حساب دقیقش را ندارم. ظرف چند دقیقه کف خیابان و پیاده‌رو پر از خون بود و جنازه. فضا پر از فریاد بود و ناله و جیغ. بیشتر از ۱۰ نفر جلوی چشمان خودم گلوله خوردند و بر زمین افتادند. جوان و پیر، زن و مرد.
قطعا بیشتر بود. خیلی بیشتر. پشت سرم را نمیتوانستم نگاه کنم تا تعداد زخمی و کشته‌ها را ببینم.
حدود ۱۵۰متر با یک کوچه فاصله داشتیم و در چندثانیه‌ای که این مسافت را دویدیم، این تعداد را به چشم خودم دیدم که جلوی چشمم گلوله خوردند.
شلیک کور، با رگبار، به میان جمعیت متراکم؛ "شلیک به مردم ایران".
چند متر مانده به کوچه، یک نفر سر همان کوچه گلوله خورد. دوستش برگشت یک دستش را گرفت و منم رسیدم و دست دیگرش را گرفتم و کشیدیمش داخل کوچه.
درِ یک خانه باز شد و خانمی (چادری بود) داد زد "بیاید تو"

اون جوانی که زخمی شده بود (بیشتر از بیست و دو سه سال نداشت - گلوله به رانش خورده بود) را تا جلوی در آن خانه بردیم چند نفر دیگر هم آمدند کمک، تحویل آنها دادم بردند داخل خانه اما خودم داخل نرفتم.
به تاریکی داخل کوچه دویدم و خیلیهای دیگر هم مشغول همین کار بودند.
وسطهای کوچه هسته‌ای چند ده نفره از جوان‌تر‌ها آتش روشن کردند و فریادکشان مشغول تشجیع همدیگر و برنامه‌ریزی برای مقابله شدند. مقابله با سرکوبگرهای تا دندان مسلح، با دست خالی و نهایتا سنگ و چندتایی هم چوب و تیرک تابلوهای راهنمایی و جدول خیابان و آجر و...
سنگرشان هم دو سه تا سطل آشغال فلزی بود و خلاص.
خودشان بودند و شجاعت و وطن‌پرستی.
یکیشان فریاد میزد: "من بر نمی‌گردم خونه. زندگی‌ای ندارم که بخوام بهش برگردم. هرچی داشتیم و نداشتیم رو ج.ا ازمون گرفته. کجا برگردیم؟ امشب یا میمیریم یا پیروز میشیم".
کنارشون موندم.
از ابتدا هم مشخص بود آنجا ماندن با دست خالی نتیجه‌ای نخواهد داشت. اما خشم و عصبانیت از کشتار مردم توسط رژیم و امیدی که زیاد بودن تعدادمان به ما داده بود اجازه‌ی فرار نمیداد.
اونجا بود که فهمیدم خیلیهای دیگه از بچه‌ها هم همان روز وصیتنامه‌شان را نوشته‌اند و به خیابان آمده‌اند.
واقعا اینبار همه‌چیز متفاوت بود.
صدای شلیک‌ها در پس‌زمینه قطع نمیشد. رگبار مسلسل بود و صدای جیغ و فریاد.
نیاز به دانش نظامی خاصی نبود تا بفهمی بیش از ۲۰-۳۰ اسلحه بی‌وقفه درحال شلیک بودند.
از صدای شلیک‌ها و موتورها میشد فهمید که وضعیت سایر کوچه‌ها هم مشابه کوچه ماست.
صدای شلیک‌ها رفته رفته نزدیک‌تر میشد تا موتوری‌هایشان به سر کوچه‌ی ما رسیدندند. حدود ۲۰موتور دوترکه. سر کوچه ایستادند. چند اشک‌آور سمتمان انداختند و ۷-۸تاشون جدا شدند وارد کوچه شدند و بقیه به راهشان ادامه دادند. به محض ورود، بچه‌ها به سمتشان سنگ پرتاب کردند و آنها هم شروع به تیراندازی کردند. دوباره هم به سمت مردم. جرات آمدن به وسط کوچه را نداشتند. همان اوایل کوچه ایستاده بودند و شلیک کور میکردند. هم به سمت ما و هم به پنجره و پشت‌بام‌هایی که مردمی از آنجا شعار میدادند یا سنگ به سرکوبگرها میزدند.
حقیقتا دقایق عجیب و نفسگیری بود. بغض و اشک‌آور گلویت را فشار میداد و همزمان فریاد میزدی. هموطنانت جلوی چشمت گلوله میخوردند و بر زمین می‌افتادند و نمیدانستی آیا خودت سالمی یا گلوله خورده‌ای و حالی‌ات نشده، یا اصلا نفر بعدی که بر زمین خواهد افتاد، خودت هستی، و هزار فکر دیگر.
جمعیتمان در کوچه را خیلی سریع لت و پار کردند. با دست خالی چطور میتوانستیم در برابرشان مقابله کنیم.
گلوله می‌آمد و نفیرش را بیخ گوش و بالای سرم به‌وضوح می‌شنیدم.
زنده ماندن یا گلوله خوردن در آن شب فقط به شانس و اقبال ربط داشت، نه هیچ چیز دیگر.
مردمی که گلوله خوردند هیچ فرقی، مطلقا هیچ فرقی با بقیه‌مان نداشتند.
جمعی از مامعجزه‌وار سالم ماندیم و جمعی دیگر، نه. جمعی که هر کدامشان یکی از ملت ایران بودند که بی هیچ تمایزی در مسیر گلوله‌ی ناکسان مردم‌کش ج.ا قرار گرفتند و جان شریفشان را از دست دادند.
مابقی شب تا ساعت حدود ۲ که بالاخره توانستم به خانه برسم را نیازی به تعریف کردنش نیست چون این متن اصلا در مورد خودم نیست. واقعیتِ حضور و رشادت و شجاعت و مظلومیت مردمم را میخواهم روایت کنم. هرچند که حقیقتا در کلام قابل بازگو کردن نیست و من هم روایتگر و سخنور قهاری نیستم.
آن شب (تا جایی که من می‌شنیدم) تا ساعت ۲:۳۰ صدای شلیک‌ها می‌آمد. تا ساعت ۱:۰۰ شدید و ممتد بود و بعد از آن پراکنده و گاه‌گاه.
فقط هم اسلحه گرم نبود. قمه و تبر و دشنه هم دست سرکوبگرها دیدم و زدنِ مردم بیدفاع با آنها را هم....

🔗 patrick_jane77

📲 @gurd_shah