جایی که رستم ایستادن را زانوهای خسته خود آموخت.
اسفندیار مرگ را در چشم دید و عقب ننشست.
و تیر آرش در افق این سرزمین پرواز می‌کند.
سعید جان تو از همان ریشه برخاستی که پهلوانان تاریخ در آن زنده‌اند. از افسانه، نه از کتاب، بلکه از دل زمانه‌ای که ایستادن جرم بود و حقیقت بهای سنگینی داشت.

«هیچکس با عزیزانش خداحافظی نکرده بود. یک عمر داغشون موند به سینه که بی خداحافظی رفتند.»

«ولی سعید من امروز با همه خداحافظی کردم. از تو یه چیز به ارث بردم اون هم شجاعتت.
به خون پاکت قسم می‌خورم، اگر زنده موندم، انتقام تو از تک تک همه اون حرومزاده‌هایی که اون شب، بچه‌های مردم رو به تیر بستن می‌گیرم.»

«یه زمانی مردم ۴ تا ۵ بچه داشتند، می‌فرستادن جنگ می‌گفتند اون‌ها همه برای دفاع از وطن رفتند.
امروز هم مادر من ۴ تا پسر داره، هر چهار تاشو میده در راه اینکه این مردم آزاد شوند.
ما دیگه ترسمون ریخت.
من نمی‌تونم وارث خوبی‌های سعید بشم، اما قول میدم وارث شجاعتش بشم انتقام رو از تک تکشون اگر زنده بوندم بگیرم.»

«بر ضحاک زمان لعنت»
«ایرانی می‌میرد ذلت نمی‌پذیرد»

«خونت به ما آموخت که ایستادن تنها حق نیست، بلکه وظیفه است...»