مواقع دچار يأس مي‌شود در اين كه بتواند حوزه عمومي را از حوزه سياست نجات دهد. اين فشار به ويژه بعد از انقلاب نيز بيشتر شده چون بعد از انقلاب آن نيروي عظيم دين كه حامي حوزه عمومي بود بخش عمده انرژي خود را به دولت منتقل كرده است.

🔹 آنومي‌ها يا بي‌ربطي‌هايي در تئوري‌هاي روشنفكري وجود دارد، روشنفكري فقط حوزه سياست را آشفته نمي‌كند. روشنفكري اتفاقا در حال شوراندن كور مذهب عليه خود است در حالي كه اين كار را جان لاك نمي‌كرد. در ادبيات روشنفكري غربي اين كار را نمي‌كنند حتي فردي مثل هابرماس نيز اين كار را نمي‌كند. با اينكه هابرماس محصول دوران مدرن است و خيلي مسائل ديگر در او وجود دارد اما وقتي به مذهب نگاه مي‌كند؛ به جاي اين كه مذهب را ديكانستره كند به دنبال این است که چگونه مي‌توان مذهب را در حوزه عمومي با دموكراسي آشتي داد.

🌱روزنامه اعتماد، نوزدهم دی ماه1394.
@Davood_Feirahi
☘️ سرگیجه های روشنفکری

🔹 ما از قديم در حوزه‌هاي فكري خود دو واژه معنادار داشتيم؛ يك واژه كه به آن «عالِم» مي‌گفتيم كه كار او توليد علم در حوزه‌ها بود و حتي بيان عمومي او نيز خوب نبود. کساني هم بودند كه به آنها واعظ مي‌گفتيم؛ كار واعظ اين بود كه بتواند اين توليدات علمي را به گونه‌اي در جامعه جاري كند. در تعريفي كه من نيز موافق با نظر دكتر خانيكي هستم در واقع كار روشنفكري اين وساطت است. ببيند چه مساله‌اي را به چه منبعي بتواند وصل كند كه بخش آكادميك آن و بخش عمومي جامعه به شكلي با هم پيوند داشته باشند. شايد روشنفكران ما منبع توليد نداشتند و خود شروع به توليد كرده‌اند و به جاي آكادميسين ها نشستند و وقتي اين كار را انجام دادند ديگر آن نقش قبلي‌ از دست‌شان رفت.

🔹 درك من اين است كه يك روشنفكر دو كار انجام مي‌دهد؛ يكي اينكه در هر زماني بتواند مساله را هم درست درك و هم درست طرح كند. چرا ما براي مرحوم شريعتي احترام زيادي قايل هستيم زيرا ايشان متوجه بود كه جامعه بايد تغيير كند و اين تغيير نيز بايد روي معنايي باشد كه بخشي از آن در ادبيات ديني نهفته است بنابراين توانست به گونه‌اي توليد معنا كند و به شنونده اميد دهد كه فردا اتفاقي رخ خواهد داد و من نيز بايد در اين اتفاق سهمي داشته باشم. در واقع پرسش ما در جامعه، با معنايي كه روشنفكر به آن مي‌دهد مطرح مي‌شود و آن معنا نيز از فرهنگ و مجموعه اجتماعي او بيرون مي‌آيد. يعني روشنفكر، داخل يك مثلث عمل مي‌كند اگر اين بست از بين برود به نظر مي‌رسد روشنفكر به يك نقاد منفي‌باف بدل مي‌شود. يعني دايما يأس ايجاد مي‌كند اما به جاي توليد معنا از معنا تخليه مي‌كند.

🔹 كسي كه توليد معنا مي‌كند، اين معنا را به پرسش مي‌گيرد و بعد آن را به زمينه فرهنگي يك جامعه وصل مي‌كند، يك آلترناتيو درست مي‌كند، يك نوع توقع ايجاد مي‌كند و در نهايت اين تلقي را به وجود مي‌آورد كه قرار است يك اتفاقي فردا بيفتد كه من نيز بايد در آن سهيم باشم. در اين قسمت مسيري كه روشنفكري متاخر ما طي كرده شايد مسير موفقي نبوده است. در واقع بعد از انقلاب هميشه روشنفكران دچار سرگيجه مي‌شوند، اين به همه انقلاب‌ها تعلق دارد. يعني به اين شكل با تمام انرژي يك انقلاب را خلق كردند اما طول مي‌كشد تا فاصله گرفته و بتوانند محصول آن را نقد كنند. اين بحث را ما نيز داشتيم يعني مي‌خواهم بگويم تقصير يك نفر نيست در واقع تقصير موقعيت هم هست. حتي اگر خود مرحوم شريعتي و از بين علما، شهيد مطهري هم بودند آنها نيز دچار پارادوكس‌هايي مي‌شدند. يعني در واقع دست‌اندازهايي كه بعد از انقلاب پيدا مي‌شود، انقلابي كه كم و بيش محصول برخي از خود اين روشنفكران است اين خود تناقض‌هايي را ايجاد خواهد كرد.

🌱روزنامه اعتماد، نوزدهم دی ماه1394.
@Davood_Feirahi
اخلاق در سياست.docx
40.7 KB
🍀 اخلاق در سیاست
صفیر حیات، شماره هفتم، بهار1395

@Davood_Feirahi
☘ در ذات استبداد شرک وجود دارد

🔹از جمله مباحث نائيني اين است که اصلاً استبداد شرک است و اساسا ديني بودن و یا غيرديني بودن استبداد مهم نيست بلکه  در ذات استبداد شرک وجود دارد.

🔹چون که آن اراده اي که خدا به انسان داده، استبداد  آن را سلب و انسان را خلع اختيار مي کند و چون چنين کاري مي کند شرک است؛ پسوندش مهم نيست که ديني باشد يا غير آن.


🔹نائيني مي گويد که اوّلاً نظام هاي استبداي آزادي و عدالت را که دو ارزش اخلاقي هستند از آدميان سلب مي کنند که اين خود مشکل بزرگي است.

🔹اما اين از نظر  الهياتي چه مشکلي دارد؟ معتقد است در واقع نظام هاي استبدادي نه تنها اراده آدمي  را سلب مي کنند بلکه در تکوينيات آدم هم وارد مي شوند، يعني وقتي مي گويند مثلاً  نوع غذا و پوشش بايد فلان شکل خاص داشته باشد، در واقع، دارند اُلوهيت مي کنند يعني همان اقتداري که خداوند راجع به بنده  دارد و بنا به تعريف، غير او کسي ندارد، استبداد آن اقتدار خدايي را اجرا مي کند. 

🔹در اين صورت از آن طرف خداوند مي گويد که غير از من از هيچ کس در اين مسائل اطاعت  مطلق نکنيد و مُطاع بودن تنها شأن خداوند است و هر نوع اطاعت غير خدا شرک است؛ در  نتيجه ناييني معتقد است نظام هاي استبدادي نه تنها حقيقتاً نظام سياسي نيستند بلکه به لحاظ اعتقادي هم گرفتار شرک می شوند.

🍂اخلاق در سیاست،صفیر حیات،بهار1395

@feirahi